အခန်း (၃၉၉-၄၀၀)

အလှလေးကဧကရာဇ်ရဲ့ကိုယ်လုပ်တော်တဲ့ (IC)

IC 399

အခန်း ၃၉၉ ။ ဟာသ

ထောင်ဟွားဆောင်ဆောင်။

ယိကျောင်းယွမ်သည် ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် ထိုင်၍ စာရေးနေသည်။ နန်းတော်ထဲတွင် ပုံမှန်အားဖြင့် အခြားလှုပ်ရှားမှုများ မရှိသဖြင့် တစ်ဦးတည်းရှိချိန်တွင် စာရေးခြင်း၊ စာဖတ်ခြင်းဖြင့်သာ အချိန်ကုန်ဆုံးလေ့ရှိသည်။ ယခုအခါ သူမ၏လက်ရေးမှာ အတော်ပင် တိုးတက်နေပြီဖြစ်သော်လည်း နှမြောစရာမှာ ကြည့်မည့်သူမရှိခြင်းပင်။

ထိုစဉ် နန်းတွင်းသူလေးတစ်ဦး အလျင်အမြန် ပြေးဝင်လာသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ ပျာပျာသလဲနဲ့... ဘယ်လိုပုံစံ ဖြစ်နေတာလဲ!" ဟု အနီးကပ်နန်းတွင်းသူ ယွမ်ရှုက ကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။

နန်းတွင်းသူလေးမှာ ခြေလှမ်းကို လျှော့လိုက်ပြီး ဂါရဝပြုကာ - "မယ်မယ်... အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ဝေါယာဉ် ဒီဘက်ကို ကြွလာနေတာ မြင်လိုက်လို့ပါ"

"အရှင်မင်းကြီး ကြွလာတာလား" ယိကျောင်းယွမ်၏မျက်ဝန်းများ ချက်ချင်း လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

နန်းတွင်းသူလေးက ခေါင်းညိတ်သည် - "ဟုတ်ပါတယ်၊ ကျွန်တော်မျိုးမ မမှားပါဘူး။ အရှင်မင်းကြီးရဲ့ တော်ဝင်ဝေါယာဉ်ပါပဲ"

ယိကျောင်းယွမ် အလွန်ဝမ်းသာသွားကာ လက်ထဲမှစုတ်တံကို ချက်ချင်း ချလိုက်သည်။

"မြန်မြန်... ငါ့ကို အဝတ်လဲပေးတော့။ ဒီအိမ်နေရင်း ဝတ်စုံက အရမ်းရိုးလွန်းတယ်။ ဟို ‘မက်မွန်နုရောင်’ အင်္ကျီပေါ်မှာ ‘ရင်ချွန်းပန်း’ ထိုးထားတာလေးကို ယူခဲ့"

ယွမ်ရှုက ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ကာ အခန်းထဲသို့ ပြေးဝင်ယူတော့သည်။ လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်စာ အချိန်အတွင်းမှာပင် သူမ အဝတ်အစားလဲပြီး ထွက်လာခဲ့သည်။ သခင်နှင့် အစေခံတစ်အုပ်မှာ တံခါးဝသို့ ထွက်၍ ခရီးဦးကြိုဆိုရန် ပြင်ဆင်နေကြသော်လည်း၊ လိုက်ပါလာသည့် အစေခံအနည်းငယ်ကိုသာ မြင်လိုက်ရတော့သည်။

ယိကျောင်းယွမ် ထူးဆန်းသွားသဖြင့် အစေခံတစ်ဦးကို ခေါ်ယူမေးမြန်းလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီးကော... ထောင်ဟွားဆောင်ကို ကြွလာတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဘာလို့ မမြင်ရတာလဲ"

မိန်းမစိုးလေးမှာ မျက်နှာပျက်သွားကာ စကားပြောရန် ထစ်ငေါ့နေတော့သည်။

"မယ်မယ် မေးနေတာကို မဖြေဘူးလား၊ ဆွံ့အသွားတာလား!" ယွမ်ရှုက မျက်မှောင်ကြုတ်၍ ဟောက်လိုက်သည်။

ထိုအခါမှ မိန်းမစိုးလေးမှာ ဇွတ်တင်းကာ ဖြေရတော့သည် - "ယိကျောင်းယွမ် မယ်မယ်ကို တင်ပြပါတယ်... အရှင်မင်းကြီးက... အရှင်မင်းကြီးက မင်ကျောင်းရီ (ယဲ့ယွင်) နဲ့အတူ မက်မွန်ပန်းသွားကြည့်မလို့ပါ။ ဒါကြောင့် ထောင်ဟွားဆောင်ကို ဖြတ်သွားတာပါ။ အခုတော့ တော်ဝင်ဝေါယာဉ်က ကျော်သွားပါပြီ"

ဤစကားမှာ ယိကျောင်းယွမ်၏ပါးကို ရိုက်လိုက်သကဲ့သို့ပင် ပူခနဲ ခံစားလိုက်ရသည်။ မိမိကိုယ်တိုင် အထူးတလည် လဲလှယ်ထားသော ဝတ်စုံသစ်ကို ကြည့်ရင်း အရှက်တကွဲဖြစ်ရသည်ဟု ခံစားလိုက်ရ၏။ သို့သော် ဧကရာဇ်၏ အပါးတော်မြဲ အစေခံများရှေ့တွင် အရှက်မကွဲစေရန် ဒေါသကို အတင်းအောင့်အီးကာ လူလွှတ်လိုက်ရတော့သည်။

"ကောင်းပြီ... ငါ သိပြီ။ အရှင်မင်းကြီးကို သွားပြုစုတော့။ ငါက အရှင်မင်းကြီးကို ဂါရဝပြုချင်လို့ စောင့်နေတာ၊ ထွက်လာတာ နောက်ကျသွားလို့ လွဲသွားတာပဲ"

"မယ်မယ့်ရဲ့စေတနာကို အရှင်မင်းကြီး သိမှာပါ" မိန်းမစိုးလေးမှာ ခေါင်းညိတ်ကာ အလျင်အမြန် ထွက်သွားတော့သည်။ သူလည်း ယိကျောင်းယွမ်၏ဆိုလိုရင်းကို နားလည်သည်။ ၎င်းမှာ အပြင်သို့ ပေါက်ကြားမသွားစေရန် သတိပေးခြင်းပင်။ မိမိသည် ဂါရဝပြုရန် စောင့်နေရင်း နောက်ကျသွားခြင်းသာ ဖြစ်သည်ဟူ၍ပင်။

အစေခံများ ထွက်သွားသည်နှင့် ယိကျောင်းယွမ်သည် လှည့်၍ သတင်းလာပို့သော နန်းတွင်းသူလေး၏ ပါးကို ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။

"ပါးစပ်သရမ်းတဲ့မိန်းမ... ဘာမှ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မသိဘဲနဲ့ လျှောက်ပြောလို့ ငါ့မှာ အစေခံတွေရှေ့မှာ အရှက်ကွဲရပြီ။ သွား... ကြိမ်ဒဏ် အချက်နှစ်ဆယ် သွားခံစမ်း။ နောက်တစ်ခါ ထပ်ဖြစ်ရင်တော့ မင်းရဲ့ လျှာကို ဖြတ်ပစ်ရလိမ့်မယ်!"

ယခုအချိန်တွင် ယိကျောင်းယွမ်သည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ဟာသတစ်ခုကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။ အပူတပြင်း အဝတ်အစားလဲ၊ လှလှပပ ပြင်ဆင်ပြီး ထွက်ကြိုသော်လည်း၊ အရှင်မင်းကြီးက သူမကို လာကြည့်ခြင်း မဟုတ်ပေ။ အခန်းထဲ ပြန်ရောက်သည်နှင့် ဝတ်စုံကို ဆွဲချွတ်ကာ ဘေးသို့ ပစ်ထားလိုက်တော့သည်။ ထိုဝတ်စုံကိုပင် ထပ်မမြင်ချင်တော့ပေ။

…….

ဤကိစ္စကို ထိုမိန်းမစိုးလေးက လျှို့ဝှက်ပေးထားမည်ဟု သူမ ထင်ထားသော်လည်း၊ လုကျစ်သည် ယဲ့ယွင်အတွက် မက်မွန်ပန်းထည့်ရန် ခြင်းတောင်း လာပို့ရင်း ဤမြင်ကွင်းတစ်ခုလုံးကို ကွက်တိ မြင်လိုက်ရသည်ကိုတော့ သူမ မသိခဲ့ပေ။

ညဘက် ဖူရုန်ဆောင်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ၊ နင်ချန်နှင့် ခနခွဲ၍ ရေချိုးသန့်စင်နေချိန်တွင် လုကျစ်က ယဲ့ယွင်အား ထိုအကြောင်းကို ပြောပြလိုက်သည်။

"သူမက သိက္ခာကို အရမ်းတန်ဖိုးထားတာလေ။ ဒီလို အရှက်ရစရာကိစ္စမျိုးကိုတော့ ဘယ်သူမှ လျှောက်မပြောမိဖို့ မှာထားရမယ်။ မဟုတ်ရင် ငါတို့ရဲ့ ယိကျောင်းယွမ် ရှက်လွန်းလို့ အပြင်မထွက်ရဲဘဲ နေပါဦးမယ်" ဟု ယဲ့ယွင်က လှောင်ပြုံးဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

လုကျစ်ကလည်း ရယ်မောကာ - "မယ်မယ်က ယိကျောင်းယွမ်နဲ့ နန်းတော်ကို အတူတူ ဝင်လာတာဆိုတော့ တကယ်ကို ကိုယ်ချင်းစာတတ်တာပဲ။ ကျွန်တော်မျိုးမ အခုပဲ လူတွေကို မှာကြားလိုက်ပါ့မယ်။ ယိကျောင်းယွမ်ရဲ့ ဒေါသနဲ့ မတိုးအောင် လူတိုင်းကို သိစေရမှာပေါ့"

နန်ကျစ်က ထပ်ဖြည့်ပြောသည် - "ငါတို့ရဲ့ ရုန်ရှူးဖေးကတော့ ပါးစပ်အသွက်ဆုံးပဲ။ သူမကိုတော့ အထူးတလည် မှာကြားခိုင်းရမယ်နော်"

"စိတ်ချပါ အမကြီး၊ ကျွန်မ သိပါတယ်" လုကျစ်က မျက်ခုံးလေးကွေးသွားအောင် ပြုံးလျက် ချက်ချင်း ထွက်သွားတော့သည်။

……

တစ်ညတာအတွင်းမှာပင် လင်ရှီးဥယျာဉ် တစ်ခုလုံးသည် ယိကျောင်းယွမ်၏ အရှက်ရဖွယ်ကိစ္စကို သိရှိသွားကြတော့သည်။ ပြောဆိုကြသည်မှာလည်း အင်မတန် ရိုင်းစိုင်းလှပေသည်။

အထူးသဖြင့် ရှူးဖေး၏ အနီးကပ်နန်းတွင်းသူ ရှန်းလော့သည် စားဖိုဆောင်တွင် ယိကျောင်းယွမ်၏ နန်းတွင်းသူ ယွမ်ရှုနှင့် တွေ့ဆုံချိန်၌ အားရပါးရ သရော်တော့သည်။

"မင်းက ယိကျောင်းယွမ်ရဲ့အပါးမှာ ခစားနေတာ၊ မယ်မယ့်ရဲ့ပုံစံကို နည်းနည်းလေးတောင် မသင်ထားဘူးလား။ ဒီလောက် အေးစက်စက် ဝတ်ထားတာ... နန်းတွင်းသူကြီး တစ်ယောက်နဲ့တောင် မတူဘူး။ ငါတို့ရဲ့ ယိကျောင်းယွမ်ကတော့လေ... အရှင်မင်းကြီးက တံခါးဝကနေ ဖြတ်သွားရုံနဲ့တင် လှလှပပ ပြင်ဆင်ပြီး ဝေါယာဉ်ရဲ့ အမြီးကိုတောင် ဂါရဝပြုနိုင်တဲ့သူလေ"

"ငါတို့မယ်မယ်က အရှင်မင်းကြီးကို ရိုသေတာလေ။ စည်းကမ်းအတိုင်း လုပ်တာ ဘာမှားလို့လဲ။ အကယ်၍ အရှင်မင်းကြီးက ရှူးဖေးမယ်မယ်ဆီကို ကြွလာရင်လည်း ရှူးဖေးက ထွက်ပြီး ဂါရဝပြုမှာပဲ မဟုတ်လား။ ဒါပေမဲ့ ရှူးဖေးမှာ အဲဒီအခွင့်အရေး မရှိတာတော့ နှမြောစရာပဲ။ အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ဝေါယာဉ်ကိုတောင် ဘယ်သူမဆို မြင်နိုင်တာမှ မဟုတ်တာ" ယွမ်ရှုက မျက်နှာထားတင်းတင်းဖြင့် ပြန်ချေပသည်။

ရှန်းလော့က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည် - "ဒါပေါ့... ငါတို့မယ်မယ်ကတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်မကြီးတတ်ဘူးလေ။ အရှင်မင်းကြီး တံခါးရှေ့က ဖြတ်သွားတာကို ကိုယ့်ဆီလာတာလို့ ထင်မနေဘူး။ ‘တည်ငြိမ်ရင့်ကျက်’ ဆိုတဲ့ စကားလုံးလေးကိုတော့ မှတ်ထားသင့်တာပေါ့။ မဟုတ်ရင် ကိုယ်လုပ်တော်တွေက နေ့တိုင်း ဝေါယာဉ်ရဲ့အမြီးကိုပဲ လိုက်ကြည့်နေကြရင် နန်းတွင်းက ဘယ်လိုဖြစ်သွားမလဲ"

ဤသို့ ပြောလိုက်သဖြင့် စားဖိုဆောင်ရှိ လူများမှာ အတင်းအောင့်အီး ရယ်မောကြပြီး၊ အချို့မှာမူ ဟက်ဟက်ပတ်ပတ်ပင် ရယ်မောကုန်ကြသည်။ ယွမ်ရှုမှာ အလွန်အနေရခက်ကာ အရှက်ရသဖြင့် ထမင်းဘူးကို ဆွဲယူ၍ အမြန်ပြေးထွက်ခဲ့ရတော့သည်။

ထောင်ဟွားဆောင်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ဤကိစ္စကို ယိကျောင်းယွမ် မသိဘဲ မနေနိုင်ပေ။ ကြားလိုက်ရသည်နှင့် သူမ ဒေါသထွက်ကာ ထမင်းသေတ္တာကိုပါ ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်တော့သည်။

"ခွေးအစေခံတွေ... ငါ့မျက်နှာရှေ့မှာ တစ်မျိုး၊ ကွယ်ရာမှာ တစ်မျိုး လုပ်နေကြတာပေါ့။ အခုတော့ နေရာတိုင်းမှာ ငါက ဟာသ ဖြစ်နေပြီ!"

"မယ်မယ်... စိတ်လျှော့ပါဦး။ သူတို့က တမင် ဒေါသထွက်အောင် လုပ်နေကြတာပါ။ ရက်နည်းနည်းကြာရင် မေ့သွားကြမှာပါ" ဟု ယွမ်ရှုက ဇွတ်တင်းကာ ဖျောင်းဖျရသည်။

ထိုစဉ် တံခါးစောင့် နန်းတွင်းသူက မင်ကျောင်းရီ (ယဲ့ယွင်) ၏ အနီးကပ်လူ ဟွေယွဲ့ ရောက်လာကြောင်း တင်ပြသည်။ ယိကျောင်းယွမ်မှာ ဒေါသထွက်နေဆဲဖြစ်ပြီး၊ သူမအား လာရောက် လှောင်ပြောင်မည်ကို သိသဖြင့် လုံးဝ အတွေ့မခံပေ။ ဟွေယွဲ့ကလည်း တွေ့ရမည်ဟု ဇွတ်မတောင်းဆိုဘဲ ယူလာသည့် ပစ္စည်းများကို အပြင်တွင်သာ ချထားခဲ့လိုက်သည်။

"ယွမ်ရှု ယူသွားတဲ့ နေ့လည်စာထဲမှာ ဟင်းမစုံဘူးလို့ ထင်လို့၊ ငါတို့မယ်မယ်က ယိကျောင်းယွမ်အတွက် ဟင်းနှစ်ပွဲ ထပ်ပို့ပေးလိုက်တာပါ။ ဒီဟင်းရဲ့ အမည်က ‘အမြဲပြုံးပျော်’ (ရယ်စရာ ဟင်းတစ်မျိုး) တဲ့။ ယိကျောင်းယွမ်အနေနဲ့ ဒေါသတွေ သိပ်မကြီးဖို့ပေါ့၊ အသည်း ထိခိုက်နိုင်တယ်လေ။ နောက်တစ်ပွဲကတော့ မနေ့က အရှင်မင်းကြီးနဲ့ ငါတို့မယ်မယ်တို့ အတူတူခူးထားတဲ့ မက်မွန်ပန်းတွေနဲ့ လုပ်ထားတဲ့ ‘မက်မွန်ပန်းကိတ်’ ပါ။ သေသေချာချာ မြည်းစမ်းကြည့်ပါဦး"

ဟွေယွဲ့က ဂါရဝပြုပြီး ထွက်သွားသည်။ အထဲတွင်ရှိသော ယိကျောင်းယွမ်မှာ ဒေါသကြောင့် ပေါက်ကွဲလုမတတ်ဖြစ်ကာ၊ စားဖို့နေနေသာသာ အခန်းထဲရှိ ကြွေထည်ပစ္စည်း မှန်သမျှကို ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်တော့လေသည်။

……

ဖူရုန်ဆောင်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ဟွေယွဲ့က ယဲ့ယွင်အား အစီရင်ခံသည်။

"ကျွန်တော်မျိုးမ ထွက်လာတော့ အခန်းထဲမှာ ‘လှုပ်လှုပ်ရှားရှား’ နဲ့ အသံတွေ ဆူညံနေတာပဲ။ စားပွဲကိုတောင် မှောက်လိုက်ပြီ ထင်တယ်။ ထောင်ဟွားဆောင်က ကြွေထည်တွေတော့ အကုန် ပြတ်လောက်ပြီ"

ယဲ့ယွင်သည် အိပ်ရာပေါ်တွင်မှီလျက် စတုတ္ထမင်းသားလေး စာရေးနေသည်ကို ကြည့်ရင်း အေးဆေးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ကြွေထည်တွေ ကွဲရင်တော့ အသစ်လဲရမှာပေါ့။ ငါတို့ အရှင်မင်းကြီးက အမြဲ ခြွေတာတတ်သူလေ၊ ဒီလောက် ဖြုန်းတီးတာကို ဘယ်လို ခွင့်ပြုပါ့မလဲ။ ကိုယ့်ဘာသာ ဒေါသထွက်လို့ ရိုက်ခွဲတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို တော်ဝင်ဘဏ္ဍာထဲကပဲ အမြဲ ယူနေရင်၊ တခြား ကိုယ်လုပ်တော်တွေကလည်း အတုယူပြီး တစ်ယောက်က ပန်းကန်ခွဲ၊ တစ်ယောက်က ပန်းအိုးခွဲနဲ့ လုပ်နေကြရင် အကုန်အကျ ဘယ်လောက်များမလဲ"

"မယ်မယ် ပြောတာ အမှန်ပါပဲ။ ကျွန်တော်မျိုးမ ခဏနေရင် ဒီလောက် ရိက္ခာသွားထုတ်ရင်းနဲ့ အဲဒီ တာဝန်ခံကို သေသေချာချာ ပြောပြလိုက်ပါ့မယ်" ဟု နန်ကျစ်က သဘောပေါက်စွာ ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်တော့သည်။

***

အလှလေးကဧကရာဇ်ရဲ့ကိုယ်လုပ်တော်တဲ့ (IC)

IC 400

အခန်း ၄၀၀ ။ တရားဝင်ဇနီးကြီး

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် နေ့လည်ခင်း၌ ယွမ်ရှုသည် ပစ္စည်းများသွားထုတ်ရန် နန်းတွင်းရေးရာဌာန တာဝန်ခံထံ သွားရောက်ခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုသူက ယဲ့ယွင်မှာကြားထားသည့်အတိုင်းပင် သူမအား ပြန်လည်ခြေပလွှတ်လိုက်တော့သည်။

ယွမ်ရှုက ဒေါသတကြီး ဆဲဆိုသော်လည်း ဘာမှမတတ်နိုင်ပေ။ တစ်ဖက်လူကလည်း စည်းကမ်းအတိုင်း လုပ်ဆောင်နေခြင်းသာ ဖြစ်၏။ သူမ ပြန်ရောက်သောအခါ ယိကျောင်းယွမ်မှာ ဒေါသကြောင့် နောက်ပြန်လဲမတတ် ခံစားလိုက်ရပြန်သည်။ ကံကောင်းသည်မှာ နန်းတော်မှလာစဉ်က လက်ဖက်ရည်အိုး အစုံနှင့် အလှဆင်ပစ္စည်း အချို့ကို သယ်လာခဲ့သဖြင့် ပန်းအိုးစင်မှာ အလွန်အမင်း ဟာလာဟင်းလင်းမဖြစ်သွားခြင်းပင်။ သို့သော် နောင်တွင်တော့ လျှောက်မခွဲရဲတော့ပေ။ ထပ်ခွဲမိလျှင် လက်ဖက်ရည်သောက်ရန် ခွက်တစ်စုံပင် ပြည့်စုံတော့မည် မဟုတ်ပေ။

…..

ဤသည်မှာ နောက်ပိုင်းဖြစ်ရပ်များ ဖြစ်သဖြင့် ထားလိုက်ပါဦး။ လက်ရှိတွင် နန်ကျစ် အပြင်ထွက်သွားချိန်၌ ယဲ့ယွင်သည် ထရပ်ကာ အခန်းထဲတွင် ဟိုဟိုဒီဒီ လမ်းလျှောက်နေသည်။ ဟွေယွဲ့က သူမကို တွဲပေးထားရင်း ရုတ်တရက် ဆိုလာသည် -

“မယ်မယ်... ဒီတစ်ခေါက် ကလေးမွေးပြီးရင်တော့ အနည်းဆုံး ‘ဖေး’ (အဆင့် ၂) ရာထူးတော့ ရမှာပဲနော်။ အဲဒီအခါကျရင် နန်းတွင်းအလုပ်တွေကို စပြီး စီမံရတော့မယ် ထင်တယ်”

“အရှင်မင်းကြီးက အစကတည်းက ငါ့ကို အလုပ်လုပ်ခိုင်းချင်နေတာ။ အခု ဒီရာထူးအထိ ရောက်လာပြီဆိုမှတော့ ရှောင်လို့ရမှာ မဟုတ်တော့ဘူး” ယဲ့ယွင်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ အာရုံနောက်ရမည့် အလုပ်များကို မလုပ်ချင်သည်မှာ အမှန်ပင်၊ သို့သော် မလုပ်ဘဲနေ၍ မရသည်မှာလည်း အမှန်တရားပင် ဖြစ်၏။

“ဒါကလည်း မတတ်နိုင်ပါဘူး မယ်မယ်ရယ်။ မင်းသားလေးတို့ရဲ့ အနာဂတ်အတွက် စဉ်းစားပေးရမှာပဲလေ” ဟု ဟွေယွဲ့က နူးညံ့စွာ ဆိုသည်။

ကလေးများအကြောင်း ပြောရင်းနှင့် ယဲ့ယွင် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားသည်။

“ဒီရက်ပိုင်း နန်းတော်ကနေ ဥယျာဉ်ကို ပြောင်းလာရတာနဲ့ အလုပ်များနေလို့၊ အမေ ပေးလိုက်တဲ့စာကို ငါ မေ့လုနီးပါး ဖြစ်သွားတယ်။ မင်း သွားယူခဲ့ပါဦး။ အမေက မင်းနဲ့ နန်ကျစ်အတွက် တစ်ယောက်ကို အိမ်ထောင်ဖက် နှစ်ဦးစီ ရွေးပေးထားတယ်၊ မင်းတို့ သဘောကျ၊ မကျ ကြည့်ကြရအောင်”

ဟွေယွဲ့၏ မျက်နှာမှာ ရဲခနဲ ဖြစ်သွားသည် - “မယ်မယ်ကလည်း... အခု ကိုယ်ဝန်နဲ့ဟာကို၊ ကျွန်တော်မျိုးမတို့က ဘယ်မှာ ဒါတွေကို စဉ်းစားမလဲ”

“ငါ ဒီကလေး မွေးပြီးရင်တော့ မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံး အိမ်ထောင်ပြုရတော့မယ်။ နောက်ကျသွားရင် အပျိုကြီးတွေ ဖြစ်ကုန်မှာပေါ့။ အသက် ၂၄၊ ၂၅ အထိ အိမ်ထောင်မပြုဘဲ ဘယ်နေလို့ရမလဲ။ မြန်မြန်သွားယူခဲ့စမ်းပါ” ယဲ့ယွင်က ပြုံးလျက် ဟွေယွဲ့၏နဖူးကို အသာအယာ တို့လိုက်သည်။

ဟွေယွဲ့မှာ အရှက်သည်းစွာဖြင့် စာကို သွားယူခဲ့ရတော့သည်။ ထိုစာထဲတွင် သူမနှင့် နန်ကျစ်တို့၏ စရိုက်မတူပုံအလိုက် လူမျိုးစုံကို ရွေးချယ်ပေးထားခြင်းဖြစ်၏။

ဟွေယွဲ့အတွက် ရွေးပေးထားသူ နှစ်ဦးထဲမှ တစ်ဦးမှာ သူမထက် သုံးနှစ်ကြီးပြီး မြို့တော်လုံခြုံရေးတပ်ဖွဲ့တွင် အလုပ်လုပ်နေသူ ဖြစ်သည်။ ထိုသူတွင် ယခင်က ဇနီးတစ်ဦး ရှိခဲ့ဖူးသော်လည်း ထိုအမျိုးသမီးမှာ ကိုယ်ဝန်ပျက်ကျပြီးနောက် အပြင်းအထန် ဖျားနာကာ တစ်နှစ်၊ နှစ်နှစ်အတွင်းမှာပင် ကွယ်လွန်သွားခဲ့သည်။ ထိုအမျိုးသားမှာ စိတ်နှလုံး ကောင်းသူဖြစ်ပြီး ကလေးတစ်ယောက်မှ ကျန်ရစ်ခြင်းမရှိသော ဇနီးအတွက် သုံးနှစ်တိုင်တိုင် လူပျိုကြီးအဖြစ် ဝမ်းနည်းခြင်း ထိန်းသိမ်းခဲ့သူဖြစ်၏။ ယခုအခါ ကွယ်လွန်သူ ဇနီး၏ မိသားစုမှာ မြို့ပြင်သို့ စီးပွားရေးထွက်လုပ်သဖြင့် အဆက်အသွယ် ပြတ်သွားမှသာ အိမ်ထောင်သစ် ထပ်မံ ရှာဖွေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ့အိမ်တွင် ဖခင်တစ်ဦးနှင့် အိမ်ထောင်ကျပြီးသော ညီမတစ်ဦးသာ ရှိပြီး၊ အစိုးရ လစာစားရသူဖြစ်သဖြင့် ဘဝမှာ တည်ငြိမ်လှသည်။

အခြားတစ်ဦးမှာမူ ဟွေယွဲ့နှင့် အသက်တူကာ စာပေသင်ကြားသော လယ်သမား မိသားစုမှ ဖြစ်သည်။ အိမ်မှာ အလွန် ချမ်းသာခြင်း မရှိသော်လည်း လယ်ယာမြေနှင့် ဆိုင်ခန်း အနည်းငယ် ရှိပြီး ထိုအမျိုးသားအား စာအမြဲ သင်ပေးခဲ့သည်။ နှမြောစရာမှာ ထိုသူမှာ ဉာဏ်အနည်းငယ် နုံ့သဖြင့် အသက် ၂၅ ထိ စာမေးပွဲ မအောင်သေးဘဲ ယခုမှသာ အိမ်ထောင်ပြုရန် ပြင်ဆင်နေခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် မိသားစု၏ သားကြီးဖြစ်ပြီး၊ ညီအရင်းတစ်ဦးနှင့် မယားငယ်မှ မွေးသော ညီမ နှစ်ဦး ရှိသည်။ မိဘများမှာလည်း ကျန်းမာကြသဖြင့် မိသားစုမှာ သင့်မြတ်လှသည်။

“ဘယ်သူ့ကို ပိုသဘောကျလဲ။ ဒါမှမဟုတ် နှစ်ယောက်လုံးကို မကြိုက်ရင်လည်း အမေ့ကို နောက်ထပ် အသစ် ရွေးခိုင်းလိုက်မယ်လေ” ဟု ယဲ့ယွင်က ဆိုသည်။

သို့သော် ဟွေယွဲ့မှာ မျက်ဝန်းများ နီမြန်းလျက် - “မယ်မယ်နဲ့ သခင်မကြီး (ယဲ့ယွင်မိခင်) ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျွန်တော်မျိုးမ ထင်ထားတာက... ဒီအသက်အရွယ်နဲ့ အပြင်ထွက်ရင် သူများရဲ့ မယားငယ်ပဲ လုပ်ရမယ် ထင်နေတာ...”

မိသားစုမှ ရွေးချယ်ပေးထားသူများမှာ ကောင်းသည်ဖြစ်စေ၊ ညံ့သည်ဖြစ်စေ၊ အားလုံးမှာ တရားဝင်ဇနီးကြီးအဖြစ် တင်မြှောက်မည့်သူများ ဖြစ်နေသည်။ ဆယ်ကျော်သက်နှင့် အိမ်ထောင်ပြုကြသော ဤခေတ်တွင် ၂၄၊ ၂၅ အရွယ် အမျိုးသမီးကို မည်သူကမှ တရားဝင်ဇနီးအဖြစ် မလိုချင်ကြပေ။ ဤမျှအထိ ရှာဖွေပေးထားသည်မှာ ယဲ့သခင်မကြီးအနေဖြင့် များစွာ စိတ်ဝင်စားပေးခဲ့မှန်း သိသာလှပေသည်။

“ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ။ လှပတင့်တယ်ပြီး အလုပ်အကျွေး ပြုစုတာလည်း တတ်၊ အလုပ်လည်း အင်မတန် ကျွမ်းကျင်တဲ့ မိန်းကလေးကို ဘာလို့ မယားငယ် လုပ်ခိုင်းရမှာလဲ။ မင်းကို ဇနီးအဖြစ် ရလိုက်တာက သူတို့ ယောကျာ်းတွေရဲ့ ကံကောင်းခြင်းပဲ ဖြစ်ရမယ်” ယဲ့ယွင်က သူမအား မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။

သူမသည် ဟွေယွဲ့၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ပုတ်ပေးလိုက်ရင်း - “မလောပါနဲ့ဦး။ နန်ကျစ် ပြန်လာမှ နှစ်ယောက်လုံး အတူတူ ရွေးကြပေါ့။ ဆုံးဖြတ်ပြီးရင် ငါ့ကို လာပြောပါ။ မင်းတို့အတွက် မင်္ဂလာလက်ဖွဲ့တွေကို ငါ အကုန် ပြင်ဆင်ပေးထားပြီးသား။ အိမ်ထောင်ကျပြီးရင်လည်း နန်းတော်ထဲကို အလုပ်လာလုပ်လို့ ရပါသေးတယ်”

ဟွေယွဲ့မှာ မျက်ရည်များ ဝေ့သီလျက် ခေါင်းညိတ်ပြမိသည်။ ရင်ထဲတွင်လည်း အင်မတန်မှပင် ကြည်နူးသွားရသည်။ နန်းတွင်းတစ်ခုလုံးတွင် ကျောက်ချွန်းဆောင်မှ အစေခံများမှာ သခင်၏ မျက်နှာသာ အပေးခံရဆုံး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

……

ထိုအချိန်တွင် ရှောင်းယောင်ကျူးအဆောင်၌ ချန်မိသားစုထံမှ လာသောစာကို ဖတ်နေသည့် ချန်းရွှင်ရုန်မှာမူ မျက်နှာလေး ညိုးငယ်နေတော့သည်။ စာနှင့်အတူ ဆေးလုံးသေတ္တာ တစ်လုံးလည်း ပါဝင်လာခဲ့သည်။

၎င်းမှာ ယင်းကော်ကုန်းအိမ်တော်က နာမည်ကြီး သမားတော်များထံမှ ရရှိထားသော ခန္ဓာကိုယ်ပြုစုသည့် ဆေးများ ဖြစ်ကာ၊ အမျိုးသမီးများ ကိုယ်ဝန်ရရှိရန် အထောက်အကူပြုသော ဆေးများ ဖြစ်၏။ စာထဲတွင်မူ - ယခုအခါ အရှင်မင်းကြီးသည် သူမအပေါ် သံယောဇဉ် အနည်းငယ်ရှိလာပြီဖြစ်ရာ၊ ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချ၍ အမြန်ဆုံး ကိုယ်ဝန်ရအောင် ကြိုးစားရန် ပြတ်သားစွာ မှာကြားထားသည်။

“ဒီလောက်အထိ အတင်းအကျပ် လုပ်နေတာ၊ ပြီးတော့ ဒီပစ္စည်းတွေ ထပ်ပို့လာပြန်ပြီ။ ငါ့ဗိုက်က ငါ့ဗိုက် မဟုတ်တော့ဘဲ ချန်မိသားစုရဲ့ ဗိုက် ဖြစ်နေသလိုပဲ” ဟု ချန်းရွှင်ရုန်က မိမိကိုယ်ကိုယ် သရော်လိုက်သည်။

“မယ်မယ်... အဲဒီလို မစဉ်းစားပါနဲ့ဦး။ ယင်းကော်ကုန်းနဲ့ မယ်မယ်ကြီးတို့ကလည်း မယ်မယ့်ရဲ့ အနာဂတ်အတွက် စေတနာထားလို့ပါပဲ။ ကလေးလေးတစ်ယောက် ရလိုက်ရင် နောက်ပိုင်းမှာ အားကိုးစရာ ရှိတာပေါ့” ဟု နန်းတွင်းသူ ‘ချောင်ယွီ’ က နူးညံ့စွာ ဖျောင်းဖျရှာသည်။

သူမက ဆက်ပြောသည် - “မယ်မယ်ကြီး ပြောတာကတော့ အကြီးဆုံးသခင်လေး (ချန်ရှန်ဝမ်) က အခုဆိုရင် အတော်လေး လိမ္မာလာပြီတဲ့။ အရက်သွားသောက်တာတွေ မရှိတော့ဘဲ၊ တစ်ခါတရံ ယင်းကော်ကုန်းနဲ့ နိုင်ငံရေးအကြောင်း ဆွေးနွေးရင်တောင် အကျိုးအကြောင်း ဆီလျော်မှု ရှိလာတယ်လို့ ဆိုပါတယ်။ နှမြောစရာကောင်းတာက အကြီးဆုံးသခင်လေးဟာ ဘွဲ့ထူးဆက်ခံခွင့် ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ရတာပဲ။ အခု ကိုယ်လုပ်တော်စူးနဲ့ ဒုတိယသခင်လေး ဒုတိယတို့က မျက်စိဒေါက်ထောက် ကြည့်နေကြတာ။ မယ်မယ်သာ နန်းတွင်းမှာ အခြေခိုင်ပြီး စကားပြောနိုင်ရင်၊ အကြီးဆုံးသခင်လေးရဲ့ သားငယ်လေး (တူ) က မယ်မယ့်ကို အားကိုးပြီး ဘွဲ့ထူးကို ပြန်ဆက်ခံနိုင်မှာပေါ့”

အခြားနန်းတွင်းသူ ချွန်းယွီကလည်း ဝင်ပြောသည် - “အကယ်၍သာ ဘွဲ့ထူးက ဒုတိယသခင်လေး လက်ထဲ ရောက်သွားရင်၊ သခင်မကြီးတို့ ဘယ်လို နေရမလဲ။ အကြီးဆုံးသခင်လေး မိသားစုကော ဘယ်လို ဖြစ်သွားမလဲ။ မယ်မယ်ကိုယ်တိုင်လည်း နန်းတွင်းမှာ မိသားစုရဲ့ အထောက်အပံ့ မရှိရင် ဘယ်လို ရပ်တည်မလဲ”

ဤစကားများက ချန်းရွှင်ရုန်၏ ရင်ကို နာကျင်စေခဲ့သည်။ သို့သော် သူမ ဘာတတ်နိုင်ပါမလဲ။ မိသားစုကြီးမှ လာသော အမျိုးသမီးများမှာ မိမိ၏ ကံကြမ္မာကို မိမိ မပိုင်ကြသည်က များလှပေသည်။

“ထားလိုက်ပါတော့... ငါ ဆေးသောက်ပါ့မယ်။ မင်းတို့လည်း ထပ်ပြီး မပြောကြပါနဲ့တော့” ချန်းရွှင်ရုန် နောက်ဆုံးတွင် အရှုံးပေးကာ ခေါင်းငုံ့လိုက်ရတော့သည်။

အမှန်တကယ်တွင် မယ်တော်ကြီးဖြစ်သော သူမ၏ အဒေါ်မှာပင် ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေသို့ ရောက်နေသည်ကို မြင်ရသောအခါ၊ သူမသည် အထက်သို့ တက်လှမ်းလိုစိတ် တစ်စက်ကလေးမျှ မရှိတော့ပေ။ သို့သော် မိသားစုက သူမအား အတင်းအကျပ် တွန်းပို့နေခြင်း ဖြစ်တော့လေသည်။

…….

အခြားတစ်ဖက်၊ ကျန်းချန်ဆောင်တွင် နင်ချန်သည် စာလွှာများကို စစ်ဆေးနေသည်။ ထိုစဉ် လူတစ်ဦး ပြန်ရောက်လာကာ ချန်းရွှင်ရုန် ပစ္စည်းများ လက်ခံရရှိသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သတင်းပို့လာသည်။

“ကျန်း သိပြီ။ ဒီနေ့ ညနေကျရင် ‘ရှောင်းယောင်ကျူး’ ဆီ သွားမယ်။ ဦးလေးဖြစ်သူ အပင်ပန်းခံ ရှာဖွေပေးထားတဲ့ အားဆေးတွေကို အလဟသ မဖြစ်စေရဘူးပေါ့” နင်ချန်၏မျက်ဝန်းများ အေးစက်စူးရှနေသည်။

အမှန်တကယ်တွင် ချန်းရွှင်ရုန် လက်ထဲသို့ ရောက်သွားသော ဆေးလုံးများမှာ ခန္ဓာကိုယ်ပြုစုသည့် ဆေးများ မဟုတ်တော့ပေ။ နင်ချန်၏ လက်ထဲမှတစ်ဆင့် ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက်တွင်၊ စားသုံးပါက ခန္ဓာကိုယ်ကို မထိခိုက်သော်လည်း အာနိသင်ကတော့ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီဖြစ်၏။

သူသည် ချန်းရွှင်ရုန်အား တမင်မြှောက်စားပေးခြင်းဖြင့် ချန်မိသားစုကို ဘွဲ့ထူးအတွက် အိမ်တွင်းစစ် ဖြစ်အောင် လုပ်ဆောင်နေခြင်းဖြစ်သည်။ မယားငယ်မှ မွေးသော ဒုတိယသားနှင့် တရားဝင်ဇနီးမှ မွေးသော မြေးဖြစ်သူတို့ အာဏာလုကြလျှင်၊ ယင်းကော်ကုန်း နောက်ဆုံး၌ မည်သို့ ဇာတ်သိမ်းမည်ကို သူ စောင့်ကြည့်ချင်နေခြင်းဖြစ်၏။

ယခုအခါ ချန်ရှန်ဝမ်၏ အပါးတွင် ရှိနေသော လီရှီသည် ချန်ရှန်ဝမ်၏ ရည်မှန်းချက်ကို အောင်မြင်စွာ ဆွပေးနိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သူကိုယ်တိုင် ဘွဲ့ထူး မရနိုင်တော့လျှင်ပင်၊ သူ့သားဖြစ်သူ ရရှိအောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ပါက သူ့ဘဝမှာလည်း ကောင်းမွန်လာမည် မဟုတ်လား။ မိခင်မတူသော ညီဖြစ်သူ၏ လက်အောက်တွင် ခစားနေရခြင်းထက်စာလျှင် များစွာ သာလွန်လှပေသည်။

ယခုအခါ ယင်းကော်ကုန်း အိမ်တော်မှာ အတွင်းပိုင်းမှ စတင်၍ ပျက်စီးနေပြီဖြစ်ကာ၊ ပေါက်ကွဲထွက်မည့် အချိန်တစ်ခုကိုသာ စောင့်ဆိုင်းနေရတော့သည်။

ဤသို့ဖြင့် ထိုညတွင် နင်ချန်သည် ချန်းရွှင်ရုန်ထံသို့ သွားရောက် အိပ်စက်ခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ လင်ရှီးဥယျာဉ်သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် ပထမဆုံးသော ‘အိပ်စက်ခြင်း’ ဖြစ်၏။ နင်ချန်သည် ပထမညက ယဲ့ယွင်၏ ဖူရုန်ဆောင်တွင် ရှိခဲ့သော်လည်း ယဲ့ယွင်မှာ ကိုယ်ဝန်နှင့်ဖြစ်ရာ အဖော်လုပ်ပေးရုံသာ ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယဲ့ယွင်သည် နင်ချန် ‘ရှောင်းယောင်ကျူး’ သို့ သွားသည်ဟု ကြားသော်လည်း ဘာမှစိတ်လှုပ်ရှားခြင်း မရှိပေ။ အကြောင်းကတော့ အတွင်းရေး အကြောင်းစုံကို သူမ သိထားပြီးသား ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

သူမဘက်တွင်မူ ပို၍ အရေးကြီးသော ကိစ္စများ ရှိနေသည်။ နက်ဖြန်တွင် သူမအတွက် ကလေးမွေးပေးမည့် ‘မားမား’ များ ဥယျာဉ်ထဲသို့ ဝင်လာကြတော့မည် ဖြစ်ရာ၊ သူမသည် တစ်ဦးချင်းစီအား လူကိုယ်တိုင် တွေ့ဆုံ စစ်ဆေးရပေတော့မည်။

***