အခန်း (၄၀၁-၄၀၂)

အလှလေးကဧကရာဇ်ရဲ့ကိုယ်လုပ်တော်တဲ့ (IC)

IC 401

အခန်း ၄၀၁ ။ ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်ခြင်း

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် ဖူရုန်ဆောင်သို့ ကလေးမွေးပေးမည့် မားမား ဆယ်ဦး ရောက်ရှိလာသည်။ ယဲ့ယွင်သည် ၎င်းတို့ထဲမှ ခြောက်ဦးကို ရွေးချယ်ရမည် ဖြစ်၏။ ပုံမှန်ဆိုလျှင် လေးဦးနှင့် လုံလောက်သော်လည်း ယခုမှာ အမြွှာကိုယ်ဝန်ဖြစ်သဖြင့် စိတ်ချရအောင် နှစ်ဦး ပိုခေါ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ဆယ်ဦးသော အမျိုးသမီးများ ဝင်းထဲတွင် တန်းစီရပ်နေကြစဉ် ယဲ့ယွင်က စင်္ကြံအောက်ရှိ ကုလားထိုင်တွင် ထိုင်၍ ကြည့်ရှုစစ်ဆေးသည်။

“မယ်မယ်... ဒီထဲက လေးယောက်ကတော့ အရင်တစ်ခေါက် စတုတ္ထမင်းသားကို မွေးတုန်းက ကူညီခဲ့တဲ့ ယဲ့အိမ်တော်က လူတွေပါ၊ ကျန်တဲ့ ခြောက်ယောက်ကတော့ နန်းတွင်းရေးရာဌာနက ရွေးပေးထားတာပါ။ အားလုံးက သားသမီးတွေ ကျန်းမာကြသလို အတွေ့အကြုံလည်း ရှိကြပါတယ်” ဟု နန်ကျစ်က တိုးတိုးလေး တင်ပြသည်။

ယဲ့ယွင် ခေါင်းညိတ်ကာ အောက်မှ လူများကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် ယဲ့အိမ်တော်မှ လာသော လေးဦးကို အရင် ရွေးချယ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျန်ခြောက်ဦးဘက်သို့ လှည့်ကာ - “ကျန်တဲ့ ခြောက်ယောက်ထဲက နောက်ထပ် နှစ်ယောက် ထပ်ရွေးမယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ရဲ့ နောက်ကြောင်းနဲ့ အရည်အချင်းကို ငါမသိသေးတော့၊ ညာဘက်ကနေ စပြီး တစ်ယောက်ချင်း မိတ်ဆက်ကြပါဦး”

ခြောက်ဦးလုံးသည် မိမိတို့၏အတွေ့အကြုံများကို အသီးသီး တင်ပြကြသည်။ အားလုံးမှာ မိသားစုကြီးများတွင် ကလေးမွေးပေးခဲ့ဖူးသူများချည်း ဖြစ်၏။ ထိုအထဲတွင် ချွီမားမားဟူသော အမျိုးသမီးမှာ အတွေ့အကြုံ အရှိဆုံးပင်။ ဖိန်ဝမ်အိမ်တော်မှ ကိုယ်လုပ်တော်ကျောက်၏ ကလေးနှစ်ဦးလုံးကို သူမ မွေးပေးခဲ့သလို၊ လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်က ကျားရို့မင်းသမီး၏ သားဦးလေးကိုလည်း သူမပင် မွေးပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် သူမအား တစ်ဦး၊ အခြားအတွေ့အကြုံရှိသူ တစ်ဦးအား တစ်ဦး ရွေးချယ်ကာ စုစုပေါင်း ခြောက်ဦး ပြည့်သွားတော့သည်။

ထိုခြောက်ဦးမှာ ထိုနေ့မှာပင် ဖူရုန်ဆောင်၏ ဘေးချင်းကပ် ဝင်းငယ်လေးတွင် ဝင်ရောက် နေထိုင်ကြသည်။ အနီးနားမှာရှိနေမှသာ ဗိုက်နာလာသည်နှင့် ချက်ချင်း ရောက်ရှိလာနိုင်မည် မဟုတ်လား။

လူရွေးပြီးနောက် ယဲ့ယွင်သည် အစေခံမလေး နှစ်ဦးနှင့် စကားစပြန်သည်။ သူမတို့၏ မင်္ဂလာကိစ္စပင် ဖြစ်၏။

“မနေ့က တစ်နေ့လုံး မင်းတို့ စဉ်းစားပြီးပြီလား။ ဘယ်သူ့ကို သဘောကျလဲ၊ ဘယ်သူ့ကို မကြိုက်ဘူးလဲ အကုန်ပြောပြ။ ငါ့နောက်ကို နှစ်ပေါင်းများစွာ လိုက်လာတဲ့သူတွေကို ငါကတော့ နစ်နာအောင် မလုပ်ပါဘူး”

“ကျွန်တော်မျိုးမတို့ သိပါတယ်။ မယ်မယ်က ကျွန်တော်မျိုးမတို့အပေါ် အကောင်းဆုံးပါပဲ” ဟု နန်ကျစ်က ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

သူမက စရိုက် ပိုတက်ကြွသူပီပီ အရင်ဆုံး ပြောပြသည် - “ကျွန်တော်မျိုးမက ဝမ်မိသားစုက သခင်လေးကို သဘောကျပါတယ်။ ကုန်သည်မိသားစု ဖြစ်နေလည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး။ သူက ဒုတိယသား ဖြစ်နေတော့ ကျွန်တော်မျိုးမ အိမ်ထောင်ကျရင် တရားဝင်ဇနီးကြီးလုပ်ပြီး အိမ်မှုကိစ္စတွေ အကုန် စီမံနေစရာ မလိုဘူးလေ။ မယ်မယ့်ဆီ ပြန်လာပြီး အလုပ်အကျွေး ပြုစုရတာလည်း ပိုလွယ်တာပေါ့”

ထိုဝမ်မိသားစုမှာ အမွှေးနံ့သာလုပ်ငန်း လုပ်ကိုင်သူများဖြစ်ပြီး စီးပွားရေး အလွန်မကြီးသော်လည်း လူသားဆန်ကြသည်။ နန်ကျစ်နှင့် စေ့စပ်မည့်သူမှာ စစ်တပ်ထဲတွင် တာဝန်ထမ်းဆောင်နေရသဖြင့် အချိန်ဆွဲနေရင်း အသက်ကြီးသွားခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။ ယမန်နှစ်က မြင်းပေါ်မှ ကျသဖြင့် လက်မောင်း ဒဏ်ရာရကာ အလုပ်ကြမ်း မလုပ်နိုင်တော့သဖြင့် အိမ်ပြန်လာပြီး အိမ်ထောင်ပြုရန် စီစဉ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ လူအေးလေး တစ်ဦးပင်။

“ကောင်းတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ သူတို့အိမ်က လူဦးရေများတယ်။ အိမ်ထောင်စု သုံးစု အတူနေကြတာဆိုတော့ လူနှစ်ဆယ်၊ သုံးဆယ်လောက် ရှိမှာ။ မင်း အဲဒီရောက်ရင်တော့ အမြဲသတိရှိရမယ်နော်” ဟု ယဲ့ယွင်က မှာသည်။

“စိတ်ချပါ မယ်မယ်။ ကျွန်တော်မျိုးမ သူ့ရဲ့ ပုံတူပန်းချီကားလေးကို ကြည့်ပြီးပြီ၊ တကယ် ချောပါတယ်” ဟု နန်ကျစ်က ရယ်မောရင်း ဆိုသည်။

“မင်းကတော့လေ... ရုပ်ကိုပဲ ကြည့်နေတော့တာပဲ။ ကဲပါ... မင်းကြိုက်ရင် ပြီးတာပါပဲ၊ အမေ ရွေးပေးတဲ့သူဆိုတော့ စရိုက်ကတော့ မဆိုးလောက်ပါဘူး” ယဲ့ယွင်က နန်ကျစ်၏နဖူးကို အသာတို့ကာ ဟွေယွဲ့ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည် - “မင်းကော ဘယ်လိုလဲ”

ဟွေယွဲ့မှာ နန်ကျစ်ထက် နှစ်နှစ်ကြီးပြီး ပို၍ တည်ငြိမ်စွာ စဉ်းစားတတ်သူ ဖြစ်၏။ “ကျွန်တော်မျိုးမကတော့ စွန်းမိသားစုကို သဘောကျပါတယ်။ ယောက္ခမ မရှိတော့ စည်းကမ်းတွေ အများကြီး မရှိသလို လူဦးရေလည်း နည်းတယ်။ သူက စစ်တပ်မှာ အလုပ်လုပ်နေတာဆိုတော့ အလုပ်ကလည်း အတည်တကျ ရှိပါတယ်။ ကွယ်လွန်သူ ဇနီးအတွက် ဒီလောက် နှစ်တွေအထိ ဝမ်းနည်းပေးခဲ့တယ်ဆိုတော့ သံယောဇဉ်ကြီးတဲ့သူ ဖြစ်မှာပါ”

နှစ်ဦးလုံး ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီမှန်း သိရသောအခါ ယဲ့ယွင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ... အတည်ဖြစ်ပြီဆိုရင်တော့ ငါ အမေ့ဆီ စာရေးပြီး အကုန် စီစဉ်ခိုင်းလိုက်မယ်။ မင်းတို့ အိမ်ထောင်ပြုရင် ယဲ့အိမ်တော်ကနေပဲ ထွက်ရမယ်။ ငါ မင်းတို့ကို မင်္ဂလာလက်ဖွဲ့သေတ္တာ သုံးဆယ်စီ ပြင်ပေးမယ်။ ဒါဆိုရင်တော့ တစ်သက်လုံး ချောင်ချောင်ချိချိ နေလို့ရတာပေါ့”

အစေခံမလေး နှစ်ဦးမှာ ချက်ချင်းပင် ဦးညွှတ်ကျေးဇူးတင်ကြသည်။ သေတ္တာ သုံးဆယ်ဆိုသည်မှာ မနည်းလှပေ၊ သာမန်အရာရှိမိသားစုမှ သမီးပျိုများ အိမ်ထောင်ပြုလျှင်ပင် ထိုမျှသာ ပါတတ်ကြသည်။ ဟွေယွဲ့နှင့် နန်ကျစ်တို့မှာ ယဲ့ယွင်၏ အနီးကပ်လူများ ဖြစ်သဖြင့် ဤမျှအထိ ဆုချခြင်း ခံရခြင်းဖြစ်၏။

သူတို့ သခင်နှင့် အစေခံများ ရယ်မောနေကြစဉ် တံခါးဝမှ အသံကြားလိုက်ရသည်။

“ဘာတွေ ပြောနေကြတာလဲ၊ ဒီလောက်တောင် ပျော်နေကြတာ။ ကျန်းပါ ကြားပါရစေဦး”

နင်ချန်သည် အပြင်မှ ဝင်လာခဲ့သည်။ သူ့လက်ထဲတွင် လှပသော ဝါးခြင်းတောင်းလေး တစ်ခု ပါရှိသည်။

“အရှင်မင်းကြီးကလည်း... လာရင်လည်း လူအကြောင်းကြား မခိုင်းဘဲနဲ့၊ တိုးတိုးတိတ်တိတ် ချောင်းနားထောင်နေပြန်ပြီ” ယဲ့ယွင်က စနောက်ရင်း ဟွေယွဲ့၏ အကူအညီဖြင့် ထရပ်လိုက်သည်။

“ကျန်းက ဘယ်မှာ ချောင်းနားထောင်လို့လဲ။ ဒီအတိုင်း လာရင်းနဲ့ ကြားလိုက်တာပါ။ မင်း ကြည့်ပါဦး... ဒါ ဘာလေးလဲလို့” နင်ချန်က ပြုံးလျက် ခြင်းတောင်းကို မြှောက်ပြသည်။

ယဲ့ယွင် သွားကြည့်လိုက်ရာ ခြင်းတောင်းထဲတွင် ဖောင်းဖောင်းအိအိ ယုန်ကလေး နှစ်ကောင် ရှိနေသည်။ တစ်ကောင်က မီးခိုးရောင်၊ တစ်ကောင်က အဖြူရောင်။ သူမ စကားမပြောရသေးမီမှာပင် စားပွဲအောက်တွင် အိပ်နေသော ညန်ကောင်းမှာ အမြီးနံ့ကာ ပြေးထွက်လာတော့သည်။

“ဝုတ် ဝုတ် ဝုတ်!”

“အို... အပေါ်ကို မြှောက်ထားပါဦး။ ဒီငတုံးခွေး ကိုက်လိုက်မှဖြင့်” ယဲ့ယွင်က ညန်ကောင်း၏ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ကာ ငြိမ်အောင် ချော့လိုက်ရသည်။

ညန်ကောင်းကတော့ အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေဆဲဖြစ်ပြီး ခြေနှစ်ဖက်ထောက်ကာ ကြည့်ရန် ကြိုးစားနေသည်။ နင်ချန်က ခြင်းတောင်းကို မြေပေါ် ချပေးလိုက်ရာ၊ ယုန်ကလေး နှစ်ကောင်မှာ ခြင်းတောင်းထောင့်တွင် ကြောက်လန့်တကြား ကပ်နေကြသော်လည်း၊ ညန်ကောင်းကတော့ သဘောကောင်းစွာဖြင့် ဟိုနမ်း၊ ဒီနမ်းလုပ်ရင်း အလွန် ပျော်နေရှာသည်။

“မင်းဆီမှာဆိုရင် ဒီလို သတ္တဝါလေးတွေ မွေးလို့ အဆင်ပြေမယ်ထင်လို့ ကျန်း ယူလာပေးတာ”

“ဒီယုန်တွေက ဘယ်က ရတာလဲဟင်” ယဲ့ယွင်လည်း သဘောကျသွားသည်။

နင်ချန်က သူမ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ - “အစေခံတွေ ကောက်ရလာတာတဲ့။ သူတို့က လွှင့်ပစ်မလို့ပဲ၊ ကျန်းက တွေ့တာနဲ့ မင်း ကြိုက်လောက်မယ်ထင်လို့ ယူလာခဲ့တာ”

“တကယ် ချစ်ဖို့ကောင်းတာပဲ။ ခဏနေ ကျင့်အာ ပြန်လာရင်တော့ အသည်းစွဲ ဖြစ်နေတော့မှာပဲ” ဟု ယဲ့ယွင်က ရယ်မောကာ ဆိုသည်။

သူတို့နှစ်ဦး စကားပြောနေစဉ် အပြင်ဘက်မှ ကလေးငယ်များ၏အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ ညန်ကောင်းမှာ ဝှစ်ခနဲ အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။ ကြည့်ရုံနှင့်တင် စတုတ္ထမင်းသားလေး ပြန်လာပြီမှန်း သိသာလှသည်။

သို့သော် မမျှော်လင့်ဘဲ အထဲဝင်လာသော ကလေးများမှာ လေးဦးတောင် ဖြစ်နေသည်။ မင်းသားကြီး၊ ဒုတိယမင်းသားနှင့် ဒုတိယမင်းသမီးလေးတို့ကို စတုတ္ထမင်းသားလေးက အတူတူ ခေါ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

“ဒီနေ့ ကျောင်းဆင်းတာ ဘာလို့ နောက်ကျနေလဲလို့။ ကိုကိုတွေ၊ မမတွေနဲ့ အတူ ဆော့နေလို့ကိုး” ယဲ့ယွင်က ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

ကလေးများအားလုံး နင်ချန်နှင့် ယဲ့ယွင်အား စနစ်တကျ ဂါရဝပြုကြသည်။ စတုတ္ထမင်းသားလေးကတော့ ခုန်ပေါက်လျက် - “ဟွေယွဲ့ကူးကူး လုပ်တဲ့ မက်မွန်ပန်းကိတ်က အရမ်းစားလို့ ကောင်းတာ! သားတို့အကုန်လုံး စားချင်လို့!”

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က ခူးလာသော မက်မွန်ပန်းများဖြင့် ဟွေယွဲ့က မုန့်အမျိုးမျိုး လုပ်ပေးခဲ့ရာ စတုတ္ထမင်းသားလေးမှာ အလွန် သဘောကျနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ ယနေ့ သူက အခြားကလေးများကိုပါ ခေါ်လာပြီး ကျွေးချင်နေခြင်းပင်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ဒုတိယမင်းသမီးလေးသာ လာလေ့ရှိသော်လည်း ယနေ့မှာတော့ မင်းသားများပါ ပါဝင်လာခဲ့သည်။

“စတုတ္ထညီလေးက အတင်းခေါ်နေတာနဲ့... သားတော်တို့လည်း လိုက်လာခဲ့တာပါ။ မင်မယ်မယ် (ယဲ့ယွင်) စိတ်အနှောင့်အယှက် မဖြစ်ပါနဲ့” ဟု မင်းသားကြီးက လူကြီးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဦးညွှတ် လျှောက်တင်သည်။

လင်ရှီးဥယျာဉ်တွင် ကလေးအားလုံး စာအတူသင်နေကြရသဖြင့် စတုတ္ထမင်းသားမှာ သူ့အစ်ကိုများနှင့် ပို၍ ရင်းနှီးလာခြင်းဖြစ်၏။ မင်းသားကြီးမှာ မိခင်မရှိ၊ ဒုတိယမင်းသားမှာလည်း ရှန်ဖေး နှင့် ဝေးနေချိန်ဖြစ်ရာ၊ စတုတ္ထညီလေးက ဖူရုန်ဆောင်သို့လာရန် ဖိတ်ခေါ်သောအခါ အားလုံး စိတ်ပါသွားကြခြင်းဖြစ်သည်။ စတုတ္ထမင်းသားလေးမှာ သူ့ဒုတိယမမကိုပါ မမေ့ဘဲ ဟွေ့ကျောင်းရီဆီသို့ ကိုယ်တိုင်သွားခေါ်ခဲ့သေးသဖြင့် အားလုံး စုံစုံလင်လင် ရောက်လာကြခြင်း ဖြစ်တော့သည်။

မိမိ၏သားငယ်မှာ ဤမျှအထိ ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်လိမ့်မည်ဟု ယဲ့ယွင် မထင်ထားခဲ့ပေ။

“ဘယ်မှာ စိတ်ညစ်စရာရှိမှာလဲ။ ကလေးတို့... အကုန်လုံး အရင်ဆုံး လက်ဆေးပြီး မုန့်တွေ စားကြနော်။ နေ့လည်စာကိုလည်း ဒီမှာပဲ ပြင်ခိုင်းလိုက်မယ်” ဟု ယဲ့ယွင်က ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဆိုလိုက်လေသည်။

***

အလှလေးကဧကရာဇ်ရဲ့ကိုယ်လုပ်တော်တဲ့ (IC)

IC 402

အခန်း ၄၀၂ ။ တစ်ယောက်တစ်ကောင်

နင်ချန်က ဘာမှမိန့်ကြားခြင်း မရှိသေးသဖြင့် စတုတ္ထမင်းသားနှင့် ဒုတိယမင်းသမီးမှလွဲ၍ ကျန်သောကလေးနှစ်ဦးမှာ ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် ရပ်နေဆဲဖြစ်သည်။

ယဲ့ယွင်က နင်ချန်အား တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ၊ သူက ဆိုလိုရင်းကို နားလည်သွားပြီး လက်ယမ်းပြလိုက်သည် - "သွားကြလေ... လက်အရင်သွားဆေးပြီးမှ လာဆော့ကြ"

ထိုအခါမှ ကလေးနှစ်ဦးမှာ စနစ်တကျ ဦးညွှတ်ဂါရဝပြုပြီး နန်ကျစ်နောက်မှလိုက်၍ လက်ဆေးရန် ထွက်သွားကြတော့သည်။ ကလေးများ ထွက်သွားမှ ယဲ့ယွင်က နင်ချန်၏တံတောင်ဆစ်ကို အသာတို့ကာ စနောက်လိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီးက ပုံမှန်ဆိုရင် အရမ်း တင်းကြပ်လွန်းနေတာ ဖြစ်မယ်။ ကလေးတွေက အရှင့်ကို ကြောက်နေကြတာ ကြည့်ပါဦး"

"လျှောက်ပြောပြန်ပြီ။ ကျင့်အာကို ကြည့်ပါဦး... ကျန်းကို ဘယ်မှာ ကြောက်လို့လဲ။ ဒီကလေးတွေက ကြီးလာလေလေ စည်းကမ်းတွေ ပိုကြီးလာလေ ဖြစ်နေတာပါ" ဟု နင်ချန်က ခပ်တိုးတိုး ဆိုသည်။

ယဲ့ယွင်က မျက်ခုံးလေးပင့်ကာ - "ကျင့်အာကတော့ ချန်းချဲ့နဲ့ တူလို့လေ၊ စည်းကမ်း အရှိဆုံးပဲ"

"မင်းကတော့ ပါးနပ်ပါတယ်။ စည်းကမ်းစောင့်ရမယ့် နေရာမှာ တစ်စက်မှ မလွဲစေသလို၊ အလိုက်သင့် နေရမယ့် နေရာမှာလည်း ပွင့်လင်းတတ်တယ်" နင်ချန်၏မျက်ဝန်းထဲတွင် အပြုံးများ ပြည့်နှက်နေသည်။ "ကဲ... ထိုင်ပါဦး။ ဗိုက်ကလည်း လေးနေပြီကို၊ မတ်တပ်ရပ် စကားပြောနေရင် ပင်ပန်းလိမ့်မယ်"

ယဲ့ယွင် ခေါင်းညိတ်ကာ နင်ချန်၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လျက် ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။ လက်ဆေးပြီး ပြန်ဝင်လာသော ကလေးများမှာ - နင်ချန်က လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် ငှဲ့၍ ယဲ့ယွင်ထံသို့ ကမ်းပေးနေသည်ကို ကွက်တိ မြင်လိုက်ရ၏။

မင်းသားကြီးနှင့် ဒုတိယမင်းသားမှာ အံ့သြသွားကြသည်။ သူတို့ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပေ။ အမြဲတမ်း သူများတွေကသာ ခမည်းတော်အား လက်ဖက်ရည် ငှဲ့ပေးသည်ကို မြင်ဖူးသည် မဟုတ်လား။ သို့သော်လည်း သူတို့ ဘာမှတော့ မပြောဝံ့ကြပေ။ ခြောက်နှစ်၊ ခုနစ်နှစ်အရွယ် ကလေးများ ဖြစ်သဖြင့် ဤအချင်းအရာများကို နက်နက်နဲနဲတော့ နားမလည်ကြသေးပေ။

ကလေးများက လူကြီးများကို စူးစမ်းနေစဉ်၊ စတုတ္ထမင်းသားလေးကတော့ ဝါးခြင်းတောင်းထဲမှ ယုန်ကလေးများကို ရှာတွေ့သွားခဲ့ပြီ။

"အစ်ကိုကြီး... အစ်ကို (၂)... မြန်မြန်လာကြည့်ပါဦး! ယုန်လေးတွေ ရှိတယ်!"

ပုံမှန်အားဖြင့် ဤကလေးများမှာ ယုန်ကို ပန်းချီကားထဲ၌သာ မြင်ဖူးကြပြီး၊ အကောင်လိုက် အပြင်မှာ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးကြသဖြင့် ချက်ချင်းပင် စိတ်ဝင်တစား ဝိုင်းအုံသွားကြတော့သည်။ ကလေးလေးယောက်နှင့် ညန်ကောင်းတို့ ငါးဦးစလုံး ခြင်းတောင်းကို ဝိုင်းထားကာ ယုန်ကလေး နှစ်ကောင်ကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

ယဲ့ယွင်က သူတို့ စိတ်ဝင်စားနေသည်ကို မြင်သဖြင့် အစေခံများအား လတ်ဆတ်သော ဟင်းရွက်ဖတ်အချို့ ယူခိုင်းကာ ကလေးများကို ယုန်အစာကျွေးခိုင်းလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ သူတို့အတွက် အင်မတန်ထူးခြားသော အတွေ့အကြုံပင်။ မင်းသားကြီးနှင့် ဒုတိယမင်းသားတို့ပင်လျှင် သူတို့၏ ဟန်ပန်များကို မေ့လျော့ကာ မြေကြီးပေါ်တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်၍ ယုန်အစာ ကျွေးနေကြတော့သည်။

သို့သော် ယုန်နှစ်ကောင်တည်းနှင့်တော့ မလောက်ပေ။ စတုတ္ထမင်းသားလေးမှာ ရဲတင်းသူပီပီ နင်ချန်၏ ခြေထောက်ကို ဖက်ကာ ချွဲတော့သည်။

"အဖေ... ကျင့်အာ ယုန်ကလေးတွေ ထပ်လိုချင်သေးတယ်! ကိုကိုတွေအတွက်ရော၊ မမအတွက်ရော ပေးပါ!"

ကျန်သော ကလေးသုံးဦးက စကားမပြောသော်လည်း၊ မျက်လုံးလေးများကတော့ နင်ချန်အား မျှော်လင့်တကြီး စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ အဓိပ္ပာယ်မှာ သူတို့လည်း လိုချင်ကြခြင်းပင်။ ဤကဲ့သို့ ချစ်စရာ ကောင်းသော သတ္တဝါလေးများကို မည်သည့်ကလေးက မကြိုက်ဘဲ နေပါ့မလဲ။

နင်ချန်မှာ ကလေးများ၏ တောင်းဆိုမှုကို မငြင်းရက်သဖြင့် လူလွှတ်၍ ယုန်များ ရှာခိုင်းလိုက်ရသည်။ ကံကောင်းသည်မှာ လင်ရှီးဥယျာဉ်ထဲတွင် တိရစ္ဆာန်ဝင်းရှိသဖြင့် ယုန်တစ်အုပ်လုံးကို ချက်ချင်း ရရှိခဲ့သည်။

နေ့လည်စာစားပြီးနောက် ဖူရုန်ဆောင်မှ ပြန်ထွက်သွားချိန်တွင် ကလေးတစ်ဦးစီ၌ ယုန်တစ်ကောင်စီ ပါသော ဝါးခြင်းတောင်းလေးများ ကိုယ်စီ ကိုင်ထားကြတော့သည်။ စတုတ္ထမင်းသားလေးမှာမူ နှစ်ကောင် ချန်ထားခဲ့သည်။ သူက ညန်ကောင်း နှင့် တစ်ယောက်တစ်ကောင် ခွဲယူမည်ဟု ဆုံးဖြတ်ထားသောကြောင့် ဖြစ်၏။ စတုတ္ထမင်းသားလေး၏အမြင်တွင် ညန်ကောင်းမှာ ခွေးတစ်ကောင်မျှသာ မဟုတ်ဘဲ၊ သူ၏ ကစားဖော်နှင့် မိသားစုဝင်လည်း ဖြစ်နေပေပြီ။

ကလေးအားလုံး ယုန်ရကြသော်လည်း၊ တစ်ဦးတည်းသောသူမှာတော့ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ထိုသူမှာ တတိယမင်းသား ဖြစ်၏။ သူသည် ယနေ့ ဖူရုန်ဆောင်သို့ မလာဘဲ၊ မိခင်ဖြစ်သူ ယိကျောင်းယွမ်ရှိရာ ထောင်ဟွားဆောင်သို့ သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယိကျောင်းယွမ်မှာလည်း ယခုအခါ စိတ်မရှည်နိုင်ဖြစ်နေပြီး၊ ကလေးအား နန်းတွင်း တိုက်ပွဲစိတ်ဓာတ်များကို အမြဲသွတ်သွင်းနေသဖြင့်၊ တတိယမင်းသား၏ အမြင်တွင် မင်ကျောင်းရီနှင့် စတုတ္ထညီလေးမှာ အင်မတန် မုန်းတီးစရာ ကောင်းသူများအဖြစ် မြင်ယောင်နေတော့သည်။

ဤနေရာတွင် ရှန်ဖေးမှာ ယိကျောင်းယွမ်ထက် များစွာ ပို၍ ပါးနပ်လှသည်။ ကလေးငယ်စဉ်တွင် ကလေးပီပီ ဖြူစင်စွာ ထားရှိမှသာ ဧကရာဇ်၏အမြင်တွင် ပို၍ ချစ်ခင်ဖွယ် ကောင်းမည်ဖြစ်ကြောင်း သူမ သိထားသည်။

ဖူရုန်ဆောင်တွင် စတုတ္ထမင်းသားမှာ ယုန်အစာကျွေးပြီးနောက် အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။ ယဲ့ယွင်မှာ မနက်က အိပ်ရာထ နောက်ကျသဖြင့် အိပ်မငိုက်သေးရာ၊ နင်ချန်နှင့်အတူ အိပ်ရာဘေးရှိ ကုတင်ငယ်လေးတွင် မှီလျက် စကားစမြည် ပြောဖြစ်ကြသည်။

"ချန်းချဲ့က တစ်ခါတည်း နှစ်ယောက် မွေးမှာဆိုတော့... ပဉ္စမမင်းသားကိုလည်း နာမည် မပေးရသေးဘူး မဟုတ်လား။ အရှင်မင်းကြီး နာမည်တွေကို ကြိုပြီး စဉ်းစားထားမှ ဖြစ်မယ်နော်"

"မလောပါနဲ့ဦး။ အသက်တစ်နှစ်ပြည့်မှ နာမည်ပေးတာ ထုံးစံပဲလေ" နင်ချန်က မျက်ဝန်းများကို အသာမှေးစင်းလျက် ပျင်းရိစွာ ဆိုသည်။

ယဲ့ယွင်က သူ့ရင်ဘတ်ကို လက်ဖြင့် တို့လိုက်ကာ - "နာမည်ပေးတာက အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စပဲဟာကို၊ ဘယ်လိုလုပ် အချိန်ဆွဲလို့ ဖြစ်မလဲ။ အရှင်မင်းကြီးက မစဉ်းစားပေးရင် ချန်းချဲ့ဘာသာ ပေးလိုက်မှာနော်"

နင်ချန်က သူမ၏ ဖြူနုသော လက်ကလေးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ သူ၏ ပါးပေါ်သို့ အပ်လိုက်သည် - "ဒါဆိုရင်လည်း ချင်းချင်းက ဘယ်လို နာမည်ကောင်းတွေ စဉ်းစားထားလဲ ဆိုတာ ပြောပါဦး"

"ချန်းချဲ့ ပြောရမလား?" ယဲ့ယွင်က မျက်ခုံးလေးပင့်ကာ ကျီစယ်သည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

သူမ၏မျက်ဝန်းထဲမှ အလင်းတန်းကို မြင်ရုံနှင့် ဤအမျိုးသမီး နောက်ပြောင်တော့မည်မှန်း နင်ချန် သိလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း သူက သိချင်ဟန်ဆောင်ကာ ခေါင်းညိတ်ပြ၏။

ယဲ့ယွင်က ခိုးပြုံးလိုက်ပြီး - "ဒါဆိုရင်တော့... တစ်ယောက်ကို ‘နင်ယဲ့’၊ နောက်တစ်ယောက်ကို ‘နင်ယွင်’ လို့ ပေးမယ်လေ။ အရှင်က မျိုးရိုးနာမည် ယူထားတော့၊ ချန်းချဲ့က ကိုယ့်နာမည်လေးတွေ ထည့်ပေးတာပေါ့။ ဒါမှ လူတွေ မြင်တာနဲ့ ဒါဟာ အရှင်နဲ့ ချန်းချဲ့တို့ရဲ့ကလေးမှန်း တန်းသိမှာ"

"ဒါဆို ကျင့်အာကိုကော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ သူက အပယ်ခံ ဖြစ်သွားမှာပေါ့" နင်ချန်က ရယ်ချင်စိတ်ကို အောင့်အီးကာ မေးသည်။

ယဲ့ယွင်က မျက်လုံးလေး ကစားလိုက်ပြီး - "ကျင့်အာကို ‘နင်ဝူစွမ့်’ (တို့နာမည်တွေနဲ့ မဆိုင်တော့တဲ့ နင်) လို့ ပြောင်းလိုက်ရင် ဖြစ်တာပဲ။ ချန်းချဲ့ရဲ့နာမည်က စာလုံး နှစ်လုံးတည်း ရှိတာဆိုတော့ အငယ်နှစ်ယောက်ကို ပေးလိုက်ရင် ကုန်ပြီလေ။ သူက အစ်ကိုကြီးပဲဟာ၊ ညီလေးတွေကို ဦးစားပေးရမှာပေါ့"

"မင်းကတော့လေ... တစ်နေကုန် အကြံအဖန်တွေပဲ ကြံနေတော့တာပဲ။ တကယ်လို့သာ အဲဒီလို နာမည်ပေးလိုက်ရင် ဘေးလူတွေ ရယ်လို့ သေကုန်ကြမှာပေါ့"

နင်ချန် နောက်ဆုံးတွင် မနေနိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်ရကာ ယဲ့ယွင်၏အကြံအစည်များကို တားမြစ်လိုက်ရတော့သည်။

"ဒါပေမဲ့ အရှင်က ကိုယ်တိုင် မစဉ်းစားဘူးလေ။ ချန်းချဲ့မှာတော့ ဒီလောက်ပညာပဲ ရှိတာကို" ယဲ့ယွင်က လက်ကလေးနှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ပြသည်။

"ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီ... ကျန်း ပြန်ရောက်ရင် သေသေချာချာ စဉ်းစားပါ့မယ်။ ဒီကလေးနှစ်ယောက်ကိုတော့ နာမည်အလွယ်ပေးလို့ မဖြစ်ပါဘူး"

ယဲ့ယွင်ကတော့ စနောက်ပြီးသည်နှင့် ထိုကိစ္စကို ချက်ချင်း မေ့သွားခဲ့သော်လည်း၊ နင်ချန်ကတော့ တကယ်ပင် စိတ်ထဲ ထည့်ထားလိုက်သည်။ ညဘက် အိပ်မက်ထဲတွင်ပင် ကလေးများကို နာမည်ပေးနေရရှာသည်။

…..

သို့သော် ဤသို့ အေးချမ်းနေစဉ်အတွင်းမှာပင် ပြဿနာတစ်ခု ထပ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ အကြောင်းရင်းမှာ ကလေးတိုင်း ရရှိထားသော ‘ယုန်ကလေးများ’ ကြောင့်ပင်။

ယုန်မရရှိလိုက်သော တတိယမင်းသားနှင့် စတုတ္ထမင်းသားလေးတို့ စကားများကြရာမှ လက်ပါကုန်ကြသည်။ တတိယမင်းသားက နှစ်နှစ် ပိုကြီးသဖြင့် အသာစီးရကာ စတုတ္ထညီလေးအား တွန်းလှဲလိုက်သည်။

စတုတ္ထမင်းသားလေးသည် ယဲ့ယွင်၏ စိတ်ကြီးသည့် စရိုက်ကို ဆက်ခံထားသူ ဖြစ်ရာ၊ လဲကျသွားသော်လည်း မငိုရုံတင်မကဘဲ ပြန်ထကာ သူ့ခေါင်းဖြင့် တတိယအစ်ကို၏ ဗိုက်ကို အားကုန် ဝင်တိုက်လိုက်တော့သည်။ တတိယမင်းသားမှာလည်း အရှိန်ဖြင့် နောက်ပြန် လဲကျသွားခဲ့သည်။

မင်းသားကြီးနှင့် ဒုတိယမင်းသားတို့မှာ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ဝင်ရောက် ဖျန်ဖြေကြသော်လည်း၊ အမှန်တကယ်တော့ သူတို့မှာ စတုတ္ထညီလေးဘက်မှသာ သိသိသာသာ ဘက်လိုက်နေကြခြင်းဖြစ်၏။

စတုတ္ထမင်းသားလေးမှာ လဲကျတုန်းက မငိုဘဲ၊ အစ်ကိုကို ပြန်တိုက်လိုက်ပြီးမှသာ ရုတ်တရက် အသံကုန် ဟစ်အော်ငိုတော့သည်။ တတိယမင်းသားမှာမူ မိမိကသာ အမှားလုပ်သူကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်ဟု ခံစားရသဖြင့် သူပါ လိုက်ငိုတော့သည်။

လူကြီးများ ရောက်လာချိန်တွင်တော့ အဆုတ်အားကောင်းလှသော ကလေးနှစ်ဦးမှာ ပြိုင်တူ ဟစ်အော် ငိုယိုနေကြသည်ကိုသာ တွေ့လိုက်ရလေသည်။

***