အခန်း (၄၁၃-၄၁၄)

အလှလေးကဧကရာဇ်ရဲ့ကိုယ်လုပ်တော်တဲ့ (IC)

IC 413

အခန်း ၄၁၃ ။ မသိမသာ စိမ့်ဝင်ပြောင်းလဲခြင်း

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် ဟွေ့ဖေးသည် ဒုတိယမင်းသမီးလေးကို ခေါ်ဆောင်၍ ဖူရုန်ဆောင်သို့ ဂါရဝပြုရန် ရောက်လာခဲ့သည်။

“မြန်မြန်ထပါ... အစ်မနဲ့ ကျွန်မကြားမှာ ဘာတွေ အားနာနေတာလဲ” ယဲ့ယွင်က ရင်းနှီးစွာဖြင့် လက်ယမ်းပြလိုက်သည်။

ဟွေ့ဖေးက ထိုအခါမှ ထရပ်ကာ ဘေးရှိ ထိုင်ခုံငယ်လေးတွင် ထိုင်လိုက်သည် - “ကွေ့ဖေးမယ်မယ်က အားမနာပေမဲ့၊ ချန်းချဲ့ကတော့ စည်းကမ်းကို မဖျက်ရဲပါဘူး။ တခြားသူတွေ ကြားသွားရင် မကောင်းဘူးလေ”

“အစ်မနဲ့ ကျွန်မ သိလာတာ နှစ်တွေ အများကြီး ရှိလှပြီ။ ကျွန်မရဲ့စရိုက်ကို အစ်မ သိသားပဲ။ အခုမှ လာပြီး ကွေ့ဖေးမယ်မယ် ဘာညာနဲ့ခေါ်နေရင်တော့ တကယ်ကို စိမ်းကားသွားမှာပဲနော်” ယဲ့ယွင်က တမင်တကာ မျက်နှာထားတင်းကာ ဆိုလိုက်သည်။

ဟွေ့ဖေးလည်း ရယ်မောကာ မငြင်းတော့ဘဲ ‘ညီမလေး’ ဟုသာ ပြောင်းလဲခေါ်ဆိုတော့သည်။ ယဲ့ယွင်က လက်ဖက်ရည်နှင့် မုန့်များ တည်ခင်းခိုင်းပြီးနောက် နန်ကျစ်ကို အချက်ပြလိုက်သည်။

နန်ကျစ်က ဆိုလိုရင်းကို နားလည်သဖြင့် - “စတုတ္ထမင်းသားလေး ဒီနေ့ ကျောင်းပိတ်လို့ ဘေးဆောင်မှာ ဆဌမမင်းသားနဲ့ စတုတ္ထမင်းသမီးလေးတို့ကို သွားကြည့်နေပါတယ်။ ဒုတိယမင်းသမီးလေးလည်း လိုက်ကြည့်ချင်လားဟင်” ဟု မေးလိုက်သည်။

ဟွေ့ဖေးသည် ယဲ့ယွင် စကားပြောချင်နေမှန်း သိသဖြင့် သမီးဖြစ်သူကို ရှေ့သို့ တွန်းပေးလိုက်သည် - “သွားလေ သမီး... မောင်လေး၊ ညီမလေးတို့နဲ့ အတူတူ သွားဆော့ချေ”

ဒုတိယမင်းသမီးလေးမှာ လိမ္မာစွာ ခေါင်းညိတ်ပြီး နန်ကျစ်နောက်မှ လိုက်သွားတော့သည်။ ထိုအခါမှ ယဲ့ယွင်၏မျက်နှာမှာ တည်ကြည်သွားခဲ့သည်။

“ဒီတစ်ခေါက် ကျွန်မ ကလေးမွေးတာ... အသက်ပျောက်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။ အရှင်မင်းကြီးက ရှဲ့ရှီနဲ့ ချင်ရှီတို့ကို အပြစ်ပေးလိုက်ပြီဆိုပေမဲ့၊ ချင်ရှီ မသေခင်က ဟွေယွဲ့ကို စကားအချို့ ပြောသွားခဲ့တယ်။ ဒီကိစ္စရဲ့နောက်ကွယ်မှာ တခြားတစ်ယောက်ယောက် ပါဝင်နေဦးမယ်လို့ ကျွန်မ ထင်တယ်”

ဤစကားကို ကြားရလျှင် ဟွေ့ဖေးလည်း စိုးရိမ်တကြီး မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည် - “ညီမလေး ဆိုလိုတာက... ချင်ရှီက ‘အစားထိုးခံ’ တစ်ယောက်ပဲလား”

ယဲ့ယွင် ခေါင်းညိတ်ကာ လေသံကို နှိမ့်၍ ဆိုသည် - “ကျွန်မ ကျင်းရှန်ဖေးကို သံသယရှိတယ်”

“ရှန်ဖေး?” ဟွေ့ဖေး၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အံ့သြမှုများ ပြည့်နှက်သွားကာ လေသံမှာလည်း ထိန်းမရအောင် ဖြစ်သွားသည် - “မဖြစ်နိုင်တာ... ရှန်ဖေးက အမြဲတမ်း အေးအေးဆေးဆေးနဲ့ နှိမ့်ချနေတတ်တာပဲ။ နန်းတော်မဝင်ခင် အိမ်တော်မှာတုန်းကတည်းက စရိုက်ကောင်းခဲ့တာ၊ ဒီနှစ်တွေ အထိလည်း မပြောင်းလဲခဲ့ဘူးလေ။ သူမက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ...”

ဟွေ့ဖေးက ငြင်းဆိုနေသော်လည်း ပြောရင်းနှင့် အားနည်းလာသည်။ အကြောင်းကတော့ ချင်ရှီမှာ ရှန်ဖေး၏အဆောင်မှ လူဖြစ်သလို၊ ရှန်ဖေး၏မြှောက်စားမှုကြောင့် နေရာရလာသူ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ ထို့ပြင် ယဲ့ယွင်သည် အကြောင်းမဲ့ ရှန်ဖေးအား အပြစ်ပုံချမည့်သူ မဟုတ်ပေ။ တကယ်ဆိုလျှင် မျက်နှာသာ မရသလို မျိုးရိုးလည်း သိပ်မမြင့်သော ရှန်ဖေးထက်၊ ယိကျောင်းယွမ်နှင့် တတိယမင်းသားတို့ကို အပြစ်တင်ရန်က ပို၍ လွယ်ကူသည် မဟုတ်လား။

ဟွေ့ဖေး တည်ငြိမ်သွားသည်ကို မြင်မှ ယဲ့ယွင်က ယခင် ဝမ်ရှီကိစ္စတုန်းက အသေးစိတ် အချက်အလက်များနှင့် ဟွေယွဲ့ ကြားလာခဲ့သော ချင်ရှီ၏ နောက်ဆုံးစကားများကို ပြောပြလိုက်သည်။ နားထောင်ပြီးနောက် ဟွေ့ဖေးမှာ အံ့သြတုန်လှုပ်မှုကို မဖုံးကွယ်နိုင်တော့ပေ။ ရှန်ဖေးမှာ ဤမျှအထိ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဖုံးကွယ်ထားလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။

“ဒါကြောင့် အစ်မ... အရှင်မင်းကြီးက အခု ကျွန်မကို နန်းတွင်းအလုပ်တွေကို စီမံခိုင်းပြီဆိုတော့၊ ကျွန်မ ဒီအာဏာကို သေချာပေါက် လက်ထဲရအောင် ယူရမယ်။ ရှန်ဖေးကို ဆက်ပြီး ဆုပ်ကိုင်ခွင့်ပေးလို့ မဖြစ်တော့ဘူး။ အခု အစ်မလည်း ‘ဖေး’ ရာထူး ရပြီဆိုတော့ ကျွန်မကို ကူညီပြီး နန်းတွင်းကိစ္စတွေကို ကြည့်ပေးပါ။ အဓိကကတော့ ချုံချွေ့နန်းဆောင်ကို မျက်စိဒေါက်ထောက် ကြည့်ရမယ်။ အကောင်းဆုံးကတော့ သူမကို ဘာအာဏာမှ ထိတွေ့ခွင့်မရအောင် လုပ်ဖို့ပဲ”

ယဲ့ယွင်က မျက်လွှာချကာ ဆိုလိုက်ရာ၊ သူမ၏လေသံထဲတွင် အေးစက်လှသော အရှိန်အဝါများ ပါဝင်နေသည်။ ဟွေ့ဖေးကလည်း လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်သည်။ ယခုအခါ သူမသည် ယဲ့ယွင်ကို အမှီပြု၍ တက်လှမ်းလာသူဖြစ်ရာ၊ ယဲ့ယွင်သာ လဲသွားလျှင် သူမအတွက်လည်း ဘာမှကောင်းလာမည် မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် ရှန်ဖေးဟူသော အဆိပ်ပင်ကို ဖယ်ရှားရန် သူမ အစွမ်းကုန် ကူညီရပေတော့မည်။

နှစ်ဦးသား တိုင်ပင်ပြီးနောက် ရှေ့ဆက် လုပ်ဆောင်ရမည့် အစီအစဉ်များကို နားလည်သွားကြသည်။ သို့သော် လတ်တလောတွင် အားနည်းချက်တစ်ခု ရှိနေသည် - ယဲ့ယွင်သည် လင်ရှီးဥယျာဉ်တွင် ရှိနေသဖြင့် နန်းတော်တွင်း ကိစ္စများကို တိုက်ရိုက် မစီမံနိုင်သေးပေ။ သူမ နန်းတော်သို့ မပြန်မီအထိ နန်းတွင်းရေးရာများကို ရှန်ဖေးကသာ ဆက်လက် ဆုပ်ကိုင်ထားဦးမည်ဖြစ်၏။ ရှန်ဖေးသည် အာဏာ လက်ထဲရှိနေတုန်း တစ်ခုခုထပ်လုပ်မည်ကို စိုးရိမ်ရသဖြင့်၊ ယဲ့ယွင်သည် အမြန်ဆုံး နန်းတော်သို့ ပြန်ရန် နည်းလမ်းရှာရတော့သည်။

နီးကပ်လာသော ဆောင်းဦးလယ်ပွဲတော်သည် အခွင့်ကောင်းတစ်ခုပင်။

….

ညဘက်တွင် နင်ချန်နှင့်အတူ ထမင်းစားနေစဉ် ယဲ့ယွင်က ထိုအကြောင်းကို စကားစလိုက်သည်။

“ဆောင်းဦးလယ်ပွဲတော်ဆိုတာ မိသားစု ပြန်လည်ဆုံစည်းရမယ့် ပွဲတော်လေ။ အခု အရှင်မင်းကြီးနဲ့ ကလေးတွေက ဥယျာဉ်မှာ ရှိနေပေမဲ့၊ မယ်တော်ကြီးကတော့ နန်းတော်မှာ ကျန်ခဲ့တယ်။ ဒီအတိုင်းဆိုရင် ဘေးလူတွေက ကဲ့ရဲ့စရာ ဖြစ်ကုန်မှာကို ချန်းချဲ့ စိုးရိမ်မိလို့ပါ”

“မယ်တော်ကြီးကလည်း ကျန်းမာရေး အနားယူနေတာဆိုတော့... နန်းတော်ကနေ ဒီအထိ ခရီးပန်းအောင် ခေါ်ဖို့ကလည်း မသင့်တော်ဘူးလေ။ ဒါကြောင့် ချန်းချဲ့တို့တွေပဲ နန်းတော်ပြန်ပြီး ပွဲတော်ကို ဆင်နွှဲတာက ပိုကောင်းမယ် ထင်တယ်နော်”

နင်ချန်က သေသေချာချာ မစဉ်းစားဘဲ ယဲ့ယွင်၏ စကားကို အကျိုးအကြောင်း ဆီလျော်သည်ဟု ယူဆကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည် - “ဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ။ ၃လပိုင်းကတည်းက လာခဲ့တာ အခု ၇လပိုင်း ရောက်ပြီဆိုတော့၊ ပြန်ဖို့လည်း အချိန်တန်ပါပြီ”

သူက ဆက်ပြောသည် - “ကျန်းက မင်းကို အံ့သြသွားအောင် လုပ်မလို့ပဲ၊ အခုတော့ ကြိုပြောလိုက်ပါ့မယ်။ ကျောက်ချွန်းဆောင်က ကလေးသုံးယောက်နဲ့ဆိုရင် ကျပ်လွန်းမှာမို့၊ ကျန်း ‘ချုံဟွာနန်းဆောင်’ ကို ပြင်ခိုင်းထားတယ်။ နောင်ကျရင် အဲဒီမှာ မင်းနေရမယ်။ အဆောင်နာမည်ကိုလည်း ‘ကျောက်ချွန်းနန်းဆောင်’ လို့ ပြောင်းလိုက်ပြီ။ သမားတော်က မင်း အအေးကြောက်လိမ့်မယ်လို့ ပြောထားတာနဲ့ ကျန်း အဲဒီမှာ ကြမ်းပြင်အပူပေးစနစ်တွေပါ ထည့်ခိုင်းထားတယ်၊ ဆောင်းတွင်းကျရင် နွေးနေမှာပါ”

၎င်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ကြီးမားလှသော လက်ဆောင်ပင်။ ကြမ်းပြင်အပူပေးစနစ်ဆိုသည်မှာ အင်မတန် တန်ဖိုးကြီးလှပြီး၊ ဧကရာဇ် အမိန့်မရှိလျှင် ကျိုချန်နန်းဆောင်နှင့် ဖုန်းချီးနန်းဆောင် (မိဖုရားခေါင်အဆောင်) တို့၌သာ ရှိတတ်သော အရာ ဖြစ်သည်။ ယခု ယဲ့ယွင်အတွက် သီးသန့် လုပ်ဆောင်ပေးခြင်းမှာ သူမအပေါ်ထားရှိသည့် အချစ်မှာ ပြိုင်ဘက်မရှိကြောင်း သက်သေပြနေတော့သည်။

“အရှင်မင်းကြီးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်!” ယဲ့ယွင်က ပြုံးလျက် နင်ချန်၏မေးစေ့ကို အသာအယာ နမ်းလိုက်သည်။ နင်ချန်မှာ မျက်နှာလေး ရဲသွားရရှာသည်။

“ကလေး သုံးယောက်ရဲ့မိခင် ဖြစ်နေပြီကို၊ အခုထိ ဆော့တုန်းပဲ”

ယဲ့ယွင်က မျက်ခုံးပင့်ကာ - “ချန်းချဲ့ရဲ့စရိုက်က ဒီလိုပဲလေ။ အရှင်မင်းကြီးကို ချစ်တာကိုတော့ ဖုံးကွယ်မထားချင်ပါဘူး”

တက်ကြွလှသော မျက်ဝန်းလေးများကို ကြည့်ရင်း နင်ချန်၏ရင်ထဲတွင် ချိုမြိန်သွားရသည်။ သူသည် ယဲ့ယွင်နှင့် ပထမဆုံး တွေ့ဆုံစဉ်က အခြေအနေကို ပြန်လည် မြင်ယောင်လာသည်။ ထိုစဉ်ကလည်း သူမ၏မျက်ဝန်းများမှာ ယခုကဲ့သို့ပင် တောက်ပနေခဲ့သည်။ ဤကဲ့သို့သော အမြဲတမ်း တည်ရှိနေသည့် စိတ်ရင်းမှန်မှုက ယဲ့ယွင်ကို အမြဲတမ်း ဖြူစင်သူအဖြစ် သူ မြင်နေစေခြင်းဖြစ်၏။ ကောင်းသည်ဖြစ်စေ၊ ဆိုးသည်ဖြစ်စေ သူမသည် အမြဲ ပွင့်လင်းစွာ ပြုမူတတ်သည်။ ဤကဲ့သို့သော ယဲ့ယွင်ကို သူ အင်မတန်မှ မြတ်နိုးလှပေသည်။

ယဲ့ယွင်ကတော့ နင်ချန်၏ အတွေးများကို မသိဘဲ ထုံးစံအတိုင်း ဟင်းများ ခပ်ပေးနေသည်။ သတိမထားမိဘဲ သူမသည်လည်း နင်ချန်၏အကြိုက်များကို အလွတ်ရနေခဲ့ပြီ။ အရာအားလုံးသည် မသိမသာ စိမ့်ဝင်ပြောင်းလဲနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်တော့သည်။

ထိုညတွင် နင်ချန်သည် ယဲ့ယွင်၏အဆောင်၌ပင် အိပ်စက်ခဲ့သည်။ ကိုယ်ဝန်ဆောင်နားချိန် ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်ရာ အတူအိပ်စက်ရန် ကိစ္စမရှိသော်လည်း၊ နင်ချန်သည် ယဲ့ယွင်၏ကျန်းမာရေးကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူမအား တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်၍သာ အိပ်စက်ခဲ့သည်။ ယဲ့ယွင်မှာမူ နင်ချန်၏ အောင့်အီးထားမှုကို သိသဖြင့် ရယ်ချင်စိတ်ကို အောင့်ထားရင်းနှင့် ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးသွားရသည်။ တစ်ဖက်လူက သူမအား ဤမျှအထိ ဂရုစိုက်နေမှတော့ သူမသည်လည်း မိမိ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုမို တန်ဖိုးထားရပေမည်။

……

နောက်တစ်နေ့တွင် ဧကရာဇ်သည် ဆောင်းဦးလယ်ပွဲတော်ကို နန်းတော်၌ ကျင်းပရန် ပြင်ဆင်နေကြောင်း သတင်းများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ၇လပိုင်း ၂၀ ရက်နေ့တွင် စတင်ထွက်ခွာရန် သတ်မှတ်လိုက်ကြသည်။

နန်းတော်တွင် ကျန်ရစ်သော ရှန်ဖေးသည် ဤသတင်းကို ကြားရလျှင် အံ့သြသွားသည်။ မူလက ဆောင်းဦးလယ်ပွဲတော်ပြီးမှ ပြန်လာမည်ဟု ယူဆထားသော်လည်း၊ အချိန်စော၍ ပြန်လာကြမည်ဖြစ်ရာ သူမသည် အာဏာကို စောစော စွန့်လွှတ်ရတော့မည်ဖြစ်၏။ သူမ မကျေမနပ်ဖြစ်နေသော်လည်း မတတ်သာသဖြင့် နန်းတွင်းရေးရာဌာန တာဝန်ခံကို ခေါ်ယူလိုက်သည်။

“အခု အရှင်မင်းကြီး ပြန်လာတော့မယ်။ ကွေ့ဖေးမယ်မယ်က ‘ကျောက်ချွန်းနန်းဆောင်’ ကို ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်ရမှာ။ နေရာက ကျယ်လာသလို ကလေး သုံးယောက်လည်း ရှိတော့၊ အလုပ်အကျွေး ပြုစုမယ့်လူတွေ ပိုလိုလိမ့်မယ်။ ကြမ်းပြင်အပူပေးစနစ်တွေ ပြင်ပြီးပြီဆိုရင်တော့၊ အဆောင်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ဖို့နဲ့ ပြုစုဖို့အတွက် လူအချို့ကို အရင် ကြိုလွှတ်ထားလိုက်ပါ။ ကွေ့ဖေး ပြောင်းလာတဲ့ အချိန်ကျမှ ညစ်ပတ်နေတာမျိုး မဖြစ်စေနဲ့” ဟူ၍ မှာကြားလိုက်လေသည်။

***

အလှလေးကဧကရာဇ်ရဲ့ကိုယ်လုပ်တော်တဲ့ (IC)

IC 414

အခန်း ၄၁၄ ။ မကျေနပ်လည်း ကျေနပ်ရမည်

၇လပိုင်း ၂၀ ရက်၊ နန်းတော်သို့ ပြန်လည်ထွက်ခွာကြပြီဖြစ်သည်။

နင်ချန်သည် စိတ်ကြည်လင်နေပြီး ယဲ့ယွင်ကို သူနှင့်အတူ တော်ဝင်ဝေါယာဉ်ပေါ်သို့ ဆွဲတင်လိုက်သည်။ ယခုအခါ မိဖုရားခေါင်ကြီး မရှိတော့သဖြင့်၊ ယဲ့ယွင်သည် ‘ကွေ့ဖေး’ အဖြစ် ကိုယ်လုပ်တော်များ၏ ထိပ်ဆုံးတွင် ရှိနေရုံတင်မက၊ တော်ဝင်ရင်သွေး သုံးဦးကိုပါ မွေးဖွားပေးထားပြီးဖြစ်သဖြင့် ဤဂုဏ်ဒြပ်နှင့် ထိုက်တန်လှပေသည်။

လူအများ၏ အကြည့်များအောက်တွင် နင်ချန်၏လက်ကိုဆွဲ၍ ဝေါယာဉ်ပေါ်တက်ချိန်၌ ယဲ့ယွင်မှာ တည်ငြိမ်ရင့်ကျက်လှသော အရှိန်အဝါရှိနေသော်လည်း၊ ဝေါယာဉ်ထဲသို့ ရောက်သည်နှင့် တစ်ဖက်လူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ခွေဝင်သွားတော့သည်။ အပြင်ပန်းတွင် မာနကြီးပြီး အေးစက်သော ကြောင်လေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်သော်လည်း၊ အတွင်း၌မူ နူးညံ့အိစက်နေသော ပုံစံမျိုးပင်။ ဤကဲ့သို့သော ခြားနားချက်ကြောင့် နင်ချန်မှာ သူမကို အင်မတန် ချစ်မဝဖြစ်နေရသည်။

"စောစောထရလို့ အိပ်ရေးမဝဖြစ်နေတာလား"

နင်ချန်သည် သူမအား သက်သောင့်သက်သာဖြစ်အောင် ပြန်လည်ပြင်ဆင်ဖက်ထားရင်း မှီအုံးကို အားပြုလိုက်သည်။ ယဲ့ယွင်သည် သူ့ရင်ခွင်ထဲတွင်မှီလျက် အောက်မှမော့ကြည့်ရာ၊ နင်ချန်၏ လည်စလုပ် လှုပ်ရှားနေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် လက်ချောင်းလေးဖြင့် မငြိမ်မသက် သွားရောက်တို့ထိလိုက်သည်။

"ထပ်ဆော့ပြန်ပြီ" နင်ချန်၏မျက်ဝန်းများ မှောင်ကျသွားကာ ထိုဖြူနုသော လက်ချောင်းလေးကို ဖမ်းဆုပ်၍ အသာအယာ ကိုက်လိုက်သည်။

ရင်ခွင်ထဲမှ အမျိုးသမီးလေးမှာ ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောကာ သူ့ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ ခေါင်းမှီလိုက်ပြီး - "မနေ့ညက အိပ်လို့မကောင်းဘူးလေ" ဟု တိုးတိုးလေး ညည်းတွဲသည်။

နင်ချန် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည် - "ကလေးတွေ ငိုလို့ မင်းကို နှောင့်ယှက်မိလို့လား"

ဤအမြွှာမောင်နှမမှာ စတုတ္ထမင်းသားလေး မွေးစဉ်ကလောက် ကိုယ်လုံးမကြီးသော်လည်း၊ အသံကတော့ တစ်စက်ကလေးမျှ မလျော့ပေ။ နှစ်ယောက်ပြိုင်တူ ငိုလျှင် ဘေးဆောင်မှပင် ကြားရသည်။ ထိုအစွမ်းကို နင်ချန် ကိုယ်တိုင်လည်း ကြုံဖူးပြီးသားဖြစ်၏။

သို့သော် ယဲ့ယွင်က ခေါင်းခါပြသည်။ သူမသည် ရုတ်တရက် နင်ချန်၏လည်ပင်းကို သိုင်းဖက်ကာ သူမ၏ မျက်နှာကို သူနှင့် နီးကပ်အောင် ဆွဲယူလိုက်ပြီး၊ နီရဲသော နှုတ်ခမ်းလေးကို သူ၏ နားနားသို့ ကပ်လိုက်သည် -

"အရှင်မင်းကြီးက ချန်းချဲ့ကို အခန်းထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့တာကို... ချန်းချဲ့က ဘယ်လိုလုပ် အိပ်ပျော်မှာလဲ”

အလှလေးက ရင်ခွင်ထဲရှိနေသည့်အပြင် ဤမျှအထိ မြှူဆွယ်လာမှတော့၊ အသားဟင်း အားရပါးရ မစားနိုင်လျှင်ပင် စွပ်ပြုတ်လေးတော့ မြည်းစမ်းကြည့်ချင်လာမိသည်။ နင်ချန်သည် ငုံ့၍ ထိုဆွဲဆောင်မှုရှိသော နှုတ်ခမ်းလွှာများကို ခံစားလိုက်ရာ၊ ခဏအတွင်းမှာပင် ယဲ့ယွင်၏ နှုတ်ခမ်းလေးများမှာ ချယ်ရီသီးထက်ပင် ပိုမို နီမြန်းစိုစွတ်သွားတော့သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် လမ်းမှာ မညီမညာဖြစ်၍ ဝေါယာဉ်မှာ တစ်ချက်တုန်ခါသွားသဖြင့် သတိပြန်ဝင်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။ မဟုတ်လျှင်မူ ဤမြည်းစမ်းမှုမှာ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

နင်ချန်သည် မျက်လုံးကို ခနမှိတ်ကာ စိတ်ကို ပြန်လည်ထိန်းချုပ်ပြီးနောက် သူမအား ပိုမိုတင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။

"မနေ့က စာလွှာတွေ များနေလို့ အာရုံစိုက်နေမိတာ... အချိန်ကြည့်ဖို့ မေ့သွားခဲ့တယ်။ ညဉ့်နက်သွားပြီဆိုတော့ မင်းရဲ့ အနားယူချိန်ကို နှောင့်ယှက်မိမှာ စိုးလို့ မလာခဲ့တာပါ"

စနောက်၍ ပြောလိုက်သော စကားကို သူက အတည်အလင်း ပြန်လည်ရှင်းပြနေသဖြင့်၊ ယဲ့ယွင်မှာ နင်ချန်အား အင်မတန် ချစ်စရာကောင်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

"အရှင်က နိုင်ငံရေးကိစ္စတွေနဲ့ အလုပ်များတာ မှန်ပေမဲ့၊ ကိုယ့်ကျန်းမာရေးကိုလည်း ဂရုစိုက်ရမယ်လေ။ ညဉ့်နက်တာက လူကို ထိခိုက်စေသလို မျက်စိကိုလည်း ပင်ပန်းစေတယ်။ အရှင့်ရဲ့ ဒီဖီးနစ်မျက်ဝန်းတွေကို ချန်းချဲ့က အင်မတန် တန်ဖိုးထားတာမို့၊ နောင်ကျရင် အလုပ်တွေကို စောစောဖြတ်ပြီး ချန်းချဲ့ဆီ လာခဲ့ပါနော်"

ဂရုစိုက်စကားကိုပင် ဤမျှအထိ လှပအောင် ပြောနိုင်သူမှာ သူမတစ်ဦးတည်းသာ ရှိပေလိမ့်မည်။ နင်ချန်သည် မနေနိုင်ဘဲ ပြုံးလိုက်ကာ ခပ်တိုးတိုး ‘ကောင်းပြီ’ ဟု ပြန်ထူးလိုက်တော့သည်။

နန်းတော်သို့ ပြန်ရောက်ရန် ခရီးမှာ ရှည်လျားလှသဖြင့် နှစ်ဦးသား ခဏတာ ဆော့ကစားပြီးနောက် အတူတူ အိပ်ပျော်သွားကြသည်။

…….

နန်းတော်သို့ ရောက်ခါနီးမှ ယွမ်ကျိုက လာရောက်နှိုးပြီး၊ ဟွေယွဲ့နှင့် နန်ကျစ်တို့ကို ဝေါယာဉ်ပေါ် တက်စေကာ ယဲ့ယွင်အား အဝတ်အစားနှင့် ဆံပင်ပုံစံ ပြန်လည်ပြင်ဆင်ပေးစေသည်။

သို့သော် ယဲ့ယွင်မှာ အိပ်ချင်မူးတူး ဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်၏။ ဝေါယာဉ်ပေါ်မှ ဆင်းချိန်တွင် ခြေနင်းကို သေသေချာချာ မနင်းမိဘဲ ချော်လဲလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ နင်ချန်၏ရင်ထဲ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားကာ၊ ဘာမှမစဉ်းစားဘဲ သူမအား ဝေါယာဉ်ပေါ်မှနေ၍ ပွေ့ချီကာ အောက်သို့ ဆင်းလာခဲ့တော့သည်။

ဤအပြုအမူမှာ ကိုယ်လုပ်တော်များအားလုံးနှင့် အရာရှိများစွာ၏ ရှေ့မှောက်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့ခြင်းပင်။ လူတိုင်းမှာ ခေါင်းငုံ့ကာ မမြင်ချင်ယောင် ဆောင်နေကြသော်လည်း၊ ရင်ထဲ၌မူ - အရှင်မင်းကြီး၏ မင်ကွေ့ဖေးအပေါ် ထားရှိသော အချစ်မှာ ဤမျှအထိ ပြင်းထန်နေပြီလားဟု အံ့သြနေကြရသည်။

လူအုပ်ကြားတွင် ရှန်ဖေးသည် သူမ၏မျက်ဝန်းထဲမှ အေးစက်မှုကို ဝှက်ထားလိုက်ကာ၊ နန်းတော်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော ကိုယ်လုပ်တော်များကို ဦးဆောင်၍ ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။

"ချန်းချဲ့တို့ အရှင်မင်းကြီးနှင့် ကွေ့ဖေးမယ်မယ်အား ဂါရဝပြုပါတယ်"

ဂါရဝပြုရင်း ရှန်ဖေး၏ရင်ထဲတွင် အင်မတန် အောင့်သက်သက် ဖြစ်နေမိသည်။ သို့သော် မတတ်နိုင်ပေ၊ ယခု ယဲ့ယွင်၏ရာထူးမှာ သူမထက် မြင့်မားနေပြီဖြစ်ရာ၊ မကျေနပ်လည်း (မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင်) ကျေနပ်ရပေမည်။

"နေကြပါ" နင်ချန်က လက်ယမ်းပြပြီးနောက် မေးလိုက်သည် - "ကျောက်ချွန်းနန်းဆောင်ရဲ့ အစီအစဉ်တွေ အကုန် အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား"

"အရှင်မင်းကြီးရဲ့ အမိန့်အတိုင်း အကုန် စီစဉ်ပြီးပါပြီ။ ကွေ့ဖေးမယ်မယ် ဒီနေ့ပဲ ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်လို့ ရပါတယ်။ အရင်နေရာက ပစ္စည်းတွေကိုတော့ နောက်ရက်တွေမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း သယ်ယူရုံပါပဲ။ ချန်းချဲ့လည်း ကွေ့ဖေးရဲ့ပစ္စည်းတွေကို လျှောက်မထိဝံ့လို့ပါ" ဟု ရှန်ဖေးက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

ဤစကားမှာ နင်ချန်အား ကြားစေရန် ပြောခြင်းပင်ဖြစ်၏။ အမှန်တကယ် ထိခဲ့၊ မထိခဲ့ ဆိုသည်မှာ ရှန်ဖေးကိုယ်တိုင်သာ သိသလို၊ ယဲ့ယွင်သည်လည်း သူမ၏ စကားတစ်ခွန်းတည်းနှင့် ယုံကြည်မည် မဟုတ်ပေ။

"အစ်မတော်ရှန်ဖေး ကျွန်မအတွက် အပင်ပန်းခံ ပြင်ဆင်ပေးတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ အခု ကျွန်မ ပြန်ရောက်ပြီဆိုတော့ အစ်မတော်လည်း နည်းနည်း အနားရတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အစ်မတော် ပျင်းနေလို့တော့ မဖြစ်ဘူးနော်။ အလုပ်တွေအကုန်လုံး ကျွန်မဆီ ပုံပေးလိုက်ရင် ကျွန်မက ပျာယာခတ်နေပြီး အစ်မတော်ဆီ အကူအညီ လာတောင်းရဦးမှာ" ယဲ့ယွင်က ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။

ဤစကားတစ်ခွန်းတည်းနှင့် ရှန်ဖေး၏မျက်နှာမှာ မှောင်ကျသွားခဲ့သည်။ အမှန်တကယ်ပင် ရှန်ဖေးသည် နန်းတွင်းအာဏာအားလုံးကို ရှုပ်ထွေးအောင်လုပ်ပြီး ယဲ့ယွင်ထံသို့ လွှဲပြောင်းပေးရန် ကြံစည်ထားခြင်း ဖြစ်၏။ သို့မှသာ ယဲ့ယွင်အနေနှင့် ဆောင်းဦးလယ်ပွဲတော်အတွက် ပြင်ဆင်ရမည့် ကြီးမားသော တာဝန်များကို စီမံရာတွင် အမှားအယွင်းများရှိလာမည် မဟုတ်လား။

သို့သော် ယဲ့ယွင်က ၎င်းကို ကြိုတင်ရိပ်မိနေပြီး နင်ချန်၏ရှေ့မှာပင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောဆိုလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ နင်ချန်ကလည်း ဝင်ပြောသည် - "ကွေ့ဖေးမှာ ကလေး သုံးယောက်ရှိတော့ စိတ်ပင်ပန်းစရာတွေ များမှာပါ။ ရှန်ဖေး... မင်းပဲ ပိုပြီး အပင်ပန်းခံလိုက်ပါ။ လက်ထဲက အလုပ်တွေကို သေသေချာချာ စနစ်တကျ ပြန်စီစဉ်ပြီးမှ ကွေ့ဖေးဆီ လွှဲပေးလိုက်ပါ"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ... ဒါဟာ ချန်းချဲ့လုပ်ရမယ့် တာဝန်ပါပဲ" ရှန်ဖေးမှာ အောင့်အီးကာ ပြန်ဖြေလိုက်ရတော့သည်။

ယဲ့ယွင်က ထပ်ဖြည့်ပြောသည် - "အစ်မတော်ဟွေ့ဖေးကိုလည်း အလုပ်တချို့ ခွဲပေးလိုက်ရင် ရှန်ဖေးလည်း ပိုပြီး သက်သောင့်သက်သာရှိတာပေါ့"

"ကောင်းပြီ... နန်းတွင်းကိစ္စတွေကို မင်းပဲ ဆုံးဖြတ်ပါ။ မင်း သိပ်မပင်ပန်းစေနဲ့" နင်ချန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ရှန်ဖေးမှာ ဆက်တိုက်ဆိုသလို အရှုံးပေးလိုက်ရသဖြင့် ရင်ထဲတွင် ဒေါသများ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း အောင့်အီးထားရရုံသာ ရှိတော့သည်။

နင်ချန်သည် နန်းတော်သို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့် ရှင်းစရာကိစ္စများ ရှိနေသဖြင့် စာကြည့်ဆောင်သို့ တိုက်ရိုက် သွားခဲ့သည်။ ယဲ့ယွင်သည်လည်း ကိုယ်လုပ်တော်များကို ပြန်လွှတ်လိုက်ပြီးနောက်၊ ဝေါယာဉ်ဖြင့် သူမ၏ အဆောင်သစ် ‘ကျောက်ချွန်းနန်းဆောင်’ သို့ ကြွချီခဲ့သည်။

ဤနေရာမှာ ‘ဖုန်းချီးနန်းဆောင်’ (မိဖုရားခေါင်ဆောင်) မှလွဲလျှင် နန်းတွင်း၌ အကောင်းဆုံး နေရာဖြစ်သလို၊ ဧကရာဇ်၏ ကျိုချန်နန်းဆောင်နှင့်လည်း အနီးဆုံး ဖြစ်သည်။ ခြံဝင်း သုံးဆင့် ပါဝင်ပြီး၊ အတွင်း၌ ပန်းခြံငယ်လေးနှင့် နှစ်ပေါင်းများစွာ သက်တမ်းရှိသော သလဲပင်ကြီးတစ်ပင် ရှိနေသည်။ အဆောင်၏အနေအထားနှင့် မြင်ကွင်းမှာ အပြစ်ပြောစရာ မရှိပေ။

ယခု အဆောင်တွင် အစေခံသစ်များစွာ ရောက်ရှိနေပြီး တန်းစီ၍ ဂါရဝပြုကြသည်။ ယဲ့ယွင်သည် သူတို့ကို ကိုယ်တိုင်ဆုံးမရန် စိတ်မပါသဖြင့် ထိုတာဝန်ကို ဟွေယွဲ့၊ နန်ကျစ်နှင့် ခုန်းချင်းတို့ထံ အပ်နှံလိုက်သည်။ ထို့နောက် - ကလေး သုံးဦးကို ပြုစုမည့်သူများမှာ သူမ ယုံကြည်စိတ်ချရသော လူဟောင်းများသာ ဖြစ်ရမည်ဖြစ်ပြီး၊ လူသစ်တစ်ယောက်မှ ခွင့်မပြုရန် မှာကြားလိုက်သည်။

သူမ၏ အနီးကပ်ပြုစုမှုတွင်လည်း လူဟောင်းများကိုသာ သုံးကာ၊ လူသစ်များကိုမူ အရေးမကြီးသော နေရာများတွင်သာ အရင်ထားရှိစေသည်။ သေသေချာချာ စောင့်ကြည့်ပြီးမှသာ မည်သူ့ကို ထားမည်၊ မည်သူ့ကို နှင်ထုတ်မည် ဆိုသည်ကို ဆုံးဖြတ်ရန်ဖြစ်၏။

"ခဏနေရင် သမားတော်ရှန်ကိုခေါ်ပြီး ကျန်းမာရေး စစ်ဆေးခိုင်းလိုက်ပါဦး"

ယဲ့ယွင်သည် အဆောင်ကို တစ်ပတ်လှည့်ကြည့်ပြီးနောက် မှာကြားလိုက်သည်။ ဟွေယွဲ့သည် သူမ၏ ဆိုလိုရင်းကို သိသည်။ ၎င်းမှာ ရှန်ဖိန်ကျစ်အား အဆောင်သစ်တွင် မသန့်ရှင်းသော အရာများ (လုပ်ကြံသည့် အရာများ) ရှိ၊ မရှိ စစ်ဆေးခိုင်းရန် ဖြစ်၏။ ရှန်ဖေး စီစဉ်ထားသည့် နေရာဖြစ်ရာ သူမ လုံးဝ မယုံကြည်ပေ။

သမားတော်ကို စောင့်နေစဉ်အတွင်း၊ နန်းတော်၌ ကျန်ရစ်ခဲ့သော ကျိုးမိန်ရန် နှင့် ကျန်းဝမ်ရုန်တို့ ရောက်လာကြသည်။ သူတို့မှာ ရာထူးမမြင့်သော်လည်း ပါးနပ်သူများ ဖြစ်ကြရာ၊ ယဲ့ယွင် မရှိချိန်အတွင်း နန်းတွင်းမှ သတင်းများကို စေ့စပ်စွာ မှတ်သားထားခဲ့ကြသည်။

စကားပြောရင်းနှင့် ကျန်းဝမ်ရုန်က တစ်ခုကို သတိပေးလာသည် - ချီရှိုးရုန်သည် ကိုယ်ဝန်ရှိပြီးနောက် ဤလပိုင်းအတွင်း အပြင်ထွက်ခဲကြောင်း၊ သူမ၏ အစေခံများ ပြောစကားအရ တစ်နေ့လုံး အိပ်ငိုက်နေတတ်ပြီး၊ အိပ်ချိန်က ပိုများနေကြောင်း၊ ထို့ပြင် အချဉ်ကို အလွန်အမင်း စွဲလမ်းနေကြောင်းပင်။

လိုအပ်သော သတင်းများကို ပြောပြပြီးနောက်၊ ယဲ့ယွင် အနားယူရန်အတွက် သူတို့နှစ်ဦးမှာ အလျင်အမြန်ပင် ပြန်သွားကြသည်။ သူတို့ ထွက်သွားမှသာ ယဲ့ယွင်သည် ဘေးမှ အစေခံမလေး နှစ်ဦးအား မေးလိုက်သည်။

"ငါ မှတ်မိသလောက်ဆိုရင် ချီရှိုးရုန်ရဲ့ ဗိုက်က အခုဆို ခြောက်လနီးပါးရှိနေပြီ မဟုတ်လား။ ဒီအရွယ်ရောက်နေတာတောင် အဲဒီလောက်အထိ အိပ်ငိုက်နေတုန်းပဲလား?"

***