အခန်း (၈၃-၈၄)

83

လီရှီးရှီးသည် အရောင်းကိုယ်စားလှယ်၏ မျက်နှာက တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အလိုအလျောက်ပင် နောက်သို့ ခြေနှစ်လှမ်းခန့် ဆုတ်လိုက်မိသည်။

ဤလူက ဤမျှအထိ အနီးကပ် စိုက်ကြည့်နေစရာ အကြောင်းမရှိပေ။ သူမသာ နောက်မဆုတ်လိုက်ပါက သူတို့နှစ်ဦး၏ နှာခေါင်းများပင် ထိမိသွားမည်မှာ အသေအချာပင်။

လျူရှီးယွင်သည် ဖောက်သည်ဖြစ်သူ နောက်သို့ ခြေနှစ်လှမ်းဆုတ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါမှ သူမ အရမ်းနီးကပ်သွားကြောင်း သတိပြုမိသွားသည်။

သူမက အနေခက်စွာဖြင့် သူမ၏နှာခေါင်းထိပ်ကို ပွတ်သပ်ရင်း တောင်းပန်လိုက်သည်။

“တောင်းပန်ပါတယ်၊ တောင်းပန်ပါတယ်ရှင်၊ အလှလေးက မျက်နှာကို ဘယ်လို ထိန်းသိမ်းထားလဲဆိုတာ သိချင်သွားလို့ပါ၊ အလှလေးရဲ့ အသားအရေက အရမ်းကောင်းလွန်းလို့ပါ၊ ချွေးပေါက်တွေကို မမြင်ရရုံတင် မကဘူး၊ အသားအရေကလည်း ဖြူဝင်းနေတာပဲ၊ ပုံမှန်ဆိုရင် အသားဖြူရင် နီမြန်းလွယ်တတ်ပေမယ့် အလှလေးဆီမှာ အဲဒီလို လုံးဝ မရှိဘူးနော်၊ မျက်နှာလေးက ဖောင်ဒေးရှင်း လိမ်းထားတာထက်တောင် ပိုပြီး ဝင်းလက်တောက်ပနေသေးတယ်”

လျူရှီးယွင်သည် စကားပြောလေလေ ပို၍စိတ်လှုပ်ရှားလာလေလေပင်။

သူမ ဤနေရာတွင် အလုပ်လုပ်လာသည်မှာ နှစ်နှစ်ရှိပြီဖြစ်ပြီး ဖောက်သည်ပေါင်း မြောက်မြားစွာနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသည်။ အသားအရေကောင်းမွန်သူ အများအပြားရှိသော်လည်း၊ ပုံမှန်အားဖြင့် အသားအရေကောင်းသည်ဆိုလျှင်ပင် အမည်းစက်လေးများရှိနေတတ်ခြင်း သို့မဟုတ် အသားအရောင် အနည်းငယ်ညိုနေတတ်ခြင်း စသည့် အသေးအဖွဲ အပြစ်အနာအဆာလေးများတော့ ရှိနေတတ်စမြဲပင်။

သို့သော် သူမရှေ့ရှိ မိန်းကလေး၏အသားအရေမှာ ကလေးငယ်လေးတစ်ဦး၏ အသားအရေနှင့်ပင် နှိုင်းယှဉ်နိုင်လောက်အောင် နုပျိုလှရာ၊ သူမအနေဖြင့် မည်သို့များ စိတ်မလှုပ်ရှားဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။

သူမ မည်သည့်ထုတ်ကုန်များ အသုံးပြုထားသည်လဲဆိုသည်ကို မည်သို့များ မသိချင်ဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။

လီရှီးရှီးသည် အရောင်းကိုယ်စားလှယ်၏ မျက်လုံးများ ပိုမိုအရောင်လက်လာပြီး သူမကိုပင် လှမ်းဆွဲတော့မည့်အလား ဖြစ်နေသည်ကို ကြည့်နေမိသည်။

သူမက အနေခက်စွာဖြင့် သူမ၏မျက်နှာကို ပွတ်သပ်ရင်း ရိုးသားစွာ ဖြေကြားလိုက်၏။

“ကျွန်မက ပုံမှန်ဆိုရင် ရိုးရိုးရေနဲ့ပဲ မျက်နှာသစ်လေ့ရှိတယ်၊ တစ်ခါတလေကျရင် ဆပ်ပြာနဲ့သစ်တယ်၊ သစ်ပြီးသွားရင် ရေဓာတ်ဖြည့်ဖို့ လိုးရှင်းနည်းနည်း လိမ်းလိုက်ရုံပါပဲ”

လျူရှီးယွင်သည် သူမရှေ့ရှိ လှပသောမိန်းကလေးကို မျက်တောင်မခတ်တမ်းစိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။ “ဘယ်လို လိုးရှင်းမျိုးလဲဟင်”

သူမက ‘ဒါက ဆပ်ပြာကြောင့်တော့ မဖြစ်နိုင်ဘူးမလား’ ဟု စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။

‘ဒီမိန်းမလှလေးက ဘယ်အမှတ်တံဆိပ် လိုးရှင်းကိုများ သုံးနေတာပါလိမ့်၊ ငါကော ဝယ်သုံးနိုင်ပါ့မလား၊ တစ်မီလီလီတာကို ယွမ်ရာချီပြီးများ ပေးရမလား၊ နေပါဦး... အထူးသီးသန့် ဖော်စပ်ထားတာများဖြစ်နေမလား၊ အဲဒီလိုဆိုရင်တော့ သာမန် ကောင်တာဝန်ထမ်းလေး တစ်ယောက်အနေနဲ့ ဘယ်လိုမှ လက်လှမ်းမီနိုင်မှာမဟုတ်ဘူးလေ'

အလှအပကိုမြတ်နိုးကာ ကိုယ်တိုင်လည်း လှပလိုသော မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ ရည်မှန်းချက်က ဤအတွေးများတွင် စိုးမိုးနေသည်။

လီရှီးရှီးက ဆံပင်ကို ကုတ်ဖဲ့ရင်း တိုးတိုးလေး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ကျွန်မက SOD ပျားရည် ဘူးကြီးကိုပဲ သုံးတာပါ”

လျူရှီးယွင်၏မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် လေပူတစ်ချက် မှုတ်ထုတ်ကာ ရေရွတ်လိုက်မိ၏။ “SOD ပျားရည် ဘူးကြီး ဟုတ်လား”

ဒါက ပြည်တွင်းဖြစ် ရှေးဟောင်း အမှတ်တံဆိပ် တစ်ခုလေ။

သူမ ငယ်ငယ်က တီဗွီထဲတွင် SOD ပျားရည် ကြော်ငြာများကို မြင်ဖူးခဲ့ပြီး သူမ မိခင်က အလွန် သဘောကျစွာ သုံးစွဲခဲ့သည်။ သို့သော်

‘ဒါက... ဒါက ငါစိတ်ကူးထားတာနဲ့ လုံးဝကို ကွဲလွဲနေတာပဲ'

လျူရှီးယွင်သည် ဤလှပသောမိန်းကလေး သုံးစွဲသည့် လိုးရှင်းကို စမ်းသပ်ကြည့်ရန် သူမ၏ ယခုလ လစာဖြင့် အကုန်အကျခံကာ ဝယ်ယူရန်ပင် ပြင်ဆင်ထားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ သို့သော် ရလဒ်က ဤမျှလောက်တင်လော။

သူမ တွေးမိသည့်အတိုင်း နှုတ်မှလည်း အသံထွက်၍မေးလိုက်မိသည်။

“ဟင် ဒါလေးပဲလား”

လီရှီးရှီးက ခိုင်မာစွာ ခေါင်းညိတ်ရင်း အတည်ပြုပေးလိုက်သည်။ “ဒါလေးပါပဲ”

လျူရှီးယွင်သည် ဤလှပသောမိန်းကလေး၏ အမူအရာက အလွန်သေချာနေပြီး သူမကို နောက်ပြောင်နေသည့်ပုံ မပေါ်သဖြင့် ယုံတစ်ဝက်၊ မယုံတစ်၀က် ဖြစ်သွားရ၏။

သူမ ငယ်ငယ်က မိခင်ဖြစ်သူ၏ SOD ပျားရည် ဘူးကြီးကို သုံးဖူးခဲ့သော်လည်း ဘာထူးခြားချက်မှ မခံစားခဲ့ရပေ။

သို့သော် သူမ ငယ်ငယ်က အသားအရေကောင်းမွန်ပြီး ဝက်ခြံ သို့မဟုတ် အမည်းစက်များ မရှိခဲ့သဖြင့် ကွာခြားချက်ကို သေချာ မသိနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေမည်။

သို့သော် လျူရှီးယွင် စဉ်းစားကြည့်မိသည်မှာ သူမ၏မိခင်ဖြစ်သူက ထိုအရာကို အလွန်သဘောကျစွာ သုံးစွဲခဲ့ပြီး ဤနှစ်များတစ်လျှောက်လုံး အသုံးပြုလာခဲ့ခြင်းပင်။

မိခင်သည် အသားအရေကို တကယ်ကောင်းမွန်စွာ ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခဲ့သည်။ အသက် ငါးဆယ်ကျော်အရွယ်သို့ ရောက်နေပြီဖြစ်သော်လည်း အသားအရေမှာ နူးညံ့နေဆဲဖြစ်ပြီး အမည်းစက် တစ်စက်မျှပင် မရှိချေ။ အနည်းငယ်အစားမှားသည်နှင့် ဝက်ခြံထွက်လာတတ်သော သူမနှင့်တော့ တခြားစီပင်။

ပြည်တွင်းဖြစ် ရှေးဟောင်းအမှတ်တံဆိပ်တစ်ခု ဖြစ်နေသည်မှာ မဆန်းတော့ပေ။ ဤနှစ်များတစ်လျှောက်လုံး အခိုင်အမာရပ်တည်နိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ အကြောင်းရင်း ခိုင်ခိုင်လုံလုံရှိနေ၍သာ ဖြစ်မည်။

‘ဟုတယ်၊ တကယ်လို့သာ မကောင်းခဲ့ဘူးဆိုရင် အစောကြီးကတည်းက ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့မှာပေါ့'

အလုပ်ဆင်းပြီးနောက် စူပါမားကတ်မှ တစ်ဘူး၀င်ဝယ်ကာ သူမ၏ အငှားတိုက်ခန်းလေးထဲတွင် မျက်နှာသစ်ပြီးတိုင်းသုံးရန် သူမ စိတ်ကူးလိုက်မိသည်။

‘ဘုရားရေ... ငါက ဆိုင်ထဲမှာ အသားအရေ ထိန်းသိမ်းရေး ထုတ်ကုန် တစ်ခုလေးကိုတောင် အောင်မြင်အောင် မရောင်းရသေးဘူးလေ‘

လီရှီးရှီးက သူမကို ပြောင်းပြန် ပြန်လည်လွှမ်းမိုးသွားခဲ့ပြီလေ။

လီရှီးရှီးသည် ဤဆိုင်၏အရောင်းနည်းဗျူဟာများကို သိပ်မနှစ်သက်လှချေ။

ဤအရောင်းကိုယ်စားလှယ်နှင့် စကားအနည်းငယ် ပြောပြီးနောက် သူမက ကမန်းကတန်းလှည့်ထွက်လာခဲ့ပြီး အနီးရှိ အခြားကောင်တာတစ်ခုသို့ အမြန် လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ထိုကောင်တာရှိ အရောင်းကိုယ်စားလှယ်က သူမအား ပိုမို ကောင်းမွန်သော ခံစားမှုကို ပေးစွမ်း၏။ သူမက အားတက်သရော ရှိသော်လည်း အတိုင်းအတာတစ်ခုကိုတော့ နားလည်ထားသည်။

အရောင်းကိုယ်စားလှယ်၏ ယဉ်ကျေးပျူငှာသော ဝန်ဆောင်မှုအောက်တွင် ရှီရန်အတွက် မင်္ဂလာလက်ဆောင်အဖြစ် ထိုကောင်တာ၏ နာမည်ကြီး မိတ်ကပ်အစုံလိုက် တစ်စုံကို ဝယ်ယူလိုက်သည်။

သူမကိုယ်တိုင်အတွက်လည်း မိတ်ကပ်အချို့ကို မနေနိုင်ဘဲ ဝယ်ယူမိသွားသည်။ သူမက မိတ်ကပ်သိပ်မလိမ်းတတ်သော်လည်း အလှအပကို ဂရုမစိုက်သူတစ်ဦးတော့ လုံးဝမဟုတ်ချေ။

အရောင်းကိုယ်စားလှယ်က နှုတ်ခမ်းနီနှင့် အခြားမိတ်ကပ်ပစ္စည်းအချို့ကို အကြံပြုကာ သူမအား စမ်းသပ်အသုံးပြုခိုင်းပြီးနောက်၊ လီရှီးရှီးသည် ၎င်းတို့ကို တော်တော်လေးသဘောကျသွားသဖြင့် အားလုံးကို ဝယ်ယူလိုက်သည်။

ခုနလေးတင် အရောင်းကိုယ်စားလှယ်က တစ်ခါသုံးနှုတ်ခမ်းနီစုတ်တံဖြင့် လီရှီးရှီး၏နှုတ်ခမ်းပေါ်တွင် အရောင်များကို စမ်းသပ်ပေးနေစဉ်၊ ဖြတ်သွားဖြတ်လာဖောက်သည် အချို့က သူမကို သတိပြုမိသွားကြ၏။

လီရှီးရှီး၏ နှုတ်ခမ်းပုံစံမှာ ပြီးပြည့်စုံလှပြီး နှုတ်ခမ်းနီကို ပါးပါးလေးဆိုးသည်ဖြစ်စေ၊ ထူထူလေးဆိုးသည်ဖြစ်စေ ကြည့်ကောင်းနေသည်။

ဤအရာက ဖောက်သည် အချို့ကို ချက်ချင်းပင် လွှမ်းမိုးသွားစေ၏။ သူတို့ အာလုံးက သူမနှုတ်ခမ်းပေါ်တွင် ဆိုးထားသောအရောင်ကို စုံစမ်းမေးမြန်းကြပြီး အရောင်းကိုယ်စားလှယ်မှာလည်း ချက်ချင်းပင် လူအတော်များများကို ရောင်းချနိုင်ခဲ့သည်။

အရောင်းအဝယ်ပမာဏက မကြီးမားသော်လည်း ဖောက်သည်များက အလွယ်တကူပင် ငွေပေးချေခဲ့ကြသည်။

အရောင်းကိုယ်စားလှယ်၏ ကိုယ်ပိုင်အရောင်းပမာဏမှာ လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာခဲ့ပြီး၊ သူမက လီရှီးရှီးအား နမူနာအများအပြားကို ဝမ်းသာအားရ လက်ဆောင်ပေးလိုက်၏။

ထို့အပြင် အသင်းဝင်အဖြစ် သေချာစာရင်းသွင်းပေးကာ၊ ဤအမှတ်များဖြင့် ကောင်တာတွင် နမူနာများ ပြန်လည်လဲလှယ်ရယူနိုင်ကြောင်းလည်း ပြောပြပေးခဲ့သည်။

သူငယ်ချင်းဖြစ်သူအတွက် မင်္ဂလာလက်ဆောင်ဝယ်ပြီးနောက်၊ ‘အပြင်ထွက်လာမှတော့ ကိုယ်တိုင်အတွက်လည်း အဝတ်အစားကောင်းကောင်း နှစ်စုံလောက်နဲ့ အိတ်ကောင်းကောင်း တစ်လုံး ဝယ်သင့်တယ်’ ဟု တွေးလိုက်မိသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူမအတွက် သတို့သမီးအရံဝတ်စုံ ရှိနေသော်လည်း၊ အပေါ်မှထပ်ဝတ်ရန် ကုတ်အင်္ကျီတစ်ထည်တော့ ဝယ်ရန် လိုအပ်နေသေးသည်။ ရာသီဥတုက အဲဒီလောက်ကြီး နွေးမနေသေးချေ။

အကယ်၍ သတို့သမီးအရံဝတ်စုံ တစ်ခုတည်းကိုသာ ဝတ်ဆင်ပါက ဟိုတယ်အတွင်းဆိုလျှင် လေအေးပေးစက်ဖြင့် အဆင်ပြေနိုင်သေးသော်လည်း၊ ရှီရန်က သူတို့ အပြင်ဘက်လဟာပြင်တွင်ပါ ဓာတ်ပုံရိုက်ကြဦးမည်ဟု ပြောထားသဖြင့် အပိုအဝတ်အစားတစ်ထည် ယူသွားရန် သေချာပေါက်လိုအပ်နေသည်။

ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အမြဲတမ်း ပြည့်စုံစွာ ထားရှိလိုသော သူမ၏ရည်မှန်းချက်က ဤစျေးဝယ်ထွက်ခြင်းတွင် ပီပြင်နေသည်။

ဤကုန်တိုက်ကြီးထဲရှိ အဝတ်အစားများမှာ အသားအရမ်းကောင်းမွန်ပြီး၊ ယခင်က သူမ အွန်လိုင်းတွင် ဝယ်ယူလေ့ရှိသော ပေါချာချာပစ္စည်းများနှင့်တော့ လုံးဝကွာခြားလှသည်။

အွန်လိုင်းတွင်ဝယ်ယူပါက တစ်ပြားပေးလျှင် တစ်ပြားဖိုးသာ တန်သော်လည်း၊ ကုန်တိုက်တွင်မူ ဆယ်ပြားပေးမှ သုံးပြားဖိုးလောက်သာ တန်မည်ဖြစ်ပေမည်။

သို့သော် ဤကုန်တိုက်ရှိ ဖက်ရှင်ဒီဇိုင်းများမှာ တကယ်ကို လှပလွန်းပြီး၊ အရောင်းကိုယ်စားလှယ်များ အားလုံးကလည်း ဒီဇိုင်းသစ်များဟု ပြောဆိုကြသည်။ လီရှီးရှီးသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ အပေါ်ဝတ်နှင့် အတွင်းခံအဝတ်အစား အတော်များများကို ဝယ်ယူလိုက်မိ၏။

ဖိနပ်လေးရံကိုပင် မနေနိုင်ဘဲ ဝယ်ယူလိုက်သေးသည်။

စနီကာဖိနပ် နှစ်ရံ၊ အသားရောင် ခြေကျင်းဝတ်ဖိနပ် တစ်ရံနှင့် ရှီရန်၏မင်္ဂလာပွဲတွင် ဝတ်ဆင်ရန် သက်သောင့်သက်သာရှိသော သိုးသားရေအပျော့ဖိနပ် တစ်ရံတို့ ဖြစ်သည်။

အဝတ်အစားများနှင့် ဖိနပ်များ ဝယ်ပြီးနောက် လီရှီးရှီးသည် အိတ်တစ်လုံးလိုအပ်နေသေးသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ထို့နောက် အနီးဆုံး အလယ်အလတ်အဆင့် ဇိမ်ခံပစ္စည်းဆိုင်သို့ လျှောက်ဝင်သွားကာ၊ အရောင်းကိုယ်စားလှယ်၏ အကြံပြုချက်ဖြင့် ဂျိုင်းအောက်တွင် ညှပ်၍ဖြစ်စေ၊ ကြက်ခြေခတ်လွယ်၍ဖြစ်စေ ကိုင်ဆောင်နိုင်သော အိတ်ငယ်လေးတစ်လုံးကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။

အရွယ်အစား သေးငယ်သောကြောင့် အထင်မသေးလိုက်သင့်ချေ။ အိတ်မှာ အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် နေရာဆံ့ပြီး ဖုန်း၊ တစ်ရှူး၊ နှုတ်ခမ်းနီနှင့် ကတ်ထည့်အိတ် စသည့် မရှိမဖြစ်လိုအပ်သော ပစ္စည်းများကို အလွယ်တကူထည့်သွင်းနိုင်သည်။

လီရှီးရှီးသည် ကုန်တိုက်အဝင်ဝတွင် အိတ်ကြီးအိတ်ငယ်များကို ဆွဲကိုင်လျက် ရပ်နေပြီး၊ ဟိုတယ်သို့ ပြန်ရန် အက်ပ်တစ်ခုမှတစ်ဆင့် ကားငှားလိုက်သည်။

အေးစက်သော လေပြင်းက တိုက်ခတ်သွားပြီး သူမ၏စိတ်များ အနည်းငယ် ကြည်လင်သွား၏။ သူမက ယနေ့အတွက် ကုန်ကျစရိတ်များကို တိတ်တဆိတ် တွက်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

အခန်းဖော်အတွက် မင်္ဂလာလက်ဆောင်ကို ဖယ်ထားလိုက်လျှင်ပင် ယနေ့ သူမ ယွမ် ၂၀,၀၀၀ ကျော် သုံးစွဲခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

သူမက ‘ဘယ်အချိန်ကတည်းက ကိုယ့်ကိုကိုယ် ဒီလောက်တောင် ရက်ရောသွားရတာလဲ’ဟု တွေးရင်း သူမ၏နဖူးကို အလိုအလျောက် ရိုက်ချင်သွားသော်လည်း၊ လက်ထဲရှိ စျေးဝယ်အိတ်များကြောင့် လက်မအားဖြစ်နေခဲ့သည်။

သို့သော် သူမက အမြန်ပင် စိတ်ကို ပြန်လည်ညှိယူလိုက်ပြီး ‘ပိုက်ဆံက သုံးပြီးသွားပြီပဲဟာ၊ ဆက်ပြီး တွေးမနေသင့်တော့ဘူး’ ဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှိုင်းသိမ့်လိုက်သည်။

‘ဒီပိုက်ဆံတွေကို ငါပြန်ရှာနိုင်မှာပါလေ၊ မဟုတ်ရင်တော့ တော်တော်လေး စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေရမှာပဲ၊ အနည်းဆုံးတော့ ငါသဘောကျတဲ့ အဝတ်အစားတွေကို ဝယ်နိုင်ခဲ့တာပဲမဟုတ်လား၊ တကယ်လို့သာ ငါ ဈေးနှုန်းကိုတွန့်ဆုတ်ပြီး ဒီနေ မဝယ်ဖြစ်ခဲ့ဘူးဆိုရင်၊ ဟိုတယ်ရောက်လို့ ကုတင်ပေါ်လှဲနေတဲ့ အချိန်ကျမှ နောင်တရနေမှာ သေချာတယ်၊ မြင်ပါလျက်နဲ့ ပြန်မသယ်လာခဲ့မိဘူးဆိုပြီး နောက်မှ ပြန်လာဝယ်ရတာမျိုးတောင် ဖြစ်သွားနိုင်တယ်၊ ဝယ်လိုက်မိရင် အလွန်ဆုံး ဈေးကြီးသွားတာကိုပဲ နောင်တရမှာ၊ မဝယ်ဖြစ်ခဲ့ရင်တော့ အဲဒီပစ္စည်းတွေက ငါရဲ့ စိတ်ထဲမှာပဲ စွဲထင်နေပြီး ကောင်းကောင်းအိပ်ပျော်မှာတောင် မဟုတ်ဘူးလေ’

ဘဝကို အရသာရှိရှိဖြတ်သန်းကာ ငွေကြေးလွတ်လပ်မှုကို အပြည့်အဝခံစားလိုသော သူမ၏ရည်မှန်းချက်က နှမျှောမှုကို အနိုင်ယူသွားလေတော့သည်။

84

လီရှီးရှီးသည် သူမ၏စိတ်ကို အမြန် ပြန်လည်တည်ငြိမ်စေပြီးနောက်၊ သူမငှားထားသော တက္ကစီ ရောက်မရောက်ကို ကြည့်ရန် အဝင်ဝတွင် ရပ်နေလိုက်သည်။

သိပ်မကြာမီမှာပင် အချက်ပြမီးများဖွင့်ထားသော အဖြူရောင်ကားတစ်စီး ထိုးရပ်လာသည်။ လီရှီးရှီးက ကားနံပါတ်ပြားကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ဖုန်းထဲမှ နံပါတ်နှင့် တစ်ထပ်တည်းကျနေသဖြင့် အနီးသို့ လျှောက်သွားလိုက်၏။

ကားထဲမှ မာဝမ်တောင်းသည် နောက်ကြည့်မှန်မှတစ်ဆင့် မိန်းကလေးတစ်ဦး သူ၏ကားဆီသို့ လျှောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး၊ သူမက ကားငှားထားသူ ဖြစ်နိုင်သည်ဟု တွေးလိုက်မိသည်။

သူမ၏မျက်နှာကို ရှင်းလင်းစွာ မမြင်ရသော်လည်း အလေးချိန်စီးပုံရသော အိတ်ကြီးအိတ်ငယ်များ ဆွဲကိုင်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သူက

သူက ကားနောက်ဖုံးကို အမြန်ဖွင့်ကာ သူမ၏ပစ္စည်းများကို ကူညီသယ်ဆောင်ပေးရန် ကားပေါ်မှဆင်းလာခဲ့သည်။

မာဝမ်တောင်းသည် စကားပင်မဆုံးသေးမီ ခရီးသည်မှာ သူ၏တက္ကသိုလ်အတန်းဖော်ဖြစ်ကြောင်း မှတ်မိသွားကာ အံ့အားသင့်စွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

“တောင်းပန်ပါတယ်၊ ဖုန်းနံပါတ် ၈၉ နဲ့ ဆုံးတဲ့သူလား၊ ဟင် လီရှီးရှီး... နင် ဘာလို့ ဒီကိုရောက်နေတာလဲ၊ နင် ဒီကားကိုငှားလိုက်တာလား”

ထိုအခါမှ လီရှီးရှီးသည် မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ‘အာ’ ဟု ခပ်တိုးတိုး ရေရွတ်ကာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

“မာဝမ်တောင်း... ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး နင်ဖြစ်နေရတာလဲ”

မာဝမ်တောင်းက နောက်ပြောင်သည့်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “အတန်းဖော်ဟောင်းမှန်းသာ ကြိုသိရင် နင့်ဆီက ပိုက်ဆံယူမှာမဟုတ်ဘူး၊ အခုက အချိန်ပိုပြေးနေတာဆိုတော့ ငွေပြန်အမ်းဖို့က နည်းနည်းခက်တယ်၊ လာ... နင့်ပစ္စည်းတွေ ကားနောက်ဖုံးထဲထည့်ဖို့ ငါကူပေးမယ်”

လီရှီးရှီးက လုံးဝအားနာမနေဘဲ သူမ၏စျေးဝယ်အိတ်များကို သူ့ထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

မာဝမ်တောင်းသည် နောက်ခန်း ခရီးသည်တင်တံခါးကို ကျွမ်းကျင်စွာဖွင့်ပေးရင်း ပြောလိုက်၏။

“ဝါး... တော်တော်လေး လေးတာပဲ၊ နင် ပစ္စည်းတွေအများကြီး ဝယ်လာတာကိုး၊ ကဲပါ... ကားပေါ်တက်၊ ငါ တံခါးဖွင့်ပေးမယ်”

လီရှီးရှီးက အနည်းငယ်စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“ဒါနဲ့ မာဝမ်တောင်း၊ ငါတို့ အတန်း ဂရုချတ်ထဲမှာ နင် ကုမ္ပဏီကြီး တစ်ခုမှာ အလုပ်လုပ်နေတယ်လို့ မြင်ဖူးသလိုပဲ၊ အဲဒီကုမ္ပဏီက ခံစားခွင့်တွေကောင်းပြီး အချိန်ပိုဆင်းစရာ သိပ်မလိုဘူးလို့ကြားတယ်”

မာဝမ်တောင်းသည် ရှေ့တည့်တည့်သို့ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်ရင်း ဖြေကြားလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်၊ အဲဒီကုမ္ပဏီမှာ အချိန်ပိုသိပ်မရှိတာကိုပဲ ကျေးဇူးတင်ရမယ်၊ အဲဒါကြောင့် အလုပ်ဆင်းတာနဲ့ အပိုဝင်ငွေလေးရှာဖို့ ငါ့မှာအချိန်ရနေတာ”

လီရှီးရှီးက အံ့သြစွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

“နင်က အဲဒီလောက်တောင် ကြိုးစားနေတာလား၊ တက္ကသိုလ်တုန်းကဆို နင်က အရမ်း သက်သောင့်သက်သာနေတတ်တာကို ငါ မှတ်မိနေသေးတယ်”

ဤအတန်းဖော် မာဝမ်တောင်းသည် အတန်းထဲတွင် သူအသစ်ဝယ်ထားသော အကန့်အသတ်ထုတ် စနီကာဖိနပ်များအကြောင်း မကြာခဏပြောလေ့ရှိပြီး ဝယ်ရခက်ခဲကြောင်း ကြွားလုံးထုတ်လေ့ရှိသည်ကို လီရှီးရှီးမှတ်မိနေဆဲပင်။

သူက ဆင်းရဲသောမိသားစုမှ ဆင်းသက်လာသူနှင့် လုံးဝမတူသော်လည်း၊ ယခုအခါ အဓိကအလုပ်အပြင် အခြားအလုပ်တစ်ခုကိုပါ ထပ်လုပ်နေရသေးသည်။ ငွေကြေးလွတ်လပ်မှုကို အပြည့်အဝရှာဖွေလိုသော သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ရည်မှန်းချက်များက သူ့ကို ဤသို့ ရုန်းကန်စေခြင်း ဖြစ်ရပေမည်။

မာဝမ်တောင်းသည် သူ၏ပေါင်ကိုရိုက်ကာ ညည်းတွားလိုက်သည်။

“ဟူး... တက္ကသိုလ်တုန်းကတော့ ပိုက်ဆံရှာရတာခက်မှန်း ငါမှမသိခဲ့တာ၊ ပိုက်ဆံတွေကို ရေလိုသုံးခဲ့ပြီး စုရဆောင်းရကောင်းမှန်းလည်းမသိခဲ့ဘူး၊ အခု အလုပ်ခွင်ထဲရောက်ပြီး ပိုက်ဆံရှာတတ်လာမှပဲ နေရာတိုင်းမှာ ပိုက်ဆံလိုတယ်ဆိုတာကို သဘောပေါက်လာတော့တယ်”

မာဝမ်တောင်းက ဆက်ပြောလာသည်။

“အစပိုင်းတုန်းကဆို ငါ့မိဘတွေကတောင် ငါ့ကို ထောက်ပံ့ပေးခဲ့ရသေးတယ်၊ ဒီနှစ်စပိုင်းမှာ သူတို့က မြေအောက်ရထားလိုင်း အမှတ် ၂ နားက အိမ်တစ်လုံးအတွက် စရန်ငွေတောင်ပေးပေးခဲ့တယ်၊ အခု လစဉ် အရစ်ကျငွေကို ငါ့ဘာသာ ဆပ်နေရတာ၊ A မြို့က အိမ်ခြံမြေဈေးနှုန်းတွေ ဘယ်လောက်ကြီးလဲဆိုတာ နင်လည်းသိတာပဲ၊ ငါ့မိဘတွေ တစ်သက်လုံးနီးပါး ရုန်းကန်ရှာဖွေခဲ့ရတဲ့ ပိုက်ဆံတွေက ငါ့အိမ်ရဲ့စရန်ငွေအတွက်နဲ့တင် ကုန်သွားပြီဆိုတော့၊ သူတို့ဆီက ထပ်ပြီး အထောက်အပံ့တောင်းဖို့ ငါ တကယ်ကိုအားနာလာတယ်”

သူက ထပ်မံရှင်းပြလိုက်၏။ “အဲဒါနဲ့ အလုပ်ဆင်းရင် အချိန်ပိုင်းအလုပ်လေး တစ်ခုခုလုပ်ဖို့ စဉ်းစားလိုက်တာ၊ အပိုဝင်ငွေလေးနည်းနည်းရရင်တောင် ထမင်းဖိုးလောက်တော့ ကာမိသေးတယ်လေ၊ ထားပါတော့ ငါ့အကြောင်းတွေ... နင့်အကြောင်းပြောပါဦး၊ နင် အဲဒီကုမ္ပဏီမှာပဲ ဆက်လုပ်နေတုန်းလား၊ အခုကြည့်ရတာ နင် တော်တော်လေးအဆင်ပြေနေတဲ့ပုံပဲ၊ နင့်လစာလည်း နည်းမှာမဟုတ်ဘူး”

သူက အားကျဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ခုနကတင် နင် ကုန်တိုက်ကြီးထဲကနေ ဈေးကြီးတဲ့အမှတ်တံဆိပ်တွေ အများကြီးဝယ်လာတာကို ငါမြင်လိုက်တယ်”

လီရှီးရှီးသည် သူမ ရှားရှားပါးပါး ငွေသုံးကြမ်းလိုက်မိသည်ကို အသိတစ်ယောက်က မြင်သွားလိမ့်မည်ဟု လုံးဝထင်မှတ်မထားခဲ့ချေ။

သူမက ဆံပင်ကို သဘာဝမကျစွာကုတ်ဖဲ့ရင်း သူမ၏နှာခေါင်းထိပ်ကို ပွတ်သပ်ကာ ဖြေလိုက်၏။ “အာ... အဲဒါက၊ ငါအလုပ်ထွက်လိုက်ပြီ”

မာဝမ်တောင်းမှာ သူမဘက်သို့ လှည့်မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်တော့ကာ ချက်ချင်းမေးလိုက်မိ၏။

“အော်... အလုပ်ထွက်လိုက်ပြီ၊ အလုပ်ထွက်လိုက်ပြီပေါ့၊ နင် အလုပ်သစ်ပြောင်းလိုက်တာလား၊ အခုကုမ္ပဏီရဲ့ ခံစားခွင့်တွေက ဘယ်လိုနေလဲ၊ ပြီးတော့ ဘယ်နားမှာလဲ၊ ငါ့ကိုပါ နည်းနည်းလောက် ပြောပြလို့ရမလား၊ အခြေအနေကောင်းရင် ငါလည်းအလုပ်ပြောင်းချင်လို့”

လီရှီးရှီးက ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။ “အာ... မဟုတ်ပါဘူး၊ ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်စီးပွားရေးလုပ်ဖို့ မွေးရပ်မြေကို ပြန်သွားတာပါ”

‘မွေးရပ်မြေ ဟုတ်လား။ လီရှီးရှီးရဲ့ မွေးရပ်မြေက ဘယ်နေရာမှာလဲ'

ဤမိန်းကလေးမှာ ဆင်းရဲနွမ်းပါးသော ဒေသတစ်ခုမှ လာသူဖြစ်ကြောင်း မာဝမ်တောင်း ခပ်ရေးရေးမှတ်မိနေသေးသည်။ ကျောင်းတက်စဉ်က သူမသည် ငွေကြေးထောက်ပံ့မှုပင် ရရှိခဲ့သေး၏။

ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပြောရလျှင် ထိုနေရာမျိုးတွင် ဘယ်လို ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုအလားအလာများ ရှိနေနိုင်မည်နည်း။ သူမ၏လစာမှာ ဤမြို့ကြီးရှိလစာ၏ တစ်ဝက်ပင် ရှိမည်မဟုတ်ချေ။

‘သူမက ဒီမြို့ကြီးမှာ အိမ်မဝယ်နိုင်ဘဲ ဖိအားတွေ အရမ်းများနေလို့ ရွာပြန်သွားတာများလား၊ သေချာပေါက် အဲဒီလိုပဲဖြစ်ရမယ်’

မာဝမ်တောင်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် နှစ်သိမ့်စကားဆိုလိုက်သည်။ “A မြို့က အိမ်ခြံမြေဈေးနှုန်းတွေ အရမ်းကြီးလွန်းတယ်လို့ ခံစားရလို့ နင့်မွေးရပ်မြေမှာပဲ သွားလုပ်ဖို့ဆုံးဖြတ်လိုက်တာလား၊ အိမ်ပြန်တာလည်း ကောင်းပါတယ်လေ၊ ကုန်ဈေးနှုန်းလည်း သက်သာတယ်၊ ဖိအားလည်း နည်းတာပေါ့၊ ဒါနဲ့ စကားမစပ်၊ အခု နင့်ရဲ့ အခွန်နှုတ်ပြီးလစာက ဘယ်လောက်လောက်ရလဲ၊ ပြီးတော့ အချိန်ပိုဆင်းရတဲ့အခြေအနေကကော ဘယ်လောက်တောင်ဆိုးလို့လဲ”

လီရှီးရှီးက နှိမ့်ချစွာဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“အာ... သေချာတော့ မတွက်ကြည့်ရသေးဘူး၊ လစဉ် ပုံသေတော့မဟုတ်ဘူးလေ၊ အချိန်ပို ဟုတ်လား၊ အဲဒါကလည်း ပုံမှန်လိုဖြစ်နေပါပြီ၊ တစ်ရက်ကို နှစ်ဆယ့်လေးနာရီလုံး အွန်လိုင်းပေါ်မှာ အဆင်သင့်ရှိနေရတာ”

ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်းရှင် သူဌေးတစ်ယောက်အနေဖြင့် သူမ၏အလုပ်ချိန်ကို မည်သူကမျှ မသတ်မှတ်ရဲသော်လည်း၊ သာမန် နေ့ရက်များတွင် သူမ လုံးဝအနားမရခဲ့ချေ။

ထူးခြားသောကိစ္စရပ်များ မရှိပါက သူမသည် နေ့စဉ် နံနက်ခုနစ်နာရီတွင် ထကာ ပြင်ဆင်ပြီးနောက်၊ ဝန်ထမ်းများနှင့်အတူ ထမင်းသွားစားလေ့ရှိသည်။

ညဘက်များတွင်လည်း ထိုနည်းတူပင်၊ ည ကိုးနာရီ၊ ဆယ်နာရီအထိ နေရခြင်းမှာ သူမအတွက် ပုံမှန်ကိစ္စတစ်ခုလို ဖြစ်နေချေပြီ။

သို့သော် ထိုအချက်က သူမကို ညဘက်တွင် ဝက်တစ်ကောင်လို အိပ်မောကျခွင့်ပေးထားသည်ဟု မဆိုလိုပေ။

အကယ်၍ ဧည့်သည် တစ်ယောက်ယောက်က ပြဿနာ တစ်ခုခုရှိသဖြင့် ဧည့်ကြိုကောင်တာသို့ ဖုန်းဆက်လာလျှင် မည်သို့လုပ်ရသနည်း။

ဝန်ထမ်းအဆောင်တွင် နေထိုင်သော ဧည့်ကြိုဝန်ထမ်းများက ဖြေရှင်း၍မရနိုင်ပါက၊ နောက်ဆုံးတွင် အဖြေရှာရန်အတွက် သူမထံသို့ လာရောက်ရမည်သာ။

ကိုယ်ပိုင်အင်ပါယာလေးတစ်ခုကို အောင်မြင်စွာတည်ဆောက်လိုသော သူမ၏ရည်မှန်းချက်က ဤတာဝန်ဝတ္တရားများကို ကျေပွန်စွာ ထမ်းဆောင်နေစေလေသည်။

မာဝမ်တောင်းက ‘ပုံသေ မဟုတ်ဘူး ဟုတ်လား၊ ဘာတွေကများ ပုံသေမဟုတ်ရမှာလဲ၊ လစဉ် အချိန်ပိုကြေးတွေနဲ့ ရုံးပိတ်ရက်ထောက်ပံ့ကြေးတွေ ပုံသေမဟုတ်ရင်တောင် ကွာဟချက်က အဲဒီလောက်ကြီး များမှာမဟုတ်ပါဘူး၊ ဘယ်လောက်တောင်များ ကွာခြားသွားနိုင်လို့လဲ၊ ငါ့အတန်းဖော်ရဲ့မွေးရပ်မြေက လစာက အရမ်းနည်းလွန်းလို့ သူမက ထုတ်ပြောဖို့ရှက်နေတာများလား’ ဟု စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။

ထိုစဉ်မှာပင် လီရှီးရှီးက ရှင်းပြလိုက်သည်။

“တကယ်ကို အများကြီး ကွာခြားတာပါ၊ အကယ်လို့ ဆောင်းဦးရာသီပွဲတော်လို ရုံးပိတ်ရက်တွေရှိရင် တစ်ရက်တည်းကို ယွမ် သောင်းဂဏန်းလောက် ပိုရနိုင်တယ်”

အကယ်၍ အမျိုးသားနေ့ကဲ့သို့သော အခါသမယမျိုးဆိုလျှင် ပို၍ပင် အံ့မခန်းဖြစ်သွားသည်ကို လီရှီးရှီး ထုတ်မပြောခဲ့ချေ။

တည်းခိုရန်အခန်းများ အားလုံးပြည့်နေလျှင်ပင် လူအများအပြားက အစားအသောက်စားရန်အတွက် သီးသန့်လာရောက်ကြမည်ဖြစ်ရာ ဝင်ငွေမှာ ပို၍ပင် များပြားလာမည်ဖြစ်သည်။

မာဝမ်တောင်း၏နှုတ်ခမ်းဖျားတွင် ရောက်နေသော ‘ရက်စက်တဲ့သူဌေး’ ဆိုသည့် စကားလုံးမှာ ချက်ချင်းပင် လည်ချောင်းထဲ ပြန်ရောက်သွားတော့၏။

သူက အနေခက်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “လီရှီးရှီး၊ နင့်သူဌေးက တော်တော်လေး ရက်ရောတာပဲ၊ ရုံးပိတ်ရက် ဘောနပ်စ်တွေတောင် ဒီလောက်အများကြီး ပေးတယ်ပေါ့လေ”

‘အဲဒါလည်းဟုတ်တာပဲ၊ ဒီလောက်အများကြီး မရဘူးဆိုရင် လီရှီးရှီးက ကြယ်ငါးပွင့်ဟိုတယ်မှာ ဘယ်လိုလုပ်တည်းနိုင်မှာလဲ’ သူက စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။

သို့သော် သူ မည်သို့ပင် စဉ်းစားစေကာမူ ဤအခြေအနေမှာ အဓိပ္ပာယ်မဲ့လွန်းနေသည်ဟု ခံစားရသည်။

‘ဒီသူဌေးက အလှူပေးနေလို့ ဒီလောက် လစာအများကြီး ပေးနေတာလား'

သူက နောက်ကြည့်မှန်မှတစ်ဆင့် လီရှီးရှီးကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ဤအချိန်တွင် လီရှီးရှီး၏မျက်နှာပေါ်၌ ကောင်တာအရောင်းကိုယ်စားလှယ် လိမ်းပေးလိုက်သော မိတ်ကပ်များ ရှိနေဆဲဖြစ်ရာ၊ သူမကို အလွန်တရာ လှပကျော့ရှင်းနေစေ၏။ မာဝမ်တောင်း၏ခေါင်းထဲတွင် အတွေးတစ်ခု ရုတ်တရက်ဝင်ရောက်လာသည်။

‘လီရှီးရှီးကို ချမ်းသာတဲ့ သူဌေးကြီး တစ်ယောက်ယောက်ကများ မွေးထားတာလား'

မဟုတ်လျှင် ဤကိစ္စက သိပ်ပြီးယုတ္တိမတန်ချေ။

‘ဘယ်သူကများ ရုံးပိတ်ရက်တွေမှာ ရုံးဖွင့်ရက်တွေထက် အလုပ်ပိုလုပ်ရပြီး၊ အားလပ်ရက်မှာလည်း အနားမရတဲ့အပြင်၊ တစ်နေ့ကို နှစ်ဆယ့်လေးနာရီလုံး အွန်လိုင်းပေါ်မှာ အဆင်သင့်ရှိနေပေးရမှာလဲ၊ ဒါက သေချာပေါက် သူမရဲ့ ‘သူဌေး’ က သူမကို ဆက်သွယ်တဲ့အချိန်တွေပဲ ဖြစ်ရမယ်၊ ဒါကြောင့်လည်း လစာက ဒီလောက်များနေတာကိုး'

မာဝမ်တောင်းမှာ တွေးလေလေ သူ၏ခန့်မှန်းချက်က မှန်ကန်သည်ဟု ခံစားရလေလေ ဖြစ်လာသည်။

ကျောင်းတက်စဉ်က အပြတ်သားဆုံးနှင့် အခိုင်မာဆုံးဖြစ်ခဲ့သော အတန်းဖော်မိန်းကလေးက လူ့ဘောင်အဖွဲ့အစည်းဆိုသည့် ဆိုးဆေးအိုးကြီးထဲသို့ ရောက်ရှိသွားပြီးနောက် ဤကဲ့သို့ ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝထင်မှတ်မထားခဲ့ချေ။