အခန်း (၈၅-၈၆)
Vol. 9 Ch. 85-86
85
လီရှီးရှီးသည်လည်း နောက်ကြည့်မှန်ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ မှန်ထဲမှ မာဝမ်တောင်း၏အကြည့်ကြောင့် ရုတ်တရက် ကြက်သီးမွေးညင်းထသွားရသည်။ သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် သနားဂရုဏာသက်မှုနှင့် မနာလိုအားကျမှုများ ရောယှက်နေသယောင် ရှိနေသည် မဟုတ်လော။
မာဝမ်တောင်းက စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် တွေးလိုက်မိသည်။ ‘ငါ့ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်မယ့် ချမ်းသာတဲ့ အမျိုးသမီးကြီးတစ်ယောက်လောက် ဘာလို့မရှိရတာလဲ၊ ငါ့လိုပုံစံမျိုးကို သဘောကျမယ့်သူ တစ်ယောက်မှမရှိဘူးလား၊ ငါသာဆိုရင် ဂုဏ်သိက္ခာအတွက်နဲ့ ပိုက်ဆံကို ဘယ်တော့မှ အဆုံးရှုံးခံမှာမဟုတ်ဘူး’ ချမ်းသာကြွယ်ဝပြီး သက်သောင့်သက်သာ နေထိုင်လိုသော သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ရည်မှန်းချက်က ဤအတွေးများတွင် အထင်းသား ပေါ်လွင်နေသည်။
ကံဆိုးစွာဖြင့် သူ၏ရုပ်ရည်သွင်ပြင်က အနည်းငယ် ကြမ်းတမ်းနေသဖြင့် ချမ်းသာသော အမျိုးသမီးကြီးများ၏ မျက်စိကျခြင်းကို ခံရဖို့နေနေသာသာ ရည်းစားပင်မရသေးချေ။
သူက စမ်းသပ်သည့်သဘောဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “လီရှီးရှီး... နင့်အလုပ်က အရမ်းပင်ပန်းလား၊ ပြီးတော့ နင့်သူဌေးကကော ဆက်ဆံရခက်လား”
လီရှီးရှီးက ပြုံးကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “အဆင်ပြေပါတယ်၊ ပိုက်ဆံရှာရတာ ဘယ်တော့မှမလွယ်ကူဘူး၊ ကြာတော့လည်း အသားကျသွားတာပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့ ငါက ကိုယ်ပိုင်စီးပွားရေးလေး တစ်ခု စလုပ်နေတာပါ၊ ငါကိုယ်တိုင်က သူဌေးလေ၊ ငါ့ဝန်ထမ်းတွေအပေါ် ငါ တော်တော်လေး ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဆက်ဆံနေတယ်လို့ ထင်ပမိတယ်၊ ဒါကြောင့် ငါက ဆက်ဆံရခက်တဲ့ သူဌေးလို့တော့ သေချာပေါက် မပြောနိုင်ဘူးပေါ့”
ကိုယ်ပိုင် အင်ပါယာလေးတစ်ခုကို အောင်မြင်စွာ ဦးဆောင်လိုသော သူမ၏ရည်မှန်းချက်က ဤယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိသော စကားများထဲတွင် လင်းလက်နေ၏။
မာဝမ်တောင်းသည် ပထမပိုင်းစကားကို ကြားသောအခါ ‘အဲဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ၊ ပိုက်ဆံရှာရတာ ခက်ခဲတယ်၊ ပင်ပန်းခံရတာ တန်ပါတယ်လေ’ ဟု တွေးကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
သို့သော် နောက်ပိုင်းစကားများကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် တစ်ခုခုမှားယွင်းနေကြောင်း သူ သဘောပေါက်သွားသည်။ ‘ဟင်... သူဌေးအဖြစ် ကိုယ်ပိုင်စီးပွားရေး စလုပ်နေတယ် ဟုတ်လား၊ လီရှီးရှီးက စီးပွားရေးလုပ်ဖို့ သူ့မွေးရပ်မြေကို ပြန်သွားတာလား’
သူက သိချင်စိတ်ကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ချက်ချင်း မေးလိုက်သည်။ “လီရှီးရှီး... နင်က မွေးရပ်မြေပြန်ပြီး ဘာသွားလုပ်တာလဲ”
လီရှီးရှီးသည် လွတ်ကျနေသော ဆံနွယ်စလေးကို နားနောက်သို့ သပ်တင်ရင်း ဖြေကြားလိုက်၏။ “ငါ့မွေးရပ်မြေက လေထုလည်းကောင်းပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှုခင်းကလည်း လှတယ်လို့ ခံစားရလို့ ရွာပြန်ပြီး ယာတောအိမ်လေး တစ်ခု ဖွင့်ထားတာပါ”
မာဝမ်တောင်းက ခြောက်ကပ်ကပ် ချီးကျူးစကား ဆိုလိုက်သည်။
“ယာတောအိမ် ဟုတ်လား၊ ဒါက နင့်အတွက် တော်တော်လေးကြီးမားတဲ့ အလုပ်အကိုင်အပြောင်းအလဲပဲနော်”
သူက ‘ငါ့ရဲ့ ခုနက ခန့်မှန်းချက်ကို အပြင်ထုတ် မပြောမိလို့ တော်သေးတာပေါ့၊ မဟုတ်ရင် အရမ်းကို အရှက်ကွဲရတော့မှာ’ ဟု စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။
ထို့နောက် သူက ဆက်မေးလိုက်၏။ “အာ... ဟုတ်သားပဲ၊ ဒါဆို နင်က ဘာလို့ A မြို့ကို ပြန်ရောက်နေတာလဲ၊ နင် ဒီမှာ အလုပ်လုပ်နေတာလို့ ငါကထင်နေတာ”
လီရှီးရှီးက ရှင်းပြလိုက်သည်။ “နောက်ရက်အနည်းငယ်နေရင် ရှီရန် လက်ထပ်တော့မှာလေ၊ အဲဒါ ငါက သတို့သမီးအရံ လုပ်ပေးဖို့ လာတာပါ၊ ဘာလဲ... နင်က မင်္ဂလာဖိတ်စာမရဘူးလား၊ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး၊ နင်က အတန်းဖော်တွေအကုန်လုံးနဲ့ တော်တော်လေး ရင်းနှီးတာကို ငါမှတ်မိနေသေးတယ်”
မာဝမ်တောင်းက သူ၏နဖူးကို ရိုက်ကာ ပြောလိုက်၏။
“အာ... ငါ မေ့တော့မလို့၊ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ပတ်ကတည်းက ရထားတာ၊ သတိပေးလို့ကျေးဇူးပဲနော်၊ နောက်တစ်ခါ ထပ်မမေ့သွားအောင် ငါ့ဖုန်းမှတ်စုထဲမှာ ရေးထားလိုက်ဦးမယ်၊ နင့်ရဲ့ ယာတောအိမ်စီးပွားရေးက ကောင်းပြီး ပိုက်ဆံတွေအများကြီးရနေတာပဲ၊ နောက်ပိုင်း ငါတို့တွေ့ရင် နင့်ကို သူဌေးလီလို့ စခေါ်ရတော့မလား၊ အိုကေပါလေ... ငါ့အတန်းဖော်တွေအကုန်လုံး ဒီလောက်တောင် အောင်မြင်နေကြလိမ့်မယ်လို့ ငါ တစ်ခါမှ မတွေးမိခဲ့ဘူး၊ နောက်မှ ငါ့ဆီ နေရာလိပ်စာလေးပို့ပေးဖို့ မမေ့နဲ့ဦးနော်၊ အားတဲ့အခါ နင့်နေရာကိုလာလည်မယ်”
အတန်းဖော်ဟောင်းက သူမ ငွေအများကြီးရှာနိုင်ပြီး မာနထောင်လွှားနေသည်ဟု ထင်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် လီရှီးရှီးက ညည်းတွားဟန်ဆောင်ကာ ပြောလိုက်၏။
“ပြဿနာမရှိပါဘူး၊ နင် လာမယ့်အခါကျရင် ကြိုသာပြောလိုက်ပါ၊ နင့်အတွက် အခန်းတစ်ခန်း ဖယ်ထားပေးပါ့မယ်၊ ဝင်ငွေကတော့ ဒီလိုပါပဲဟာ၊ ကုန်ကျစရိတ်တွေလည်း ရှိတယ်လေ၊ ငါ ငှားထားတဲ့ လူတွေကိုလည်း လစာပေးရသေးတယ်၊ စီးပွားရေးလုပ်ရတာ အဲဒီလောက်မလွယ်ပါဘူး”
မာဝမ်တောင်းက နောက်ပြောင်သည့် လေသံဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“ဟားဟား၊ မဖြစ်နိုင်တာ၊ ယာတောအိမ် စီးပွားရေးက အလားအလာ အရမ်းကောင်းတာ၊ အခုခေတ် မြို့သူမြို့သားတွေက ကျေးလက်ကို သွားရတာ အရမ်းသဘောကျကြတာ၊ မဟုတ်ရင် နေ့တိုင်း ချိုးငှက်လှောင်အိမ်လောက်ပဲရှိတဲ့ အိမ်လေးတွေထဲမှာ နေရတာ ဘယ်လောက်တောင် ပျင်းစရာကောင်းလိုက်မလဲ၊ အာ... ဟုတ်သားပဲ၊ နင့်ယာတောအိမ်ရဲ့ အဓိ ဆွဲဆောင်မှုက ဘာလဲ၊ မိသားစုလိုက်ကစားလို့ရတဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေလား ဒါမှမဟုတ် တခြားဟာတွေလား”
လီရှီးရှီးက ခေါင်းကုတ်ရင်း ဖြေလိုက်၏။ “လောလောဆယ် အထင်ရှားဆုံး ဆွဲဆောင်မှုကတော့ ရေပူစမ်းပဲ ဖြစ်မယ်၊ ရာသီဥတုက အေးနေတုန်းဆိုတော့ လူတော်တော်များများက ရေပူစမ်းစိမ်ဖို့ သီးသန့်ကိုလာကြတာ”
မာဝမ်တောင်း၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “နင့်ရဲ့ ယာတောအိမ်မှာ ရေပူစမ်းရှိတယ် ဟုတ်လား”
လီရှီးရှီးက ရယ်မောရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ဟီးဟီး၊ ငါ ကံကောင်းသွားလို့ ကိုယ်ပိုင်မြေပေါ်မှာ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် တူးတွေ့သွားတာပါ”
မာဝမ်တောင်းသည် ဤအချိန်တွင် အလွန်အမင်း မနာလို အားကျဖြစ်သွားရပြီး သူ၏အတန်းဖော်တွင် ဤမျှလောက်ကံကောင်းမှုမျိုး ရှိလိမ့်မည်ဟု လုံးဝထင်မှတ်မထားခဲ့သဖြင့် အာမေဍိတ်သံဖြင့် ပြောလိုက်၏။
“နင် တကယ်ကို ကံကောင်းလွန်းတာပဲ၊ အဲဒါက အိမ်ဖျက်သိမ်းခံရလို့ရတဲ့ လျော်ကြေးငွေထက် လုံးဝမနည်းဘူး၊ ရေပူစမ်းတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားတာက ရွှေဥဥတဲ့ ငန်းကြီးတစ်ကောင်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားရသလိုပဲ”
သူက ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “ဒါကြောင့် နင်က မွေးရပ်မြေ ပြန်ပြီး ယာတောအိမ် သွားဖွင့်တာကိုး၊ အစကတော့ ငါ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေတာ၊ နင့်အိမ်က တောင်ပေါ်မှာရှိတယ်ဆိုပြီး နင် အမြဲပြောလေ့ရှိတာကို ငါ မှတ်မိသေးတယ်၊ ပြီးတော့ ကျောင်းသွားဖို့ တောင်ပေါ်ကိုတောင် တက်ရသေးတယ် ဆိုတာလေ၊ အဲဒီလိုနေရာမှာ စီးပွားရေးလုပ်ရင် ဖောက်သည်တွေလာပါ့မလားလို့ ငါ တွေးနေခဲ့တာ၊ လက်စသပ်တော့... ရေပူစမ်းရှိနေလို့ကိုး”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လီရှီးရှီးက ခေါင်းညိတ်ရုံသာ ညိတ်ပြလိုက်ပြီး၊ ယာတောအိမ်ကို အရင်ဖွင့်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ကာ ရေပူစမ်းကို နောက်မှတူးတွေ့ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကြောင်းကိုတော့ ထပ်မံရှင်းပြမနေတော့ချေ။
သိပ်မကြာမီမှာပင် သူမ၏ခရီးပန်းတိုင်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ထိုအချိန်တွင် မာဝမ်တောင်းထံသို့ နောက်ထပ်အော်ဒါတစ်ခုဝင်လာသည်။
အပြန်အလှန် နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် လီရှီးရှီးသည် သူမ၏ပစ္စည်းများကို သယ်ဆောင်ကာ အခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့၏။ ဟိုတယ်ဝန်ထမ်းတစ်ဦးကပင် အားတက်သရော လာရောက်ကူညီသယ်ဆောင်ပေးခဲ့သဖြင့် သူမ၏ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးမှာ များစွာ ပေါ့ပါးသွားခဲ့သည်။
လီရှီးရှီးသည် သူမ၏ပစ္စည်းများကို စနစ်တကျစီစဉ်ကာ ခရီးဆောင်အိတ်ထဲသို့ အားလုံး ထိုးသိပ်ထည့်လိုက်သည်။
ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူမ၏ခရီးဆောင်အိတ်မှာ အလုံအလောက်ကြီးမားနေ၍သာ တော်တော့သည်။ မဟုတ်လျှင် ပစ္စည်းအချို့ကို စာတိုက်မှတစ်ဆင့် ပြန်ပို့ရမည်မှာ အသေအချာပင်။
နောက်တစ်နေ့တွင် သူမသည် ရှီရန်နှင့်ချိန်းဆိုထားသော မင်္ဂလာဂါဝန်ဆိုင်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ရှီရန်က ရှေ့သို့ တိုးလာကာ သူမကို ဖက်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။ “နင် စောစောလာမယ်ဆိုတာကို ငါ့ကိုမပြောဘူး၊ ငါ့သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ကို နင့်ကိုလာကြိုခိုင်းမလို့ စဉ်းစားထားတာ”
လီရှီးရှီးက ပြန်ပြောလိုက်သည်။ “ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အားနာနေရတာလဲ၊ ငါက A မြို့နဲ့ စိမ်းနေတာမှ မဟုတ်တာ၊ ဒီမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ နေခဲ့တာပဲလေ၊ မျက်စိမှိတ်သွားရင်တောင် လမ်းပျောက်မှာမဟုတ်ပါဘူး”
ရှီရန်တွင် သတို့သမီးအရံ နှစ်ဦးသာရှိသည်။ တစ်ဦးမှာ အသက်ဆယ့်ကိုးနှစ်သာ ရှိသေးပြီး တက္ကသိုလ်တက်နေဆဲဖြစ်သော သူမ၏ ဝမ်းကွဲညီမဖြစ်ပြီး၊ အခြားတစ်ဦးမှာ လီရှီးရှီးပင်။
သတို့သမီးအရံ ဝတ်စုံများကို စမ်းသပ်ဝတ်ဆင်ကြည့်ပြီးနောက်၊ သူတို့သည် ရှီရန်နှင့်အတူ အိမ်အသစ်ကို အလှဆင်ရန် လိုက်ပါသွားကြတော့သည်။
မကြာမီမှာပင် မင်္ဂလာပွဲနေ့ရက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ လီရှီးရှီးသည် မျက်ခုံးမွေးကို ရိုးရှင်းစွာဆွဲကာ ပဲနှစ်ရောင်နှုတ်ခမ်းနီကို ဆိုးလိုက်ပြီးနောက်၊ ရှီရန်၏အိမ်သို့သွားရန် ဟိုတယ်အခန်းမှ ထွက်ခွာလာခဲ့၏။
ရှီရန်သည် ဆူညံပွက်လောရိုက်သော မင်္ဂလာပွဲကစားနည်းများကို သိပ်မနှစ်သက်လှဘဲ၊ မိသားစု၊ သူငယ်ချင်းများနှင့်အတူ အချိန်ကို ပျော်ရွှင်စွာဖြတ်သန်းကာ ဓာတ်ပုံဆရာများနှင့် ဗီဒီယိုရိုက်ကူးသူများကိုသာ အမှတ်တရ ပုံရိပ်များ တိတ်ဆိတ်စွာ မှတ်တမ်းတင်ခွင့်ပြုရန်ကိုသာ ပိုမိုနှစ်သက်သည်။
နံနက်ခင်းအချိန်လေးမှာ လျင်မြန်စွာပင် ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။
သူတို့၏ဧည့်ခံပွဲမှာ ညနေပိုင်းတွင် ဖြစ်၏။
မွန်းလွဲပိုင်း ဟိုတယ်သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက်၊ အခမ်းအနားမှူးက သတို့သားနှင့် သတို့သမီး၊ ထို့အပြင် သတို့သားအရံများနှင့် သတို့သမီးအရံများကို ဦးဆောင်ကာ ဇာတ်တိုက်လေ့ကျင့်မှု နှစ်ကြိမ်ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ တရားဝင်အခမ်းအနားကိုတော့ အချိန်ကောင်း ရောက်မှသာ စတင်ပေမည်။
သူတို့မှာ အလွန် စောစီးစွာ ရောက်ရှိနေခဲ့သည်။ ဓာတ်ပုံနှင့် ဗီဒီယိုများ ရိုက်ကူးပြီးနောက်တွင် လုပ်စရာသိပ်မရှိတော့ချေ။
လီရှီးရှီးသည် အခန်းတွင်းရှိ အပူပေးစက်အပူချိန်မှာ အနည်းငယ်မြင့်မားလွန်းပြီး အိုက်စပ်စပ်ဖြစ်နေသည်ဟု ခံစားရသဖြင့်၊ အပြင်သို့ ခဏထွက်၍ လမ်းလျှောက်မည်ဖြစ်ကြောင်း ရှီရန်အား ပြောပြလိုက်သည်။
လီရှီးရှီးထွက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရှီရန်၏ဒုတိယအဒေါ်က ရှီရန်ထံသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်။
ဖြစ်ပုံမှာ ဒုတိယအဒေါ်၏သားဖြစ်သူက ယနေ့နံနက်ပိုင်း ရှီရန်၏အိမ်တွင် လီရှီးရှီးကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး၊ ထိုမိန်းကလေး၏ရုပ်ရည်သွင်ပြင်က သူ့ကို ချက်ချင်းဖမ်းစားသွားသည်ဟု ခံစားခဲ့ရခြင်းပင်။ ထို့ကြောင့် သူမတွင် ရည်းစားရှိမရှိ စုံစမ်းချင်နေခြင်းဖြစ်သည်။
ရှီရန်သည် ဒုတိယအဒေါ်၏ စကားကို ကြားသောအခါ နှုတ်ခမ်းများပင် တွန့်ကွေးသွားရသည်။ ဒုတိယအဒေါ်၏ သားဖြစ်သူမှာ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပြောရလျှင် သူမ၏သူငယ်ချင်းကောင်းနှင့် လုံးဝမထိုက်တန်ချေ။
သူက ပျင်းရိပြီး အစားအသောက်မက်ကာ အိမ်တွင် အလကားအချိန်ဖြုန်းရင်း မိဘများ၏ လုပ်စာကိုသာ စားနေသူဖြစ်သည်။
နာမည်ခံအားဖြင့် အဒေါ်နှင့် ဦးလေးတို့၏ဆိုင်ကို ကူညီစီမံပေးပြီး အိမ်လခကောက်ခံပေးသည်ဟု ဆိုသော်လည်း၊ ဖောက်သည်များလာသည့်အခါ သူ လုံးဝမလှုပ်ရှားဘဲ အခြားသူများကိုသာ အမိန့်ပေးခိုင်းစေနေကြောင်း လူတိုင်းမြင်တွေ့နိုင်သည်။
ထို့အပြင် သူမ၏ဝမ်းကွဲအစ်ကိုမှာ ပျင်းရိသလောက် မျှော်လင့်ချက်များကလည်း မြင့်မားနေသေးသည်။ ဒုတိယအဒေါ်က ယခင်က မိန်းကလေးအချို့နှင့် သူ့ကို မိတ်ဆက်ပေးရန် လူများကို အကူအညီတောင်းခဲ့ဖူးသော်လည်း၊ သူက အမြဲတမ်း အပြစ်ရှာလေ့ရှိပြီး ကောင်မလေးက အရပ်ပုလွန်းတယ်၊ သို့မဟုတ် နောက်တစ်ယောက်က နှာတံပြားတယ် စသည်ဖြင့် ညည်းတွားတတ်၏။
အချုပ်အားဖြင့်ဆိုရလျှင် ဤမိန်းကလေးများထဲမှ မည်သူကမျှ သူ၏ အလှအပစံနှုန်းများနှင့် မကိုက်ညီဟု ခံစားရပြီး၊ လှပသောမိန်းကလေး၊ အလွန် ချောမောလှပသော မိန်းမချောလေး တစ်ဦးကိုသာ ရှာဖွေချင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော ကိုယ်ပိုင်မျှော်လင့်ချက်များက သူ၏လက်တွေ့ဘဝနှင့် လုံးဝ ကင်းကွာနေသည်။
သို့သော် သူကိုယ်တိုင်ကလည်း အဲဒီလောက်ကြီး ထူးချွန်နေသူမဟုတ်ချေ။ သူ၏ မိသားစုက ဒေသတွင်းတွင် ဆိုင်တစ်ဆိုင်နှင့် တိုက်ခန်းနှစ်ခန်းကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော်လည်း၊ သူက ပျင်းရိကာ ဝဖြိုးနေပြီး အရပ်လည်း သိပ်မရှည်သည့်အပြင် ဟိုဟာဒီဟာများကို အမြဲတမ်းညည်းတွားနေတတ်သူပင်။
‘မိန်းကလေးတွေအကုန်လုံးက သူ့ကို စိတ်ဝင်စားနေကြမယ်လို့များ သူ တကယ်ပဲ ထင်နေတာလား’ ရှီရန်ကတွေးလိုက်မိ၏။
နောက်ဆုံးတွင် ရုပ်ရည်အသင့်အတင့်ရှိသော မိန်းကလေးတစ်ဦးက သူ၏မိသားစုအခြေအနေကို ကြည့်ကာ သူ့ကို သဘောကျလက်ခံပြီး အဆင်ပြေသွားတော့မည့်ပုံ ပေါ်လာခဲ့သည်။
သို့သော် သူ့မိခင်ဖြစ်သူ ရှီရန်၏ဒုတိယအဒေါ်က ထိုမိန်းကလေး၏လစာ သိပ်မများဟု ညည်းတွားကာ သူမ၏သားဖြစ်သူမှာ ဒီထက်ပိုကောင်းသောသူကို ရှာတွေ့နိုင်သည်ဟု စတင် ပြောဆိုလာတော့သည်။
သူကိုယ်တိုင်ကလည်း မိခင်စကား နားထောင်သော ‘မားမားဘွိုင်း’ ဖြစ်ရာ ထိုမိန်းကလေးကို လမ်းခွဲစကားပြောသည့်အခါ ထိုမိန်းကလေးက အနည်းငယ်မျှပင် ငြင်းဆန်ခြင်း သို့မဟုတ် တွန့်ဆုတ်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။
86
ယခုအခါ သူမက ရှီရန်အား ထိုမိန်းကလေးတွင် ရည်းစားရှိမရှိ၊ ဘယ်ဒေသကလဲ၊ ပညာအရည်အချင်းက ဘယ်လိုလဲ၊ ဘာအလုပ်လုပ်လဲ၊ တစ်လဝင်ငွေ ဘယ်လောက်ရလဲ စသည်ဖြင့် အသေးစိတ် စုံစမ်းမေးမြန်းနေသည်။
ဤစကားများအားလုံးကို နားထောင်ရင်း ရှီရန်မှာ မျက်လုံးပင်လှန်ချင်သွားသည်။
ထိုမိန်းကလေးက သူမ၏သားနှင့် ဘလိုင်းဒိတ်လုပ်ချင်သည်ဟုပင် မပြောရသေးဘဲ၊ ဘာကြောင့် ဤမျှတောင် စုံစမ်းနေရသနည်း။
သို့သော် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဆွေမျိုးဖြစ်နေသဖြင့် ထိုစကားများကို ထုတ်မပြောသာချေ၊ မဟုတ်လျှင် သူမ၏မိခင်က သူမကို ပြန်ဆူပေလိမ့်မည်။
သူမက ခပ်အေးအေးပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “အော်... သူက သမီးရဲ့ တက္ကသိုလ်အတန်းဖော်ပါ၊ ရည်းစားရှိတယ်လို့တော့ သူပြောတာမကြားမိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူက ဒီဒေသခံတော့မဟုတ်ဘူး”
ဒုတိယအဒေါ်က လက်ယမ်းပြကာ ပြုံးရင်းပြောလိုက်၏။ “သမီးနဲ့ တက္ကသိုလ် အတူတူဆင်းတာဆိုတော့ ဒီကောင်မလေးက တော်တော်လေးထူးချွန်မှာ သေချာတယ်၊ လစာလည်း နည်းမှာမဟုတ်ဘူး၊ ဒေသခံ မဟုတ်တာကတော့ နည်းနည်း အားနည်းချက်ဖြစ်နေပေမယ့် ငါတို့ မိသားစုမှာ အိမ်ရှိတာပဲလေ၊ သမီးရဲ့ ဝမ်းကွဲမောင်လေးက လူတစ်ယောက်ကို သဘောကျဖို့ဆိုတာ တော်တော် ခက်ခဲတာ၊ အရင်တစ်ယောက်ကို သူ့အတွက် ငါ လမ်းခွဲပေးလိုက်ပြီးကတည်းက၊ နောက်ပိုင်း ငါ မိတ်ဆက်ပေးတဲ့သူတွေကို တစ်ယောက်မှသဘောမကျဘူး၊ ငါတောင် အရမ်းစိတ်ပူနေရတာ”
သူမက ဆက်ပြောသည်။ “ဒီကောင်မလေးက လှတယ်၊ နောင်ကျရင် ငါတို့ မိသားစုရဲ့ မျိုးရိုးကို သေချာပေါက် ပိုကောင်းလာစေမှာပဲ၊ အာ... သူ့မိဘတွေက ဘာအလုပ်လုပ်လဲ သမီးသိလား”
ရှီရန်သည် ဒုတိယအဒေါ်သတိမထားမိသည့် အချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ တိတ်တဆိတ် မျက်လုံးလှန်လိုက်ပြီး ဖြေကြားလိုက်သည်။
“သူ့မှာ မိဘတွေမရှိတော့ဘူး၊ အဘိုးတစ်ယောက်ပဲ ရှိခဲ့တာ၊ အဘိုးကလည်း လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်အနည်းငယ်က ဆုံးသွားပြီလို့ကြားတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူကိုယ်တိုင်က အရမ်းထူးချွန်တာဆိုတော့ ရည်းစားရှားပါ့မလား အဒေါ်ရယ်”
လီရှီးရှီး၏မိသားစုနောက်ခံအကြောင်းကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ဒုတိယအဒေါ်၏မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် အထင်သေးသည့်အမူအရာ ပေါ်လာပြန်၏။
“သူက မိဘမဲ့တစ်ယောက်ပဲ၊ သူ့မိသားစုမှာ အကြွေးတွေတောင်ရှိနေနိုင်သေးတယ်”
သို့သော် ဒုတိယအဒေါ်က ချက်ချင်း စိတ်ပြောင်းသွားပြန်သည်။ ဤသို့ဆိုလျှင် တင်တောင်းငွေပေးစရာ မလိုတော့သည့်အပြင်၊ ကောင်မလေးမှာ ကျန်ရစ်သူမိသားစု မရှိတော့သဖြင့် သူမ၏မိဘအိမ်သို့ ပြန်လည်သွားရောက်လည်ပတ်ရန်ပင် လိုအပ်တော့မည်မဟုတ်ဟု တွေးလိုက်မိသည်။
ထို့ကြောင့် သူမကပြောလိုက်၏။ “သူ့ရဲ့ ဆက်သွယ်ရန်အချက်အလက်ကို အဒေါ့်ကို ပေးထားပါလား၊ နောက်မှ သမီးရဲ့ဝမ်းကွဲမောင်လေးကို ပေးလိုက်မယ်၊ သူတို့ဘာသာသူတို့ ရင်းနှီးအောင်လုပ်ကြပါစေလေ”
သူမသူငယ်ချင်း၏ ဆက်သွယ်ရန်အချက်အလက်ကို ဒုတိယအဒေါ်က အဘယ်ကြောင့် ရုတ်တရက် ပြန်လိုချင်သွားရသနည်းဆိုတာကို ရှီရန် နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားရသည်။ သူမက လုံးဝမပေးချင်သဖြင့် အကြောင်းပြချက်ရှာလိုက်၏။
“သမီးရဲ့ ဒီသူငယ်ချင်းက လှတယ်လေ၊ သူ့ကို လိုက်နေတဲ့သူတွေ အများကြီးပဲ၊ ပြီးတော့ သူက အရမ်းလည်းတော်တယ်၊ ကိုယ်ပိုင်စီးပွားရေး စလုပ်နေပြီ၊ သမီးထက်တောင် ဝင်ငွေအများကြီးပိုကောင်းသေးတယ်၊ သူက ဘလိုင်းဒိတ်တွေ လုပ်နေစရာမှမလိုတာ”
သူမ စကားကို အဆုံးထိမပြောခဲ့ချေ။ ပျင်းရိပြီး အစားမက်သော သူမ၏ဝမ်းကွဲမောင်လေးလိုလူမျိုးကို ရှာဖွေရန် လီရှီးရှီးအတွက် လုံးဝမလိုအပ်ဟု သူမ ခံစားနေရသည်။
ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ်ရပ်တည်ကာ အောင်မြင်လိုသော လီရှီးရှီး၏ရည်မှန်းချက်က ဤကဲ့သို့သောသူမျိုးနှင့် လုံးဝမထိုက်တန်ချေ။
ထိုစကားများကို ကြားသောအခါ ဒုတိယအဒေါ်မှာ မကျေမနပ်ဖြစ်သွားပြီး တင်းမာသောမျက်နှာထားဖြင့် ပြန်ပြောသည်။
“သမီးရဲ့ ဝမ်းကွဲမောင်လေးက ဘယ်နေရာများလိုအပ်နေလို့လဲ၊ သူက အရပ်လည်းရှည်တယ်၊ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပြောရရင် ကံကောင်းမယ့်ရုပ်ရည်မျိုး ရှိတယ်၊ ပြီးတော့ သူကလိမ္မာတယ်၊ မိဘကိုလည်းသိတတ်တယ်၊ လူမှုရေးကိစ္စတွေကိုလည်း ဘယ်လိုကိုင်တွယ်ရမလဲဆိုတာ ကောင်းကောင်းသိတယ်၊ သူ့ရဲ့ကောင်းကွက်တွေကို ရေတွက်လို့တောင် ကုန်မှာမဟုတ်ဘူး”
ရှီရန်မှာ လေပူတစ်ချက်မှုတ်ထုတ်လိုက်မိသည်။
အလှတရားဆိုသည်မှာ ကြည့်ရှုသူ၏ မျက်လုံးထဲတွင်သာ ရှိသည်ဟု ဆိုကြသော်ငြား မိခင်တစ်ယောက်ရဲ့ ဘက်လိုက်မှုကလည်း သိပ်တော့အားမနည်းလှချေ။
‘အရပ်ရှည်ပြီးကံကောင်းမယ့် ရုပ်ရည်တဲ့လား၊ ဟားဟား၊ ဝမ်းကွဲမောင်လေးက အရပ်မပုတာတော့ မှန်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူက အရမ်းဝလွန်းလို့ ရှီးရှီးလေးရဲ့သုံးဆလောက်ကို ဖောင်းကားနေတာလေ'
‘လိမ္မာပြီး မိဘကို သိတတ်တယ် ဟုတ်လား၊ အဲဒါ မားမားဘွိုင်းဖြစ်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား၊ လူမှုရေးကိစ္စတွေကို ကိုင်တွယ်တတ်တယ် ဟုတ်လား၊ အင်း... လေလုံးထွားတဲ့ နေရာမှာတော့ တော်တော်လေးကောင်းပါတယ်'
ရှီရန်သည် သူမ၏ဝမ်းကွဲမောင်လေးကို စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ်ကဲ့ရဲ့လိုက်မိသည်။
သူမ၏အမြင်တွင် ရှီးရှီးလေးကို ဝမ်းကွဲမောင်လေးနှင့် မိတ်ဆက်ပေးခြင်းက ဝက်ရှေ့ ပုလဲပစ်ချသလို နှမြောစရာကောင်းလွန်းလှ၏။ ထို့ကြောင့် သူမက စကားလွှဲလိုက်သည်။
“တကယ်တော့ သူ့မှာ ရည်းစားရှိမရှိ သမီးလည်း သေချာမမေးကြည့်ရသေးဘူး၊ အခုတလော မင်္ဂလာပွဲကိစ္စတွေနဲ့ သမီး အရမ်းအလုပ်ရှုပ်နေတာ၊ နောက်မှ သမီး သူ့ကိုမေးကြည့်လိုက်မယ်လေ၊ ဟုတ်ပြီလား၊ သူ့မှာ ရည်းစားမရှိဘူးဆိုမှ ဆက်ပြောကြတာပေါ့” ပြောပြီးသည်နှင့် သူမက သတို့သားကိုဆွဲကာ မိတ်ကပ်ပြင်ရန်သွားတော့မည်ဟု အကြောင်းပြ၍ ထွက်လာခဲ့သည်။
နောက်ပိုင်းတွင် သူမက ဤသတင်းကို ရှီးရှီးလေးအားပြောပြပြီး အကြံပေးလိုက်၏။
“ငါ့ဝမ်းကွဲမောင်လေး နင့်ကိုလာမနှောင့်ယှက်အောင် နင့်မှာ ရည်းစားရှိတယ်လို့ပဲ ငါ သူ့ကိုပြောလိုက်မယ်၊ ငါ့ ဒုတိယအဒေါ်ရော သူ့သားရော နှစ်ယောက်လုံးက မာနသာကြီးပြီး ဘာမှအသုံးမကျတဲ့သူတွေ၊ သူတို့ နေတဲ့ နေရာလေးက မြို့ပြပြန်လည်ဖွံ့ဖြိုးရေးစီမံကိန်းထဲ ပါသွားလို့ ကံကောင်းပြီး တိုက်ခန်းနှစ်ခန်း ရသွားရုံလေးပါ”
လီရှီးရှီးအနေဖြင့် သဘာဝကျကျပင် ကန့်ကွက်စရာမရှိချေ။ ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စများကို ဖြစ်နိုင်လျှင် ရှောင်ရှားပြီး ငြင်းပယ်ပစ်လိုက်ရန်သာ သူမ ပိုမိုနှစ်သက်သည်။ လွတ်လပ်အေးချမ်းစွာ အလုပ်လုပ်ကိုင်လိုသော သူမ၏ရည်မှန်းချက်က ဤကဲ့သို့သော ရှုပ်ထွေးမှုများကို မလိုလားချေ။
ဤတစ်ကြိမ် ရှီရန်၏မင်္ဂလာပွဲသို့ တက္ကသိုလ်အတန်းဖော် အများအပြား လာရောက်ခဲ့ကြသည်။ ၎င်းတို့အထဲတွင် ကျောင်းတက်စဉ်က လီရှီးရှီးကို လိုက်ခဲ့ဖူးသော ဝမ်ဝန်ချန်လည်း ပါဝင်၏။
သူ၏ နာမည်တွင် ‘ချန်’ (နှိမ့်ချသော) ပါဝင်သော်လည်း၊ သူက လုံးဝ နှိမ့်ချတတ်သူမဟုတ်ဘဲ အလွန်အမင်း ဟန်ရေးပြတတ်သူတစ်ဦးဖြစ်သည်။
ထိုအချိန်က သူသည် ဌာနတူဖြစ်သော လီရှီးရှီးကို အလွန်အမင်းသဘောကျခဲ့ပြီး အကြီးအကျယ်ကြွားဝါကာ လိုက်ခဲ့ဖူး၏။ နံနက်စာပို့ပေးခြင်း၊ ပန်းများပေးပို့ခြင်း သို့မဟုတ် ညစာစားရန်နှင့် ရုပ်ရှင်ကြည့်ရန်ဖိတ်ခေါ်ခြင်း စသည်တို့ကို ပြုလုပ်ခဲ့သော်လည်း၊ လီရှီးရှီးက သူ့ကို လုံးဝလျစ်လျူရှုခဲ့သည်။
သူမမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ရပ်တည်နိုင်ရန် ငွေရှာဖို့ အလုပ်လုပ်ရသဖြင့် သေမလောက်အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့ရာ အချစ်ရေးအတွက် အချိန်မရှိခဲ့ချေ။
ဝမ်ဝန်ချန်က အရှက်ကွဲသည်ဟု ခံစားရပြီး ကျောင်းတက်ခဲ့သော ထိုနှစ်များတစ်လျှောက်လုံး လီရှီးရှီးကို တစ်ခါတစ်ရံ ပစ်မှတ်ထားကာ ဒုက္ခပေးလေ့ရှိသည်။
ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အတန်းဖော်များအားလုံးက အကြောင်းအကျိုးနားလည်ပြီး အခြေအနေအမှန်ကို သိရှိကြသဖြင့် မည်သူကမျှ သူ့ကိုမယုံကြည်ခဲ့ကြရာ၊ ထိုအချက်က သူ့ကို ပို၍ဒေါသထွက်စေခဲ့သည်။
ယခု မင်္ဂလာပွဲသို့ သူ လာရောက်ရခြင်း၏ အဓိကအကြောင်းရင်းမှာလည်း ကြွားဝါရန်သာ။
ကျောင်းပြီးပြီးနောက် သူက ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ချမ်းသာပြီးလှပသော ရည်းစားတစ်ယောက်ကို ရရှိခဲ့သည်။ သာမန်လူများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက သူ၏မိသားစုနောက်ခံမှာ အသင့်အတင့်ရှိသော်လည်း၊ သူ့ရည်းစားမိသားစုနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက သာမန်မျှသာ။
သူ၏မိသားစုက သူနှင့် သူ့ချစ်သူတို့ အဆုံးတွင် လက်ထပ်ဖြစ်စေရန်ရည်ရွယ်၍ ချိန်းတွေ့သည့် ကုန်ကျစရိတ်များအတွက် သူ့ထံသို့ ငွေအမြောက်အမြား အထူးတလည်လွှဲပေးခဲ့ကြသည်။
လီရှီးရှီးက ရှီရန်၏မင်္ဂလာပွဲသို့လာမည်ကို သူ သိရှိသွားပြီးနောက်၊ ထိုအချိန်က သူမ သူ့ကိုမရွေးချယ်ခဲ့ခြင်းမှာ မည်မျှကြီးမားသော ဆုံးရှုံးမှုကြီးဖြစ်ကြောင်း လီရှီးရှီးကို သိစေရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် သူ့ရည်းစားကို မင်္ဂလာပွဲသို့ အထူးတလည်ခေါ်ဆောင်လာခဲ့၏။
စင်မြင့်ထက်တွင် လက်စွပ်များကမ်းပေးနေသော လီရှီးရှီးကို ကြည့်ရင်း၊ လီရှီးရှီးမှာ ကျောင်းတက်စဉ်ကထက် ပိုမိုလှပပြီး တောက်ပနေကြောင်း ဝမ်ဝန်ချန် ဝန်ခံလိုက်ရသည်။ သူမက အခြေအနေ တော်တော်လေး ကောင်းနေပုံရ၏။
သို့သော် သူ၏ရည်းစား ချင်အန်းနင်က သူ့နားနားသို့ကပ်ကာ တီးတိုးပြောလိုက်သည်။
“ဝန်ချန်၊ ဒီအစ်မကြီးက အရမ်းလှတာပဲနော်၊ သူက အွန်လိုင်းက နာမည်ကြီးအင်ဖလူအင်ဇာ ဒါမှမဟုတ် မင်းသမီးများလားဟင်”
ဝမ်ဝန်ချန်က အံကြိတ်ကာဖြေလိုက်၏။ “မဟုတ်ပါဘူး၊ သူက တက္ကသိုလ်က အတန်းဖော်ပါ”
ချင်အန်းနင်က ‘အော်’ ဟု ရေရွတ်လိုက်ပြီး ပြုံးကာ ဆက်ပြောသည်။
“ဒါဆို သူက ရှင်တို့အတန်းထဲမှာ အလှဆုံးမိန်းကလေးဖြစ်ရမယ်”
ဝမ်ဝန်ချန်က ခေါင်းမာစွာဖြင့် ငြင်းဆိုလိုက်၏။ “ငါ သတိမထားမိပါဘူး၊ သူ့ရုပ်က ရိုးရိုးလေးပါပဲ၊ မင်းလောက်မလှပါဘူး အန်းနင်ရယ်”
ချင်အန်းနင်က သူမကို ပျော်အောင်ပြောနေခြင်းဖြစ်မည်ဟုသာ ထင်မှတ်ပြီး အရမ်းကြီး အလေးအနက်မထားဘဲ အနည်းငယ် ကျေနပ်သွားသည်။ သို့သော် ဤအစ်မကြီးစားပွဲတွင် ဝင်ထိုင်ကာ အစားစားချိန်တွင် သူမ၏ရည်းစားဖြစ်သူက ထိုအစ်မကြီးကို တစ်နည်းနည်းဖြင့် ပစ်မှတ်ထားနေသည်ဟု သူမ ဆက်တိုက်ခံစားနေရ၏။
“ဟေး... လီရှီးရှီး၊ နင် အလုပ်ထွက် မွေးရပ်မြေပြန်ပြီး ယာတောအိမ်ဖွင့်ထားတယ်လို့ ခုနကတင် မာဝမ်တောင်းပြောတာ ကြားလိုက်တယ်၊ ဘာလို့ အတန်းဂရုထဲက လူတွေကို မပြောပြရတာလဲ၊ မဟုတ်ရင် ငါတို့အတန်းဖော်ဟောင်းရဲ့ စီးပွားရေးကို အားပေးသင့်တာပေါ့”
လီရှီးရှီးက သူနှင့် စကားမများချင်တော့ချေ။ မူလက သူမကို အခြား သတို့သမီးအရံများ၊ သတို့သားအရံများနှင့်အတူ ပင်မစားပွဲတွင် ထိုင်ရန် စီစဉ်ထားခဲ့သည်။
သို့သော် ခုနလေးတင် သတို့သမီး၏ဒုတိယအဒေါ်ဘက်မှ ဆွေမျိုးတစ်ဦးက ပင်မစားပွဲရှိ သူမ၏နေရာကို ဝင်ယူသွားခဲ့ရာ၊ ရှီရန်၏ဆွေမျိုးများနှင့် နေရာလုကာ ပြဿနာမဖြစ်ချင်သဖြင့် သူမက ရှောင်ဖယ်ပေးခဲ့ရ၏။
ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အနီးနားရှိအတန်းဖော်များ စားပွဲတွင် အတန်းဖော်တစ်ဦးမလာနိုင်သဖြင့် နေရာလွတ်တစ်နေရာရှိနေသောကြောင့် သူမ ထိုနေရာတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ခြင်ပင်။
လီရှီးရှီးက တည်ငြိမ်စွာပင် ပြန်ဖြေလိုက်၏။ “အဲဒါက ငါ့မွေးရပ်မြေမှာလေ၊ ဒီကနေသိပ်မနီးဘူး၊ အားလုံး သွားဖို့လာဖို့ အဆင်မပြေလောက်ဘူးထင်လို့ ငါ မပြောပြတော့တာပါ”
ဝမ်ဝန်ချန်က ဂရုစိုက်ဟန်ဆောင်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “နင့်မွေးရပ်မြေက ခေါင်ဖျားပြီး ဆင်းရဲတဲ့ နေရာမှာလို့ ငါ မှတ်မိတယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား၊ အာ... ငါ့ပါးစပ်ကတော့၊ ငါ့ကို စိတ်မဆိုးနဲ့နော်၊ အတန်းဖော်ဟောင်းတစ်ယောက်ကို စိတ်ပူလို့ပါ၊ အခုခေတ်စီးပွားရေးလုပ်ရတာ မလွယ်ဘူးမဟုတ်လား၊ နင့်နေရာလိပ်စာလေး ငါ့ကိုပေးထားပါလား၊ ငါတို့ အတန်းဖော်ဟောင်းတွေ အားတဲ့အခါ နင့်လုပ်ငန်းကို လာအားပေးကြရတာပေါ့”
ဝမ်ဝန်ချန်သည် လီရှီးရှီး၏စီးပွားရေး အတော်လေး ကောင်းမွန်ကြောင်း၊ အထူးသဖြင့် ရုံးပိတ်ရက်များတွင် ပို၍ပင်ကောင်းမွန်ကြောင်း မာဝမ်တောင်း အစောပိုင်းကပြောပြခဲ့သည်များကို အလိုအလျောက်ပင် လျစ်လျူရှုထားလို၏။
ဤတစ်ကြိမ်တွင် လီရှီးရှီးက ငြင်းဆန်ခြင်းမရှိဘဲ ရက်ရောစွာပြုံးပြရင်း ဖြေကြားလိုက်သည်။
“ကောင်းပါပြီ၊ အတန်းဖော်တွေ ငါ့လုပ်ငန်းကို လာအားပေးတာကို ငါက သဘာဝကျကျပဲ ကန့်ကွက်စရာမရှိပါဘူး၊ ငါ့ရဲ့ ယာတောအိမ်အကြောင်းကို အတန်းဂရုထဲမှာ အခုပဲကြော်ငြာလိုက်မယ်”