အခန်း (၈၇-၈၈)

87

ဝမ်ဝန်ချန်သည် သူ၏စကားများက ဂွမ်းပုံကို ထိုးမိသကဲ့သို့ အရာမထင်ဖြစ်သွားကြောင်း ခံစားလိုက်ရပြီး စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် တွေးလိုက်မိသည်။

‘ဟမ့်၊ အတန်းဖော်တွေက သူမရဲ့ခေါင်ဖျားတဲ့ ယာတောအိမ်ကို သွားဖို့ အချိန်ရမှာမဟုတ်ဘူးလို့ သူက သေချာပေါက် တွေးနေတာပဲဖြစ်ရမယ်'

သို့သော် သူက ဤကိစ္စကို ဒီအတိုင်းလွှတ်ထားမည်မဟုတ်ချေ။ အတိတ်က လီရှီးရှီးသည် သူ့ကို လုံးဝအသိအမှတ်မပြုခဲ့ဖူးသဖြင့်၊ အလုပ်ထွက်ကာ မွေးရပ်မြေသို့ ပြန်သွားပြီးနောက် သူမ ဘာတွေများ လုပ်ပြနိုင်မည်လဲ ဆိုသည်ကို ကြည့်ရန် အတန်းဖော်ဟောင်းအချို့ကို သူမ၏ယာတောအိမ်သို့ အတင်းဆွဲခေါ်သွားမည်ဟု သူ ခိုင်မာစွာ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူတစ်ပါးအပေါ် အနိုင်ယူလိုသော သူ၏မာနတရားက ဤဆုံးဖြတ်ချက်ကို ပိုမိုပြင်းထန်စေသည်။

လီရှီးရှီးကျောင်းတက်စဉ်က အားလပ်ချိန်အားလုံးကို နေထိုင်စားသောက်စရိတ် ရှာဖွေရန် အလုပ်လုပ်ရင်း ကုန်ဆုံးခဲ့ရသည်ကို သူ ကောင်းကောင်းသိထားသဖြင့်၊ သူမတွင် ငွေအများကြီးရှိမည်မဟုတ်ကြောင်း သူ သေချာပေါက်ယုံကြည်ထားသည်။

သူမ ယာတောအိမ်ဟု ခေါ်ဆိုနေသည့်အရာမှာ သူမ၏မိသားစု အိမ်ဟောင်းလေးထဲမှ အခန်းနှစ်ခန်း သုံးခန်းမျှသာ ဖြစ်ပေမည်။

ယနေ့တော့ သူမနှင့် သူအငြင်းပွားနေမည်မဟုတ်ချေ။ အတန်းဖော်များကို စုစည်းကာ ထိုယာတောအိမ်သို့ သွားမည့်အချိန်အထိ စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက်၊ လီရှီးရှီး၏ ရှက်ရွံ့နေသည့်အမူအရာနှင့် သူမ၏ ဆင်းရဲနွမ်းပါးသော မိသားစုနောက်ခံကို ကြည့်ရှုလှောင်ပြောင်မည်ဟု တွေးလိုက်သည်။

‘ဟားဟားဟား...’

ဤမြင်ကွင်းကို စိတ်ကူးကြည့်ရင်း ဝမ်ဝန်ချန်မှာ စိတ်ထဲမှအသံထွက်၍ပင် မနေနိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်မိသည်။ ဤလူမှာ တကယ်ကို သဘောထားသေးသိမ်လွန်းလှ၏။

ကျောင်းတက်စဉ်က လီရှီးရှီးကို လိုက်ခဲ့ဖူးပြီး သူမကငြင်းပယ်ခဲ့သည်ကို ဤနှစ်များတစ်လျှောက်လုံး အငြိုးထားနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ လက်ရှိချစ်သူကောင်မလေးကို မည်ကဲ့သို့များ အပိုင်ဆွဲနိုင်ခဲ့သနည်း ဆိုသည်ကို စဉ်းစား၍ပင် မရနိုင်ချေ။

လီရှီးရှီးပြန်ရောက်ပြီး နှစ်ရက်အကြာတွင် ရွာသူကြီး အသစ်ရောက်လာကြောင်း သူမ သိရှိလိုက်ရသည်။

ယခင်ရွာသူကြီးမှာ အသက်ကြီးပြီး အငြိမ်းစားယူရမည့် အရွယ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်ရာ၊ အထက်လူကြီးများက တက္ကသိုလ်ကျောင်းသူ ရွာတာဝန်ခံတစ်ဦးကို တာဝန်ထမ်းဆောင်ရန် လွှဲပြောင်းပေးအပ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

တာဝန်ခံအသစ်တစ်ဦးအနေဖြင့် မာစီစီသည် ရွာ၏အခြေအနေကို ချက်ချင်းပင် ဘက်စုံ လေ့လာနားလည်အောင် ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

သူမကို အဓိက စိတ်ဝင်စားစေသည့်အရာမှာ လီရှီးရှီး မွေးရပ်မြေသို့ပြန်လာပြီး ယာတောအိမ်ဖွင့်လှစ်ခဲ့ခြင်းပင်။

၎င်းက ရွာတစ်ရွာလုံး၏ စီးပွားရေးဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုကို တစ်ဦးတည်းစွမ်းဆောင်ရည်ဖြင့် ပြုလုပ်ပေးခဲ့ပြီး အလုပ်အကိုင် အခွင့်အလမ်းများစွာ ဖန်တီးပေးခဲ့သည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။

တိုးတက်သောအနာဂတ်ကို ပုံဖော်လိုသည့် လူငယ်အရာရှိတစ်ဦး၏ ရည်မှန်းချက်က ဤအချက်များကို သတိပြုမိစေသည်။

လီရှန်းရွာမှာ ယခင်က မည်သူမျှမသိခဲ့သော နေရာတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း၊ ယခုအခါ ကမ္ဘာလှည့်ခရီးသည်များ မကြာခဏ လာရောက်လည်ပတ်ကြ၏။ အားလုံးက ဤယာတောအိမ်၏ ကျေးဇူးကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

လီရှီးရှီး ပြန်ရောက်လာပြီးနောက် မာစီစီသည် သူမ၏အလုပ်များကို ခေတ္တရပ်နားထားကာ လီရှီးရှီးနှင့် စကားလာပြောခဲ့သည်။

လီရှီးရှီးနှင့် အတန်ကြာ စကားပြောပြီးနောက်၊ သူမက ဆွေးနွေးမှုခေါင်းစဉ်ကို ကျေးလက်ဒေသ ပြန်လည်ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေးဆီသို့ ဆွဲခေါ်သွားခဲ့၏။

မာစီစီ၏အမြင်တွင် ကျေးလက်ဒေသ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရန်အတွက် ပညာတတ်များ မရှိဘဲ မဖြစ်နိုင်ချေ။ သို့သော် လီရှန်းရွာတွင် မူလတန်းကျောင်း တစ်ကျောင်းမျှပင်မရှိပေ။

ကလေးများမှာ မူလတန်းကျောင်းရှိသော အခြားရွာသို့ တောင်တစ်လုံးကို ဖြတ်ကျော်၍ ကျောင်းသွားတက်ကြရသည်။ ဤအခြေအနေသာ ရေရှည် ဆက်ဖြစ်နေပါက၊ ကလေးများ၏အနာဂတ်အတွက် အရည်အချင်းရှိသော ရွာသားများက ပြောင်းရွှေ့ရန် ရွေးချယ်ကြမည်သာ။ ထိုသို့ဆိုလျှင် လူတွေ ဘယ်လိုလုပ် မထွက်ခွာဘဲနေကြမည်နည်း။

သို့သော် ရွာတွင် မူလတန်းကျောင်းတစ်ကျောင်း ဆောက်လုပ်ရန်အတွက်လည်း ငွေလိုအပ်လှသည်။ မာစီစီက မူလတန်းကျောင်း ဆောက်လုပ်ရန် ပြဿနာမရှိကြောင်းနှင့် ကျောင်းဆောက်ပြီးပါက ဆရာ၊ ဆရာမများကို စေလွှတ်ပေးနိုင်ကြောင်း အထက်လူကြီးများထံ တင်ပြခဲ့၏။

သို့သော် အစိုးရမှာ အကြွေးတင်နေဆဲဖြစ်ရာ သူမအတွက် ကျောင်းဆောက်လုပ်ရန် ယွမ် တစ်သိန်းနှစ်သောင်းသာ ခွင့်ပြုပေးခဲ့သည်။

ထို့နောက် မာစီစီသည် သူမ၏အာရုံကို လီရှီးရှီးထံသို့ လှည့်လိုက်သည်။

သူမ၏ အမြင်တွင် ဤမိန်းကလေးမှာ တက္ကသိုလ်ဘွဲ့ရပြီးနောက် စီးပွားရေးလုပ်ရန် မွေးရပ်မြေသို့ ပြန်လာခဲ့သူ ဖြစ်ရာ၊ သူမ၏မွေးရပ်မြေအပေါ် သံယောဇဉ်ကြီးမားမည်မှာ အသေအချာပင်။

ထို့အပြင် သူမ၏လေ့လာမှုများအရ ယာတောအိမ်၏စီးပွားရေးမှာ အလွန်ကောင်းမွန်လှသည်။ မဟုတ်လျှင် ရက်အနည်းငယ်ခြားတစ်ခါ ပြုပြင်မွမ်းမံမှုများ ပြုလုပ်နေမည်မဟုတ်ချေ။ အမြတ်အစွန်းမရှိဘဲနှင့် ဘယ်သူကများ ဤမျှ အလုပ်ရှုပ်ခံနေမည်နည်း။

ရွာသူကြီးအသစ်၏ရည်ရွယ်ချက်ကို သိလိုက်ရသောအခါ လီရှီးရှီးမှာ အံ့အားသင့်သွားရသည်။ သူမကိုယ်တိုင် ဤအချက်ကို တစ်ခါမျှမတွေးမိခဲ့ချေ။

လောလောဆယ်တွင် ရွာထဲ၌ အသက် နှစ်နှစ်၊ သုံးနှစ် သို့မဟုတ် လေးငါးနှစ်အရွယ် ကလေးငယ် အနည်းငယ်သာရှိသည်။ အပြင်တွင်အလုပ်လုပ်နေသော မိဘများမှာ ကလေးများကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရန် အချိန်မရှိသဖြင့် သူတို့၏အဘိုးအဘွားများနှင့်အတူ နေထိုင်ရန် မွေးရပ်မြေတွင်ထားရစ်ခဲ့ကြ၏။

ကလေးများ ကြီးပြင်းလာပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ဂရုစိုက်နိုင်သည့် အရွယ်သို့ ရောက်လာသောအခါ မိဘများက သူတို့နှင့်အတူ နေထိုင်ရန် ခေါ်ဆောင်သွားကြပြီး ရွှေ့ပြောင်းအလုပ်သမားများအတွက် ဖွင့်လှစ်ထားသော ကျောင်းများတွင် ထားကြသည်။

မိဘများမရှိတော့လျှင် သို့မဟုတ် စီးပွားရေးအဆင်မပြေပါက ကလေးများကို တောင်အပြင်ဘက်ရှိ မူလတန်းကျောင်းသို့ ပို့ရမည်ဖြစ်ရာ အသွားအပြန်အတွက် အလွန်ပင်ခက်ခဲလှသည်။

လီရှီးရှီးက ခေါင်းညိတ်ရင်းပြောလိုက်၏။ “မူလတန်းကျောင်း ဆောက်ရမယ့်အချိန်ရောက်ပြီပဲ၊ အရင်က ကျွန်မ ဒါကိုမတွေးမိခဲ့ဘူး၊ ရွာသူကြီးက ပိုပြီးတွေးခေါ်မြော်မြင်နိုင်တာပဲ၊ မူလတန်းကျောင်း ဆောက်မယ့်နေရာကိုကော ရွေးပြီးပြီလား၊ ဘယ်လောက် အကျယ်လောက်ဆောက်မှာလဲ”

မာစီစီက အခက်တွေ့နေသောအမူအရာဖြင့် ပြန်ပြောသည်။ “အထက်လူကြီးတွေကတော့ သဘောတူပြီးပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ပိုက်ဆံမကျလာသေးဘူး၊ ရှင်လည်း သိတဲ့အတိုင်းပဲ... ကျွန်မတို့ဒေသက တော်တော်လေးဆင်းရဲတယ်၊ ပြီးတော့ အစိုးရကလည်း အကြွေးတင်နေတာ”

ဤစကားကို ကြားသောအခါ လီရှီးရှီး ချက်ချင်းသဘောပေါက်သွားသည်။ သူမက ပံ့ပိုးကူညီမှုနှင့် အလှူငွေများတောင်းခံရန် လာရောက်ခဲ့ခြင်းပင်။

ထို့ကြောင့် သူမက ပြုံးကာမေးလိုက်သည်။ “မူလတန်းကျောင်း တစ်ကျောင်းဆောက်ဖို့ ကုန်ကျစရိတ် ဘယ်လောက်ရှိမလဲ”

အခွင့်အရေးကို အာရုံခံမိလိုက်သော မာစီစီ၏မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်။ သူမက အိတ်ထဲမှ ကုန်ကျစရိတ် တွက်ချက်မှု စာရွက်တစ်ရွက်ကို ထုတ်ယူကာ ရှင်းပြလိုက်၏။

“ဒါက အနီးနားက ဆောက်လုပ်ရေးကုမ္ပဏီတစ်ခုဆီက ရထားတဲ့စာရင်းပါ၊ ကျွန်မ စဉ်းစားထားတာက ဒီမှာလူသိပ်မများတော့ စာသင်ခန်းတွေအတွက် တစ်ထပ်ဆိုရင် လုံလောက်ပြီ၊ ဒါပေမဲ့ စေတနာ့ဝန်ထမ်း ဆရာ၊ ဆရာမတွေ နေဖို့အတွက် နေရာလည်းလိုအပ်တော့ သူတို့က ဒုတိယထပ်မှာနေလို့ရတာပေါ့၊ ပြီးတော့ ကစားကွင်းတစ်ခုလည်း လိုအပ်တယ်၊ အဲဒီမှာ ကစားစရာပစ္စည်းတချို့ ထားလို့ရတယ်လေ၊ စားပွဲတွေ၊ စာအုပ်တွေနဲ့ တခြား အသေးအဖွဲပစ္စည်းတွေကိုပါ ထည့်ပေါင်းလိုက်ရင် အနည်းဆုံး ယွမ် သုံးသိန်းကျော်လောက်တော့ ကုန်ကျလိမ့်မယ်”

သူမက ဆက်ပြောလာသည်။ “တကယ်တော့ အစိုးရက ယွမ် တစ်သိန်းနှစ်သောင်း ခွင့်ပြုပေးထားပြီးသားပါ၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက တကယ်ကိုမလုံလောက်ဘူး၊ အကယ်လို့ စာသင်ခန်းတွေပဲဆောက်လိုက်ရင် ဆရာ၊ ဆရာမတွေနေဖို့ နေရာမရှိဖြစ်သွားမယ်၊ အဲဒီလိုဆိုရင် လာမယ့် ဆရာ၊ ဆရာမတွေ ပိုတောင်နည်းသွားလိမ့်မယ်”

မာစီစီသည် စကားပြောပြီးနောက် မျက်တောင်လေး ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ်ဖြင့် လီရှီးရှီးကို ကြည့်နေလိုက်၏။

ရွာသူကြီးအသစ်က ကုန်ကျစရိတ်တွက်ချက်မှုစာရွက်ကို ထုတ်ယူလိုက်ချိန်တွင် လီရှီးရှီး၏နှုတ်ခမ်းများပင် တွန့်ကွေးသွားရသည်။

‘ဘုရားရေ... သူမက အသေအချာကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်လာခဲ့တာပဲ'

သို့သော် ရွာတွင် မူလတန်းကျောင်း ဆောက်လုပ်ခြင်းမှာ ကောင်းမွန်သော ကိစ္စရပ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး သူမအနေဖြင့် ကန့်ကွက်စရာအကြောင်းမရှိချေ။ ထို့အပြင် ယခုအခါ သူမ ငွေကောင်းကောင်း ရှာနိုင်နေပြီဖြစ်ရာ ရွာကို ပြန်လည်အကျိုးပြုခြင်းမှာ သူမ လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်သောအရာပင်။

သူမ ဤငွေကို တတ်နိုင်နေသည်ပဲ၊ အဘယ်ကြောင့် မလှူရမည်နည်း။

ကိုယ်ကျိုးစွန့် အနစ်နာခံကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကျိုးပြုလိုသော သူမ၏ မွန်မြတ်သည့်ရည်မှန်းချက်က ဤဆုံးဖြတ်ချက်ထဲတွင် ထင်ဟပ်နေသည်။

ထို့ကြောင့် လီရှီးရှီးက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး၊ စာရင်းကိုင်ကိုခေါ်ကာ ဤကိစ္စအကြောင်း ပြောပြလိုက်၏။

နောက်ပိုင်းတွင် မာစီစီနှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရန်နှင့် ငွေပေးချေသည့်ကိစ္စရပ်များတွင် လုံးဝ မပြတ်မသားမဖြစ်စေရန် သေချာမှာကြားလိုက်သည်။

မာစီစီသည် ကိစ္စရပ်များ ဤမျှချောမွေ့စွာ ဖြေရှင်းနိုင်လိမ့်မည်ဟု လုံးဝထင်မှတ်မထားခဲ့ချေ။ သူမက အနည်းဆုံး အခေါက်ခေါက်အခါခါ လာရလိမ့်မည်ဟု တွေးထားခဲ့သည်။

သူမက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် လီရှီးရှီး၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ကလေးများကိုယ်စား ကျေးဇူးတင်စကားဆိုလိုက်သည်။

လီရှီးရှီးက နှိမ့်ချစွာဖြင့် လက်ယမ်းပြလိုက်ပြီး သူမ ဤမျှလောက် ကျေးဇူးတင်ခံရရန် မထိုက်တန်ဟု ခံစားရသဖြင့်၊ ရွာသူကြီးအသစ်ကို နေ့လယ်စာစားရန် ဖိတ်ခေါ်လိုက်၏။ နေ့လယ်စာစားပြီးနောက် မာစီစီသည် အလျင်စလိုထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ကျောင်းဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းကို တစ်ရက်မျှပင် နှောင့်နှေးစေ၍မရဘဲ၊ စက်တင်ဘာလ စာသင်နှစ်မစတင်မီ အပြီးသတ်နိုင်ရန် သူမမျှော်လင့်နေသည်။ ဤသို့ဆိုလျှင် လီရှန်းရွာသာမက အနီးနားရှိ အခြားရွာများပါ ကျောင်းတက်ရန် များစွာ ပိုမိုအဆင်ပြေလာပေမည်။

ရွာသူကြီးအသစ် ယာတောအိမ်သို့ နေ့လယ်စာ လာရောက်စားသောက်စဉ်၊ စားပွဲထိုးအဖြစ်အလုပ်လုပ်နေသော လီရှန်းရွာမှ ရွာသားများကလည်း ရွာသူကြီးအသစ် ဘာကြောင့် ဤနေရာသို့ရောက်နေသနည်း ဆိုသည်ကို အတော်လေးသိချင်နေကြသည်။

ဤသည်မှာ ဖုံးကွယ်ထားရမည့်လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု မဟုတ်သဖြင့် မာစီစီက သူတို့ကို အမှန်အတိုင်းပြောပြလိုက်သည်။

ဤသတင်းကောင်းကို ကြားသောအခါ ရွာသားများမှာ သဘာဝကျကျပင် အလွန်အမင်း ဝမ်းသာပျော်ရွှင်သွားကြလေ၏။

အဘိုးအိုတစ်ဦးက ဝမ်းသာအားရ မေးလိုက်သည်။ “အရမ်းကောင်းတာပဲ၊ ငါတို့ရွာမှာလည်း နောက်ဆုံးတော့ မူလတန်းကျောင်းလေး တစ်ကျောင်း ရှိလာတော့မှာပေါ့၊ ဒါဆို ငါ့မြေးလေး ကျောင်းသွားဖို့ လေဒဏ်မိုးဒဏ်တွေကိုအန်တုပြီး တောင်တွေကိုဖြတ်ကျော်စရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့၊ ငါ့မြေးလေး ဒီကိုပြန်လာပြီး ကျောင်းတက်လို့ရပြီလား”

မေးခွန်းမေးလိုက်သော အဘိုးအိုမှာ လွန်ခဲ့သောနှစ်ပေါင်းများစွာက မတော်တဆမှုတစ်ခုတွင် သူ၏သားနှင့် ချွေးမဖြစ်သူတို့ကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီး၊ သုံးနှစ်အရွယ်မြေးလေးနှင့် ရှစ်လသားအရွယ် မြေးမလေးတို့သာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ဤနှစ်များတစ်လျှောက်လုံး သူတို့ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရန် လုံးဝမလွယ်ကူခဲ့သလို၊ အပြင်တွင် အလုပ်သွားလုပ်ရန်လည်း သူ့အနေဖြင့် မဖြစ်နိုင်ခဲ့ချေ။ ယခု ကလေးများကြီးပြင်းလာသည်နှင့်အမျှ ကုန်ကျစရိတ်များမှာလည်း ပို၍ ပို၍ များပြားလာခဲ့သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် လီရှီးရှီးက ရွာထဲတွင် အလုပ်ခေါ်နေသဖြင့်၊ သူက ပထမဆုံး စာရင်းပေးသွင်းခဲ့သည်။ သူ၏အလုပ်မှာ အများပြည်သူနှင့် သက်ဆိုင်သောနေရာများ၏ သန့်ရှင်းရေးကို တာဝန်ယူရခြင်းဖြစ်ပြီး၊ သူရရှိသောငွေမှာ ကလေးနှစ်ယောက်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ရန် လုံလောက်လှ၏။

ယခုအခါ သူ၏ မြေးလေးမှာ အသက် ရှစ်နှစ်ရှိပြီဖြစ်ပြီး မူလတန်း ဒုတိယတန်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကာ၊ မြေးမလေးမှာ အသက် ငါးနှစ်ရှိပြီဖြစ်ပြီး ကျောင်းမနေရသေးချေ။ သူ အလုပ်သွားချိန်တွင် ကလေးများကို အိမ်နီးချင်း အဒေါ်ကြီးအိမ်တွင် သူမ၏မြေးလေးနှင့်အတူ ဆော့ကစားရန် ထားခဲ့လေ့ရှိသည်။

နောက်ထပ်နောက်ထပ် တစ်နှစ်၊ နှစ်နှစ်ဆိုလျှင် မြေးမလေးလည်း မူလတန်းကျောင်း စတင်တက်ရောက်ရတော့မည်ဖြစ်ရာ ဤသည်မှာ တကယ်ကိုသတင်းကောင်းကြီးပင် ဖြစ်သည်။

ကလေးနှစ်ယောက်စလုံး၏ကျောင်းမှာ ရွာထဲတွင်ပင် ရှိနေမည်ဖြစ်ရာ အများကြီး ပိုမိုနီးကပ်သွားပေမည်။

သူ အလုပ်မလာမီ နံနက်ခင်းတွင် ကလေးများကို ကျောင်းသွားပို့ပေးနိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။

အဘွားအိုတစ်ဦးကလည်း ထောက်ခံပြောဆိုလိုက်၏။ “ဟုတ်ပါ့၊ ငါ့ရဲ့ တူမြေးလေးက ဘေးရွာကလေ၊ သူလည်း ဒီနှစ် မူလတန်းကျောင်းစတက်ရတော့မှာ၊ ငါတို့ရွာမှာဆောက်မယ့် မူလတန်းကျောင်းက ဟိုဘက်တောင်ကြောကကျောင်းထက် အများကြီးပိုနီးတာပေါ့”

88

အချိန်များလျင်မြန်စွာ ကုန်လွန်သွားပြီး ဇွန်လသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ချေပြီ။ လီရှန်းရွာရှိ မက်မွန်ပင်များမှာ အသီးများ ဆက်တိုက်သီးလာကြပြီး ရွာတစ်ရွာလုံးတွင် ချိုမြိန်သော မက်မွန်သီးရနံ့များဖြင့် ပြည့်နှက်နေတော့သည်။

မာစီစီသည် ရွာသားတစ်ဦး (အဒေါ်ဝမ်) ၏ အိမ်ရှိ မက်မွန်ပင်ကို စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် စိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။ “အဒေါ်ဝမ်... ဒီမက်မွန်ပင်က ဘယ်လိုမျိုးစိတ်လဲဟင်၊ အသီးသီးတာ တော်တော်လေး စောတယ်နော်၊ ဒီမှာ အိမ်တိုင်းလိုလို စိုက်ထားကြတာ တွေ့ရတယ်”

အဒေါ်ဝမ်က ရိုးရှင်းစွာ ပြုံးရင်း ဖြေလိုက်သည်။ “ရွာသူကြီးမာရယ်... ဒါက ဘယ်လို မျိုးစိတ်လဲဆိုတာ ကျွန်မတို့လည်း မသိဘူး၊ အရင်တုန်းက ရှီးရှီးလေးက ကျွန်မတို့ကို ပေးခဲ့တဲ့ ပျိုးပင်လေ၊ သူ ကန်ထရိုက်ယူထားတဲ့ တောင်ပေါ်မှာ စိုက်ထားတဲ့ အပင်တွေနဲ့ တစ်သုတ်တည်းပဲ”

မာစီစီက ပြုံးရင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။ “အော်... ဒီက ဒေသထွက်ကုန် အထူးအသီးများလားလို့ ထင်နေတာ၊ ဒီအပင်တွေက အရမ်းများတာကိုး” တိုးတက်သော ကျေးလက်ဒေသကို ဖန်တီးလိုသည့် လူငယ်အရာရှိတစ်ဦး၏ ရည်မှန်းချက်ကြောင့် ဤအသေးအဖွဲ ကိစ္စရပ်များတွင်ပင် အာရုံစူးစိုက်နေမိ၏။

“အေးလေ၊ အရင်တုန်းက ပန်းပွင့်ဖတ်တွေလာဝယ်တဲ့သူ ရှိတယ် မဟုတ်လား၊ ဒီပန်းပွင့်ဖတ်တွေကို ဘာအတွက်သုံးလဲဆိုတာ ငါတို့မသိပေမယ့်၊ ဘယ်သူက ဂရုစိုက်မှာလဲ၊ ပိုက်ဆံရတယ်လေ၊ ဒါနဲ့ပဲ လူတိုင်းက ကိုင်းကူးပြီး စိုက်ကြတော့တာပဲ၊ ဒါကြောင့် မက်မွန်ပင်တွေ ပိုများလာတာ မဟုတ်ဘူးလား၊ အာ... ဟုတ်သားပဲ၊ ငါက စကားပဲပြောနေမိတာ၊ လာ... မက်မွန်သီးစားပါဦး”

အဒေါ်ဝမ်သည် စကားပြောရင်း ခြေဖျားထောက်ကာ သစ်ပင်ပေါ်မှ နီရဲနေသော မက်မွန်သီးတစ်လုံးကို ခူးလိုက်ပြီး ဆက်ပြော၏။ “ဒီမက်မွန်သီးက မှည့်နေပြီ၊ ရွာသူကြီးမာ မြည်းကြည့်ပါဦး၊ မနေ့ကလည်း သစ်ပင်ပေါ်မှာ အသီးမှည့် နည်းနည်းတွေ့လို့ ခူးပြီး မြည်းကြည့်သေးတယ်၊ မပြောနဲ့ဦး... တကယ်ကိုချိုတာ၊ အမြင့်ဆုံးနေရာက အသီးကို ငှက်တွေထိုးစားသွားလို့ ငါလှမ်းမမီလိုက်တာကတော့ တကယ်နှမြောစရာပဲ”

အဒေါ်ဝမ်က စကားပြောရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ နှစ်ကိုက်လောက်တောင် မစားလိုက်ရဘဲ ငှက်များ ထိုးစားသွားသော မက်မွန်သီးများအတွက် တကယ်ကို နှမြောမိခြင်းပက်။

မာစီစီသည် အဒေါ်ဝမ်ကမ်းပေးသော မက်မွန်သီးကို ယူကာ အနီးရှိရေတွင်းမှ ရေဖြင့် ရိုးရှင်းစွာ ဆေးကြောပြီးနောက် စတင်စားသုံးလိုက်သည်။

‘ဟင်း... တကယ်ကို ချိုတာပဲ'

မာစီစီ၏မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်။ ဤမက်မွန်သီး၏အသားမှာ တကယ်ကို ကောင်းမွန်လှ၏။

အပြင်ပန်းအသွင်အပြင်အရ အရည်ရွှမ်းသော မက်မွန်သီးမျိုးစိတ်တစ်ခုခု ဖြစ်သင့်သော်လည်း၊ ၎င်း၏အရောင်မှာ သာမန် အရည်ရွှမ်းသော မက်မွန်သီးများထက် များစွာ ပိုနီရဲနေပြီး အရွယ်အစားမှာလည်း သူမ၏ လက်သီးဆုပ် နှစ်ဆုပ်ခန့် ရှိသည်။

ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရချိန်တွင် အသက်ရှည်ခြင်းကို ကိုယ်စားပြုသော မက်မွန်သီးကိုပင် သတိရသွားစေ၏။

မက်မွန်သီးမှာ အခွံပါးပြီး အသားများကာ စားလိုက်သည့်အခါ ချိုမြိန်ပြီး အရည်ရွှမ်းနေသည်။ သူမ၏ဖခင်က တောင်ပေါ်တစ်နေရာမှ ဝယ်လာခဲ့ဖူးသော နာမည်ကြီး အရည်ရွှမ်းသည့် မက်မွန်သီးများထက် အများကြီး ပိုအရသာရှိသည်ဟု သူမခံစားရ၏။

ထိုစဉ်က မက်မွန်သီးများကို သစ်သီးခြံမှ တိုက်ရိုက်ခူးယူပြီး သူမ၏ဖခင်က တစ်ဆင့် ပြန်ပို့ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ ထိုအချိန်က အရသာအလွန်ကောင်းသည်ဟု သူမ ထင်ခဲ့မိသည်။ ယခုမူ မာစီစီသည် လီရှန်းမှ မက်မွန်သီးများကို အလွန်အမင်းနှစ်သက်မိသွားခဲ့ချေပြီ။

ရွာတစ်ရွာလုံးရှိ မက်မွန်သီးများကိုကြည့်ရင်း သူမ၏ခေါင်းထဲတွင် ရုတ်တရက် စိတ်ကူးတစ်ခု ရလာခဲ့သည်။ ဤနေရာရှိ အိမ်တိုင်းက ဤမက်မွန်သီးများကို အောင်မြင်စွာ စိုက်ပျိုးနိုင်ကြသည်ဆိုလျှင်၊ ဤနေရာသည် ဤမက်မွန်သီးမျိုးစိတ်ကို စိုက်ပျိုးရန် တကယ်ကို အလွန်သင့်လျော်နေသည်ဟု ဆိုလိုခြင်းပင်။

နောင်တွင် ဒေသထွက်ကုန် အထူးအသီးအဖြစ် လုံးဝ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်လာနိုင်သည်။ တစ်နေ့နေ့တွင် လီရှန်းရွာသည် ‘အရည်ရွှမ်း မက်မွန်သီးများ၏ မွေးရပ်မြေ’ ဟုပင် ခေါ်တွင်လာနိုင်ပေသည်။

မာစီစီသည် လှပသော စိတ်ကူးယဉ်အိပ်မက်ထဲသို့ ကျဆင်းသွားပြီး သူမ၏လက်သီးဆုပ်ထက် ကြီးမားသော မက်မွန်သီးကို အမြန်စားသုံးလိုက်သည်။

သူမက အဒေါ်ဝမ်ကို ကမန်းကတန်းနှုတ်ဆက်ကာ အဒေါ်ဝမ် သူမ၏လက်ထဲသို့ အတင်း ထိုးထည့်ပေးလိုက်သော မက်မွန်သီးအနည်းငယ်ကို ယူ၍ ရုံးခန်းသို့ပြန်လာပြီး လေ့လာစူးစမ်းတော့၏။

သူမက ဤမက်မွန်သီးများ၏ ဓာတ်ပုံများကို စိုက်ပျိုးရေးပညာ သင်ကြားနေသော သူငယ်ချင်းတစ်ဦးထံ ပို့ပေးပြီး ဤအသီးက အတိအကျ ဘယ်လိုမျိုးစိတ်လဲ ဆိုသည်ကို မေးမြန်းချင်နေသည်။

တစ်ဖက်လူမှာ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် အွန်လိုင်းတွင် ရှိနေပြီး အမြန်ပင် ပြန်လည် ဖြေကြားလာသည်။

“နင်ပို့လိုက်တဲ့ မက်မွန်သီးက အသီးပုံစံ အရမ်းကြီးပြီး အရောင်ကလည်း အရမ်း နီတာပဲ၊ လီကျန်း နှင်းမက်မွန်သီးနဲ့ အရမ်းကို တူတယ်”

(လီကျန်း နှင်းမက်မွန်သီး သည် မကြာသေးမီ နှစ်များအတွင်း ဖော်ထုတ်ခဲ့သော မက်မွန်သီး မျိုးစိတ်အသစ် တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဤမျိုးစိတ်သည် လီကျန်းမြို့ လာဟိုင်ဇီဒေသ၏ သဘာဝအခြေအနေများနှင့် ဂေဟစနစ် ရာသီဥတုကို အပြည့်အဝ အသုံးပြုထားပြီး တရုတ်နိုင်ငံတွင် အဆင့်အတန်းမြင့်သော သစ်သီးအသစ်တစ်မျိုး ဖြစ်သည်။ လီကျန်း နှင်းမက်မွန်သီး၏ အသီးမှည့်ချိန်မှာ အတော်လေးနောက်ကျသည်။)

မာစီစီသည် သူမလက်ထဲရှိ မက်မွန်သီးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ‘သြော်... ဒီမက်မွန်သီးက နှင်းမက်မွန်သီးလို့ ခေါ်တာကိုး'

သူမက သူငယ်ချင်းဖြစ်သူကို ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်ပြီး ပြောပြလိုက်၏။ ‘ဒီနေ့ ရွာထဲမှာရှိတဲ့ အိမ်တိုင်းက သစ်ပင်တိုင်းမှာ ဒီမက်မွန်သီးတွေ ရှိနေတာ တွေ့လိုက်ရလို့၊ ဘယ်လို မျိုးစိတ်လဲဆိုတာ သိချင်သွားတာ”

တစ်ဖက်လူကလည်း အမြန်ပင် ပြန်စာပို့လာသည်။ “မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ အခုမှ ဇွန်လပဲရှိသေးတာလေ၊ ဒီမက်မွန်သီးရဲ့ အသီးမှည့်ချိန်က ဆောင်းဦးရာသီပွဲတော်ကနေ အမျိုးသားနေ့ ရာသီလောက်မှာ ဖြစ်ရမှာ၊ နှင်းမက်မွန်သီးက စိုက်ရတာလည်း အဲဒီလောက်မလွယ်ဘူး၊ ရွာတစ်ရွာလုံး အနှံ့ ဘယ်လိုလုပ်ရှိနေနိုင်မှာလဲ၊ ငါ့ဆီကို မက်မွန်သီးဓာတ်ပုံ နောက်ထပ် နည်းနည်းလောက်ထပ်ပို့ပေးပါဦး၊ ပြီးတော့ အစေ့ကိုမြင်ရအောင် မက်မွန်သီးကိုလည်း အပိုင်းလေးတွေခွဲပေး”

မာစီစီသည် သူမသူငယ်ချင်း ဖန်းလဲ့၏ တောင်းဆိုချက်အရ မက်မွန်သီးဓာတ်ပုံ အနည်းငယ်ထပ်ရိုက်ကာ ပို့ပေးလိုက်၏။

ဖန်းလဲ့သည် ဓာတ်ပုံများကို ဘယ်ညာ သေချာကြည့်ရှုပြီးနောက် အနီးကပ်မြင်ရရန် ချဲ့ကြည့်ကာ ‘ဟုတ်တယ်၊ ဒါက နှင်းမက်မွန်သီး (မျိုးစိတ်) ပဲ’ ဟု စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။

သို့သော် သူ၏ ဂျူနီယာကျောင်းသူလေးမှာ ရွာတာဝန်ခံ သွားလုပ်မည်ဆိုသော်လည်း၊ နှင်းမက်မွန်သီးများထွက်ရှိသော နေရာသို့ သွားရောက်ခဲ့ခြင်းမဟုတ်ကြောင်း သူ မှတ်မိနေ၏။

‘သူမက အခု လီကျန်းမှာ ရှိနေတယ်ဆိုရင်တောင် ဒါက နှင်းမက်မွန်သီးတွေမှည့်တဲ့ ရာသီမှမဟုတ်တာ’

ဖန်းလဲ့မှာ အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါဖြစ်သွားပြီး သူ၏ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ကာ မာစီစီထံသို့ ဗီဒီယိုကောလ်ဖြင့် တိုက်ရိုက် ခေါ်လိုက်တော့သည်။

ဝန်ထမ်းဆောင်နေသော ရွာရှိ ရွာသားများ၏ သစ်ပင်များမှသီးသော မက်မွန်သီးများဖြစ်နေ၏။

ဤရွာမှာ တောင်ပေါ်တွင် တည်ရှိသဖြင့် အမြင့်ပေ ပိုမိုမြင့်မားခြင်းမှာ သဘာဝကျသော်လည်း၊ ဤမက်မွန်သီးက အသီးမှည့်တာ အရမ်းစောလွန်းနေသည်မဟုတ်လော။

‘ဒါက ‘ဟွိုင်မြစ် တောင်ဘက်မှာ လိမ္မော်သီးတွေ စိုက်ပျိုးနိုင်ပေမယ့် မြောက်ဘက်မှာတော့ ရှောက်သီးတွေပဲ စိုက်နိုင်တယ်’ ဆိုတဲ့ စကားလိုမျိုး ဖြစ်နေပြီလား'

၎င်းက ဖန်းလဲ့ကို သူ၏ကျွမ်းကျင်မှုဆိုင်ရာအသိပညာအပေါ် အနည်းငယ် သံသယဝင်သွားစေ၏။

မာစီစီက သူ့ထံသို့ အသီးအချို့ပို့ပေးလိုက်ပြီး ၎င်းက မျိုးစိတ်သစ်တစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်ခြေ ရှိသဖြင့် အစီရင်ခံစာတစ်စောင် ပြုစုပေးရန် တောင်းဆိုလိုက်သည်။

မာစီစီကိုယ်တိုင်မှာလည်း လီရှီးရှီးကို သွားရှာတော့သည်။ ဤမက်မွန်ပျိုးပင် တစ်သုတ်လုံးကို သူမ ဝယ်ယူခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ မက်မွန်ပင်များ၏မျိုးစိတ်ကို သူမတစ်ယောက်တည်းကသာ အသိဆုံးဖြစ်ပေမည်။

လီရှီးရှီးသည် သူမ၏လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ကာ ယခင်က လျူဖျန်ရန်အား ပြောပြခဲ့သည့်အတိုင်း ထပ်မံရှင်းပြလိုက်သည်။

ဤမက်မွန်ပင်များ မည်သည့် မျိုးစိတ်ဖြစ်သည်ကို လီရှီးရှီး တကယ်ကိုမသိခဲ့ချေ။ သူမသည် ယာတောအိမ်အက်ပ် ကုန်တိုက်တွင် (အဆင့် A) မက်မွန်ပင်များကို မတော်တဆ တွေ့ရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ နောက်ပိုင်းတွင် ထပ်မံဝယ်ယူလိုသောအခါ အားလုံးကုန်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် မာစီစီက လွယ်လွယ်နှင့်လက်မလျှော့ဘဲ ရောင်းချသူ၏ ဆက်သွယ်ရန်အချက်အလက်များကို လီရှီးရှီးထံ တောင်းဆိုကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒီမက်မွန်သီးအမျိုးအစားက ဒီမှာ အရမ်းဖြစ်ထွန်းတာကို ကျွန်မ တွေ့လိုက်ရတယ်၊ ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်ရက်က မက်မွန်ပင်စိုက်ထားတဲ့ ရွာသားတွေအားလုံးဆီ ကျွန်မ လိုက်သွားကြည့်တာ၊ အိမ်တိုင်းမှာ ဒီမက်မွန်ပင်တွေက ကောင်းကောင်းကြီးထွားနေကြတယ်၊ ကိုင်းကူးထားတဲ့ အပင်တွေက ဒီနှစ်မှာ အရမ်းကြီးမသိသာသေးပေမယ့်၊ လက်ရှိ သူတို့ရဲ့ ကြီးထွားမှု အခြေအနေကတော့ အရမ်းကောင်းတယ်”

သူမက ဆက်ပြောလာ၏။

“ဒါက ဘာကို ပြနေတာလဲဆိုတော့ ဒီမက်မွန်ပင်အမျိုးအစားက ကျွန်မတို့ လီရှန်းရွာမှာ စိုက်ပျိုးဖို့ အရမ်းသင့်လျော်တယ် ဆိုတာပဲ၊ စိုက်ပျိုးရေးပညာလေ့လာနေတဲ့ ကျွန်မသူငယ်ချင်းကို မေးကြည့်တာ၊ သူက ပုံတွေကိုကြည့်ပြီး ဒါက နှင်းမက်မွန်သီးဖြစ်ရမယ်လို့ ပြောတယ်၊ ရှင် နှင်းမက်မွန်သီးကိုသိလား၊ လီကျန်းမှာ ဒါမျိုးရှိတယ်၊ ပြီးတော့ ဈေးလည်း အရမ်းကောင်းတာ၊ ကြီးတဲ့ အသီးတချို့ဆိုရင် လက်ဆောင်ဘူးတွေထဲထည့်ပြီး တစ်လုံးချင်းစီတောင် ရောင်းကြတာ”

“ရှင့်ရဲ့ မျိုးစိတ်က လီကျန်းကလာတာ ဟုတ်မဟုတ်တော့ ကျွန်မမသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ S ပြည်နယ်မှာလည်း ဒီမျိုးစိတ်ရှိတယ်၊ အကယ်လို့ ကျွန်မတို့ဆီမှာလည်း ဒါမျိုးရှိလာမယ်ဆိုရင် ကျွန်မတို့ရွာ ကြီးပွားပြီပဲ၊ အဲဒီတုန်းက ဝယ်ခဲ့တဲ့မှတ်တမ်းလေးများ ကျွန်မကို ပြလို့ရမလား”

မာစီစီသည် အလွန် ရိုးသားပွင့်လင်းစွာ ပြောဆိုလာသဖြင့် လီရှီးရှီးမှာ မည်သို့ငြင်းပယ်ရမည်ကို မသိတော့ချေ။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ယာတောအိမ်အက်ပ်တွင် ပြီးပြည့်စုံသော ပုံစံတူ ဝယ်ယူမှုမှတ်တမ်းများရှိသဖြင့်၊ မူလ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးအချက်အလက်များကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ပင် စခရက်ရှော့စ် ရိုက်ကာ မာစီစီကို ပြသလိုက်သည်။

သို့သော် မာစီစီသည် တစ်ဖက်လူကို မည်သို့မျှ ဆက်သွယ်၍မရခဲ့ချေ။

“ဟူး...”

လက်လျှော့လိုက်ရုံသာ ရှိတော့မည် ထင်သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ရွာထဲတွင် မက်မွန်ပျိုးပင် အတော်များများရှိနေပြီး အိမ်တိုင်းတွင် ရှိနေကြသည်မဟုတ်လော။

အမျိုးသား အလတ်ဆတ်ဆုံးသစ်သီးရွေးချယ်ရေး ပြိုင်ပွဲလည်း နီးကပ်လာပြီဖြစ်ရာ မာစီစီသည် လီရှန်းရွာမှ မက်မွန်ပင်များကို ချက်ချင်းပင် စာရင်းသွင်းလိုက်သည်။ အထက်လူကြီးများမှာ ဤနေရာတွင် နာမည်ကြီးပြီး အရသာကောင်းမွန်သော မက်မွန်သီးများမရှိသဖြင့် စိုးရိမ်ပူပန်နေကြ၏။ အစိုးရကလည်း ဤပွဲကို အထူးအာရုံစိုက်နေသည်။

အောက်မှ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူတို့ရွာ၏မက်မွန်သီးများကို ပြိုင်ပွဲသို့ ဝင်ရောက်ယှဉ်ပြိုင်လိုကြောင်း အစီရင်ခံစာတင်ပြလာသည်ကို မြင်သောအခါ အထက်လူကြီးမှာ အနည်းငယ်စိတ်ရှုပ်သွားရသည်။

အိပ်ချင်နေသူကို ခေါင်းအုံးလာပေးသလို ဖြစ်သွားလေ၏။

‘ဒါပေမဲ့ ဒီစာရွက်ပေါ်မှာ ရေးထားတဲ့ လီရှန်း နှင်းမက်မွန်သီးဆိုတာက ဘာလဲ၊ ဒီနေရာမှာ နာမည်ကြီးတဲ့ မက်မွန်သီးတွေ ရှိတယ်ဆိုတာ ငါ တစ်ခါမှမကြားဖူးပါဘူး၊ ဒါကယုံရပါ့မလား'