အခန်း (၈၉-၉၀)
Vol. 9 Ch. 89-90
89
အထက်လူကြီးသည် မာစီစီ ရေးသားတင်ပြထားသော အစီရင်ခံစာကို ကောက်ယူကာ ဖတ်ရှုလိုက်သည်။ ဤမက်မွန်သီးများနှင့် ပတ်သက်သည့် သုတေသနအစီရင်ခံစာကို ဖန်းလဲ့က မာစီစီထံ ကြိုတင်ပို့ပေးထားပြီးဖြစ်ရာ၊ လီရှန်းရွာမှ နှင်းမက်မွန်သီးများကို အကြံပြုတင်ပြရန် သူမအတွက် ပိုမိုခိုင်လုံသော အကြောင်းပြချက်များ ရရှိခဲ့၏။
“အသားက နူးညံ့ပြီး၊ ချိုမြိန်ကာ အရည်ရွှမ်းသည်၊ အသီးက ပြည့်ဖြိုးပြီး၊ အရသာက သိမ်မွေ့သည်၊ ပရိုတင်း၊ ဖရက်တို့စ်၊ သစ်သီးအက်ဆစ်နှင့် ဗီတာမင်အမျိုးမျိုး ကြွယ်ဝစွာ ပါဝင်သည်။ ၎င်းတို့အနက် ဗီတာမင် C ပါဝင်မှုမှာ သာမန် ကီဝီသီးထက် ၃.၄ ဆ ပိုများပြီး ပန်းသီးထက် ၆.၇ ဆ ပိုများသည်။ ဤမျိုးစိတ်၏ အချိုဓာတ်ပါဝင်မှုမှာ ၂၀ ရာခိုင်နှုန်း ကျော်အထိ ရှိနိုင်သဖြင့် ၎င်းကို မက်မွန်သီးများထဲတွင် ရှားပါးပြီး တန်ဖိုးကြီးသော ရတနာတစ်ပါးအဖြစ် မှတ်ယူနိုင်သည်။”
စာရွက်ပေါ်ရှိ အချက်အလက်များကို ဖတ်ရှုရင်း အထက်လူကြီးမှာ ဖတ်လေလေ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ဟု ခံစားရလေလေ ဖြစ်လာ၏။
‘ဒီလောက်ကောင်းတဲ့ မျိုးစိတ်မျိုးသာ တကယ်ရှိခဲ့ရင် တောင်သူတွေဆီ ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ဖြန့်ဝေပေးပြီးသား ဖြစ်နေလောက်ပြီ မဟုတ်ဘူးလား'
သူက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မျက်မှန်ကို အပေါ်သို့ပင့်တင်ရင်း အစီရင်ခံစာကို ထပ်ခါတလဲလဲ သေချာဖတ်ရှုလိုက်သည်။
သူ၏အမြင်တွင် ဤအရာမှာ အောက်ခြေမှ တစ်စုံတစ်ယောက်က အချက်အလက်များကို လိမ်လည်ဖန်တီးထားခြင်းသာဖြစ်၏။ ဤအစီရင်ခံစာထဲတွင် စာကြောင်း နှစ်ကြောင်း၊ သုံးကြောင်းလောက် မှန်ကန်နေရင်ပဲ တော်တော် ကောင်းနေချေပြီ။ ယခုဟာက အရမ်းကို ချဲ့ကားလွန်းနေသည်။
သူက အတွင်းရေးမှူးရှောင်ဝမ်ကို ခေါ်ယူလိုက်ပြီး လက်ထဲတွင် အစီရင်ခံစာကို ကိုင်ထားလျက်မေးလိုက်သည်။ “ရှောင်ဝမ်... မင်း အရင်က လီရှန်းရွာဆိုတာကို ကြားဖူးလား”
အတွင်းရေးမှူး ဝမ်ရှောင်ရှီက တခစ်ခစ်ရယ်မောရင်း ပြန်ဖြေလိုက်၏။
“လီရှန်းရွာ ဟုတ်လား၊ ကျွန်တော်သိတာပေါ့၊ အဲဒီကိုတောင် ရောက်ဖူးသေးတယ်၊ ရွာထဲမှာ ယာတောအိမ်တစ်ခုရှိပြီး သူတို့ဆီကရေပူစမ်းက တော်တော်လေးနာမည်ကြီးတာ၊ ကျွန်တော်နဲ့ ကျွန်တော့်ကောင်မလေး နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်တုန်းက အဲဒီမှာ သွားကစားဖူးတယ်လေ၊ ဒါပေမဲ့ တောင်ပေါ်လမ်းက သိပ်မကောင်းတော့ ကားကို ဖြည်းဖြည်းပဲမောင်းရတာ”
အထက်လူကြီးက စိတ်ဝင်စားစွာဖြင့် ဆက်မေးလိုက်သည်။ “ဒါဆို အဲဒီရွာမှာ ထူးခြားတာတစ်ခုခုကိုရော မင်းသတိထားမိခဲ့လား”
ဝမ်ရှောင်ရှီ၏ရင်ထဲတွင် ဒိန်းခနဲဖြစ်သွားရသည်။ လီရှန်းရွာတွင် ဘာများ ထူးခြားသလဲဆိုသည်ကို သူ၏ခေါင်းထဲတွင် အမြန် ပြန်လည်စဉ်းစားကြည့်လိုက်၏။ ထိုနှစ်ရက်လုံးလုံး သူက ရေပူစမ်း စိမ်ရင်းနှင့်ပင် အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့ပြီး ဘာကိုမှ သေချာသတိမထားမိခဲ့ချေ။ သို့သော် သူက မတတ်သာသည့်အဆုံး စွန့်စား၍ဖြေလိုက်ရသည်။
“အင်း... လီရှန်းရွာမှာ ထူးခြားတဲ့ ယာတောအိမ်တစ်ခု ရှိတယ်ဆိုတာကိုတော့ ကျွန်တော်တွေ့ခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ ပတ်ဝန်းကျင် ရှုခင်းကလည်း အရမ်းလှတယ်၊ သဘာဝ အားလပ်ရက် အပန်းဖြေစခန်းလေး တစ်ခုလိုပဲ၊ အဲဒီက ရွာသားတွေက အရမ်းရိုးသားကြတယ်၊ ပြီးတော့ အားလုံးက အိမ်ဟောင်းလေးတွေမှာ နေကြတာ၊ အများစုက ကျောက်ခဲတွေနဲ့ ဆောက်ထားတာလေ”
“ပြီးတော့ တခြားဘာရှိသေးလဲ၊ မင်းကို အထင်ကြီးစရာဖြစ်စေခဲ့တဲ့ စိုက်ပျိုးရေးနဲ့ ဆက်စပ်ထွက်ကုန်တွေကော ရှိလား” အထက်လူကြီးက ဆက်မေးလိုက်၏။
ဝမ်ရှောင်ရှီက မျက်နှာရှုံ့မဲ့ကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “လူကြီးမင်း... ကျွန်တော် အဲဒီယာတောအိမ်မှာ ရှိနေတုန်းက ဟင်းပွဲတွေအားလုံးက သဘာဝအတိုင်းပဲလို့ ခံစားရတယ်၊ ခရမ်းသီးပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက် စိမ်းစိမ်းလေးတွေပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ ဘူးသီးပဲဖြစ်ဖြစ် ဟင်းပွဲတိုင်းက တကယ်ကို အရသာရှိတယ်လို့ထင်တာပဲ...”
အထက်လူကြီး - “လီရှန်းရွာမြေဆီလွှာက တကယ်ကို ကောင်းပုံရတယ်၊ အဲဒီမှာစိာက်တဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ အကုန်လုံးက မင်းအကြိုက်နဲ့ ကိုက်ညီနေတာကိုး၊ အာ... ဒါနဲ့ စကားမစပ် မင်းကိုမေးရဦးမယ်၊ လီရှန်းရွာမှာ မက်မွန်ပင်တွေတွေ့ခဲ့သေးလား”
“မက်မွန်ပင်တွေ ဟုတ်လား... တောင်ပေါ်မှာ မက်မွန်ပင်တွေအပြည့်ပဲလို့ အဲဒီကဝန်ထမ်းတွေ ပြောတာတော့ ကျွန်တော်ကြားခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်သွားတာက ဆောင်းရာသီဆိုတော့ သစ်ပင်တွေကို မမြင်ခဲ့ရဘူးလေ၊ နောက်ပိုင်း မက်မွန်ပန်းတွေပွင့်တဲ့အခါ ပိုင်ရှင်သူဌေးမလေးရဲ့ ဆိုရှယ်မီဒီယာပေါ်မှာတော့ ကျွန်တော် တွေ့လိုက်ရသေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကံဆိုးချင်တော့ အဲဒီကိုသွားဖို့ ကျွန်တော့်မှာအချိန်မရခဲ့ဘူး”
ဤမက်မွန်သီးကိစ္စအတွက် အခြေအနေကို ကိုယ်တိုင် မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ သွားရောက်ကြည့်ရှုရန် လီရှန်းရွာသို့ သူသွားမှ ဖြစ်ပေတော့မည်။ ရွာရှိ အိမ်တိုင်းက ဤမက်မွန်သီးများကို စိုက်ပျိုးထားကြသည်ဟု ရွာသူကြီးက ပြောထားသည်မဟုတ်လော။
ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် အထက်လူကြီးက စကားစလိုက်သည်။
“သန်ဘက်ခါကျရင် မင်း ငါနဲ့အတူ လီရှန်းရွာကို ခရီးထွက်ရမယ်၊ လီရှန်းရွာ ရွာသူကြီးက ရွာထဲက နှင်းမက်မွန်သီးတွေအကြောင်း အစီရင်ခံစာတစ်စောင် တင်ထားတယ်၊ ငါတို့ဆီမှာလည်း နှင်းမက်မွန်သီးတွေ စိုက်တယ်ဆိုတာကို ငါ တစ်ခါမှမကြားဖူးဘူး၊ အဲဒါကြောင့် အခြေအနေသွားကြည့်ဖို့ မင်း ငါနဲ့လိုက်ခဲ့ရမယ်”
“အာ... ဟုတ်ကဲ့ပါလူကြီးမင်း၊ ကျွန်တော်တို့ အဲဒီမှာညအိပ်မှာလားဟင်” ဝမ်ရှောင်ရှီက မျှော်လင့်တကြီးမေးလိုက်သည်။
ထိုရွာတွင် ယာတောအိမ်တစ်ခုသာလျှင် တည်းခိုရန်နေရာ ပေးစွမ်းနိုင်ပြီး၊ ဝမ်ရှောင်ရှီမှာ ထိုနေရာတွင် ကစားခဲ့ရသောနေ့ရက်များကို အတော်လေး သတိရလွမ်းဆွတ်နေမိ၏။ အကယ်၍ ဤတစ်ကြိမ် ထိုနေရာတွင် တည်းဖြစ်ပါက ကုန်ကျစရိတ်များကို ပြန်လည်တောင်းခံနိုင်မည် ဖြစ်သည်။
အထက်လူကြီးက ခေါင်းခါကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ “မအိပ်ပါဘူး၊ ငါတို့ သွားတဲ့နေ့ပဲ ပြန်လာမှာ၊ ပြန်ရောက်ရင် ငါ အစည်းအဝေးရှိသေးတယ်၊ သန်ဘက်ခါ မနက် ၈ နာရီ ထွက်မယ်၊ မင်း သွားပြီး အစီအစဉ်တွေဆွဲထားလိုက်”
ညမအိပ်ဘူး ဆိုသည်ကို သိလိုက်ရသောအခါ ဝမ်ရှောင်ရှီ အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားသော်လည်း၊ အမြန်ပင် စိတ်ကို ပြန်လည်မြှင့်တင်လိုက်ပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ မနက် ၈ နာရီနော်၊ ကျွန်တော် အခုပဲ ကားသမားကို သွားဆက်သွယ်လိုက်ပါ့မယ်”
ပြောပြီးသည်နှင့် ရုံးခန်းထဲမှ ကမန်းကတန်း ထွက်ခွာသွားတော့၏။ အထက်လူကြီးက သူ၏ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးရင်းခေါင်းခါလိုက်မိပြီး ‘ဒီကောင်လေးကို လေ့ကျင့်ပေးဖို့ အများကြီးလိုသေးတာပဲ’ ဟု စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။
…
မာစီစီသည် အထက်လူကြီးနှင့် သူ၏အတွင်းရေးမှူးတို့ သူမရုံးခန်းသို့ ရောက်ရှိလာချိန်မှသာ လူရောက်လာကြောင်း သိရှိလိုက်ရသည်။
မာစီစီက ချက်ချင်းပင် မတ်တတ်ရပ်ကာ ပြုံးရွှင်စွာ နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ်တွေးလိုက်မိ၏။ ‘ဘာလို့ အထက်လူကြီးက ငါ့ကို ကြိုပြီးအကြောင်းမကြားတာလဲ၊ ငါ အခု ရုံးခန်းထဲမှာရှိနေလို့ တော်သေးတာပေါ့၊ မဟုတ်ရင် အထက်လူကြီးက ငါ့ကိုထိုင်စောင့်နေရမှာ’
အထက်လူကြီးက နှင်းမက်မွန်သီးများအတွက် လာရောက်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ကြားသိရသောအခါ၊ မာစီစီသည် ၎င်းတို့ကို ယာတောအိမ်အနီးရှိ မက်မွန်ပင်များဆီသို့ ဦးဆောင်ခေါ်သွားရန် စီစဉ်လိုက်၏။
ပထမအချက်မှာ ထိုနေရာတွင် မက်မွန်ပင်များ အများအပြားရှိနေသဖြင့် ကြီးမားပုံပေါ်စေသည်။ ဒုတိယအချက်မှာ လီရှီးရှီးသည် မက်မွန်သီးများ မည်သို့စိုက်ပျိုးရမည်ကို မသိသော်လည်း၊ သူမ၏တောင်ပေါ်ရှိ မက်မွန်သီးများမှာ အခြားရွာသားများ၏ မက်မွန်သီးများထက် ပိုမိုကြီးမားပြီး ပိုနီနေသည်ဟု မာစီစီ အမြဲတမ်း ခံစားရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
(လီရှီးရှီး: :အဲဒီလိုလား... ငါ မတော်တဆ စင်ကြယ်စွမ်းအင် နည်းနည်းပါးပါး များ ထည့်ပေးမိလိုက်လို့လား မသိဘူး)
အထက်လူကြီးသည် မာစီစီနောက်သို့ လိုက်ပါကာ ယာတောအိမ်အဝင်ဝသို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက်၊ မာစီစီကို ချီးကျူးလေးစားသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
ဤတက္ကသိုလ်ကျောင်းသူ ရွာတာဝန်ခံ၏ စဉ်းစားတွေးခေါ်မှုက တကယ်ကို ပြောင်းလွယ်ပြင်လွယ်ရှိလှ၏။ သူက မာစီစီကို ချီးကျူးစကားဆိုလိုက်သည်။
“ရှောင်မာ... မင်း ကျေးလက်ခရီးသွားလုပ်ငန်းကို တော်တော်လေး ကောင်းကောင်းလုပ်ထားနိုင်တာပဲ၊ လီရှန်းရွာကိုလာလည်တဲ့ ကမ္ဘာလှည့်ခရီးသည်တွေ တော်တော်များတာပဲနော်” အထက်လူကြီးက ကားပါကင်ရှိ ကားများကို ကြည့်ကာ ကမ္ဘာလှည့်ခရီးသည် အများအပြား ရှိနေမည်ကို သိရှိလိုက်သည်။
မာစီစီ၏မျက်နှာမှာ အနည်းငယ်နီရဲသွားပြီး အနည်းငယ်အပြစ်ရှိသလို ခံစားလိုက်ရ၏။
ယာတောအိမ်မှာ သူမရောက်လာပြီးမှ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်လာခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ သူမ မရောက်လာမီကတည်းက အလွန်လူသိများနေခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ သူမက အလျင်အမြန် ရှင်းပြလိုက်သည်။
“ဒီယာတောအိမ်က အွန်လိုင်းမှာ နာမည်နည်းနည်းရနေတာပါ၊ ကျွန်မ ဒီကိုမရောက်ခင်ကတည်းက ကြားဖူးနေတာလေ၊ နောက်မှ ဒီမှာ နေ့လယ်စာစားကြမယ်နော်၊ ကျွန်မတို့ဒေသက ယာတောဟင်းလျာတွေကို မြည်းစမ်းကြည့်ရအောင်”
အထက်လူကြီးက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြကာ ပြန်ပြောလိုက်၏။ “ကောင်းတာပေါ့၊ ငါ့ရဲ့ အတွင်းရေးမှူး ရှောင်ဝမ်က ဒီကတောရွာဟင်းလျာတွေအကြောင်း အရင်က ချီးကျူးထားတာ ကြားဖူးတယ်၊ နောက်မှ ငါတို့မြည်းစမ်းကြည့်ကြတာပေါ့”
မာစီစီသည် ဝီချက်မှတစ်ဆင့် အခြေအနေကို လီရှီးရှီးထံ အကျဉ်းချုံး ရှင်းပြလိုက်သည်။ သူတို့ ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ လီရှီးရှီးကလည်း ပြုံးရွှင်စွာ နှုတ်ဆက်လိုက်၏။
မာစီစီက မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။
“ဒါက လီရှန်းယာတောအိမ်ရဲ့ ပိုင်ရှင် သူဌေးမလေး လီရှီးရှီးပါ၊ တက္ကသိုလ်ဘွဲ့ရပြီးတာနဲ့ ကိုယ်ပိုင်စီးပွားရေးလုပ်ဖို့ မွေးရပ်မြေကို ပြန်လာခဲ့တာလေ၊ အခု ကျွန်မတို့ရွာမှာ ဆောက်နေတဲ့ မူလတန်းကျောင်းကိုလည်း အဓိကအားဖြင့် သူ့ရဲ့အလှူငွေနဲ့ ဆောက်လုပ်နေတာပါ”
“ရှောင်လီလို့ပဲ ခေါ်လို့ ရပါတယ်ရှင့်” လီရှီးရှီးက ယဉ်ကျေးစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။
သူမရှေ့ရှိ အထက်လူကြီးမှာလည်း အလွန်ရင်းနှီးဖော်ရွေပုံရသဖြင့် လီရှီးရှီး၏စိုးရိမ်စိတ်များကို အနည်းငယ် လျော့ပါးသွားစေခဲ့၏။
အထက်လူကြီးသည် တောင်ပေါ်မှထွက်ခွာသွားသော တက္ကသိုလ်ကျောင်းသူလေးတစ်ဦးက ပညာသင်ကြားပြီးစီးနောက် မွေးရပ်မြေကို ပြန်လည်အကျိုးပြုရန် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် အလွန် ဝမ်းသာပီတိဖြစ်သွားရသည်။
သူက ‘ကောင်းတယ်’ ဆိုသည့် စကားကို ဆက်တိုက် သုံးခါတိတိ ရေရွတ်လိုက်မိ၏။
ယဉ်ကျေးစွာ အပြန်အလှန်နှုတ်ဆက်ပြီးနောက်၊ လီရှီးရှီးသည် သူတို့ကို ယာတောအိမ်အနောက်ဘက်ရှိ တောင်ပေါ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။
သူမ၏မက်မွန်ပင်များမှာ မကြာသေးမီကမှ အသီးများ ဆက်တိုက်သီးလာကြပြီး၊ ကမ္ဘာလှည့်ခရီးသည် အများအပြားက ၎င်းတို့ကိုခူးယူကာ ချိန်တွယ်ပြီးနောက် ပေါင်ဆယ်ချီ၍ အိမ်သို့ ဝယ်ယူသွားလေ ရှိကြသည်။
သို့သော် ဤနေရာရှိ လူအရေအတွက်ကိုတော့ ထိန်းချုပ်ထားဆဲဖြစ်ပြီး၊ သေချာစောင့်ကြည့်ရန် အဘိုးအိုတစ်ဦးကို အထူးတာဝန်ပေးထားဧ။ခာ
မက်မွန်သီး ခူးမည်ဆိုလျှင် အခကြေးငွေ ပေးဆောင်ရသည်။ ခူးယူပြီးသော မက်မွန်သီးများကိုမူ ကမ္ဘာလှည့်ခရီးသည်များက ထိုနေရာတွင် ချက်ချင်းစားသုံးခြင်း သို့မဟုတ် ချိန်တွယ်၍ ပါဆယ်ယူသွားခြင်းတို့ ပြုလုပ်ရသည်။ မဟုတ်လျှင် တောင်ပေါ်ရှိ မက်မွန်ပင်များအားလုံး ပြောင်တလင်းခါသွားပေလိမ့်မည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ကမ္ဘာလှည့် ခရီးသည်တိုင်းက အမူအကျင့်ကောင်းမွန်ကြသည်တော့မဟုတ်ချေ။ တစ်နှစ်ကျော်ကြာ စီးပွားရေးလုပ်ငန်း လုပ်ကိုင်ခဲ့သည့် အတွေ့အကြုံများက လီရှီးရှီးအား လူပေါင်းစုံကို မြင်တွေ့ခဲ့ရစေသည်။
တကယ်ကို လူအမျိုးမျိုး စိတ်အဖုံအဖုံ ရှိကြသည်မဟုတ်လော။
အထက်လူကြီးသည် သစ်ပင်များပေါ်ရှိ နီရဲနေသော မက်မွန်သီးများကို ကြည့်လိုက်သည်။
ပိုကြီးသော အသီးအချို့မှာ သစ်ကိုင်းများကိုပင် ကိုင်းညွှတ်ကျနေစေ၏။ ဤသည်မှာ အလွန် အံ့မခန်းဖြစ်နေပြီး ဤနေရာရှိ မက်မွန်သီးများ၏အရွယ်အစားမှာ အလွန်ကြီးမားလွန်းနေလေသည်။
90
အထက်လူကြီးသည် အလုပ်တာဝန်ကို ပြီးပြည့်စုံစွာ ထမ်းဆောင်လိုသော ရည်မှန်းချက်ဖြင့် ရှေ့သို့ အမြန်တိုးသွားပြီး ရှားပါးတန်ဖိုးကြီးမားလှသော အနီးဆုံးနှင့် အကြီးဆုံး မက်မွန်သီးကို ဝိုင်းပတ်ကြည့်ရှုလိုက်သည်။
မက်မွန်သီးကို တစ်ပတ်လှည့်ကြည့်ပြီးနောက် အောက်မှ ပင့်ကိုင်ကာ အလေးချိန်ကို ခန့်မှန်းကြည့်ရင်း သူ၏ရှေ့ရှိ မက်မွန်သီးကို အလွန်အမင်း ချီးကျူးထောပနာပြုကာ အံ့သြတကြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။
“ဒီမက်မွန်သီးက သိပ်မပေါ့ဘူးနော်၊ အနည်းဆုံး နှစ်ကတ်တီကျော်လောက်တော့ ရှိရမယ်၊ ဒီအသီးက တကယ်ကိုကြီးလွန်းတယ်၊ ဒါက သေချာပေါက် မက်မွန်ဘုရင်ပဲဖြစ်ရမယ်”
မာစီစီသည် အထက်လူကြီး၏မျက်နှာအမူအရာကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ကိစ္စပြတ်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်၏။ လီရှန်း နှင်းမက်မွန်သီးသည် သူတို့မြို့မှ ရွေးချယ်မည့် မက်မွန်သီးမျိုးစိတ်များထဲတွင် သေချာပေါက် နေရာတစ်နေရာရရှိတော့မည် ဖြစ်သည်။
လီရှီးရှီးက ဘေးမှနေ၍ဝင်ပြောလိုက်သည်။ “လူကြီးမင်း၊ ကျွန်မဆီမှာ ခြင်းတောင်းပါတယ်၊ မက်မွန်သီးနည်းနည်းလောက်ခူးပြီး အရင်မြည်းကြည့်ကြမလား”
အထက်လူကြီးက သဘောတူလိုက်သည်။ “ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ၊ ရှောင်မာရဲ့ အစီရင်ခံစာထဲမှာ လီရှန်း နှင်းမက်မွန်သီးက အသားပြည့်ပြီး နူးညံ့တယ်၊ ချိုမြိန်ပြီး အရည်ရွှမ်းတယ်လို့ ပါတယ်၊ မက်မွန်သီးရဲ့ ရနံ့ကို ရှူကြည့်ရုံနဲ့တင် အရသာမဆိုးဘူးဆိုတာ ငါ သိနိုင်တယ်၊ အခုတော့ ငါတို့ ပါးစပ်နဲ့ အရသာခံရတော့မယ်”
လီရှီးရှီးမှာ ဆွံ့အသွားရ၏။ လီရှန်း နှင်းမက်မွန်သီးလော။ ဤမက်မွန်သီးသည် သူတို့၏ လီရှန်းရွာအမည်ကိုပင် ရရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
သူမ၏ယာတောအိမ်ကို အောင်မြင်စေလိုသော ရည်မှန်းချက်က ဤအမည်နာမလေးကြောင့် ပိုမိုခိုင်မာလာခဲ့သည်။
ဤနေရာရှိ မက်မွန်သီးများမှာ ချိုမြိန်ပြီး အရသာရှိရုံသာမက အလုံးတိုင်းမှာလည်း အံ့မခန်းကြီးမားလှရာ၊ နောက်ဆုံးတွင် မြို့တော်၏ကိုယ်စားပြုအဖြစ် ကျွမ်းကျင်သူအကဲဖြတ်အဖွဲ့ထံသို့ ပေးပို့ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။
လတ်ဆတ်သောသစ်သီးရွေးချယ်ရေး ပြိုင်ပွဲ၏ ကျွမ်းကျင်သူအကဲဖြတ်ဒိုင်များသည် ပထမဦးစွာ ကြီးငယ်မဟူ နမူနာစုစုပေါင်း ၃၃၆ မျိုးကို စမ်းသပ်စစ်ဆေးခဲ့ပြီး ပိုးသတ်ဆေးအကြွင်းအကျန်များ တွေ့ရှိရသော နမူနာ ၁၂ မျိုးကို ပယ်ချခဲ့သည်။
ကျန်ရှိနေသော နမူနာ ၃၂၄ မျိုးကို သက်ဆိုင်ရာ ကျွမ်းကျင်သူများ ပါဝင်သော အကဲဖြတ်အဖွဲ့က အသီးတစ်လုံးချင်းစီ၏ အလေးချိန်၊ အရောင်အသွေး၊ အသီးပုံစံ ပြီးပြည့်စုံမှု၊ အရောင်ညီညာမှုနှင့် ပျော်ဝင်နိုင်သော အစိုင်အခဲပါဝင်မှု အစရှိသည့်အချက်များအပေါ် အခြေခံ၍ ဘက်စုံ အမှတ်ပေးအကဲဖြတ်ခဲ့ကြသည်။
ရွှေတံဆိပ်ဆု ငါးဆု၊ ငွေတံဆိပ်ဆုဆယ်ဆုနှင့် အရည်အသွေးဆု နှစ်ဆယ် သတ်မှတ်ထား၏။
ပြင်းထန်သော အမှတ်ပေးအကဲဖြတ်မှုများအပြီးတွင် လီရှန်း နှင်းမက်မွန်သီးသည် မြင်းနက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာကာ အမှတ်အများဆုံးရရှိခဲ့သည်။
ပြိုင်ပွဲဝင် အသီးများအားလုံးထဲတွင် အလေးချိန်အများဆုံး ဖြစ်သောကြောင့်၊ ၎င်း၏ ထူးချွန်သောအရည်အသွေးဖြင့် အသီးတစ်လုံးချင်း အလေးချိန်ကဏ္ဍတွင် အမြင့်ဆုံးအမှတ်ကို ရရှိခဲ့ပြီး၊ ဘက်စုံအမှတ်ပေးမှုအောက်တွင် ဤနှစ် သစ်သီးပြိုင်ပွဲ၏ ရွှေတံဆိပ်ဆုရှင်အဖြစ် နောက်ဆုံးတွင် ရွေးချယ်ခံခဲ့ရသည်။
သတင်းပြန်ရောက်လာသောအခါ အထက်လူကြီးများ အလွန်ဝမ်းသာပျော်ရွှင်ရုံသာမက လီရှန်းရွာရှိလူတိုင်းမှာလည်း ပါးစပ်မစိနိုင်လောက်အောင် ပြုံးရွှင်နေကြတော့၏။
ရွာသားတစ်ဦးက ဝမ်းသာအားရပြောလိုက်သည်။ “ငါတို့ဆီက မက်မွန်သီးတွေက ရွှေတံဆိပ်ဆုရသွားတယ်တဲ့ဟေ့၊ အိုကွယ်... ငါ့တစ်သက် ဆုတစ်ခုမှမရဖူးပေမယ့် မက်မွန်သီးတွေက အရင်ဆုရသွားပြီ”
နောက်တစ်ဦးက ဝင်ပြောသည်။ “ဒါက ငါတို့ရဲ့ မြေနဲ့ရေ ကောင်းတယ်ဆိုတာကို ပြနေတာပဲ၊ မဟုတ်ရင် ဒီလောက်ကောင်းတဲ့ မက်မွန်သီးတွေ ဘယ်ထွက်မလဲ၊ ဒီမက်မွန်သီးကို နှင်းမက်မွန်သီးလို့ ခေါ်တယ်ဆိုပြီး ရွာသူကြီးရှောင်မာ ပြောတာကြားတယ်၊ နာမည်လေးက တော်တော် နားထောင်လို့ကောင်းတာပဲ”
အခြားတစ်ဦးက ရုတ်တရက် သတိရသွားဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။ “အိုကွယ်... လွန်ခဲ့တဲ့ရက်အနည်းငယ်က ကမ္ဘာလှည့်ခရီးသွားတစ်ယောက်က ငါ့သစ်ပင်ပေါ်က မက်မွန်သီးတွေကို သဘောကျလို့ ငါက တစ်ကတ်တီကို ဆယ်ယွမ်နဲ့ရောင်းလိုက်တာ ရုတ်တရက်သတိရသွားတယ်၊ အခု ပြန်တွေးကြည့်တော့ ငါ အများကြီးရှုံးသွားတာများလား”
ဤရွာသားက ခါးကို မတ်ကာ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာပြောလိုက်သည်။ “နင် သေချာပေါက် ရှုံးတာပေါ့၊ ရွာသူကြီ ရှောင်မာကို ငါ မေးကြည့်တာ၊ ဒီနှင်းမက်မွန်သီးရဲ့ဈေးက အရမ်းကြီးတာတဲ့၊ ငါ ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားလိုက်ရတုန်းကတောင် လန့်သွားတာပဲ၊ ငါတို့ လီရှန်းရွာက နှင်းမက်မွန်သီးတွေက ရွှေတံဆိပ်ဆုတောင် ရထားတယ်ဆိုတော့ တန်ဖိုးက ပိုပြီးတောင်ကွာခြားသွားဦးမယ်”
ရွာသူ အဘွားအိုမှာ အတိုင်းမသိ ဝမ်းနည်းပူဆွေးစွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။ “အိုကွယ်... ရင်ကျိုးလိုက်တာ၊ ကြိုသိရင် ငါ ဒီလောက်လောဘကြီးခဲ့မှာမဟုတ်ဘူး၊ ဒီမက်မွန်သီးတွေ ချိုတာမြင်တော့ ငါနဲ့ ငါ့မြေးမလေး စားဖို့ဆိုပြီးချန်ထားလိုက်တာ၊ ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း အများကြီးတောင် စားလိုက်ရသေးတယ်၊ ငါ စားလိုက်တာတွေက ပိုက်ဆံတွေချည်းပဲ”
သူမ၏အမြင်တွင် မက်မွန်သီးက ဗိုက်ပြည့်စေသည်မဟုတ်ရာ ရောင်းလိုက်ခြင်းက ပို၍တွက်ချေကိုက်၏။ အနည်းဆုံးတော့ သူမ၏မြေးမလေးအတွက် စကတ်အသစ်တစ်ထည် ဝယ်ပေးနိုင်မည် မဟုတ်လော။
မြေးမလေးကို ပြည့်ပြည့်စုံစုံထားလိုသော အဘွားတစ်ဦး၏ရည်မှန်းချက်က ဤနောင်တတရားများတွင် ရောယှက်နေသည်။
အခြားသူတစ်ဦးက ပြောလိုက်သည်။ “ဒါနဲ့ စကားမစပ်၊ ငါတို့ရဲ့ မက်မွန်သီးတွေက ဈေးကွက်ရသွားပြီလို့ ရွာသူကြီးပြောတာကြားတယ်၊ ဖြန့်ချိရေးသမားအများအပြားက ငါတို့ရဲ့ နှင်းမက်မွန်သီးတွေကို စိတ်ဝင်စားပြီး ဝယ်ချင်နေကြတာတဲ့၊ ငါ တကယ်ကိုနောင်တရမိတယ်၊ အဲဒီတုန်းက ရှီးရှီးလေးဆီကနေ ပျိုးပင်နှစ်ပင်လောက် မျက်နှာပြောင်တိုက်ပြီး ထပ်တောင်းခဲ့သင့်တာ၊ ဒီမက်မွန်ပန်းတွေရော မက်မွန်သီးတွေရောက ရတနာတွေချည်းပဲ”
ဘေးမှတစ်ဦးက ဝင်ဟောက်လိုက်၏။ “နင်က ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်မျက်နှာပြောင်တိုက်နိုင်ရတာလဲ၊ ပျိုးပင်ထပ်တောင်းမယ် ဟုတ်လား၊ အဲဒီတုန်းက ရှီးရှီးလေးက ငါတို့ကို လုပ်အားခပေးရုံသာမက မက်မွန်ပျိုးပင်တွေကိုပါ အလကား ပေးခဲ့တာ၊ အဲဒါကတင် အရမ်းကောင်းနေပါပြီ”
…
ဤဒေသမှ မက်မွန်သီးများ ရွှေတံဆိပ်ဆုရရှိခဲ့ကြောင်း ကြားသိရသော စီးပွားရေးသမားအများအပြားသည် သွေးနံ့ရသော ငါးမန်းများကဲ့သို့ အလုအယက် ရောက်ရှိလာကြပြီး လီရှန်းရွာရှိ ယာတောအိမ်တွင် စုရုံးရောက်ရှိလာကြသည်။
အမြတ်အစွန်းကို အမိအရဆုပ်ကိုင်လိုသော စီးပွားရေးသမားများ၏ ရည်မှန်းချက်များက ဤရွာငယ်လေးသို့ ဦးတည်လာခဲ့၏။
ဤရွာလေးတွင် အခြားတည်းခိုစရာ နေရာမှ မရှိသည်မဟုတ်လော။
ဝမ်တာ့ဖူလည်း ထိုသူများထဲတွင် တစ်ဦးအပါအဝင်ပင်။
ယခုနှစ်၏ရွှေတံဆိပ်ဆုရှင်မှာ မည်သူမျှ မသိသော တောင်ပေါ်ရွာငယ်လေးတစ်ရွာမှဖြစ်ပြီး ထိုနေရာတွင် မက်မွန်ပင်စိုက်ပျိုးကြောင်း သူ တစ်ခါမှမကြားဖူးခဲ့ချေ။ ဒေသနှင့်ကိုက်ညီသော မျိုးစိတ်သစ်တစ်မျိုးမျိုးကို သူတို့ စိုက်ပျိုးအောင်မြင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်မည်ဟု သူ တွက်ဆလိုက်သည်။
ဤနေရာ အရမ်းနာမည်မကြီးလာမီ သူ အမြန်သွားရောက် ဝယ်ယူရပေမည်။ ထို့အပြင် ဤအရာများက နှင်းမက်မွန်သီးများဖြစ်ပြီး၊ ဈေးကွက်ထဲရှိ နှင်းမက်မွန်သီးများမှာ ပုံမှန်အားဖြင့် စက်တင်ဘာ သို့မဟုတ် အောက်တိုဘာလောက်မှသာ ပေါ်ထွက်လာလေ့ရှိရာ အမြတ်အစွန်းများစွာ ရရှိနိုင်ပေသည်။
သို့သော် သူ ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ရွာတစ်ရွာလုံးတွင် အကြီးစားသစ်သီးခြံများ မရှိကြောင်း သိရှိလိုက်ရပြီး၊ အကြီးဆုံးသစ်သီးခြံမှာ အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် ယာတောအိမ်အတွင်း၌သာ ရှိနေ၏။
တရားမျှတစွာ ဆိုရလျှင် မက်မွန်ပင်များ စိုက်ပျိုးထားသော တောင်မှာ မသေးငယ်လှချေ။ ဤတောင်သည် မူသုံးဆယ်ကျော် ကျယ်ဝန်းသည်။
တကယ်တော့ လီရှန်းရွာသည် လူဦးရေကျဲပါးလှသည်။ ရွာသားများ သိပ်မများသော်လည်း မြေယာများနှင့် တောင်များ ပေါများလှ၏။ လူငယ်နှင့် ခွန်အားကြီးသူများအားလုံး အပြင်တွင် အလုပ်သွားလုပ်ကြသဖြင့် လူအင်အားမလုံလောက်သောကြောင့် မြေကွက် အများအပြားကို မစိုက်ပျိုးဘဲ ပစ်ထားခဲ့ကြသည်။
ဤ မူသုံးဆယ်ကျော်ကျယ်ဝန်းသော မက်မွန်ခြံမှာ မသေးငယ်ဟု ထင်ရသော်လည်း၊ ဝမ်တားဖူ၏နောက်တွင် စီးပွားရေးသမား အတော်များများ ဆက်တိုက်ရောက်ရှိလာခဲ့ရာ၊ ဝံပုလွေများပြီး အသားနည်းသော အခြေအနေမျိုး ဖြစ်လာနိုင်ချေ ရှိသည်။ ထို့အပြင် အခြားရွာသားများ၏ အိမ်များတွင်လည်း မက်မွန်ပင် နှစ်ပင်သုံးပင်ခန့်သာ ရှိရာ၊ သူတို့ ဝေစုခွဲရန် လုံးဝမလုံလောက်ချေ။
သို့သော် ခြင်တစ်ကောင် သေးငယ်လွန်းသည်ဆိုသော်လည်း အသားတော့ အသားပင် ဖြစ်ရာ သူတို့ လက်လွတ်ခံ၍မရချေ။
ဝေစုခွဲရန် မလုံလောက်လျှင် ဘာလုပ်ကြရမည်နည်း။ လေလံဆွဲကြမည်သာ ဖြစ်သည်။
ဤအချိန်တွင် ၎င်းမှာ ရောင်းချသူ ဈေးကွက်အဖြစ် လုံးဝပြောင်းလဲသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် စီးပွားရေးသမားများမှာ ငွေကိုရေလိုသုံးသော ဒုတိယမျိုးဆက် သူဌေးသားများ မဟုတ်ကြဘဲ၊ အားလုံးက ရိုးသားသော စီးပွားရေးသမားများသာ ဖြစ်ကြပြီး သူတို့၏မိသားစုများက သတ္တုတွင်းများကို ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်းမဟုတ်ချေ။
လူအနည်းငယ်က တိုင်ပင်ဆွေးနွေးပြီးနောက် တစ်ယောက်လျှင် ဘယ်နှကတ်တီစီ ဝယ်ယူမည်ကို ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြပြီး နောက်ပိုင်းတွင် အမြတ်ပိုမိုရရှိစေရန် အားလုံးက တူညီသောဈေးနှုန်းအတိုင်းသာ ဝယ်ယူကြရန် သဘောတူလိုက်ကြ၏။
ထိုသို့ဖြစ်လင့်ကစား ရွာသားများမှာ ယခုနှစ် ပထမနှစ်ဝက်အတွင်း ပုံမှန်ထက် များစွာ အပိုဝင်ငွေ ရရှိခဲ့ကြသည်။ မိသားစုဘဝကို မြှင့်တင်လိုသော သူတို့၏မျှော်လင့်ချက်များက ဤငွေကြေးများနှင့်အတူ အသက်ဝင်လာခဲ့၏။
မည်သူမျှ မျက်ကန်းမဟုတ်ကြချေ။ ဤမက်မွန်ပင်များက အရမ်းကို ကောင်းမွန်လွန်းရာ မူလက သူတို့ကိုင်းကူးထားသည်မှာ လုံလောက်မည်မဟုတ်ပေ။ ဉာဏ်ပြေးသူများက သူတို့၏မြေလွတ်များတွင် စိုက်ပျိုးရုံသာမက ရွာသူကြီးထံသို့သွားရောက်ကာ မြေများကို ပိုမိုကန်ထရိုက်ယူလာကြသည်။
သစ်ပင်စိုက်ရန် ကူညီပေးဖို့အတွက် အပြင်တွင်အလုပ်လုပ်နေသော သူတို့၏သားသမီးများကို ပြန်လာရန် ခေါ်ယူကြ၏။ မဟုတ်လျှင် သက်ကြီးရွယ်အိုနှစ်ဦးတည်းဖြင့် ဤမျှများပြားသော တင်ပို့မှုများကို ကိုင်တွယ်နိုင်မည်မဟုတ်ချေ။
…
သူတို့ မသိလိုက်သည့်အချက်မှာ ယာတောအိမ်တစ်ခုလုံးမှာလည်း အဆင့်မြှင့်တင် ပြုပြင်မွမ်းမံပြီး ဖြစ်နေခြင်းပင်။
မူလ ခြံဝင်းကို စားသောက်ဆိုင်အဖြစ်ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး ပထမထပ်ကို မူလအတိုင်းထားရှိသော်လည်း၊ အထက်ရှိ အလွှာသုံးလွှာမှာ တည်းခိုရန်မဟုတ်တော့ဘဲ အက်ပ်မှ သီးသန့်ခန်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်သည်။
ဤသည်မှာ သတင်းကောင်းတစ်ခုပင်။ ယခင်က ဧည့်သည်အများအပြား လာရောက်စားသောက်သည့်အခါ သီးသန့်ကိစ္စများပြောဆိုရန် သီးသန့်ခန်းများမရှိခြင်းအပေါ် ညည်းတွားလေ့ ရှိကြသည်။
လီရှီးရှီးကို အံ့အားသင့်စေသောအရာမှာ အဆင့်မြှင့်တင်လိုက်သော ယာတောအိမ်သည် သူမထံသို့ ပါရမီရှင်အတော်များများကိုပါ ပေးပို့လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပြီး ထိုအထဲတွင် S အဆင့် ဇာတ်ကောင်ကတ်နှစ်ခုပါ ပါ၀င်လာ၏။
ပြီးပြည့်စုံသော လုပ်ငန်းခွင်တစ်ခုကို တည်ဆောက်လိုသော သူမ၏ရည်မှန်းချက်က ဤဇာတ်ကောင်သစ်များနှင့်အတူ ပိုမိုအားကောင်းလာခဲ့တော့သည်။
အမည် - ကူတာ့ကန်း၊ ကျား/မ - ကျား၊ အသက် - ၄၀၊ ကိုယ်ပိုင် အကဲဖြတ်ချက် - ဟင်းချက်ခြင်းကိုသာ အာရုံစိုက်ပြီး အခြား မည်သည့်အရာကိုမျှ စိတ်မဝင်စားပါ။
အမည် - ဝမ်မိန်ဟယ်၊ ကျား/မ - မ၊ အသက် - ၃၇၊ ကိုယ်ပိုင် အကဲဖြတ်ချက် - အလွန်ကောင်းမွန်သော ညှိနှိုင်းဆောင်ရွက်သူ၊ စီစဉ်မှုတွင်ကျွမ်းကျင်သည်။
ဤနှစ်ဦးမှာ မာစတာယောင်နှင့် မတူကြပေ။ နှစ်ဦးစလုံးက တပည့် လက်ထောက်များကိုပါ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ကြ၏။
ကူတာ့ကန်းရောက်လာချိန်တွင် သူ၏အနောက်၌ မိန်းကလေးတစ်ဦးနှင့် ယောကျ်ားလေးတစ်ဦး လိုက်ပါလာခဲ့ပြီး တစ်ဦးက မုန့်ဖုတ်ရာတွင်ကျွမ်းကျင်ကာ အခြားတစ်ဦးက အချိုပွဲများဖန်တီးရာတွင် ကျွမ်းကျင်သည်။
ဝမ်မိန်ဟယ်၏နောက်တွင်လည်း ရိုးရိုးမျက်မှန်ကို တပ်ဆင်ထားပြီး ထိပ်တန်းကျောင်းသားတစ်ဦးနှင့် တူသော လူငယ်လက်ထောက်တစ်ဦး လိုက်ပါလာခဲ့သည်။