အခန်း (၈၁-၈၂)

81

ဟုန်လျန်သည် ချက်ချင်းပင် အိပ်ချင်စိတ်များ ပြေပျောက်သွားပြီး ဆံပင်ကို အမြန်စည်းနှောင်ကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူမသည် စင်္ကြံလမ်း တစ်လျှောက် နေရာအနှံ့ လိုက်ရှာနေစဉ်မှာပင် အိပ်ရာမှနိုးကာ သမ်းဝေနေသော စုဟယ်နှင့် တိုးလေ၏။

"သူဌေးမ မစ္စကျိကို မြင်မိသေးလားဟင်"

ဟုန်လျန်မှာ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ပတ်ကြည့်နေသည်။ သူမ၏ မျက်ခုံးအစုံမှာ တွန့်ချိုးနေပြီး မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်စိတ်များ ပေါ်လွင်နေကာ လက်များဖြင့်လည်း သူမ၏ဆံပင်ရှည်များကို တောက်လျှောက် လိမ်ကျစ်နေမိ၏။

"ဟင်"

စုဟယ်၏ သမ်းဝေနေမှုမှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး လန့်နိုးသွားရသည်။

"သူမ တည်းခိုခန်းထဲမှာပဲ ရှိနေမှာပါ၊ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါတို့ အတူတူ လိုက်ရှာကြရအောင်"

စုဟယ်နှင့် ဟုန်လျန်တို့သည် ပထမထပ်တွင် အတော်ကြာအောင် လိုက်ရှာပြီးနောက် နောက်ဖေးတံခါးဘက်မှ အသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။ ဟဲယဲ့တည်းခိုခန်း၏ လှေကားဘေးတွင်နောက်ဖေးခြံထဲသို့ ပေါက်သော တံခါးငယ်လေးတစ်ချပ် ရှိ၏။ စုချန်နှင့် ရဲ့ချင်တို့ တည်းခိုခန်းမှာ ရှိနေစဉ်က နောက်ဖေးခြံထဲတွင် သစ်ခွပန်းအချို့ စိုက်ပျိုးထားခဲ့ပြီး မြေကွက်အများစုတွင်မူ မုန်ညင်းဖြူနှင့် ခရမ်းသီးကဲ့သို့သော ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို စိုက်ပျိုးထားခဲ့ကြသည်။ တည်းခိုခန်းကို စတင်တာဝန်ယူခဲ့စဥ်က စုဟယ်သည် နောက်ဖေးခြံမှ ပန်းများနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို ရေလောင်းပေးရန် သတိရသေးသော်လည်း အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ သူမ ပျင်းရိလာခဲ့၏။ နောက်ဖေးခြံမှာ မြေကြီးများသာဖြစ်ရာ ရေလောင်းလိုက်လျှင် မြေသားများမှာ စိုစွတ်ပြီး စေးကပ်လာကာ သူမ၏ ဘောင်းဘီနားနှင့် ဖိနပ်များကို ပေပွစေသည်။

တဖြည်းဖြည်းနှင့် စုဟယ်သည် နောက်ဖေးခြံထဲသို့သွားကာ ပန်းနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို ဂရုစိုက်ခြင်း မပြုတော့ပေ။ စုဟယ်သည် သတိထား၍ ခေါင်းလေးပြူကာ ချောင်းကြည့်လိုက်သည်။

မှိန်ပျပျ နံနက်ခင်းအလင်းရောင်အောက်တွင် ကျိသည် သူမ၏ မူလ လျှော်တေချည် အဝတ်အစားကြမ်းများသို့ ပြန်လည်လဲလှယ်ထားသည်ကို တွေ့ရသည်။ မနေ့ကမှ သူမကိုပေးခဲ့သည့် ဖိနပ်အသစ်များကို ဘေးတွင် သေသပ်စွာ ချထားခဲ့ပြီး သူမသည် မြေကြီးပေါ်တွင် ခြေဗလာဖြင့် မတ်တပ်ရပ်နေကာ သူမ၏ခြေထောက်များမှာလည်း ရွှံ့များ ပေကျံနေပြီဖြစ်၏။ သူမသည် စုချန် ထောင့်တွင် ထားခဲ့သည့် သံဂေါ်ပြားကို ကိုင်ထားပြီး အားမာန်ပါပါဖြင့် လွှဲယမ်းနေသည်။ သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ အားပါလှသော်လည်း ကြမ်းတမ်းခြင်းမရှိပေ။ ကျစ်လျစ်မာတောင့်နေသော မြေသားများကို တစ်စစီဖြစ်အောင် သူမ တူးဆွနေခြင်းဖြစ်သည်။ သူမ၏ နဖူးမှ ချွေးစက်များ စီးကျနေသော်လည်း ၎င်းမှာ သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို အနည်းငယ်မျှ အဟန့်အတား မဖြစ်စေပေ။

စုဟယ် နောက်ဖေးခြံမှ မြေကြီးကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ဆွေးမြည့်မြေဩဇာများ ကြွယ်ဝပြီး နက်ရှိုင်းသော မြေသားများမှာ အပေါ်ယံသို့ ရောက်ရှိနေပြီး ဝါကျင့်ကျင့်အရောင်ဖြင့် လင်းလက်နေသည်။ လေတိုက်၍ ပါလာသော အမှိုက်များနှင့် မြေကြီးထဲရှိ ပလတ်စတစ်များကို တဖြည်းဖြည်း တူးထုတ်ကာ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ပုံထားခဲ့၏။ မိုးရေနှင့် သဘာဝကိုသာ အားကိုးနေရသဖြင့် ဂရုမစိုက်နိုင်ခဲ့သော သီးနှံပင်များမှာ ယခုအခါ ညှိုးနွမ်းမနေတော့ပေ။ ၎င်းတို့မှာ ယခင် ယိုင်နဲ့နဲ့ အသွင်အပြင်ကို စွန့်ပယ်ကာ မားမားမတ်မတ် ပေါက်ရောက်နေကြပြီး လဲကျနေသော အပင်အချို့ကိုမူ သစ်သားချောင်းလေးများဖြင့် ထောက်ကူပေးထားရာ ၎င်းတို့၏ အရွက်များမှာ သက်ဝင်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ထိုမြေကွက်ငယ်လေးမှာ အသက်စွမ်းအင်သစ်တစ်ခု ပြန်လည်ထည့်သွင်းပေးလိုက်သကဲ့သို့ အသက်ဝင်လှုပ်ရှားမှုကို ထုတ်လွှတ်နေ၏။ သေသေချာချာ ပြုစုပျိုးထောင်ထားသော သီးနှံနှင့် ပစ်ထားသော သီးနှံတို့၏ ကွာခြားချက်မှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှပေသည်။

ကျိ၏ အကြားအာရုံမှာ အတော်ပင် ထက်မြက်လှသည်။ သူမသည် အသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် စုဟယ်နှင့် ဟုန်လျန်ကို လှည့်ကြည့်ကာ ဂေါ်ပြားကို အမြန်ချ၍ ဘေးသို့ ဖယ်ပေးလိုက်၏။ သူမဘာသာ ကိုယ့်သဘောဖြင့် လုပ်ဆောင်မိသွားခြင်းလား။ သို့သော် ထိုကဲ့သို့ ပစ်ထားသော သီးနှံပင်များကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမအနေဖြင့် မြေကြီးကို လက်နှင့် မထိဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။ ဤနေရာ၏ မြေကွက်မှာ သေးငယ်သော်လည်း အလွန်ပင် ညီညာလှသဖြင့် သူမတို့ မျိုးနွယ်စုရှိ မြေများထက် အများကြီး ပိုကောင်းသည်။ ရှန်နုံမျိုးနွယ်စုတွင် ကျယ်ပြန့်သော မြေကွက်ကြီးများ ရှိသော်လည်း စိုက်ခင်းများထဲတွင် ကျောက်တုံးများ အမြဲရှိနေတတ်ပြီး သစ်ပင်များမှာလည်း စည်းမရှိကမ်းမရှိ ပေါက်ရောက်နေကာ သစ်မြစ်များမှာလည်း မြေအောက်တွင် ပြန့်နှံ့နေတတ်ကြသည်၊ ထိုနေရာကဲ့သို့ သန့်ရှင်းသော မြေမျိုး မဟုတ်ပေ။

မနေ့ညက သူမ အလွန်နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်ခဲ့သည်။ သူမ၏ အာရုံခံစားမှုအရ ဤနေရာသည် အလွန်ဘေးကင်းသော နေရာတစ်ခုဖြစ်ပြီး မိုးသည်းထန်စွာရွာခြင်း သို့မဟုတ် သားရဲများ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို စိုးရိမ်စရာမလိုကြောင်း သိထား၏။ တစ်ညလုံး ဝဝလင်လင် အိပ်စက်ပြီးနောက် သူမသည် ပို၍ပင် စောစောနိုးလာခဲ့သည်။ မိုးလင်းစပြုသည်နှင့် သူမ ဆက်၍ အိပ်မရတော့ပေ။ ဘေးနားရှိ ဟုန်လျန်ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူမသည် အခန်းထဲမှ

သတိထား၍ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူမ ဘာများ ကူညီပေးနိုင်မလဲဟု ကြည့်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း မြေကြီး၏ ရနံ့က သူမကို ဆွဲဆောင်သွားခဲ့၏။ မြေကြီးနံ့နောက်သို့ လိုက်လာရင်း ဤနေရာတွင် နောက်ဖေးခြံတစ်ခု ရှိနေသည်ကို သူမ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ညှိုးနွမ်းခြောက်သွေ့နေသော သီးနှံပင်များက သူမကို မျက်မှောင်ကြုတ်သွားစေသဖြင့် မနေနိုင်ဘဲ အလုပ်စလုပ်မိတော့၏။

စုဟယ်သည် သူမအား အမှားတစ်ခုခု လုပ်မိထားသကဲ့သို့ ခေါင်းငုံ့ကာ မည်သည့်ပြစ်ဒဏ်ကိုမဆို လက်ခံရန် အသင့်ဖြစ်နေသော ကျိကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ စတင် ပြောလိုက်၏။

"မစ္စကျိ အရင်ဆုံး မုန့်သွားလုပ်ကြရအောင်၊ ရှင် မပင်ပန်းဘူးဆိုရင် ဒီမြေကွက်ကို ရှင့်လက်ထဲကိုပဲ အပ်လိုက်မယ်နော်၊ ရမလား"

ကျိမှာ ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားကာ ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့ ဖြေလိုက်သည်။

"ကောင်း ကောင်းပါပြီ"

ထို့နောက် သူမသည် ဦးချ ရန် ပြင်လိုက်သဖြင့် စုဟယ်မှာ လန့်သွားပြီး သုံးလှမ်းခန့် အပြေးသွားကာ သူမကို အမြန်ဆွဲထူလိုက်ရသည်။ စုဟယ်၏ လက်မောင်းမှာ လေးလံသွားပြီး အနည်းငယ် အားစိုက်လိုက်ရ၏။ သူမမှာ ကျိကို ဆက်လက် ဖျောင်းဖျရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ကျိ၏ အသနားခံစကား ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး နောက်ဆုံးအဆင့်ကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ခွင့်ပြုပေးပါ"

"ရတာပေါ့၊ ရပါတယ်"

စုဟယ်သည် ဟုန်လျန်ကို ကြည့်ကာ သူမကိုလည်း ဝိုင်းဝန်းဖျောင်းဖျပေးရန် အချက်ပြလိုက်သည်။ ဟုန်လျန်သည် ကျိကို အလွန်နားလည်ပေးနိုင်ပါသည်၊ သူမကို ကြည့်ရသည်မှာ သူမကိုယ်တိုင် စရောက်လာစဉ်က စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့သည့် ပုံစံနှင့် တူနေသည်။ ဟုန်လျန်သည် ကျိမှာ ထပ်မံ၍ ကြီးကျယ်သော ဂါရဝပြုမှုမျိုး လုပ်မှာစိုးသဖြင့် ဘေးသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ကျိသည် ကောင်းကင်ယံကို မော့ကြည့်ကာ နေထွက်မည့် အရပ်မျက်နှာကို ရှာဖွေလိုက်၏။ ထို့နောက် နေမင်းရှိရာဘက်သို့ မျက်နှာမူကာ စတင် ကတော့သည်။

သူမသည် ရိုးရှင်းသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဆံပင်များမှာ ပုခုံးပေါ်တွင် ဖရိုဖရဲ ကျနေကာ သူမ၏ ခြေထောက်များကို ခိုင်မာသော မြေကြီးပေါ်တွင် မြဲမြံစွာ နင်းထားပြီး ခြေလှမ်းများမှာ တည်ငြိမ်၍ အားမာန်ပါလှသည်။ သူမသည် လက်မောင်းများကို မြှောက်လိုက်ကာ သူမ၏ ကကွက်မှာ အရိုင်းဆန်ပြီး ရှေးဦးဆန်လှ၍ မြေကြီးကို ပူဇော်ပသနေပြီး ကောင်းကင်ကို အော်ဟစ်ခေါ်ဆိုနေသည့်အလားပင်။ ခုန်ပေါက်ခြင်း၊ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကိုင်းညွတ်ခြင်း၊ ငုံ့ခြင်း၊ လက်မောင်းများကို ဝှေ့ယမ်းခြင်းတို့ဖြင့် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ကြွက်သားတိုင်းမှာ စိတ်အားထက်သန်မှုတို့ဖြင့် တုန်ခါနေသည်။ သူမ၏ ခြေလှမ်းများမှာ အရိုင်းဆန်ခြင်းနှင့် လွတ်လပ်ခြင်းတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး လှုပ်ရှားမှုတိုင်းမှာ သူမ၏ အတွင်းစိတ်ထဲမှ စိတ်အားထက်သန်မှုနှင့် သက်စောင့်အားတို့ကို ဖော်ပြနေ၏။ စည်းချက်မှာ ပို၍ မြန်လာပြီး ရွှံ့နွံထဲတွင် ခိုင်မာသော ခြေရာများကို ချန်ရစ်ခဲ့သည်။ သူမ၏ ကကွက်မှာ တစ်စထက်တစ်စ ပြင်းထန်လာပြီး သူမ၏ ဝိညာဉ်ကို ထည့်သွင်းကပြနေသကဲ့သို့ပင်။

သူမ၏ လက်မောင်းများသည် ထိန်းချုပ်၍မရနိုင်သော စိတ်အားထက်သန်မှုတို့ဖြင့် လှုပ်ရှားနေပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ စူးရှပြတ်သားလှကာ သဘာဝတရားနှင့် တစ်သားတည်းကျချင်သကဲ့သို့၊ လေ၊ မိုး၊ နေရောင်ခြည်တို့နှင့်အတူ ကပြနေသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။

စုဟယ်နှင့် ဟုန်လျန်တို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ သူမ၏ ကကွက်တွင် မိန်းမောသွားကြပြီး ရှေးဦးစွမ်းအင်နှင့် ခွန်အားတို့ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ လူသားများကို သဘာဝတရား၏ မြစ်ဖျားခံရာဆီသို့ ပြန်လည်ဆက်သွယ်ပေးနိုင်သကဲ့သို့ပင်။ သူတို့ခြေဖဝါးအောက်မှ မြေဆီလွှာထဲမှ တက်ကြွလှသော သက်စောင့်အားတစ်ခု ဖြာထွက်လာပြီး စုဟယ်သည် ကျိနှင့်အတူ စိတ်ချင်းထပ်တူကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ကျိသည် သူမ ပြုစုပျိုးထောင်ထားသော သီးနှံပင်များကို ပတ်၍ ကပြနေပြီး သူမ၏ ပါးစပ်မှလည်း အော်ဟစ်သံများကို ထုတ်ဖော်နေသည်။ ကျိသည် ထိုထုံးတမ်းစဉ်လာကို အဆုံးသတ်လိုက်သောအခါ စုဟယ်နှင့် ဟုန်လျန်တို့၏ မျက်ဝန်းများတွင် မျက်ရည်များ ဝိုင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

"ဒါက "

ကျိသည် ဝေခွဲမရဖြစ်သွားကာ သူတို့နှစ်ယောက် ဘာဖြစ်သွားမှန်း မသိဖြစ်နေသည်။ စုဟယ်မှာ သူမ၏ မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်ပြီး ကြည်ညိုလေးစားစွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"မစ္စကျိ ရှင့်ရဲ့ ကကွက်က တကယ်ကို အံ့ဩဖို့ကောင်းပါတယ်၊ ကျွန်မခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က မကောင်းတာတွေ ပျောက်ကွယ်သွားသလို ခံစားရပြီး ဘဝအပေါ် ယုံကြည်မှုအသစ်တွေ၊ ခွန်အားတွေ ပြည့်နှက်သွားသလိုပဲ"

စုဟယ်ပြောသော စကား၏ နောက်ဆုံးတစ်ဝက်ကို ကျိ နားမလည်ပေ၊ သူမသည် "ကကွက်" ဆိုသည့် စကားလုံးကိုသာ နားလည်လိုက်သည်။ ကျိက မည်သို့ရှင်းပြရမလဲဟု တွေးနေစဉ်မှာပင် လေဆင်နှာမောင်းတစ်ခု ပျံသန်းလာပြီး စုဟယ်၏ ပုခုံးပေါ်သို့ နားလိုက်သည်။ ရှောင်ရှီးက ပျင်းရိစွာဖြင့် စကားဆို၏။

"ဒါက ကနေတာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါက နတ်ဘုရားတွေကို ဆုတောင်းနေတာ"

"နတ်ဘုရားတွေကို ဆုတောင်းတာ၊ ရှောင်ရှီး နင် ဘယ်လိုသိတာလဲ၊ ပြီးတော့ ဒီနေ့ ဘာလို့ ဒီလောက် စောစော နိုးနေတာလဲ"

စုဟယ် စဉ်းစားမရ ဖြစ်သွားသည်။ ကျိ၏ ကကွက်တွင် ဂီတမပါဝင်သလို သူမ၏ အော်ဟစ်သံ အနည်းငယ်မှာလည်း သိပ်မကျယ်လှပေ

။ ယုတ္တိဗေဒအရဆိုလျှင် ရှောင်ရှီးကို နိုးလာစေရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ ရှောင်ရှီးက သူ၏ အမွှေးအတောင်များကို ခါယမ်းလိုက်သည်။

"သူမက နေမင်းကို ဆုတောင်းနေတာ"

ကျိသည် ရှောင်ရှီးထံမှ ထူးခြားသောအငွေ့အသက်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ ရိုသေစွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒါက ကျွန်မတို့ ရှန်နုံမျိုးနွယ်စုရဲ့ ဆုတောင်းပွဲ ထုံးတမ်းစဉ်လာပါပဲ၊ ရာသီဥတု သာယာဖို့၊ နေရောင်ခြည် နူးညံ့ဖို့နဲ့ သီးနှံတွေ အမှည့်မြန်ပြီး လျင်မြန်စွာ ပေါက်ရောက်ဖို့ ဆုတောင်းနေတာပါ"

စုဟယ် ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။ ရှောင်ရှီးသည် ခြေသုံးချောင်း ရွှေကျီးကန်း ဖြစ်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ယခင်က နေမင်း ဖြစ်၏။ ကျိ ကပြပြီး နတ်ဘုရားများကို ဆုတောင်းသည့်အခါ ရှောင်ရှီးသည် သူမ၏ ဆန္ဒကို လက်ခံရရှိခဲ့မှာ သေချာသည်၊ ထို့ကြောင့်လည်း သူသည် ဆုတောင်းသံ မြစ်ဖျားခံရာနောက်သို့ လိုက်၍ ပျံသန်းလာခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

"ဒါဆို နတ်ဘုရားတွေက တကယ်ရှိတာပဲ"

စုဟယ်မှာ မယုံနိုင်စရာကောင်းလှသည်ဟု ခံစားရသည်။ သူမဘေးမှ ရှောင်ရှီးမှာ စုဟယ်၏ ဆံပင်များကို ဆိတ်လိုက်ပြီး သူရှိနေကြောင်း သတိပေးလိုက်၏။ စုဟယ် သူမ၏ဆံပင်ကို အုပ်လိုက်ပြီး ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနှင့် ရယ်မောလိုက်သည်။

ဟုတ်သားပဲ၊ သူမက ကံမကောင်းရှာတဲ့ နတ်ဘုရားလေး ရှောင်ရှီးကို မေ့သွားတာပဲ။

"အရင်ဆုံး မှန်လုံမီးဖိုချောင်ကို သွားကြရအောင်၊ မစ္စကျိ"

စုဟယ်သည် ဆံပင်ထပ်ဆွဲခံရမှာစိုးသဖြင့် ရှောင်ရှီးကို ကောက်မလိုက်ပြီး အကြောင်းအရာကို အမြန်ပြောင်းလိုက်သည်။ ကျိသည် သန့်ရှင်းသော မှန်လုံမီးဖိုချောင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်က ရွှံ့များကို ကြည့်ကာ သူမ၏ ခြေချောင်းလေးများကို အနေခက်စွာဖြင့် လှုပ်လိုက်မိ၏။ နားလည်သော ဟုန်လျန်မှာ ၎င်းကို မြင်လိုက်သဖြင့် ကျိအား အရင်ဆုံး ရေမိုးချိုး သန့်စင်ရန် ခေါ်သွားခဲ့သည်။ အားလုံး အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီးနောက် သူတို့သည် ဟုန်လျန်၏ ညွှန်ကြားချက်များကို စောင့်ဆိုင်းရန်အတွက် မှန်လုံမီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်လာခဲ့ကြတော့သည်။

82

ဝေဖုန်းယီသည် မီးဖိုချောင်ရှိ ဘေစင်တွင် ပဲနီလေးများနှင့် ထင်းရှူးစေ့အိတ်များကို ဆေးကြောသန့်စင်ပြီးနောက် မီးဖိုချောင်သုံး လက်သုတ်ပုဝါများဖြင့် အသာအယာ အစိုဓာတ်ကို သုတ်နေသည်။ စုဟယ်သည်လည်း ဟုန်လျန်၏ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း နယ်ဖတ်ထားသော မုန့်သားများကို အလေးချိန် ချိန်ပြီး အဆာသွပ်ရန်အတွက် အပိုင်းလေးများ အသီးသီး ခွဲခြားပြင်ဆင်နေ၏။

"ဒုန်း ဒုန်း ဒုန်း"

ဘေးနားတွင် မတ်တပ်ရပ်နေသော မစ္စကျိသည် ကျောက်ငရုတ်ဆုံကို အသုံးပြု၍ အစေ့အဆန်များကို အပိုင်းအစလေးများဖြစ်အောင် ထောင်းနေသည်။ မှန်လုံမီးဖိုချောင်အတွင်း၌ အလုပ်များပြားကာ သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေ၏။ ယနေ့တွင် လမုန့်များကို အမြောက်အမြား ပြုလုပ်နေသောကြောင့် ကိုယ်တိုင်ဝန်ဆောင်မှုပေးသည့် အရောင်းစက်ထဲတွင် မုန့်အမျိုးအစား အရေအတွက်မှာ သိသိသာသာ လျော့နည်းနေသည်။ ဖောက်သည်များမှာလည်း အကြောင်းရင်းကို ကြားသိရသောအခါ နားလည်ပေးကြ၏။ မုန့်မဝယ်လိုက်ရသူများမှာမူ စောစောမလာမိသည့်အတွက် နောင်တရကာ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့်သာ ပြန်သွားကြရတော့သည်။

ဂျုံမှုန့် ကီလိုဂရမ် အတော်များများကို မုန့်သားဖြစ်အောင် နယ်ဖတ်ပြီး အပိုင်းလေးများ ခွဲခြားရခြင်းမှာ လွယ်ကူသော အလုပ်မဟုတ်ပေ။ စုဟယ်သည် ဂျုံမှုန့်များကြားထဲ အာရုံနစ်ဝင်နေခဲ့ရာ သတိပြန်ဝင်လာသည့်အခါတွင်မူ ဂျုံမှုန့်အားလုံးမှာ အပိုင်းလေးများအဖြစ် ခွဲခြားပြီးစီးနေပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ စုဟယ် အနည်းငယ် ထူးဆန်းသလို ခံစားလိုက်ရ၏။ ယနေ့ မုန့်သားနယ်ရသည်မှာ ဘာကြောင့် ဤမျှ မြန်ဆန်သွားရပါသနည်း။ ဟုန်လျန် အလေးချိန်မှားပြီး မုန့်သားကို နည်းနည်းပဲ လုပ်ထားတာများလား။

"ဟုန်လျန် ငါ မုန့်သားတွေအားလုံးကို အပိုင်းလေးတွေခွဲပြီး ပလတ်စတစ်စနဲ့ အုပ်ထားလိုက်ပြီ၊ ခွဲဖို့ ကျန်သေးတာ ရှိသေးလား"

ဟုန်လျန်မှာမူ အဆာများကို အသာအယာ ညှစ်နေသည်။ သူမ၏ လက်ဖဝါးပေါ်တွင် အဆာကို တင်လိုက်သည်နှင့် လန်းဆန်းပြီး ချိုမြိန်သော ရနံ့တစ်ခုမှာ ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ချက်ချင်း ပျံ့နှံ့သွား၏။ ဟုန်လျန်သည် သူမ၏ လက်ဖဝါးမှ အပူရှိန်ကို အသုံးပြု၍ အဆာကို နူးညံ့အောင်လုပ်ကာ လမုန့်အဆာကို လုံးဝန်းသော အလုံးလေးဖြစ်အောင် ဂရုတစိုက် လုံးလိုက်သည်၊ ထို့နောက် အသားမျက်နှာပြင် ညီညာချောမွေ့စေရန် လက်ချောင်းလေးများဖြင့် အသာအယာ ဖိပေးနေသည်။ စုဟယ်၏ မေးခွန်းကို ကြားသောအခါမှ ဟုန်လျန်သည် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်ကမ္ဘာထဲမှ နိုးထလာပြီး ဖြေလိုက်သည်။

"မုန့်သားလား မုန့်သားတွေအားလုံး နယ်ပြီးသွားပြီလေ"

သူမသည်လည်း မုန့်သားနယ်ခြင်းကို အားလုံး အပြီးသတ်ကာ အဆာသွပ်ရန် ပြင်ဆင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ စုဟယ်သည် ချောမွေ့နေသော စတီးလ်ဇလုံကို မြှောက်ပြလိုက်၏။

"ငါ့ဘက်မှာလည်း မုန့်သားတွေ ကုန်သွားပြီ"

စုဟယ်နှင့် ဟုန်လျန်တို့ အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်မိကြသည်။ ဟုန်လျန်သည် သူမ ဂျုံမှုန့်ဘယ်နှစ်အိတ် လောင်းထည့်ခဲ့သည်ကို ဂရုတစိုက် ပြန်လည်စဉ်းစားကြည့်ပြီးမှ သေချာပေါက် ပြောလိုက်သည်။

"ဂျုံမှုန့်တွေအားလုံးကို ငါ နယ်ခဲ့တာပါ၊ ဒီနေ့ ကူညီမယ့်သူ ပါလာလို့ ပိုမြန်သွားတာများလား"

စုဟယ် ခေါင်းညိတ်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမ အမြန်ပင် အချိန်ကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။ အို ဘုရားရေ မွန်းတည့် (၁၂) နာရီ ရှိနေပြီ။ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ရုတ်တရက်ကြီး နေ့လယ် ရောက်သွားရတာလဲ သူမတို့ အလုပ်အမြန်ပြီးမြောက်ခဲ့ခြင်းမဟုတ်ဘဲ အချိန်အတော်ကြာအောင် အလုပ်လုပ်ခဲ့ကြ၍ မုန့်သားများ ပြီးစီးသွားခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူမ သဘောပေါက်လိုက်သည်။ သူမတို့အဖွဲ့သည် မနက် (၆) နာရီကတည်းက တရားဝင် အလုပ်စတင်ခဲ့ကြရာ ယခုဆိုလျှင် (၆) နာရီ တိတိ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

"မယုံနိုင်စရာပဲ၊ ငါ အိမ်သာတောင် တစ်ခါမှ မသွားဘဲ မီးဖိုချောင်ထဲမှာ (၆) နာရီတောင် နေခဲ့တာလား"

စုဟယ်သည် အိပ်မက်မက်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် မည်သည့်အချိန်မှာ ဤမျှအထိ အာရုံစူးစိုက်နိုင်ခဲ့ပါသနည်း။ ဟုန်လျန်သည်လည်း ထူးဆန်းနေသည်။ သူမသည် လက်မောင်းများကို ဖြောင့်စင်းအောင် ဆန့်ထုတ်လိုက်သော်လည်း မည်သည့် မအီမသာဖြစ်မှုမျိုးကိုမျှ မခံစားရပေ။ ကောင်တာရှေ့တွင် မတ်တပ်ရပ်၍ ခေါင်းငုံ့ကာ မုန့်သားနယ်ခြင်း၊ အဆာသွပ်ခြင်းများကို လုပ်ဆောင်ရသောကြောင့် ပုံမှန်ဆိုလျှင် (၃) နာရီခန့် ကြာပြီးနောက် သူမ၏ လည်ပင်းမှာ တောင့်တင်းနာကျင်လာလေ့ ရှိသည်။ လည်ပင်းရိုးကို ကြိုးမျှင်လေးတစ်ခုက တင်းကျပ်စွာ စည်းနှောင်ထားသကဲ့သို့ ခံစားရတတ်သဖြင့် အလုပ်ကို ခေတ္တရပ်ကာ မီးဖိုချောင်ပြင်ပသို့ထွက်၍ ရေသောက်ခြင်း၊ ပုခုံးကို နှိပ်နယ်ခြင်းနှင့် လည်ပင်းကြွက်သားများကို လှုပ်ရှားပေးခြင်းတို့ဖြင့် နာကျင်မှုကို သက်သာအောင် လုပ်ရစမြဲ ဖြစ်၏။

သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ဟုန်လျန်၏ လည်ပင်းမှာ နာကျင်ခြင်း အလျဉ်းမရှိပေ။ သူမသည် လက်မောင်းများကို အထက်အောက် လွှဲယမ်းလိုက်ပြီး လည်ပင်းကို ဆန့်ထုတ်ကာ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်ကို အံ့ဩဖို့ကောင်းလိုက်တာ၊ အခုတစ်ခါတော့ ကျွန်မ လုံးဝ မပင်ပန်းဘူး"

ဟုန်လျန်၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် စုဟယ် ပို၍ပင် ထူးဆန်းသွားသည်။ ဟုန်လျန်သည် မုန့်လုပ်လာသည်မှာ တစ်လကျော်ပြီဖြစ်ရာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အခြေအနေနှင့် သူမလုပ်နိုင်သည့် မုန့်အရေအတွက်ကို သူမ သိသင့်၏။ ယုတ္တိဗေဒအရ ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှုမှာ ဤမျှအထိ ရုတ်တရက်ကြီး ခုန်တက်သွားစရာ အကြောင်းမရှိပေ။

"ကျွန်မ ဒီနေ့ မနက်မှာ နာရီဝက်တောင် စောနိုးခဲ့တာ"

ဟုန်လျန် တိုးတိုးလေး ထပ်ပြောသည်။ စုဟယ်၏ ခေါင်းထဲတွင် အလင်းတစ်ချက် ပွင့်သွားသည်။ သူမသည် ဘေးနားတွင် လမုန့်များကို ပုံစံခွက်ထဲမှ ထုတ်နေသော မစ္စကျိကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး အံ့ဩတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ဒီနေ့ ထူးထူးခြားခြား ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာဆိုလို့ ငါတို့ နောက်ဖေးခြံထဲ သွားခဲ့တာပဲ ရှိတယ်၊ မနက်စောစော လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်တာနဲ့ လတ်ဆတ်တဲ့ လေကို ရှူရှိုက်တာက ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ သက်စောင့်အားကို နိုးထစေပြီး မပင်ပန်းအောင် တားဆီးပေးနိုင်တာလား မသိဘူး"

ဟုန်လျန် ခေါင်းခါပြသည်၊ မနက်ခင်း လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ခြင်းမှ ဤသို့သော အစွမ်းမျိုးရှိသည်ဟု သူမ မကြားဖူးပေ။ သို့သော် ယနေ့တွင် သူမ အားအင်အပြည့် ရှိနေသည်မှာ အမှန်ပင်။ ဟုန်လျန်သည် သေချာစွာ ပြန်လည်စဉ်းစားနေသည်။ သူမ၏ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် တွန့်ချိုးနေပြီး နှုတ်ခမ်းများမှာလည်း တလှုပ်လှုပ်နှင့် အသေးစိတ် အချက်အလက်များကို တစ်ခုချင်းစီ စိစစ်နေ၏။ သူမ၏ အမူအရာမှာ တည်ကြည်သော်လည်း သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်အတွေးများထဲတွင် နစ်ဝင်နေပြီး ဝေဝါးနေသော မှတ်ဉာဏ်အပိုင်းအစအချို့ကို ပြန်လည်ဖော်ထုတ်ရန် ကြိုးစားနေသည်။

ဒီနေ့မနက်က ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တာလဲ ဟုန်လျန်၏ အတွေးများ မြန်ဆန်နေသည်။ မနက်စောစောတွင် သူမသည် မစ္စကျိကို သွားရှာခဲ့ပြီး သူမ၏ နတ်ဘုရားဆုတောင်းအကကို ကြည့်ခဲ့သည်။ မစ္စကျိ၏ ဆုတောင်းနေသည့် ပုံစံမှာ အလွန်ပင် စိတ်အားတက်ကြွဖွယ် ကောင်းလှသဖြင့် သူမ၏ စိတ်ဓာတ်ကို မြှင့်တင်ပေးခဲ့ကာ မြေကြီးထဲမှ အားအင်လှိုင်းတစ်ခု သူမ၏ကိုယ်အတွင်းထဲသို့ စီးဝင်လာသကဲ့သို့ ခံစားခဲ့ရ၏။ ဟုန်လျန်သည် သူမ၏ ရှာဖွေတွေ့ရှိမှုကြောင့် ပါးစပ်လေး အနည်းငယ် ဟသွားရသည်။

"ဒီနေ့ ကျွန်မတို့ မစ္စကျိ ကတာကို ကြည့်ခဲ့ကြတယ်လေ၊ သူမ ကနေတုန်းက ကျွန်မတစ်ကိုယ်လုံး နွေးထွေးသွားသလို ခံစားခဲ့ရတယ်"

စုဟယ်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

"မဖြစ်နိုင်တာ"

သူမ ချက်ချင်း ငြင်းဆိုခြင်းမပြုဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"အချိန်လည်း နည်းနည်း‌နောက်ကျနေပြီ၊ အနားယူပြီးမှ နေ့လယ်ကျမှ ဆက်လုပ်ကြရအောင်၊ အားလုံး အရင်သွားစားကြဦး"

ဟုန်လျန် ခေါင်းညိတ်သည်။ ခန္ဓာကိုယ်က မပင်ပန်းသော်လည်း အရာတစ်ခုတည်းကို အချိန်အကြာကြီး လုပ်နေရသဖြင့် သူမ၏ စိတ်မှာ အနည်းငယ် ထုံထိုင်းနေ၏။ မစ္စကျိသည်လည်း သူမ၏ အလုပ်များကို ချထားခဲ့ပြီး သူတို့နှစ်ဦးနှင့်အတူ မီးဖိုချောင်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။မီးဖိုချောင်မှ ထွက်လာသည်နှင့် စုဟယ်သည် ဟုန်လျန်ကို ဟင်းသီးဟင်းရွက် စိုက်ခင်းလေးရှိရာသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ဆွဲခေါ်သွား၏။ မစ္စကျိသည်လည်း ဘာကြောင့်မှန်း မသိဘဲ သူတို့နောက်မှ လိုက်လာခဲ့သည်။ စိုက်ခင်းလေးသို့ ရောက်သည်နှင့် စုဟယ်သည် ထူးခြားသောအရာတစ်ခုကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ သီးနှံပင်များမှာ ပို၍ မြင့်တက်လာပုံရ၏။

သူမ အမြင်မှားနေမှာစိုးသဖြင့် စုဟယ်သည် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်၍ မုန်ညင်းထုပ်များနှင့် ခရမ်းပင်များကို ဂရုတစိုက် စစ်ဆေးလိုက်သည်။ မနက်ပိုင်းက သူမ လာခဲ့စဉ်တွင် ရေခြောက်သွေ့ခြင်း၊ လေတိုက်ခြင်းနှင့် နေပူရှိန်တို့ကြောင့် မြေပေါ်သို့ လဲကျနေသည့် ခရမ်းပင်ပေါက်လေး တစ်ပင်ရှိသည်ကို သူမ မှတ်မိနေ၏။ မစ္စကျိမှာ သစ်ကိုင်းလေးတစ်ခုကို အသုံးပြု၍ ထိုအပင်ကို ထောက်ကူပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုခရမ်းပင်ပေါက်လေး၏ ပင်စည်မှာ ကျိုးနေသော်လည်း ၎င်း၏ အမြစ်များမှာ မြေကြီးထဲတွင် ခိုင်မြဲစွာ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ မစ္စကျိသည် သစ်သားချောင်းတစ်ခုကို ရှာ၍ ပင်ပေါက်လေး၏ ဘေးတွင် စိုက်ထူကာ ပင်စည်ကို ပြန်လည်မတ်သွားအောင် ထောက်ပေးခဲ့၏။ ထို့နောက် သစ်ကိုင်းနှင့် ပင်ပေါက်လေးကို ကြိုးမျှင်လေးဖြင့် တွဲ၍ ချည်နှောင်ပေးခဲ့သဖြင့် ၎င်းမှာ ထပ်မံလဲကျစရာ အကြောင်းမရှိတော့ပေ။ ထိုထောက်ကူထားသော သစ်ကိုင်းမှာ ခရမ်းပင်ပေါက်လေး၏ ထိပ်ဖျားနှင့် အတိအကျ ထိကပ်နေခဲ့ကြောင်း စုဟယ် မှတ်မိနေသည်။

စုဟယ်သည် ထိုခရမ်းပင်ပေါက်လေးကို ဂရုတစိုက် လိုက်ရှာကြည့်ရာ သေချာပါသည် သူမ မှတ်မိတာ မမှားခဲ့ပေ။ မူလက သစ်ကိုင်းနှင့် အရပ်အမောင်းတူညီနေသော ခရမ်းပင်ပေါက်လေးမှာ ယခုအခါ ရှည်ထွက်လာပြီး ၎င်း၏ အရွက်များမှာ ထိုသစ်သားချောင်းထက်ပင် မြင့်နေပြီဖြစ်သည်။ ခရမ်းပင်ပေါက်လေး၏ နုပျိုစိမ်းလန်းသော အရွက်များသည် နေမင်းဘက်သို့ မျက်နှာမူထားပြီး လေအဝေ့တွင် အသာအယာ လှုပ်ခတ်နေ၏။ အပင်၏ ထိပ်ဖျားတွင် စိမ်းနုရောင် အညွန့်လေးတစ်ခုမှာ အပေါ်သို့ အားမာန်ပါပါ ထွက်ပေါ်နေပြီး နေရောင်အောက်တွင် ထိုအညွန့်ပေါ်ရှိ အမွှေးနုလေးများကိုပင် မြင်တွေ့နေရသည်။ ၎င်းမှာ အသစ်ထွက်ပေါ်လာသော အရွက်နုလေး ဖြစ်သည်။

စုဟယ်သည် မစ္စကျိဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်မိ၏။ ဤအရာမှာ မစ္စကျိ၏ ဆုတောင်းမှုကို နတ်ဘုရားမှ တုံ့ပြန်လိုက်ခြင်းများလား။ သို့သော် သူမ၏ထူးခြားသော စွမ်းရည်မှာ "တောမီးရှို့၍ တောင်ယာခုတ်ခြင်း" ဖြစ်သည်။