လောကတွင် ရှားပါးသောအရာ……

ညဉ့်နက်ပိုင်း အချိန်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး နှင်းများက အဆက်မပြတ် ကျဆင်းနေ၏။

မြို့တံခါးရှေ့တွင် တန်းစီနေဆဲ ဖြစ်သော စစ်သားများက အလံကြီး တစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားသော စစ်သူကြီးတစ်ဦး မြို့ထဲမှ မြင်းစီး၍ ထွက်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

"မြို့ထဲကို မဝင်ရသေးတဲ့ စစ်သားတွေ အားလုံး အပြင်မှာပဲ စောင့်နေဖို့နဲ့ ဒီမြို့တံခါးကို ပိတ်ထားဖို့ စစ်သူကြီးက အမိန့်ပေးလိုက်တယ်..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ နောက်တွင် တန်းစီနေသော စစ်သားများအားလုံး ချက်ချင်း ဒေါသထွက်သွားကြပြီး ညည်းညူသံများ နေရာအနှံ့ ထွက်ပေါ်လာတော့၏။

တောင်ပိုင်းချူပြည်နယ်မှ ခရီးဝေး နှင်လာရသဖြင့် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အရရော၊ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရပါ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ဤကဲ့သို့သော ပြင်းထန်သည့် အအေးဒဏ်ကို ခံစားနေရသဖြင့် သူတို့၏ မကျေနပ်ချက်များကို ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းထား၍ မရနိုင်တော့ချေ။

ဘာလို့ ငါတို့ကို အပြင်မှာ ထားခဲ့ရတာလဲ….

"အကယ်၍ အပြင်မှာ နေရမယ်ဆိုရင် ငါတို့ အားလုံး အတူနေကြမယ်... စစ်သူကြီးက ငါတို့ကို တကယ်ပဲ အမှိုက်တွေလို သဘောထားနေတာပဲ..."

"အရမ်း အေးတယ်ကွာ... ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး ငါ အထဲဝင်မယ်... ဒီအပြင်ဘက်မှာ အအေးဒဏ်ကြောင့် အသေမခံနိုင်ဘူး..."

"ညီအစ်ကိုတို့... ငါတို့တွေ စစ်မှုထမ်းလာတာ ဆယ်နှစ်ကျော်ပြီ... ဘယ်လိုလုပ် သတ္တိကြောင်တဲ့ သူတွေလို မြို့ပြင်မှာ အအေးဒဏ်ကြောင့် အသေခံနိုင်မှာလဲ..."

မြို့ပြင်ရှိ စစ်သားများက စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး စကားပြောလေ ပို၍ပို၍ ဒေါသထွက်လာလေ ဖြစ်ကာ မြို့တံခါးဆီသို့ စတင် ပြေးဝင်လာကြတော့သည်။

စစ်သူကြီးများက စိတ်ဓာတ် တည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း သူတို့၏ ကြိုးပမ်းမှုများက ပြောင်းပြန် အကျိုးသက်ရောက်သွားသည်။

ဤသို့ဖြင့် မြို့တံခါးမှာ ပရမ်းပတာ အခြေအနေ သို့ ရောက်ရှိသွားတော့၏။

...

လေပြင်းများနှင့် နှင်းများ ကြားတွင်….

ချင်ယဲ့က လက်ရွေးစင် စစ်သည် များကို ဦးဆောင်၍ စီရင်စုအုပ်ချုပ်ရေးမှူးအိမ်တော်ဆီသို့ ချီတက်လာခဲ့သော်လည်း ထိုနေရာသို့ မရောက်မီမှာပင် မြင်းကို ဇက်ကြိုးဆွဲ၍ ရပ်တန့်လိုက်၏။

ရှေ့တွင် ရှည်လျားသော လမ်းမကြီး တစ်ခု ရှိပြီး လမ်း၏ အဆုံးတွင် ခေါင်းငုံ့ထားသော တောင့်တင်း ခိုင်မာသည့် ပုံရိပ်တစ်ခု ရပ်နေသည်။ ထိုပုံရိပ်တွင် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော ဆံပင်များရှိပြီး လက်များနှင့် ခြေထောက်များကို သံကြိုးများဖြင့် ချည်နှောင်ထားကာ ထိုသံကြိုးများက မြေကြီးနှင့် ပွတ်တိုက်မိပြီး ကျောချမ်းဖွယ် အသံတစ်ခုကို ထွက်ပေါ်နေစေသည်။

ချင်ယဲ့က ထိုသူ၏ မျက်နှာကို ရှင်းလင်းစွာ မမြင်ရသော်လည်း ဤလူက အန္တရာယ်များကြောင်း အလိုအလျောက် သိစိတ်က ပြောပြနေသည်။

လီရွှီကျုံးလည်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး လက်ထဲရှိ လက်နက်ရှည်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ကာ တစ်ယောက်တည်း ရှေ့သို့ တိုးသွားသည်။

သူတို့ နောက်တွင် မြင်းတပ်ဖွဲ့ တစ်ဖွဲ့ ရှိနေပြီး အဖွဲ့ဝင်တိုင်းက ထူးခြားသော အရှိန်အဝါကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြသော်လည်း သူတို့၏ မြင်းများက ရှေ့ရှိ သံကြိုးများ ချည်နှောင်ခံထားရသောလူကို မြင်သောအခါ မငြိမ်မသက် ဖြစ်ကာ ဟီသံများ စတင် ပြုလုပ်လာကြသည်။

ချင်ယဲ့က ဘယ်ဘက်ရှိ အဆောက်အအုံ မြင့်ကြီး တစ်ခုကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ အမိုးပေါ်သို့ တွားသွား တက်နေသော ဧရာမ မြွေပုံစံ အရိပ်ကြီး တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်း၏ မြွေနှင့်တူသော ခန္ဓာကိုယ်က အမှောင်ထုထဲတွင် လူပုံသဏ္ဌာန် အဖြစ် လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

"မူလအားဖြည့်နယ်ပယ်ရဲ့ ပဉ္စမအလွှာ... မယုံနိုင်စရာပဲ... မင်းနဲ့ ချင်းရှောင်ဂိုဏ်း က ဘယ်လို ဆက်ဆံရေးမျိုးရှိလဲဆိုတာ ငါ သိချင်လိုက်တာ..."

အမျိုးသမီး အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူမ၏ လေသံက မကောင်းဆိုးဝါးဆန်ကာ သူမ၏ စကားများတွင် သရော်လှောင်ပြောင်သည့် လေသံများ ပါဝင်နေသည်။

လီရွှီကျုံးနှင့် ကျားကွမ်တို့ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်တော့ သူတို့ နှစ်ဦးစလုံး၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်တက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူတို့က အမျိုးသမီး၏ စစ်မှန်သော မျက်နှာကို မမြင်ရသော်လည်း အမျိုးသမီး၏ ခန္ဓာကိုယ် အောက်ပိုင်းမှာ မြွေတစ်ကောင်၏ ခန္ဓာကိုယ် ဖြစ်နေကြောင်း သူတို့ မြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။

မိစ္ဆာဝိညာဉ်….

ထိုအခိုက်၌ ရှည်လျားသော လမ်းမကြီး၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်ရှိ အိမ်များ၏ အမိုးစွန်းများပေါ်သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပုံရိပ်များ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ခုန်တက်လာကြပြီး တစ်ယောက်စီတိုင်းထံမှ တစ္ဆေချီများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

ထိုအခါ စစ်မြင်းများ အားလုံးက မငြိမ်မသက် ဖြစ်ကာ ဆူပူလာကြသဖြင့် သူတို့၏ ကျောပေါ်ရှိ စစ်သားများ အတွက် ထိန်းချုပ်ရန် ခက်ခဲလာသည်။

ချင်ယဲ့က အဆောက်အအုံ မြင့်ကြီး ပေါ်ရှိ မြွေမိန်းကလေးကို အဝေးမှ လှမ်းကြည့်၍ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မင်းတို့ သတ္တဝါဆိုးတွေ ဘယ်က ရောက်လာတာလဲ... မင်းတို့ ဘာလိုချင်တာလဲ..."

မြွေမိန်းကလေးက….

"ဘာလုပ်ဖို့လဲဆိုတော့ မင်းတို့ အားလုံးကို စားပစ်ဖို့ပေါ့..."

သူမ စကားပြော ပြီးဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ချင်ယဲ့ထံသို့ ခုန်အုပ်လာပြီး လွင့်ဝဲနေသော နှင်းများကို ဖောက်ထွင်းလာသည့် ချွန်ထက်သော မြှားတစ်စင်းကဲ့သို့ သူ့ထံသို့ တည့်မတ်စွာ ဦးတည်လာသည်။

သူမက အလွန် မြန်ဆန်လွန်းသဖြင့် ချင်ယဲ့က အလိုအလျောက် တောင်ဝှေးကို မြှောက်လိုက်သော်လည်း နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဝှစ်...

ထိုစဉ် လေထုကို ခွဲထွက်သွားသော စူးရှသည့် အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး မြွေမိန်းကလေး၏ အမူအရာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပြောင်းလဲသွား၏။ သူမက အလိုအလျောက် ကိုယ်ကို ဘေးသို့ လှည့်လိုက်သော်လည်း သူမ၏ ပါးပြင် ပြတ်ရှသွားဆဲ ဖြစ်ပြီး အမည်းရောင် သွေးများ ပန်းထွက်လာသည်။ သူမက ဘေးရှိ အမိုးစွန်းပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်ရာ ကျိုးပဲ့နေသော အုပ်ကြွပ်ပြားများ လွင့်စင်သွားပြီး နှင်းများ ကျဆင်းလာကာ နှင်းမြူများ အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွား၏။

ချင်ယဲ့ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်တော့ လမ်း၏ ဘယ်ဘက်ခြမ်းရှိ အဆောက်အအုံ တစ်ခု၏ အမိုးစွန်းပေါ်သို့ ပျံသန်းလာပြီး ဆင်းသက်လာသော ပုံရိပ် တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"တတိယ ဂိုဏ်းတူဦးလေး..."

ထိုသူကိုမြင်သည်နှင့် ချင်ယဲ့က အံ့အားသင့်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ရောက်လာသူမှာ အခြား မည်သူမျှ မဟုတ်ဘဲ ကျန်းကျောက်ရှားပင် ဖြစ်သည်။

အပြာရောင် ဝတ်ရုံများ လွင့်ဝဲနေသော ကျန်းကျောက်ရှားက နှင်းများကို မျက်နှာမူ၍ ဓားကို ကိုင်ဆောင်ကာ မတ်တတ်ရပ်နေ၏။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ဓားချီများက တောက်ပစွာ လင်းလက်နေပြီး မှေးမှိန်နေသော ယွင်တိမြို့တွင် စူးရှ တောက်ပစွာ ထင်ရှားနေသည်။

လီရွှီကျုံးနှင့် ကျားကွမ်တို့လည်း ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ကျန်းကျောက်ရှားကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူတို့ နှစ်ဦးမှာ ဆွံ့အသွားကြပြီး ဓားနတ်ဘုရားတစ်ပါး ကမ္ဘာမြေသို့ ဆင်းသက်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသလိုခံစားလိုက်ရသည်။ သူ ထိုနေရာတွင် ရပ်နေရုံဖြင့် လူများကို ပြိုင်ဘက်ကင်း အရှိန်အဝါ တစ်ခု ပေးစွမ်းနေပေသည်။

မြွေမိန်းကလေးက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး ကျန်းကျောက်ရှားကို စူးရဲစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ ညက မှောင်မိုက်နေပြီး သူမကလည်း ကျန်းကျောက်ရှား၏ မျက်နှာကို ရှင်းလင်းစွာ မမြင်ရချေ။ ကျန်းကျောက်ရှားက သူမကို အလွန် ပြင်းထန်သော ဖိအား တစ်ခု ပေးစွမ်းနေသည်ကိုတော့ ဝန်ခံရပေမည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်…

ယွင်တိမြို့ထဲမှ ဖုတ်ကောင် အမြောက်အမြား ထွက်ပေါ်လာကြသည်။ သူတို့က မြေကြီးထဲမှ ထွက်ပေါ်လာကြပြီး နံရံများကို ဖြိုခွဲကာ တံခါးများကို ချိုးဖျက်၍ ချင်ယဲ့၏ စစ်တပ်ဆီသို့ တစ်ဟုန်ထိုး ပြေးဝင်လာကြသည်။

ထိုအခါ ယွင်တိမြို့၏ တိတ်ဆိတ်မှုက အိမ်များ အတွင်း ခိုလှုံနေကြသော စစ်သား အချို့၏ စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်သံများကြောင့် ကျိုးပျက်သွားတော့သည်။

မြို့တံခါးတွင် စစ်သားများက အရူးများကဲ့သို့ မြို့ထဲသို့ ပြေးဝင်လာကြပြီး လုံးဝ ဖရိုဖရဲ အခြေအနေကို ဖန်တီးနေကြ၏။ မြို့တွင်းရှိ အမှောင်ထုထဲတွင် လူအုပ်ကြီး ပြေးလွှားနေသည်ကို သူတို့ သတိမထားမိကြသလို မြို့ပြင်ရှိ နှင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေသော မြေကြီးထဲမှ ပုံရိပ်များ ထွက်ပေါ်လာသည်ကိုပင် မသိရှိကြချေ။

အမှောင်ထုထဲရှိ ပုံရိပ်များက တိတ်ဆိတ်သော အမိန့် တစ်ခုခုကို လက်ခံရရှိလိုက်သည့်နှယိ စစ်သားများဆီသို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း နီးပါး ပြေးဝင်လာကြ၏။ သူတို့၏ ဟိန်းဟောက်သံများက ညကောင်းကင်ယံတွင် လျင်မြန်စွာ ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး ယွင်တိမြို့ကို ဖရိုဖရဲ အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားစေသည်။

မြို့ပြင်တွင် နောက်ဆုံး၌ ရပ်နေသော စစ်သားများက သူတို့၏ နောက်မှ အသံတစ်သံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် သလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ကြောက်လန့်တကြား အသက်ထွက်မတတ် ဖြစ်သွားကြသည်။

ဖုတ်ကောင်များက သူတို့ဆီသို့ ပြေးဝင်လာနေပြီး ထိုသတ္တဝါများ၏ အရုပ်ဆိုး အကျည်းတန်သော မျက်နှာများကို အသည်းထိတ်ဖွယ် သူတို့ မြင်တွေ့လိုက်ကြရသည်။

"တစ္ဆေတွေရှိတယ်..."

တောင့်တင်း ခိုင်မာသော စစ်သား တစ်ဦးက အသံကုန် အော်ဟစ်လိုက်ရာ ပိုမိုများပြားသော စစ်သားများကို လှည့်ကြည့်လာစေသည်။ ဖုတ်ကောင် များကို မြင်သောအခါ သူတို့ အားလုံး လန့်ဖြတ်သွားကြသည်။

သူတို့ ထပ်၍ မစဉ်းစားနိုင်မီမှာပင် ဖုတ်ကောင်များ၏ နောက်ရှိ အမှောင်ထုထဲတွင် အလင်းစက်လေးများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ညကောင်းကင်ယံတွင် တောက်ပနေသော ကြယ်လေးများသဖွယ်ထွန်းလင်းလာသည်။ ထို့နောက် ဖုတ်ကောင်များ မြေကြီးပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး သွေးများ နေရာအနှံ့ ပန်းထွက်သွားသည်ကိုသာ သူတို့ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ချင်းရှောင်ဂိုဏ်းမှ တပည့်များက အမှောင်ထုထဲမှ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ခုန်ထွက်လာကြပြီး ချင်းရှောင်ဓား များကို ကိုင်ဆောင်ကာ လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ ဖုတ်ကောင်များကို သတ်ဖြတ်လာကြသည်။ သူတို့က ဓားများကို ရှေ့သို့ ထိုးစိုက်၍ ဖုတ်ကောင်များ၏ နှလုံးသားများကို နောက်ကျောမှနေ၍ ဖောက်ထွင်းပစ်လိုက်ကြသည်။ အချို့သော တပည့်များက ပို၍ ရက်စက်ကြပြီး ဖုတ်ကောင်များကို တိုက်ရိုက် အပိုင်းပိုင်း ခုတ်ထစ်ပစ်လိုက်ကြသည်။

ဖုတ်ကောင်တစ်ကောင်ကို တစ်စုံတစ်ယောက်က သတ်ဖြတ်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ထိတ်လန့်နေခဲ့သော စစ်သားများ လျင်မြန်စွာ တည်ငြိမ်သွားကြပြီး မကြာမီမှာပင် တစ်ပြေးညီ အပြာရောင် ဝတ်ရုံများ ဝတ်ဆင်ထားသော ဤလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် လူများမှာ ချင်းရှောင်ဂိုဏ်းမှ ဖြစ်ကြောင်း အချို့က မှတ်မိသွားကြသည်။

လျူကျင်း၏ သခင်မှာ ချင်းရှောင်ဂိုဏ်း မှ ဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်း သိကြသည်။

လျူကျင်းသည် ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးက ထောက်ခံထားသော သူ မဟုတ်ပါလား။

စစ်သားများ ဝမ်းသာအားရ မဖြစ်နိုင်မီမှာပင် မြို့ထဲမှ အော်ဟစ်သံများနှင့် ဟိန်းဟောက်သံများကို လျင်မြန်စွာ ကြားလိုက်ရပြန်သည်။

ဝှစ်... ဝှစ်... ဝှစ်...

လေထုကို ခုတ်ဖြတ်သွားသော ဓားသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ချင်းရှောင်ဂိုဏ်းမှ တပည့်များက ဓားပျံ များ စီးနင်းကာ ကောင်းကင်ယံမှ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဆင်းသက်လာကြပြီး မြို့ရိုးများကို လျင်မြန်စွာ ကျော်ဖြတ်၍ မြို့ထဲသို့ တစ်ဟုန်ထိုး ဝင်ရောက်သွားကြသည်။

အများနည်းတူ ပုံရိပ် နှစ်ခုက ကောင်းကင်ယံမှ ဆင်းသက်လာပြီး မြို့ရိုးပေါ်တွင် ဆင်းသက်လိုက်ကြသည်။ သူတို့မှာ အခြား မည်သူမျှ မဟုတ်ဘဲ ကျောက်ကျိန်းနှင့် လီရန်တို့ပင် ဖြစ်သည်။

သူတို့ မျက်နှာမူထားသော လမ်းမကြီးက မှောင်မိုက်နေသော်လည်း မြေကြီးထဲမှ တွားသွား ထွက်လာသော ဖုတ်ကောင် အများအပြားကို သူတို့ မြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။

"ပြောရမယ် ဆိုရင် ငါတို့ နှစ်ယောက်က တစ်ခါမှ ယှဉ်တွဲပြီး မတိုက်ခိုက်ဖူးဘူးနော်..."

လီရန်က ရယ်မောလိုက်ပြီး အမှောင်ထုထဲမှ အထူး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တစ္ဆေချီ အရှိန်အဝါ နှစ်ခုကို သူ အာရုံခံမိလိုက်သည်။

ဤသည်မှာ ဂိုဏ်းချုပ် ပြောခဲ့သော တစ္ဆေဘုရင်တောင်ကြားက မိစ္ဆာများဖြစ်ပေမည်။

သူသည် ယခုချိန်၌ စိုးရိမ် ထိတ်လန့်မှုနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှု နှစ်ခုစလုံးကို ခံစားနေရသည်။

ကျောက်ကျိန်း၏ အကြည့်က မိစ္ဆာဝိညာဉ်များထဲမှ တစ်ကောင် အပေါ်တွင် စူးစိုက်နေပြီ ဖြစ်၏။ ၎င်းက ပေါ့ပါး သွက်လက်သော ခန္ဓာကိုယ် ရှိသည့် မျောက်နှင့်တူသော မိစ္ဆာဝိညာဉ် တစ်ကောင် ဖြစ်ကြောင်း သူ ဝေဝါးဝါး မြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။

"ယှဉ်တွဲ တိုက်ခိုက်မယ် ဟုတ်လား... မဟုတ်ဘူး... ဘယ်သူက တစ္ဆေစစ်သည် တွေကို ပိုပြီး သတ်နိုင်မလဲဆိုတာ ပြိုင်ရမှာ..."

ကျောက်ကျိန်းက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး စကားဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မှော်ပညာတစ်ခုကို ချက်ချင်း အသုံးပြုလိုက်သဖြင့် ကြီးမားသော မူလချီစွမ်းအင်များက သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ရွှေရောင် အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

လီရန်က ပြုံး၍ သူ့နောက်သို့ လိုက်ပါကာ ကျောက်ကျိန်းကဲ့သို့ပင် ရွှေရောင် မူလချီစွမ်းအင်များကို စုစည်းရန် မှော်ပညာတစ်ခုကို အသုံးပြုလိုက်သည်။

သူတို့၏ မူလချီစွမ်းအင်များ ရွှေရောင် နဂါးများ အဖြစ်သို့ လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားကြသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်တည်း သူတို့က လေထဲသို့ ခုန်တက်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ ရွှေရောင် နဂါး ပုံစံများက အပြည့်အဝ ပုံသဏ္ဌာန် ပေါ်လာကာ လက်သည်းငါးချောင်း ပါရှိသော ရွှေရောင် နဂါးကြီး နှစ်ကောင် အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး မြို့ရိုးအောက်ရှိ အမှောင်ထုထဲသို့ ထိုးဆင်းသွားကြတော့သည်။

နတ်နဂါးအသွင်ပြောင်းခြင်းဖြစ်စဉ်အတွင်း နဂါးများ၏ ဟိန်းဟောက်သံများက ညကောင်းကင်ယံတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး နဂါးများ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော ရွှေရောင် အလင်းတန်းများက ယွင်တိမြို့၏ ထောင့်တိုင်းကိုပင် လင်းထိန်သွားစေသည်။

နတ်နဂါးနှစ်ကောင်၏ အထက်တွင် နှင်းများနှင့် မြူများကို ချင်းရှောင်ဂိုဏ်း မှ တပည့်များက ဆုတ်ဖြဲပစ်လိုက်ပြီး ပိုမိုများပြားသော ချင်းရှောင်ဂိုဏ်းမှ တပည့်များက မြှားမိုး တစ်ခုကဲ့သို့ ယွင်တိမြို့အတွင်းသို့ တစ်ဟုန်ထိုး ဝင်ရောက်သွားကြသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်….

ချင်ယဲ့နှင့်လီရွှီကျုံးတို့ ဝိုင်းရံခံထားရပြီ ဖြစ်သည်။ လမ်းမကြီး တစ်ခုလုံးက ဖုတ်ကောင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး သူတို့က ကျားကွမ်ကို ကာကွယ်ပေးကာ အရပ်လေးမျက်နှာမှ တိုက်ခိုက်လာသော ဖုတ်ကောင် များကိုသာ ကာကွယ်နိုင်တော့သည်။

သူတို့၏ မြင်းတပ်ဖွဲ့ကလည်း တိုက်ပွဲတွင် ပါဝင်နေပြီး ချင်ယဲ့တို့​ကို မကူညီနိုင်တော့ပေ။

ထိုအချိန်တွင် ကျန်းကျောက်ရှားနှင့် မြွေမိန်းကလေးတို့က အမိုးပေါ်တွင် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်နေကြပြီ။ သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများက အလွန် မြန်ဆန်လွန်းသဖြင့် သာမန်လူများ အနေဖြင့် သာမန် မျက်စိဖြင့် တစ်ချက်လောက်ပင် မြင်တွေ့ရန် မဖြစ်နိုင်ချေ။

ကျန်းကျောက်ရှားက မြွေမိန်းကလေးကို စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး သူမ၏ စွမ်းရည်များကို စိတ်ထဲမှ အကဲဖြတ်နေသည်။

အံ့မခန်း မြန်ဆန်တယ်….

မယုံနိုင်လောက်အောင်အရှိန်မြန်တဲ့ ကိုယ်ပိုင် ကုသနိုင်စွမ်း ရှိတယ်…

ရန်သူတွေကို မလှုပ်ရှားနိုင်အောင် လုပ်ဖို့ တိုက်ပွဲအတွင်း မမြင်ရတဲ့ အဆိပ်ငွေ့ တစ်ခု ထုတ်လွှတ်နိုင်စွမ်း ရှိတယ်…..

ကျန်းကျောက်ရှား မမြင်ရသော အဆိပ်ငွေ့ကို ပထမဆုံးအကြိမ် ထိတွေ့မိစဉ်က လက်ချောင်းများ ထုံကျင်သွားခဲ့သဖြင့် အံ့အားသင့်သွားပြီး ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်ကို ဓားချီများဖြင့် ချက်ချင်း ဖုံးလွှမ်းလိုက်သဖြင့် အထိအခိုက် မရှိ လွတ်မြောက်လာနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဝိညာဉ်အသိအာရုံအဆင့်ရဲ့ အသွေးအသားက အရမ်းကို အရသာရှိမှာပဲ..."

မြွေမိန်းကလေးက မကောင်းဆိုးဝါးဆန်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူမက ရှောင်တိမ်းခြင်း မရှိဘဲ ဆက်လက် တိုက်ခိုက်နေကာ ဒဏ်ရာရလျှင်ပင် ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိချေ။

ကျန်းကျောက်ရှားက ပြန်လည် မဖြေကြားခဲ့ပေ။ သူက ရွှီနင်းထက် စွမ်းဆောင်ရည် မနိမ့်ကျကြောင်း သက်သေပြရန် မိစ္ဆာဝိညာဉ် တစ်ကောင်ကို အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းရမည် ဖြစ်၏။

ထိုစဉ် ဓားအလင်းတန်း တစ်ခုက ကျန်းကျောက်ရှားနှင့် မြွေမိန်းကလေး တို့ကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး စီရင်စုအုပ်ချုပ်ရေးမှူးအိမ်တော် ဆီသို့ ဦးတည်သွားရာ မြွေမိန်းကလေးကို မျက်မှောင်ကြုတ်သွားစေသည်။

သူမ အဝေးကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ ချင်းရှောင်ဂိုဏ်းမှ တပည့် အမြောက်အမြား မြို့ထဲသို့ တစ်ဟုန်ထိုး ဝင်ရောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူမ၏ နှလုံးသား လေးလံသွားတော့သည်။

"ဖြစ်လာမယ့် ကိစ္စက နောက်ဆုံးတော့ ဖြစ်လာခဲ့ပြီပဲ..."

မြွေမိန်းကလေးက တိတ်ဆိတ်စွာ တွေးလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာက ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားကာ အမြန်နှုန်း သိသိသာသာ မြင့်တက်လာပြီး ကျန်းကျောက်ရှား အပေါ် ကျရောက်နေသော ဖိအားများကို ပိုမို ပြင်းထန်လာစေသည်။

……….

ဝှစ်...

ရှန်ယွဲ့က ကောင်းကင်ယံမှ ဆင်းသက်လာပြီး စီရင်စုအုပ်ချုပ်ရေးမှူးအိမ်တော် တံခါး၏ အမိုးစွန်းပေါ်တွင် ဆင်းသက်လိုက်သည်။စီရင်စုအုပ်ချုပ်ရေးမှူးအိမ်တော် အတွင်းရှိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တစ္ဆေချီ များကို သူ အာရုံခံမိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ဝုန်း...

မိုးခြိမ်းသံ တစ်ခုက နှင်းများ ကျဆင်းနေသော ညကို လင်းထိန်သွားစေသဖြင့် ရှန်ယွဲ့ မော့ကြည့်လိုက်တော့ ညကောင်းကင်ယံတွင် လှိမ့်တက်နေသော မည်းမှောင်သည့် တိမ်တိုက်များ အတွင်း၌ လူးလွန့်နေသော နဂါး တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဧရာမ သတ္တဝါကြီး တစ်ကောင်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဒီနှင်းတွေက မိစ္ဆာဝိညာဉ်တွေကြောင့် ဖြစ်နေတာထင်တယ်…”

တည်ငြိမ်နေသောရှန်ယွဲ့၏ အကြည့်များက စီရင်စုအုပ်ချုပ်ရေးမှူးအိမ်တော်သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားပြန်သည်။

သူ့ အကြည့်နောက်သို့ လိုက်ကြည့်ပါက စီရင်စုအုပ်ချုပ်ရေးမှူးအိမ်တော် အတွင်းရှိ ဧရာမ နန်းတော်ကြီးတစ်ခုကို မြင်တွေ့နိုင်ပြီး ၎င်း၏ ရှေ့တွင် လှေကားထစ် အနှစ်ဆယ်၊ သုံးဆယ်ခန့် ရှိသော ရှည်လျားသည့် ကျောက်ဖြူ လှေကား တစ်ခု ရှိနေသည်ကို မြင်ရပေမည်။

စီရင်စုအုပ်ချုပ်ရေးမှူးအိမ်တော် တစ်ခုလုံး လူသူကင်းမဲ့နေပြီး သေမတတ် တိတ်ဆိတ်နေပုံပင်။

ဂျိန်း...

ရုတ်တရက် ဧရာမ နန်းတော်ကြီး၏ တံခါးများ ပွင့်လာပြီး အေးစက်သော လေပြင်း တစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာကာ ပေတစ်ရာ အကွာအဝေးမှ ရှန်ယွဲ့၏ ဆံပင်များနှင့် ဝတ်ရုံများကို လွင့်ဝဲသွားစေသည်။

ရှန်ယွဲ့က မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ပြီး လက်ထဲရှိ သစ်သားဓားထံမှ ဓားချီ မျှင်လေးများ ထွက်ပေါ်လာကာ သူ့ လက်မောင်း တစ်လျှောက် အပေါ်သို့ တက်လာကြသည်။

"မူလအားဖြည့်နယ်ပယ်ရဲ့ နဝမအလွှာ မှာ ဒီလို ဓားဆန္ဒမျိုး တွေ့ရတာ ရှားတယ်..."

မိစ္ဆာကြီးလော့၏ အသံက စီရင်စုအုပ်ချုပ်ရေးမှူးအိမ်တော် အတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး လေသံက ဂရုမစိုက်သကဲ့သို့ပင်။

ရှန်ယွဲ့က….

"မင်း တစ္ဆေ မဖြစ်ခင်က အတွေ့အကြုံ တော်တော်လေး ရှိခဲ့ပုံရတယ်..."

ဘုန်းခနဲ အသံနှင့်အတူ ရှေ့ရှိ မဏ္ဍပ် တစ်ခု၏ အမိုးစွန်း ရိုက်ချိုးခံလိုက်ရပြီး ပိန်လှီသော အဘိုးအို တစ်ဦး ခုန်ထွက်လာချေပြီ။ သူ့တွင် လက်လေးဖက် ရှိပြီး လက်တစ်ဖက်စီတွင် အရိုးဓား တစ်လက်စီ ကိုင်ဆောင်ထားသည်။ သူ့ မျက်လုံးများကို သွေးစွန်းနေသော အဝတ်စ တစ်ခုဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားပြီး မျက်နှာ အောက်ပိုင်းတခုလုံး ပျက်စီးနေကာ နှာခေါင်းရိုးနှင့် သွားများ ပေါ်လွင်နေသဖြင့် အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေတော့သည်။

ရှန်ယွဲ့က ချက်ချင်း ရှောင်တိမ်းလိုက်သော်လည်း လက်လေးဖက်မိစ္ဆာက သူ့ရှေ့သို့ တည့်တည့် ပြေးဝင်လာသည်။

သူက ကာကွယ်ရန် ဓားကို မြှောက်လိုက်သော်လည်း ဧရာမ အင်အား တစ်ခုကြောင့် လွင့်ထွက်သွားခဲ့သည်။

"ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အင်အားပဲ..."

ရှန်ယွဲ့မ အံ့အားသင့်သွားကာ ပေဒါဇင်နှင့်ချီ၍ လွင့်ထွက်သွားပြီး အမိုးပေါ်တွင် ဆင်းသက်လိုက်ရသည်။ ကျန်ရှိနေသော အင်အားက သူ့ကို ဖိနှိပ်ထားပြီး နောက်သို့ လျှောတိုက်သွားစေကာ အုပ်ကြွပ်ပြား အစအနများ လွင့်စင်သွားစေသည်။

သူ သေချာစွာ ကြည့်လိုက်တော့ လက်လေးဘက်မိစ္ဆာက အဝေးတွင် ရပ်နေပြီး သူ့ကို ထပ်မံ တိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုတော့သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တည်းသော တိုက်ခိုက်မှု တွင်ပင် ရှန်ယွဲ့က သူနှင့် ပြိုင်ဘက်ကြားရှိ ကျွမ်းကျင်မှု ကွာဟချက် ကြီးမားမှုကို ခံစားသိရှိနိုင်ပေသည်။

သစ်သားဓားကို ကိုင်ထားသော လက်မောင်းက ထိန်းမနိုင် သိမ်းမရ တုန်ယင်နေ၏။ ဤသည်က စိတ်ဆန္ဒဖြင့် ထိန်းချုပ်၍ ရနိုင်သော ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်၏ တုံ့ပြန်မှုမျိုး မဟုတ်တော့ချေ။