အခန်း (၁-၂)

အခန်း (၁) ဓားပြတိုက် လုယက်ခြင်းစနစ်

"အဘိုးကြီး... ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို လိမ်ခဲ့တယ်... ခင်ဗျားရဲ့ ဖျောင်မြောင်ဂိုဏ်းက ဖျောင်ရွှယ်နယ်မြေမှာ နံပါတ်တစ်ဂိုဏ်းလို့ ပြောခဲ့တယ်လေ... ဒါပေမဲ့ သောက်ကျိုးနည်း အခု ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်းပဲ ကျန်တော့တယ်..."

"ဒီဘယ်လို စုတ်ပြတ်နေတဲ့ ဂိုဏ်းလဲ... အကုန်လုံးက ယိုယွင်းနေတဲ့ သစ်သားအိမ်တွေကြီးပဲကို ခင်ဗျားက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ရှင်းယန်လို့ ခေါ်ရဲသေးတယ်ပေါ့..."

"ခင်ဗျား တကယ် ရက်စက်တာပဲ... ဖျောင်မြောင်ဂိုဏ်းရဲ့ အမွေအနှစ်တွေ လုံးလုံးလျားလျား မပြတ်တောက်သွားဖို့အတွက် ကျွန်တော့်ကို တာအိုနှလုံးသား ကျိန်စာတောင် ကျိန်ခိုင်းခဲ့သေးတယ်..."

"ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို ဖျက်ဆီးလိုက်တာပဲ... ကျွန်တော်က လန်ယွဲ့ဂိုဏ်းကို ဝင်ပြီး အဲ့ဒီ သေမျိုးမဟုတ်တဲ့သူတွေကို ဒုက္ခပေးဖို့ စဉ်းစားထားတာ..."

"ခင်ဗျားကို ကျွန်တော် ကျိန်စာတိုက်တယ်... သံသရာထဲကို ဘယ်တော့မှ ဝင်ရောက်နိုင်ခြင်း မရှိပါစေနဲ့..."

"ကျွန်တော့်မှာ ထူးချွန်တဲ့ ပါရမီရှိပြီး အနာဂတ်မှာ မဟာဧကရာဇ်တစ်ပါး သေချာပေါက် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ခင်ဗျား ပြောခဲ့တယ်လေ... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကျွန်တော့်ကို ဒီလိုမျိုး လှည့်စားရက်တာလဲ..."

"ကောင်းကင်ကြီးရေ... ဝိညာဉ်ကူးပြောင်းလာသူတစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ ကျွန်တော်က အဘိုးကြီးတစ်ယောက်ရဲ့ လှည့်စားတာကို ခံလိုက်ရတယ်... ကျွန်တော် ဘယ်ကိုသွားပြီး တရားမျှတမှု တောင်းဆိုရမလဲ..."

ဖျောင်ရွှယ်နယ်မြေရှိ ဖျောင်မြောင်ဂိုဏ်းတွင် လူငယ်တစ်ဦးသည် သင်္ချိုင်းဂူတစ်ခုရှေ့၌ အသံကျယ်လောင်စွာ ဆဲရေးတိုင်းထွာနေပေ၏။

ဤလူငယ်၏ အမည်မှာ ကျိုးယွမ်ဖြစ်ပြီး ကမ္ဘာမြေမှ ဝိညာဉ်ကူးပြောင်းလာသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

သူသည် ဤကမ္ဘာသို့ ရောက်ရှိနေသည်မှာ သုံးနှစ်ရှိပြီဖြစ်ကာ ယမန်နေ့ကမှ ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့်တစ်သို့ အောင်မြင်စွာ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ ပထမဆုံး ဝိညာဉ်ကူးပြောင်းလာချိန်တွင် ဖျောင်မြောင်ဂိုဏ်း၏ ၂၉၉ ဆက်မြောက် ဂိုဏ်းချုပ်ဖြစ်သော ရွှမ်ချန်ကျီ၏ လှည့်စားခြင်းကို ခံခဲ့ရပေ၏။ ဤကမ္ဘာကြီးအကြောင်းကို နားလည်ရန် အချိန်ပင် မရလိုက်ဘဲ ဖျောင်မြောင်ဂိုဏ်းသို့ ခေါ်ဆောင်ခြင်းခံခဲ့ရသည်။

ဖျောင်မြောင်ဂိုဏ်းသည် ဖျောင်ရွှယ်နယ်မြေ၌ နံပါတ်တစ်ဂိုဏ်းဖြစ်ပြီး လှပသော အမျိုးသမီးများနှင့် ပြည့်နှက်နေကြောင်း ရွှမ်ချန်ကျီက သူ့ကို ပြောခဲ့သည်။

ရွှမ်ချန်ကျီသည် ဂိုဏ်းချုပ်ဖြစ်ပြီး သူသည် ဂိုဏ်း၏ ကိုယ်ပိုင်တပည့် ဖြစ်လာမည်ဟု ဆိုလေ၏။

ကျိုးယွမ်သည် အလွန်တရာ ခေါင်းမူးသွားပြီး ရွှမ်ချန်ကျီ ခေါ်ဆောင်ရာသို့ ထိုအတိုင်းပင် ပါသွားခဲ့ပေသည်။

ဝိညာဉ်သွေးကြောငါးခု ပိုင်ရှင်ဖြစ်သော ကျိုးယွမ်ကို ရွှမ်ချန်ကျီသည် ခက်ခက်ခဲခဲ လှည့်စားနိုင်ခဲ့သဖြင့် သူ့ကို ထွက်ပြေးခွင့် မပေးနိုင်သည်မှာ သဘာဝပင် ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် သူ့ကို ကောင်းကင်တာအို ကျိန်စာတိုက်ရန် လှည့်စားခဲ့လေသည်။

"အထက်က ကောင်းကင်တာအို သိတော်မူပါ... ကျွန်တော် ကျိုးယွမ်က ဖျောင်မြောင်ဂိုဏ်းကို မိမိသဘောဆန္ဒအလျောက် ဝင်ရောက်ပြီး လုံးလုံးလျားလျား သစ္စာဖောက်မှာ မဟုတ်ပါဘူး... ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့်တစ်ကို မရောက်မချင်း ဒီဂိုဏ်းကနေ ဘယ်တော့မှ ထွက်ခွာမှာ မဟုတ်ပါဘူး... အကယ်လို့ ဖောက်ဖျက်ခဲ့ရင် မိုးကြိုးငါးချက် ပစ်ခံရပါစေ..."

ဝိညာဉ်သွေးကြောငါးခုသည် အမှိုက်အဆင့် ဝိညာဉ်သွေးကြောဖြစ်သည်မှာ သေချာသော်လည်း လုံးလုံးလျားလျား မရှိသည်ထက်မူ ကောင်းမွန်ပေ၏။

ဖျောင်မြောင်ဂိုဏ်းသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် ကျိုးယွမ်ခမျာ အလွန်တရာ အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ ဤနေရာသည် ပျက်စီးနေသော တောင်တစ်တောင်သာ မဟုတ်ပါလော။

ထိုညတွင် သူသည် လုံးလုံးလျားလျား တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ချက်ချင်း ထွက်ပြေးလေတော့၏။

သို့သော် ဖျောင်မြောင်ဂိုဏ်း၏ နယ်နိမိတ်မှ အပြင်သို့ ရောက်သွားချိန်တွင် ကောင်းကင်ထက်၌ မိုးကြိုးတိမ်တိုက်များ စုဝေးလာပြီး အထက်မှနေ၍ မိုးကြိုးပစ်ချလေတော့သည်။

ကျိုးယွမ်သည် မိုးကြိုးအကြိမ်ကြိမ် အပစ်ခံရပြီး ထိုနေရာတွင်ပင် သေလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ရ၏။

ကျိုးယွမ်ခမျာ ငိုချင်သော်လည်း မျက်ရည်များ ထွက်မလာခဲ့ချေ။ ကမ္ဘာမြေပေါ်တွင် သူသည် ကျိန်စာများစွာ ကျိန်ခဲ့ဖူးသော်လည်း တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ အမှန်တကယ် ဖြစ်မလာခဲ့ပေ။ ဤနေရာ၌ အဘယ်ကြောင့် ကွာခြားနေရသနည်း။

မိုးကြိုးပစ်ခံရသဖြင့် သတိလစ်သွားသော ကျိုးယွမ်ကို ရွှမ်ချန်ကျီက ကယ်တင်ခဲ့ပြီး ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာရန် ဆယ်ရက်ကြာ အချိန်ယူခဲ့ရသည်။

ဆယ်ရက်အကြာတွင် ကျိုးယွမ် ထပ်မံထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားခဲ့ရာ မိုးကြိုး ထပ်မံအပစ်ခံရပြီး ဤတစ်ကြိမ်တွင် ပို၍ပင် ပြင်းထန်ပေ၏။

ရွှမ်ချန်ကျီက သူ့ကို ကယ်တင်ပြီးနောက် ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာရန် ရက်နှစ်ဆယ် ကြာမြင့်ခဲ့လေသည်။

ကျိုးယွမ်ခမျာ သေချင်စိတ်ပေါက်သွားသော်လည်း လက်တွေ့အခြေအနေကိုသာ လက်ခံနိုင်ခဲ့သည်။

ရွှမ်ချန်ကျီမှ အတင်းအကျပ် ကျိန်ဆိုခိုင်းခဲ့သော ကျိန်စာကို တွေးမိချိန်တွင် ရွှမ်ချန်ကျီကို သူ အံကြိတ်မိလေ၏။

ကျိုးယွမ် ငြိမ်ကျသွားသည်ကို မြင်ချိန်တွင် ရွှမ်ချန်ကျီက ပြုံးကာ သူ့ကို ကျင့်ကြံရန် စတင်သင်ကြားပေးလေသည်။

ချီအငွေ့အသက် အနည်းငယ်ကို အာရုံခံနိုင်ရန် ခြောက်လကျော် အချိန်ယူခဲ့ရသော်လည်း၊ သူ၏ ပါရမီသည် ထူးကဲလှပြီး အနာဂတ်တွင် မဟာဧကရာဇ်တစ်ပါး သေချာပေါက် ဖြစ်လာမည်ဟု ရွှမ်ချန်ကျီက ပြောဆိုခဲ့ပေသည်။

သူ ချီအငွေ့အသက်ကို အာရုံခံမိပြီး သုံးရက်မြောက်နေ့တွင် ရွှမ်ချန်ကျီသည် စိတ်အေးသွားပြီးနောက် အပြုံးနှင့်အတူ ကွယ်လွန်သွားလေတော့၏။

ကျိုးယွမ်သည် ဖျောင်မြောင်ဂိုဏ်း၏ ၃၀၀ ဆက်မြောက် ဂိုဏ်းချုပ်ဖြစ်လာပြီး တစ်ဦးတည်းသော အကြီးအကဲ ဖြစ်လာခဲ့ပေသည်။

ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့်တစ်သို့ အောင်မြင်စွာ တက်လှမ်းနိုင်ရန် ကျိုးယွမ်အတွက် သုံးနှစ်တိတိ အချိန်ယူခဲ့ရပြီး၊ ရွှမ်ချန်ကျီ ချန်ထားခဲ့သော ဝိညာဉ်ဆေးပင် တစ်ပင်ကိုလည်း သူ စားသုံးခဲ့ရသေးသည်။

ကျိုးယွမ် တောင်ပေါ်မှ နောက်ဆုံးတော့ ဆင်းနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။ ခွေးထက်နောက်ကျမှ အိပ်ရပြီး ကြက်ထက် စောစောထခဲ့ရသည့် လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်တာကာလကို တွေးမိချိန်တွင် သူ၏မျက်နှာပေါ်၌ မျက်ရည်များ စီးကျလာလေ၏။

ကျိုးယွမ်သည် ရွှမ်ချန်ကျီ၏ သင်္ချိုင်းဂူရှေ့တွင်ထိုင်ကာ သူ့ကို ဆဲရေးတိုင်းထွာရင်း လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း စုဆောင်းထားခဲ့သော ဒေါသများကို ဖွင့်ထုတ်လိုက်သည်။ ထိုသို့ပြုလုပ်ပြီးမှသာ သူ၏ စိတ်ထဲ၌ များစွာ ပေါ့ပါးသွားလေသည်။

"အဘိုးကြီး... ကျွန်တော် သွားတော့မယ်... ခင်ဗျားကို လာကြည့်ဖို့ ဘယ်တော့ ပြန်ရောက်မလဲဆိုတာ မသိသေးဘူး..."

"စိတ်မပူပါနဲ့... ခင်ဗျားရဲ့ ဖျောင်မြောင်ဂိုဏ်းရဲ့ အမွေအနှစ်တွေကို လုံးလုံးလျားလျား ပြတ်တောက်မသွားစေရပါဘူး... ကျွန်တော် ဆက်သွားလို့ မရတော့တဲ့အချိန်ကျရင် ခင်ဗျားလုပ်ခဲ့သလိုပဲ တစ်ယောက်ယောက်ကို ပြန်လုလာခဲ့မယ်..."

ကျိုးယွမ် စကားပြောဆိုပြီးနောက် ရွှမ်ချန်ကျီ၏ သင်္ချိုင်းဂူကို သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ဦးညွှတ်ဂါရဝပြုလိုက်ပြီး လုံးလုံးလျားလျား တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ တောင်အောက်သို့ တိုက်ရိုက် ဆင်းသွားလေ၏။

ရွှမ်ချန်ကျီ သေဆုံးသွားပြီးနောက် အတွင်း၌ ပစ္စည်းသုံးခုသာပါသော သိုလှောင်အိတ် တစ်လုံးကို ချန်ထားခဲ့သည်။

ဖျောင်မြောင်ကျင့်စဉ်၊ မျက်လှည့်ဓားသိုင်းနှင့် တောက်ပနေသော ဓားရှည်တစ်လက်တို့ ဖြစ်သည်။

ဝိညာဉ်ဆေးပင်တစ်ပင်ကို သူ စားသုံးလိုက်သောကြောင့် အမှန်တကယ်တော့ လေးခုရှိခဲ့သည်ဟု ဆိုရမည်ဖြစ်ပေ၏။

အမည်နာမများအားလုံးက အလွန်တရာ ခန့်ညားထည်ဝါသော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ လုံးလုံးလျားလျား အသုံးမဝင်ပေ။

ဖျောင်မြောင်ကျင့်စဉ်သည် ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့်သုံးအထိသာ ကျင့်ကြံမှုကို ပံ့ပိုးပေးနိုင်ပြီး မျက်လှည့်ဓားသိုင်းတွင် သုံးကွက်သာ ပါဝင်ကာ ထိုသိုင်းကွက်များကို သူ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျေညက်အောင် လေ့ကျင့်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

မကြာမီမှာပင် ကျိုးယွမ်သည် ဖျောင်မြောင်ဂိုဏ်း၏ တောင်ခြေသို့ ရောက်ရှိလာ၏။ သူ အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းသွားခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း ထပ်လှမ်းလိုက်သည်နှင့် သူ မိုးကြိုးဆယ်ကြိမ်ထက်မက အပစ်ခံခဲ့ရသော နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားမည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ရွှမ်ချန်ကျီ သေဆုံးပြီးနောက် ကျိုးယွမ် အကြိမ်အနည်းငယ် ထပ်မံထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ရလဒ်များက အမြဲတမ်း အတူတူပင် ဖြစ်လေ၏။

ကျိုးယွမ် တစ်ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် ကောင်းကင်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ကာ ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်။

အကယ်၍ အရင်ကသာဆိုလျှင် ကောင်းကင်ထက်၌ မိုးကြိုးတိမ်တိုက်များ ချက်ချင်း စုဝေးလာမည် ဖြစ်သော်လည်း ယခုမူကား လုံးလုံးလျားလျား ပြောင်းလဲမှု မရှိချေ။

"ဟားဟား... ငါ လွတ်လပ်သွားပြီ..."

ကျိုးယွမ်သည် အလွန်တရာ ဝမ်းသာသွားပြီး ရူးသွပ်စွာ မရယ်မောဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ သို့သော် သူ ရယ်မောနေစဉ်မှာပင် မျက်ရည်များက ပါးပြင်ထက်သို့ အလိုအလျောက် စီးကျလာလေ၏။ ဤသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် အလွန်တရာ ခက်ခဲလွန်းလှပေသည်။

"ဒင်... ပိုင်ရှင်က ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့်တစ်ကို အောင်မြင်စွာ တက်လှမ်းသွားပြီဖြစ်လို့ စနစ်ကို စတင်အသက်သွင်းနေပါပြီ..."

ထိုစဉ် ကျိုးယွမ်၏ စိတ်ထဲမှ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာရာ သူ့မျက်လုံးများက ချက်ချင်း ပြူးကျယ်သွားလေ၏။

လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း သူသည် စနစ်ကို 'အဖေ' ဟု အကြိမ်တစ်ထောင်ထက်မနည်း ခေါ်ဆိုခဲ့သော်လည်း လုံးလုံးလျားလျား တုံ့ပြန်မှု မရှိခဲ့သဖြင့် သူ မျှော်လင့်ချက် စွန့်လွှတ်ထားခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

သို့သော် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော အသံကြောင့် ကျိုးယွမ်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ခုန်ပေါက်သွားလေ၏။

"ငါကလည်း စနစ်ပိုင်ဆိုင်တဲ့လူ တစ်ယောက်ပဲ... အခုကစပြီး ငါက လှည့်စားမှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတဲ့ဘဝကို ပိုင်ဆိုင်ရတော့မယ်..."

"စနစ် အသက်သွင်းခြင်း ပြီးမြောက်ပါပြီ... ပိုင်ရှင်အနေနဲ့ စစ်ဆေးနိုင်ပါပြီ..."

ဤအသံကို ကြားချိန်တွင် ကျိုးယွမ်သည် သူ၏ရှေ့၌ အချက်အလက်ပြဘုတ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်ကို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရပြီး အလျင်အမြန် နှိပ်လိုက်လေ၏။

"ပိုင်ရှင် - ကျိုးယွမ်"

"ကျင့်စဉ် - ချီသန့်စင်ခြင်း အဆင့်တစ် (၁/၁၀၀)"

"သက်တမ်း - ၂၀/၈၁"

"ပါရမီ - ဝိညာဉ်သွေးကြောငါးခု"

"ကံကြမ္မာတန်ဖိုး - ၃"

"ကျွမ်းကျင်မှုများ - မရှိ"

"အထူးစွမ်းရည်များ - မရှိ"

စနစ် အချက်အလက်ပြဘုတ်မှ အကြောင်းအရာများကို မြင်ချိန်တွင် ကျိုးယွမ် စိတ်ပျက်မသွားခဲ့ချေ။ သူ၏ အခြေအနေများက ဤအတိုင်းပင် ဖြစ်နေပေ၏။

သို့သော် စနစ်ရှိနေသဖြင့် အရာအားလုံး အဆင်ပြေသွားမည်ဖြစ်သည်။

"မင်းက ဘယ်လို စနစ်မျိုးလဲ..."

"သခင်... ကျွန်တော်က ဓားပြတိုက် လုယက်ခြင်းစနစ်ပါ... ကောင်းကင်ကြီး၊ မြေကြီးနဲ့ သက်ရှိသတ္တဝါအားလုံးကို ကျွန်တော် လုယက်ပါတယ်... အရာအားလုံးကို လုယက်လို့ရပါတယ်..."

ဤစကားကိုကြားချိန်တွင် ကျိုးယွမ်၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း အရောင်လက်သွားလေ၏။ ဤသည်မှာ ကောင်းမွန်လှပေသည်။ ရှေးခေတ်ကာလကတည်းက ဓားပြတိုက်ခြင်းသည် ချမ်းသာကြွယ်ဝရန်အတွက် အဓိကနည်းလမ်းတစ်ခုဖြစ်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။

"စနစ်... ဝင်ရောက်မယ်..."

"သခင်... ဒီစနစ်မှာ အဲ့ဒီလုပ်ဆောင်ချက် မရှိပါဘူး..."

"စနစ်... လူသစ်ဆုလာဘ် အထုပ်တစ်ခု ထုတ်ပေးစမ်း..."

"သခင်... ဒီစနစ်မှာ အဲ့ဒီဝန်ဆောင်မှု မရှိပါဘူး..."

"စနစ်... ကနဦးကျင့်ကြံမှု နှစ်တစ်သိန်း ဆုချပေးစမ်း..."

"သခင်... ဒီစနစ်မှာ အဲ့ဒီဆုလာဘ် မရှိပါဘူး..."

"စနစ်... ငါ့ကို ဧကရာဇ်လက်နက် တစ်ခုပေးစမ်း..."

"သခင်... ဒီစနစ်မှာ ဧကရာဇ်လက်နက်တွေ မရှိပါဘူး..."

ကျိုးယွမ်သည် အကြိမ်များစွာ ဆက်တိုက် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း စနစ်၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ အမြဲတမ်း 'မရှိပါ' ဟူ၍သာ ဖြစ်လေ၏။

"သောက်ကျိုးနည်း ခွေးမသားစနစ်... ဒါလည်းမရှိ ဟိုဟာလည်းမရှိဆိုတော့ မင်းက ငါ့အတွက် ဘာအသုံးကျမှာလဲ... မင်းရဲ့နာမည်က သိပ်ကို ခန့်ညားနေတော့ မင်းက ငါ့ကို လာလှည့်စားရုံ သက်သက်ပဲ မဟုတ်လား..."

ကျိုးယွမ်က ချက်ချင်းပင် စနစ်ကို ဆဲရေးတိုင်းထွာလေတော့၏။ သူသည် နောက်ဆုံးတော့ စနစ်တစ်ခုကို စောင့်ဆိုင်းရရှိခဲ့သော်လည်း လုံးလုံးလျားလျား အသုံးမဝင်ကြောင်း ပေါ်လွင်သွားခဲ့သည်။

"သခင်... ဒီစနစ်က ဓားပြတိုက်လုယက်ခြင်း စနစ်ပါ... အရာအားလုံးကို သခင်ကိုယ်တိုင် လုယက်ယူရပါမယ်... သခင်က တစ်စုံတစ်ယောက်ကို လုယက်လိုက်တိုင်း သူတို့ရဲ့ ပါရမီ၊ ကျင့်စဉ်နဲ့ ကံကြမ္မာတွေက သခင့်ဆီကို အလိုအလျောက် ရောက်ရှိလာမှာပါ... ဒါ့အပြင် သခင် သတ်ဖြတ်လိုက်တဲ့ သူတွေအတွက် သူတို့ရဲ့ ကျန်ရှိနေတဲ့ သက်တမ်းကလည်း သခင့်ဆီကို အလိုအလျောက် ရောက်ရှိလာမှာပါ... အမြင့်ဆုံးကန့်သတ်ချက် လုံးလုံးလျားလျား မရှိပါဘူး... အဆုံးအစမဲ့ပါပဲ..."

စနစ်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာရာ ကျိုးယွမ်ကို ရပ်တန့်သွားစေပြီးနောက် သူ အလွန်တရာ ဝမ်းသာသွားလေ၏။

"ဒီစနစ်က တကယ်မိုက်တာပဲ... သက်တမ်းကိုတောင် ခိုးယူနိုင်တယ်ဆိုတော့ ငါက သေမျိုးမဟုတ်တဲ့သူ ဖြစ်မလာနိုင်ဘူးလား..."

ဤအကြောင်းကို တွေးမိချိန်တွင် ကျိုးယွမ်၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း ကျဉ်းမြောင်းသွားလေ၏။

"ငါက ထာဝရ အသက်ရှင်ရတော့မယ်... မင်းတို့အားလုံး သဘောရှိ လုပ်နိုင်ပြီ..."

အခန်း (၂) စနစ်၏ ပထမဆုံးအလုပ်၊ သက်တမ်း အဆမတန် မြင့်တက်လာခြင်းနှင့် အံ့မခန်းစနစ်

ဓားပြတိုက်လုယက်ခြင်းစနစ်နှင့်အတူ ကျိုးယွမ်သည် ရင်ကော့မထားဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ သူ၏ ဓားပြတစ်ဦးအဖြစ် ဘဝခရီးလမ်းက စတင်တော့မည် ဖြစ်ပေ၏။

"နေပါဦး... မဟုတ်သေးဘူး... ငါက ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့်တစ်က လူသစ်လေးပဲ ရှိသေးတာ... အရင်ဆုံး ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုကို မြှင့်တင်ဖို့ ပုန်းအောင်းနေဖို့ နေရာတစ်ခု ရှာတာ ပိုကောင်းမယ်..."

"သက်တမ်းအတွက် စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့တဲ့အတွက် ပုန်းအောင်းနေတာကပဲ စစ်မှန်တဲ့ တာအိုလမ်းစဉ်ပဲ..."

အကယ်၍ ဖျောင်မြောင်ဂိုဏ်းရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်သည် အလွန်တရာ ညံ့ဖျင်းနေခြင်း မရှိခဲ့ပါက၊ ကျိုးယွမ်သည် ထိုနေရာသို့ ပြန်သွားရန် ပြင်ဆင်ပြီးဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

"ဆယ်နှစ် ဒါမှမဟုတ် အနှစ်နှစ်ဆယ်လောက် ကျင့်ကြံပြီးရင်တော့ အနည်းဆုံး ချီသန့်စင်ခြင်း အဆင့်နှစ်ကို ရောက်နိုင်လောက်မှာပါ..."

"ဒါ့အပြင် ငါက လူပျိုစစ်စစ် ဖြစ်နေတုန်းပဲ... မဖြစ်သေးပါဘူး... ဒါက ဝိညာဉ်ကူးပြောင်းလာသူတွေကို လုံးလုံးလျားလျား စော်ကားလိုက်တာပဲ... ဒါကို ချိုးဖျက်ဖို့ အတိတ်နိမိတ်ကောင်းတဲ့ နေ့တစ်နေ့ကို ရှာရမယ်..."

"အကယ်လို့ သတင်းသာပြန့်သွားရင် ငါက ဝိညာဉ်ကူးပြောင်းလာသူ အားလုံးအတွက် အရှက်ရစရာ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်..."

ကျိုးယွမ်က အနည်းငယ် နောင်တရသွားသည်။ သူ အနှစ်သက်ဆုံးမှာ အဘိုးချောင်စနစ် ဖြစ်ပေ၏။

"အဘိုးချောင်ရဲ့စရိုက်ကို အထင်သေးချင် သေးနိုင်ပေမယ့် အဘိုးချောင်ရဲ့ အကြိုက်ကိုတော့ လေးစားရမယ်လေ..."

"ဒါပေမဲ့ ဓားပြ စနစ်ဖြစ်နေရင်လည်း ဖြစ်ပါစေတော့... ရှိနေတာက လုံးလုံးလျားလျား မရှိတာထက် ပိုကောင်းတာပဲ..."

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ကျိုးယွမ်က သူ့ဘာသာ ပျော်ရွှင်စွာ တွေးတောနေခဲ့လေ၏။

"ရပ်လိုက်စမ်း... ဒီလမ်းကို ငါဖောက်ထားတာ... ပြီးတော့ ဒီသစ်ပင်ကိုလည်း ငါစိုက်ထားတာ... မင်း ဒီနေရာကို ဖြတ်သွားချင်တယ်ဆိုရင် လမ်းဖြတ်သန်းခထားခဲ့စမ်း..."

ကျိုးယွမ် အတွေးလွန်နေစဉ်မှာပင် ကျယ်လောင်သော အော်သံကြောင့် သူ လန့်နိုးသွားခဲ့သည်။ သူသည် ဗလာကျင်းနေသော အမူအရာဖြင့် ရှေ့သို့ ကြည့်လိုက်၏။

သူ့ရှေ့တွင် လူသုံးယောက်ရပ်နေသည်။ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူမှာ အလွန်တရာ တောင့်တင်းခိုင်မာပြီး ထင်းခုတ်ဓားမကြီးတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ အတော်အတန် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မုတ်ဆိတ်မွေးထူထူများ ရှိပေ၏။

သူ၏အနောက်တွင် ပိန်လှီသော လူနှစ်ယောက်ရှိပြီး တစ်ယောက်စီတိုင်းသည် လေးလံသော သစ်သားတုတ်ကြီးများကို ကိုင်ဆောင်ထားကြသည်။

သူတို့သုံးဦးသည် ကျိုးယွမ်ကို မကောင်းဆိုးဝါး ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် အကဲခတ်လိုက်ကြ၏။ တစ်နေကုန် စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် တစ်ကိုယ်တည်း ရှိနေသူတစ်ဦးကို သူတို့ တွေ့ဆုံခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။

"မင်းတို့က ငါ့ကို ဓားပြတိုက်နေတာလား..."

ကျိုးယွမ်က နောက်ဆုံးတွင် တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး မမေးဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

"ငါ ခုနက ပြောလိုက်တာကို မင်း နားမလည်ဘူးလား... မင်းဆီမှာရှိတဲ့ တန်ဖိုးရှိတာ မှန်သမျှ အကုန်ထုတ်ပေးစမ်း... အကယ်လို့ မင်း တစ်ခုခု ဖွက်ထားရဲရင် မင်းကို အပိုင်းပိုင်း ခုတ်ထစ်ပစ်မယ်..."

သန်မာသော ခေါင်းဆောင်သည် ကျိုးယွမ်ကို ပြင်းထန်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်လုံးများတွင် လောဘရမ္မက် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာလေ၏။

သူ၏အနောက်ရှိ လူနှစ်ဦးစလုံးသည်လည်း ကျိုးယွမ်ကို အငြိုးအတေးကြီးသော အကြည့်များဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

သူတို့ အလုပ်မဖြစ်သည်မှာ ရက်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်နေပြီ ဖြစ်ပေ၏။

ကျိုးယွမ်က သူတို့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှ ချီအငွေ့အသက် လှုပ်ရှားမှုများကို လုံးလုံးလျားလျား မခံစားရသဖြင့် ချက်ချင်းပင် စိတ်အေးသွားလေ၏။

"သခင်ကြီးတို့... ကျွန်တော့်အသက်ကို ချမ်းသာပေးပါ... ရှိတာအကုန် ချက်ချင်း ပေးပါ့မယ်..."

ကျိုးယွမ်သည် ကြောက်ရွံ့ဟန်ဆောင်ကာ သူတို့အနီးသို့ ချဉ်းကပ်သွားပြီး သူ၏ သိုလှောင်အိတ်ရှိရာ ဝတ်ရုံထဲသို့ လက်နှိုက်လိုက်သည်။

သိုလှောင်အိတ်ထဲတွင် ရွှမ်ချန်ကျီက သူ့ကို ချန်ထားခဲ့သော အကောင်းဆုံးအရာဖြစ်သည့် ဓားရှည်တစ်လက် ရှိပေ၏။

ကျိုးယွမ်၏ သတ္တိကြောင်သော အသွင်အပြင်ကို မြင်ချိန်တွင် ထိုလူသုံးဦးသည် ရယ်မောလိုက်ကြပြီး သူတို့၏ နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော သတိထားမှု အနည်းငယ်မျှသည်လည်း ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့၏။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကျိုးယွမ် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု သူ၏လက်ထဲတွင် ပေါ်လာပြီး တောင့်တင်းခိုင်မာသော လူကြီး၏ လည်ချောင်းကို တိုက်ရိုက် ဖြတ်တောက်လိုက်လေ၏။

ထို့နောက် ကျိုးယွမ်သည် ထိုလူကြီးကို ကျော်ဖြတ်ကာ ပြေးသွားပြီး သူ၏ ဓားရှည်က အနောက်ဘက်ရှိ လူနှစ်ဦး၏ လည်ချောင်းများကို ဖြတ်တောက်ကာ ကခုန်နေလေသည်။

ကျိုးယွမ်က ဓားကို အိမ်ထဲသို့ ပြန်သွင်းကာ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေလိုက်ရာ သိုင်းပညာရှင် တစ်ဦးနှင့် အတော်အတန် တူနေပေ၏။

ထိုလူသုံးဦးသည် သူတို့၏ လည်ချောင်းများကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားစဉ် သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲ၌ ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း၊ လက်ချောင်းများကြားရှိ ကွက်လပ်များမှတစ်ဆင့် သွေးများ ဆက်လက်စီးဆင်းနေခဲ့သည်။

ထိုသုံးဦးစလုံး ပြိုလဲသွားပြီး ပြဲဟနေသော လည်ချောင်းများမှ သွေးများ

ပန်းထွက်လာလေ၏။ ခြေလက်အင်္ဂါများ အကြိမ်အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားပြီးနောက် သူတို့ သေဆုံးသွားကြသည်။

"ဒင်... ကံကြမ္မာတန်ဖိုး +၂၊ သက်တမ်း +၄၈..."

"ဒင်... ကံကြမ္မာတန်ဖိုး +၁၊ သက်တမ်း +၉..."

"ဒင်... ကံကြမ္မာတန်ဖိုး +၁၊ သက်တမ်း +၂၃..."

"ဒင်... သခင်က ဓားပြတိုက် လုယက်ခြင်း

“စနစ်ရဲ့ ပထမဆုံးအလုပ်ကို ပြီးမြောက်သွားပါပြီ။

ဆုလာဘ် - အဆင့်နိမ့် မီးတောက်မန္တန်... ဒါက ဓားပြတစ်ယောက်အတွက် အလောင်းတွေကို မီးရှို့ဖျောက်ဖျက်ဖို့ မရှိမဖြစ် လိုအပ်တဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုတစ်ခုပါ..."

ထိုစဉ် ကျိုးယွမ်၏ စိတ်ထဲ၌ စနစ် အသိပေးချက်များ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာရာ သူ အလွန်တရာ ဝမ်းသာသွားလေ၏။ စနစ် အချက်အလက်ပြဘုတ်ကို သူ အလျင်အမြန် စစ်ဆေးလိုက်သည်။

"ပိုင်ရှင် - ကျိုးယွမ်"

"ကျင့်စဉ် - ချီသန့်စင်ခြင်း အဆင့်တစ် (၁/၁၀၀)"

"သက်တမ်း - ၂၀/၁၆၁"

"ပါရမီ - ဝိညာဉ်သွေးကြောငါးခု"

"ကံကြမ္မာတန်ဖိုး - ၇"

"ကျွမ်းကျင်မှု - အဆင့်နိမ့် မီးတောက်မန္တန်"

"အထူးစွမ်းရည် - မရှိ"

“သောက်ကျိုးနည်းဟ... ငါ့သက်တမ်းက နှစ်ဆတိုးသွားပြီး အဆင့်နိမ့် မီးတောက်မန္တန်လည်း ရလိုက်တယ်... စနစ်က တကယ့်ကို အံ့မခန်းပဲ..."

ကျိုးယွမ်သည် လုံးလုံးလျားလျား တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ စနစ်ကို ချီးကျူးလိုက်ပြီးနောက် အလောင်းသုံးလောင်းကို ရှာဖွေရန် ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်လေ၏။

သူတို့ထံမှ အလေးချိန် တစ်တန်စီခန့်ရှိသော ငွေတုံးနှစ်တုံးနှင့် ကြေးပြားဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို သူ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။

ကျိုးယွမ်သည် အလောင်းသုံးလောင်းကို အတူတကွ ပုံထားလိုက်ပြီး လက်သင်္ကေတတစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်၏။ သူ၏လက်ထဲတွင် မီးတောက်လေးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး လက်ချောင်းဖြင့် အပြင်သို့ ပစ်လွှတ်လိုက်လေသည်။

မီးတောက်လေးသည် အလောင်းများပေါ်သို့ ပျံသန်းသွားပြီး မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ၎င်းတို့ကို ပြာအဖြစ် လောင်ကျွမ်းသွားစေ၏။

ဓားပြတိုက်ခြင်းအတွက်မရှိမဖြစ် လိုအပ်သော ကျွမ်းကျင်မှုဖြစ်သည့် အဆင့်နိမ့် မီးတောက်မန္တန်ပင်ဖြစ်သည်။ သတ်ဖြတ်ခြင်းနှင့် သက်သေဖျောက်ဖျက်ခြင်းသည် မဖြစ်မနေ လုပ်ဆောင်ရမည့် လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခု ဖြစ်ပေ၏။

ကျိုးယွမ်သည် စနစ်ထံမှ ယခုလေးတင် ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း၊ လုံးလုံးလျားလျား တုံ့ဆိုင်းမှုမရှိဘဲ သူသည် မရေမတွက်နိုင်သော နှစ်ပေါင်းများစွာ လေ့ကျင့်ထားခဲ့သကဲ့သို့ လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့လေသည်။

"အနာဂတ်မှာ ကျန်ရစ်နေတဲ့ ဝိညာဉ်တွေကိုပါ အမြစ်ပြတ် ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့ ဝိညာဉ်ဖမ်းဝင်္ကပါ တစ်ခုကို သင်ယူဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခု ရှာရမယ်... ဒါဆိုရင် ပိုပြီး လုံခြုံသွားလိမ့်မယ်..."

ကျိုးယွမ်သည် တိတ်ဆိတ်စွာ ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ အင်္ကျီလက်စကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။ လေပြင်းတစ်ချက် တိုက်ခတ်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်ရှိ ပြာများကို အရပ်မျက်နှာ အားလုံးသို့ ချက်ချင်း လွင့်စင်သွားစေသည်။

လူသတ်ခြင်းသည် သူ၏ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သော်လည်း၊ သူသည် ဤကိစ္စအတွက် အမှန်တကယ် ပါရမီပါကြောင်း ခံစားလိုက်ရပြီး အတော်လေး ကောင်းမွန်စွာ လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ပေ၏။

ဓားပြတိုက်လုယက်ခြင်းစနစ်၏ ပထမဆုံး အလုပ်မှာ ပြီးမြောက်သွားပြီဖြစ်ရာ ကျိုးယွမ် အလွန်တရာ ဝမ်းသာမနေဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

ဆုလာဘ်များက အနည်းငယ် နည်းပါးသည်ဟု ခံစားရသော်လည်း အနည်းငယ်စီ စုပေါင်းလိုက်ပါက များပြားလာမည် ဖြစ်သည်။

ကျိုးယွမ်သည် ခြေလှမ်းများကို တက်ကြွစွာ လှမ်းကာ လျှောက်သွားပြီး ယခင်ကထက် ပိုမို လန်းဆန်းနေကြောင်း ခံစားနေရလေ၏။

ညနေခင်းသို့ ရောက်ချိန်တွင် သူသည် နောက်ဆုံး၌ မြို့တစ်မြို့သို့ ရောက်ရှိသွားပေ၏။ ထိုမြို့မှာ တာအန်းမြို့နယ်ပင် ဖြစ်သည်။

ဝိညာဉ်ကူးပြောင်းလာခဲ့သည်မှာ သုံးနှစ်ကျော် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း၊ ကျိုးယွမ် သူ နေထိုင်နေသော ကမ္ဘာကြီးကို အမှန်တကယ် နားမလည်ခဲ့ချေ။

ဤသည်မှာ တာအန်းမြို့နယ်သို့ သူ၏ ဒုတိယမြောက် ရောက်ရှိခြင်းဖြစ်သည်။ ပထမအကြိမ်တွင် ရွှမ်ချန်ကျီသည် ပစ္စည်းအချို့ ဝယ်ယူရန် သူ့ကို ဤနေရာသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

ကျိုးယွမ်က အတော်လေး ဆာလောင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ခေါက်ဆွဲဆိုင်တစ်ဆိုင်ကို အလျင်အမြန် ရှာဖွေတွေ့ရှိပြီးနောက် ဆက်တိုက် သုံးပွဲ စားသောက်ပြီးမှသာ နောက်ဆုံးတွင် ဗိုက်ပြည့်သွားလေ၏။

ခေါက်ဆွဲဖိုး ရှင်းပြီးနောက် ကျိုးယွမ်က သူ၏ အိတ်ကပ်ကို စမ်းကြည့်လိုက်ရာ ငွေတုံးငယ် နှစ်တုံးသာ ကျန်ရှိတော့သည်။ သူ အမှန်တကယ်ပင် ဆင်းရဲမွဲတေနေပေ၏။

"ဒီလိုလုပ်လို့ မဖြစ်ဘူး... ဒီည 'အလှူခံ' ဖို့ နေရာတစ်ခု ရှာရမယ်... အကယ်လို့ မရှာဘူးဆိုရင် အစောကြီးဖြစ်ဖြစ် နောက်ကျမှဖြစ်ဖြစ် လမ်းဘေးမှာ အိပ်ရလိမ့်မယ်..."

ကျိုးယွမ်သည် သူ့အတွက် အဝတ်အစားနှစ်စုံ ဝယ်ယူခဲ့ပြီး တည်းခိုခန်းတစ်ခုကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။ တစ်ညစာအတွက် ငွေပေးချေပြီးနောက် သူ၏ ငွေတုံးနှစ်တုံးသည် တစ်တုံးသာ ကျန်တော့လေ၏။

ကျိုးယွမ်က ပျော်ရွှင်စွာ ရေချိုးလိုက်ပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် လန်းဆန်းတက်ကြွသွားကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

ခရီးပန်းလာသမျှကို ဖယ်ရှားပစ်ရန်အတွက် သူ၏မျက်လုံးများကို အလျင်အမြန် မှိတ်ကာ ခေတ္တမျှ ကျင့်ကြံလိုက်၏။ မှောင်မိုက်သွားချိန်တွင် ပြတင်းပေါက်မှနေ၍ အောက်သို့ ခုန်ဆင်းလိုက်လေသည်။

ကျိုးယွမ်က အဝတ်မည်းတစ်စကို ထုတ်ယူကာ သူ၏ခေါင်းတွင် ပတ်နှောင်လိုက်သည်။ တာအန်းမြို့နယ်ရှိ လျိုမိသားစု ဆေးခန်းဖြစ်သော သူ၏ ပစ်မှတ်ကို သူ ရွေးချယ်ထားပြီး ဖြစ်ပေ၏။

လျိုမိသားစု ဆေးခန်းသည် တာအန်းမြို့နယ်၌ အလွန်တရာဆိုးရွားသော နာမည်ဆိုး ရှိပေသည်။ သူတို့၏ ဆေးဝါးများက အလွန် ဈေးကြီးပြီး လျိုမိသားစုသည် မြို့နယ်အတွင်း၌ အချမ်းသာဆုံး မိသားစု ဖြစ်၏။

ကျိုးယွမ်ကိုယ်တိုင် လှုပ်ရှားလိုက်သဖြင့် ၎င်းသည် သဘာဝကျကျပင် ရိုးရှင်းသော အလုပ်တစ်ခု ဖြစ်သွားလေသည်။

လျိုမိသားစု ဆေးခန်းသည် အမှန်တကယ်ပင် ချမ်းသာကြွယ်ဝလှပေ၏။ အတွင်း၌ ငွေထောင်ပေါင်းများစွာနှင့် ရွှေဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ရှိနေသည်။

ကျိုးယွမ်သည် အဆုံးထိ သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး ဆေးခန်းမှ ပိုမို တန်ဖိုးကြီးသော ဆေးဘက်ဝင် အပင်အချို့ကိုလည်း 'ငှားရမ်း' ခဲ့လေ၏။

ပြန်ပေးရန်ဆိုသည်မှာ သေချာပေါက် လုံးလုံးလျားလျား မဖြစ်နိုင်ချေ။

နောက်ဆုံးတွင် သူ ပိုက်ဆံမရှိသူတစ်ဦး မဟုတ်တော့ပေ။ ကျိုးယွမ်၏ ကျောပြင်က အနည်းငယ် ပို၍ မတ်မတ်ရပ်လာနိုင်ခဲ့သည်။

ကူညီစရာ လုံးလုံးလျားလျား မရှိပေ။ ငွေဆိုသည်မှာ သူရဲကောင်းတစ်ဦး၏ သတ္တိပင် ဖြစ်၏။

ရှေးခေတ်ကာလကတည်းက ဆင်းရဲမွဲတေမှုသည် လူတစ်ဦး၏ ဆန္ဒကို မရွှေ့ပြောင်းနိုင်သော်လည်း၊ ငွေရှိပါက ကမ္ဘာအနှံ့ ခရီးသွားနိုင်ပေသည်။ ဤသည်မှာ ထာဝရ အမှန်တရားပင်ဖြစ်လေ၏။

တည်းခိုခန်းသို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် ကျိုးယွမ် အလွန်တရာ ကောင်းမွန်စွာ အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။ နံနက်ခင်း၌ လန်းဆန်းတက်ကြွစွာဖြင့် သူ နိုးထလာခဲ့၏။

တောင်ပေါ်မှ ထွက်ခွာလာသည့် ပထမဆုံးနေ့တွင် ကောင်းမွန်သော အစပြုမှုတစ်ခု ရှိခဲ့ပေသည်။ သူ ဆက်လက် ကြိုးစားသွားမည်ဖြစ်ပြီး အနာဂတ်တွင် ကြီးမားသော အောင်မြင်မှုများကို ရရှိလာမည် ဖြစ်၏။

ကျိုးယွမ်သည် သူ့ကိုယ်သူ အားပေးစကား ပြောကြားလိုက်ပြီးနောက် အေးအေးဆေးဆေးပင် အပြင်သို့ ထွက်သွားလေတော့သည်။

ကျိုးယွမ်သည် ကုန်သည်ယာဉ်တန်းတစ်ခုနှင့် ပူးပေါင်းကာ တာအန်းမြို့နယ်မှ ထွက်ခွာခဲ့ပြီး ရှင်းအန်းမြို့သို့ ဦးတည်သွားလေ၏။

ဤခရီးစဉ်အတွက် ဆယ့်ရှစ်ရက် ကြာမြင့်ခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ရှင်းအန်းမြို့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး သူ ရောက်ရှိနေသော ကမ္ဘာကြီးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း နားလည်လာခဲ့လေပြီ။