နတ်ဘုရားကျောင်းတော်မှ လူများ ရောက်ရှိလာခြင်း

“ဘယ်လောက်တောင် သိပ်သည်းတဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေလဲ... ဒါတွေက ဘယ်ကနေ ထွက်ပေါ်လာတာလဲ”

ရှေ့တွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ဝန်းရံနေသည့် အိုအေစစ် ကို ကြည့်ပြီး တာအိုပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဇဝေဇဝါမျက်နှာထားဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

“မြေအောက်ကနေ ထွက်လာတာနဲ့ တူတယ်။ ရတနာက အောက်ထဲမှာ မြှုပ်နေတာများလား”

လူအုပ်ထဲမှ တစ်ယောက်က အဓိကအချက်ကို ချက်ချင်းပင် ရိပ်မိသွားသည်။

“တူးကြစမ်း မြေအောက်က ရတနာကို ငါ့အတွက် ထုတ်ပေးကြ”

နီဗားနားရှင်သန်ခြင်းအဆင့် ပညာရှင်တစ်ဦး ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သူ့နောက်မှ ကျင့်ကြံသူများ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ပတ်ဝန်းကျင်မှ မသာယာသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

“ဘုရင်ဟန်တောက်၊ ဒီနေရာမှာ မင်းတစ်ယောက်တည်း ဆရာလုပ်လို့ မရဘူးနော်”

မဟာသဲကန္တာရဘုရင် ဟန်တောက်သည် အသံလာရာသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လင်းယုန်ငှက်တစ်ကောင်ကို စီးနင်းပြီး သူတို့ထံ ဦးတည်လာနေသည့် ဝတ်စုံဖြူနှင့် လူတစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

“ဘုရင်ပိုင်ယွီ၊ မင်းက ငါ့ကို စိန်ခေါ်ချင်လို့လား”

ပိုင်ယွီ ပြုံးလိုက်၏။

“အဲဒီလောက်ထိ မလိုပါဘူး။ ရတနာကလည်း ထွက်မလာသေးဘူးလေ။ ငါ့အကြံကတော့ အရင်ဆုံး ကိုယ့်နယ်မြေမှာကိုယ် ရှာကြမယ်။ ရတနာကို တွေ့ပြီဆိုမှ လုကြတာပေါ့။ ကြားလူ ဝင်နှိုက်သွားတာမျိုးတော့ မဖြစ်စေချင်ဘူး”

“ကောင်းပြီ၊ မင်းပြောသလိုပဲ ဖြစ်စေရမယ်”

ဘုရင်ဟန်တောက်သည် ပိုင်ယွီကို အနိုင်ယူနိုင်မည်ဟု ယုံကြည်ချက်ရှိသော်လည်း အနီးအနားတွင် အစွမ်းထက်သည့် ကျင့်ကြံသူများစွာ ပုန်းအောင်းနေကြသည်ကို သိနေ၏။

ထို့ကြောင့် ရတနာရှာဖွေရန် သူတို့နှစ်ဦး အင်အားချင်း ပူးပေါင်းလိုက်ခြင်းက ပို၍ ပညာရှိရာရောက်ပေသည်။

မကြာမီမှာပင် အိုအေစစ်တစ်ခုလုံး လူများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်၏ မြောင်တောင်ပေါ်၌

တံဆိပ်ခတ်ထားသော စာအိတ်တစ်အိတ်ကို နှုတ်သီးတွင်ကိုက်ချီထားသည့် နတ်ဘုရားတိမ်တိုက်ကြိုးကြာတစ်ကောင်သည် ချူဖုန်း၏ သီးသန့်ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ဆင်းသက်လာသည်။

ချူဖုန်းသည် ကြိုးကြာကို မြင်သည်နှင့် စကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုဘဲ သူ့သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ဝိုင်အိုးတစ်အိုးကို ထုတ်ယူကာ ပစ်ပေးလိုက်၏။

ကြိုးကြာသည် ဝိုင်အိုးကို အတောင်ပံဖြင့် ကျွမ်းကျင်စွာ ဖမ်းယူလိုက်ပြီးနောက် စာအိတ်ကို ချူဖုန်းထံသို့ ရိုသေစွာ ဆက်သသည်။

၎င်းသည် အခြားသော ဌာနမှူး များထံ သွားရောက်သည့်အခါတိုင်း ဆေးလုံးများကို တောင်းခံလေ့ရှိသည်။ သို့သော် သူတော်စင်ရွှေတောင်ပံလင်းယုန်၏ ဝိုင်ကို တစ်ကြိမ် မြည်းစမ်းဖူးပြီးနောက်တွင် ချူဖုန်း၏ မြင့်မြတ်ဝိုင်ကို စွဲလမ်းသွားခဲ့သည်။

သို့သော် သူနှင့် ချူဖုန်း၏ ဆက်ဆံရေးမှာ ထိုမျှအထိ မနီးစပ်လှပေ။ ယခုကဲ့သို့ ကျောင်းအုပ်ကြီးကိုယ်စား စာလာပို့ရသည်မှာ ရှားပါးလှသော အခွင့်အရေးပင်။

ဝိုင်အိုးကို မော့ချပြီးနောက် ကြိုးကြာသည် ခဏမျှ ယိုင်တိယိုင်တိုင် ဖြစ်သွားပြီး ဘုတ်ခနဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားတော့သည်။

ချူဖုန်းက ဘာမှမပြောဘဲ ခပ်ဖွဖွရယ်မောလိုက်ကာ စာအိတ်ကိုသာ အာရုံစိုက်လိုက်၏။

စာကိုဖွင့်ပြီး အကြောင်းအရာကို ဖတ်ကြည့်လိုက်သောအခါ နတ်ဘုရားကျောင်းတော်မှ စေလွှတ်လိုက်သော ဌာနမှူးအသစ် ကိုးဦး ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်‌၍ သုံးရက်အကြာတွင် ခန့်အပ်ပွဲကို ကြေညာမည်ဖြစ်ပြီး ချူဖုန်းကိုလည်း အခမ်းအနားသို့ တက်ရောက်ရန် ဖိတ်ကြားထားခြင်းပင်။

“အဲဒီလူတွေ တကယ်ပဲ အချိန်မဖြုန်းကြဘူးပဲ။ ဒါနဲ့ နေပါဦး၊ ဟိုအဖိုးကြီး ရှောင်ယောင်က ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်ဌာနရဲ့ ဌာနမှူးရာထူးကို ယန်အာ ဆီ လွှဲပေးခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား”

အနီးတွင် ရပ်နေသည့် အကြီးအကဲပင်း၏ မျက်နှာထားမှာ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိပေ။ သူမ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်မက ဌာနမှူး လုပ်ဖို့ကို စိတ်မဝင်စားခဲ့တာပါ။ တစ်ယောက်ယောက်က ဒီရာထူးကို လိုချင်တယ်ဆိုရင်လည်း ပေးလိုက်တာပေါ့။ ဒါက ကျွန်မ ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်ဌာနကနေ ထွက်သွားဖို့ အကောင်းဆုံး အကြောင်းပြချက်ပဲလေ”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချူဖုန်းသည် အကြီးအကဲပင်း၏ ခါးကို ဖက်လိုက်၏။

“ဒါလည်း ကောင်းတာပါပဲ။ မင်းရဲ့ တပည့်ဟောင်းတွေ လမ်းညွှန်မှု လိုအပ်လာရင်တော့ တစ်လကို ရက်အနည်းငယ်လောက် အချိန်ပေးပြီး သင်ကြားပေးလို့ ရတာပဲ”

သုံးရက်ဆိုသော အချိန်မှာ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။

ထိုနေ့နံနက်၊ ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်၏ ရင်ပြင်၌

ဌာနခွဲအသီးသီးမှ အကြီးအကဲများ၊ စီမံခန့်ခွဲသူများနှင့် အဓိကတပည့်များမှာ စောစီးစွာ စုဝေးနေကြပြီဖြစ်သည်။

နတ်ဘုရားကျောင်းတော်မှ စေလွှတ်လိုက်သော ဌာနမှူးသစ်များ ဤအခမ်းအနားသို့ တက်ရောက်မည်ဟူသော သတင်းကို လွန်ခဲ့သည့် သုံးရက်ကတည်းက သူတို့အားလုံး သိရှိထားကြ‌လေ၏။

အဆက်အသွယ် ကောင်းမွန်သည့် ကျင့်ကြံသူအချို့မှာမူ သူတို့၏ သက်ဆိုင်ရာ ဌာနများကို မည်သူတို့ လာရောက်အုပ်ချုပ်မည်ကို သိရှိထားကြပြီး ကြိုတင်၍ပင် ချဉ်းကပ်ထားကြသည်။

အမှန်စင်စစ် ဌာနမှူး ကိုးဦးစလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း အစားထိုးခံရခြင်းမှာ ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်၏ နှစ်ပေါင်းတစ်သောင်း သမိုင်းတစ်လျှောက်တွင် တစ်ခါမျှ မဖြစ်ဖူးသေးသည့် ကိစ္စပင်။

လူအုပ်ကြီးမှာ အုပ်စုငယ်လေးများဖွဲ့ကာ စကားစမြည် ပြောနေကြသည်။

ရုတ်တရက် လူအုပ်ထဲမှ အံ့သြသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။

“ကြည့်ကြဦး ဌာနမှူးချူ ရောက်လာပြီ”

လူတိုင်းက အလိုအလျှောက်ပင် ကောင်းကင်ယံသို့ မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ဧရာမ လင်းယုန်ကြီးတစ်ကောင်သည် ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်လာပြီး တောင်ပံခတ်သံနှင့်အတူ အရိပ်ကြီးတစ်ခုက မြေပြင်ကို လွှမ်းမိုးသွားသည်။

ဧရာမ လင်းယုန်ကြီး မြေပြင်သို့ မဆင်းသက်မီမှာပင် လူအုပ်ကြီးက တညီတညွတ်တည်း ဦးညွှတ်လိုက်ကြ၏။

“ဌာနမှူးချူနဲ့ သူတော်စင်ရွှေတောင်ပံကို ဂါရဝပြုပါတယ်”

ဤလောကတွင် လျှို့ဝှက်ချက်ဟူ၍ မရှိပေ။ ယခင် ဌာနမှူးဟောင်း ကိုးဦးသည် နတ်ဘုရားကျောင်းတော်သို့ အဘယ်ကြောင့် အလုအယက် သွားရောက်ကျင့်ကြံလိုကြသနည်းဟူသော အချက်ကို ဖုံးကွယ်ထားကြသော်လည်း အတွင်းလူအချို့ကမူ သတင်းအချို့ကို ပေါက်ကြားစေခဲ့၏။

ယခင် ဌာနမှူး ကိုးဦးစလုံးသည် ယခင် ရွှေတောင်ပံလင်းယုန်ဘုရင် ယခု သူတော်စင်ရွှေတောင်ပံ၏ အရိုက်အနှက်ကို ခံခဲ့ရခြင်းပင်။

ထိုအရိုက်အနှက်ကြောင့်ပင် သူတို့ လွန်ခဲ့သော ရာစုနှစ်များစွာက အရှက်ရဖွယ် မှတ်ဉာဏ်များကို ပြန်လည်သတိရသွားကြ၏။

ယခုအခါတွင် လူတို့သည် သူတော်စင်ရွှေတောင်ပံကို မြင်တိုင်း မည်သူမျှ မရိုမသေ မလုပ်ရဲကြတော့ပေ။

အကြောင်းမှာ ဤပုဂ္ဂိုလ်သည် သူတော်စင်တစ်ပိုင်း ဖြစ်ရုံသာမက ကျောင်းအုပ်ကြီး၏ မွေးစားသားလည်း ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

“နေ... နေ... အဲဒါတွေ လုပ်မနေနဲ့”

ချူဖုန်း၏ နွေဦးရာသီကဲ့သို့ နွေးထွေးသော အသံသည် ကောင်းကင်ယံမှ လွင့်ပျံ့လာ၏။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဌာနမှူးချူ”

ချူဖုန်းသည် အကြီးအကဲပင်းနှင့်အတူ စင်မြင့်ထက်သို့ လှမ်းတက်လိုက်ရာ သူတော်စင်ရွှေတောင်ပံက လူသားပုံစံသို့ ပြောင်းလဲလိုက်သည်။

“ငါတို့ စောရောက်သွားလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူထင်မှာလဲ။ ဟိုကောင်တွေက ခဏနေ စမယ်ပြောထားတာ မဟုတ်လား။ အချိန်က နီးနေပြီ၊ အရိပ်အယောင်တောင် မမြင်ရသေးဘူး”

စင်မြင့်မှာ ဗလာဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ ရွှေတောင်ပံလင်းယုန်ဘုရင် သိသိသာသာ စိတ်တိုသွား၏။

သူက သူတော်စင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ယုတ္တိဗေဒအရ ဆိုလျှင် လူငယ်များက သူ့ကို စောင့်နေရမည် ဖြစ်သော်လည်း ယခုမူ သူက ထိုသူများကို စောင့်နေရသည် မဟုတ်ပါလား။ ထို့ကြောင့် သူ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေခြင်းမှာ သဘာဝပင်။

ချူဖုန်း ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

“အချိန်ကွက်တိမှ လာပါလို့ ငါပြောသားပဲ။ မင်းကမှ မယုံတာ”

“…”

အချိန်သည် တစ်စက္ကန့်ပြီး တစ်စက္ကန့် ကုန်ဆုံးသွားသည်။

အချိန်အတိအကျသို့ ရောက်ရှိလာသည်နှင့် ကောင်းကင်ယံမှ လူရိပ် ကိုးခု ဆင်းသက်လာခဲ့၏။

ထိုသူတို့သည် အရောင်အမျိုးမျိုးရှိသော ဝတ်ရုံများကို ဝတ်ဆင်ထားကြပြီး တစ်ဦးချင်းစီမှာ မြင့်မြတ်သော အရှိန်အဝါများကို ထုတ်လွှတ်နေကြသည်။

သူတို့ခြေထောက်များ မြေပြင်သို့ မထိမီမှာပင် ကြီးမားသော ဖိအားတစ်ခုသည် ရင်ပြင်တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။

ချူဖုန်းသည် ထိုဖိအားကို ခံစားလိုက်ရပြီးနောက် သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်က အနည်းငယ် ကွေးညွတ်သွား၏။ ဤလူများကတော့ တကယ်ပဲ ရောက်ရောက်ချင်းမှာပင် အရှိန်အဝါဖြင့် လွှမ်းမိုးပြနေကြသည်။

နောက်ထပ် ဘယ်လို ပြကွက်မျိုးတွေ ဆက်ပြဦးမလဲဆိုသည်ကို သူ သိချင်နေမိသည်။

ကိုးဦးစလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဆင်းသက်လာသည်ကို ချူဖုန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သေချာကြည့်လိုက်သည်။

အမျိုးသား ခုနစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီး နှစ်ဦး ဖြစ်ပြီး အားလုံးမှာ အသက် ၃၀ ဝန်းကျင်ခန့်ရှိပုံရသော်လည်း သူတို့၏ စစ်မှန်သော အသက်ကိုမူ ခန့်မှန်း၍ မရနိုင်ပေ။

ရှေ့ဆုံးတွင် ရပ်နေသူမှာ တန်ဖိုးကြီးဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး ဝင့်ကြွားသော မျက်နှာထားနှင့် စူးရှသော အကြည့်များ ရှိနေ၏။

သူသည် လူအုပ်ကြီးကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဝမ်တောက်ကျောင်းတော် ရဲ့ ဌာနခွဲတွေက မျိုးဆက်တစ်ခုထက်တစ်ခု ပိုညံ့လာတယ်လို့ ကြားဖူးသားပဲ။ ဒီနေ့ မြင်ရတော့မှ ကောလာဟလတွေက မှန်နေတာပဲ”

“ငါတို့ ရောက်လာတာကို မြင်တာတောင် ဦးမညွှတ်ကြဘူး။ မင်းတို့တွေ ဒီနှစ်တွေမှာ ဘာတွေ သင်ယူနေခဲ့ကြသလဲဆိုတာ ငါ တကယ် သိချင်မိတယ်”

ရင်ပြင်တစ်ခုလုံးရှိ လေထုမှာ ချက်ချင်းပင် ပြောင်းလဲသွားသည်။

လူတိုင်းက စင်မြင့်ပေါ်မှ လူပုံရိပ် ကိုးခုကို ထူးဆန်းသော မျက်နှာထားများဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြ၏။

အထူးသဖြင့် ဌာနအသီးသီးမှ နီဗားနားရှင်သန်ခြင်းအဆင့် အကြီးအကဲများမှာ ပြောစရာ စကားများစွာ ရှိနေကြသည်။

‘မင်းတို့က တရားဝင် ခန့်အပ်ခံရတာတောင် မဟုတ်သေးဘူး၊ ငါတို့အားလုံးကလည်း နိဗားနားရှင်သန်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေပဲ။ မင်းတို့ကို ငါတို့က ဘာကြောင့် ဦးညွှတ်ရမှာလဲ’

လေထုက တင်းမာလာစဉ်မှာပင် မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းဆီမှ ရွှင်ပျသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဟားဟားဟား… တူလေးလင်း၊ မနက်စောစောစီးစီး ဘာလို့ ဒေါသတွေ ထွက်နေတာလဲ။ ဒီက အကြီးအကဲတွေနဲ့ တပည့်တွေက မင်းတို့နာမည်တောင် မသိကြသေးဘူးလေ။ သူတို့က ဦးညွှတ်ပြီး နာမည်မှားခေါ်လိုက်ရင် ရယ်စရာကြီး ဖြစ်မနေဘူးလား”

ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ချူဖုန်း အပါအဝင် လူတိုင်း ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်ပြီး တညီတညွတ်တည်း နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။

“ကျောင်းအုပ်ကြီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်ခင်ဗျာ”

“နေ... နေ... အဲဒါတွေ လုပ်မနေနဲ့”

ကျောင်းအုပ်ကြီး၏ အသံအဆုံးတွင် သူ့ပုံရိပ်သည် စင်မြင့်ထက်တွင် ပေါ်လာတော့သည်။