အခန်း (၈၁၇-၈၁၈)
Vol. 81 Ch. 817-818
အခန်း (၈၁၇) ထူးခြားသော အကျဉ်းသား
“ကောင်းကင် အဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်၊ မြေကမ္ဘာအဆင့် နှစ်ယောက်နဲ့ ရွှေအမြုတေ အဆင့် ကျင့်ကြံသူ အမြောက်အမြား ဟုတ်လား။ ထောင်စောင့်ဖို့ သက်သက်အတွက် ဆိုရင်တော့ ဒါဟာ မဆိုးတဲ့ လူအင်အားပဲ။ ထောင်ထဲမှာ ထူးခြားတဲ့သူ တစ်ယောက်ယောက် ရှိနေလို့ ဒီလောက် အစွမ်းထက်တဲ့ အကြီးအကဲတွေကို ထားတာလား။ မင်းတို့ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကိုယ်တိုင်က ကောင်းကင်ဘုံ အဆင့်ပဲ ရှိတာဆိုတော့ မျိုးနွယ်စုထဲမှာ ကောင်းကင် အဆင့် ကျင့်ကြံသူ သိပ်အများကြီး မရှိနိုင်ဘူး။ ဒါဟာ ထောင်စောင့်ရုံသက်သက်ထက် ပိုတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုခု ရှိနေမယ်လို့ ငါ ထင်တယ်” လုံချန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် စဉ်းစားခန်း ဖွင့်လိုက်၏။
“ဟုတ်ပါတယ်။ အဲဒီမှာ ထူးခြားတဲ့ လူတစ်ယောက် ရှိတယ်။ သူက ဘယ်သူလဲဆိုတာကိုတော့ ကျွန်တော် မပြောနိုင်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူကမှ သူ့ကို လွတ်မသွားစေချင်ကြဘူး။ ဒါကြောင့်လည်း လုံခြုံရေးက ဒီလောက်အထိ တင်းကျပ်နေတာပါ” ရှဲ့လုချင်းက ဖြေကြားသည်။
“ထူးခြားတဲ့ လူတစ်ယောက် ဟုတ်လား။ သူ ဘယ်သူလဲဆိုတာ ငါ့ကို ပြောစမ်း။ မင်းရဲ့ သစ္စာရှိမှုဟာ ငါ့အပေါ်မှာပဲ ရှိရမယ်။ မင်းရဲ့ အသက်က ငါ့လက်ထဲမှာဆိုတာ မင်း မေ့မထားသင့်ဘူး” လုံချန်းက ပြတ်သားသော လေသံဖြင့် ထိုအမျိုးသားကို သတိပေးလိုက်၏။
“အား... ဟုတ်... ဟုတ်ကဲ့ပါ။ ကျွန်တော် မှတ်မိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို အဖြေမပေးနိုင်တာက အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်လည်း မသိလို့ပါ။ အဲဒီလူရဲ့ အကျဉ်းခန်းကို လုံခြုံအောင် အသေပိတ်ထားပြီး ကောင်းကင် အဆင့် အကြီးအကဲ တစ်ယောက်တည်းပဲ အထဲကို ဝင်ခွင့်ရှိတာပါ။ ကျွန်တော် စုံစမ်းကြည့်ဖူးပေမဲ့ ဘယ်သူမှ မသိကြဘူး။ အဲဒီ အကျဉ်းခန်းထဲက လူအတွက်နဲ့ပဲ ကောင်းကင် အဆင့် အကြီးအကဲက ထောင်မျှော်စင်ကို အထူးတလည် စောင့်ကြပ်နေတာလို့ပဲ ကျွန်တော်တို့ သိထားကြတာပါ” ရှဲ့လုချင်းက ပြန်လည်ဖြေကြားလေသည်။
“မင်းတောင် မသိဘူးဆိုတော့... ပြီးတော့ ကောင်းကင် အဆင့် အကြီးအကဲ တစ်ယောက်တည်းပဲ ဝင်ခွင့်ရှိတယ်ဆိုတော့... တခြားလူတွေကို မသိစေချင်တဲ့ အဆင့်မြင့် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ဒါမှမဟုတ် အင်အားကြီးတဲ့ လူတစ်ယောက် ဖြစ်မှာပေါ့။ ဒါဟာ ငါ့ရဲ့ စပ်စုချင်စိတ်ကို တော်တော်လေး နှိုးဆွနေပြီပဲ။ ငါ့သူငယ်ချင်းကို နာကျင်အောင် လုပ်ရဲတဲ့ မျိုးနွယ်စုကို ဒုက္ခပေးဖို့အတွက် အဲဒီလူကိုပါ လွှတ်ပေးလိုက်ရင် ကောင်းမလားလို့ ငါ တွေးနေမိတယ်” လုံချန်းက သူ၏ မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ရင်း စဉ်းစားနေ၏။
“အဲဒီ အကြီးအကဲရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်အတိအကျက ဘယ်လောက်လဲ” လုံချန်းက မေးလိုက်သည်။
“သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းလား။ ကျွန်တော်တို့ အသေအချာတော့ မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် သိသလောက်ဆိုရင် သူဟာ ကောင်းကင် အဆင့်ရဲ့ အလယ်အလတ်အဆင့်မှာ ရှိနေပါတယ်။ အထွတ်အထိပ် အဆင့်ကိုတောင် ရောက်နေနိုင်တာပေါ့။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အဆင့်အတန်းနဲ့တော့ သူ့ရဲ့ အင်အားကို ခန့်မှန်းဖို့ မတတ်နိုင်ပါဘူး” ရှဲ့လုချင်းက ဖြေ၏။
‘ဟက်... မှန်တာပေါ့။ သူ့လို အင်အားနည်းတဲ့သူက ကောင်းကင် အဆင့် အကြီးအကဲတစ်ယောက်ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းကို မြင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ တကယ်လို့ သူက အဆင့်မြင့်ပိုင်းမှာ ရှိနေရင်တောင် ငါ့အတွက် ပြိုင်ဘက် ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ ငါ ကိုင်တွယ်နိုင်ပါတယ်။ ငါ ကောင်းကင် အဆင့်ထဲကို စဝင်ကာစ တုန်းကတောင် ကောင်းကင်ဘုံ အဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေကို ရင်ဆိုင်ခဲ့တာပဲ။ အခု ငါက ကောင်းကင် အဆင့် ၄ ကို ရောက်နေပြီဆိုတော့ သိပ်ပြီး ခက်ခဲမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ငါကိုယ်တိုင်လည်း ကောင်းကင် အဆင့် အလယ်အလတ် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်လို့ သတ်မှတ်လို့ ရနေပြီပဲ’ လုံချန်းက တွေးတောရင်း ထိုအမျိုးသားကို ကြည့်လိုက်၏။
“မင်း သူ့ကို အဆောင် ပေးပြီးပြီဆိုတော့ မင်းရဲ့ အလုပ်က တော်တော်များများ ပြီးသွားပြီ။ မင်းရဲ့ ဒုတိယ တာဝန်ကတော့ ငါ့ကို ထောင်မျှော်စင်ထဲအထိ လိုက်ပို့ပေးဖို့ပဲ။ ဒီည သန်းခေါင်ယံ အချိန်တိတိမှာ မင်းတို့ မျိုးနွယ်စုထဲက ထောင်မျှော်စင် အနီးမှာ ငါ မင်းကို စောင့်နေမယ်။ ဟိုအဆောင်ကို သုံးပြီး မျှော်စင်ကို ငါ ရှာနိုင်ပေမဲ့ အထဲက အခန်းနဲ့ အထပ်ကို ရှာဖို့ကျတော့ အချိန်ကုန်လိမ့်မယ်၊ ဒါကြောင့် မင်းရဲ့ အကူအညီ လိုတယ်။ မင်း ငါ့ကို လိုက်ပို့ရမယ်” လုံချန်းက အမိန့်ပေးလိုက်လေသည်။
“မ... မဖြစ်နိုင်တာ။ တခြား အကြီးအကဲတွေက ကျွန်တော် ကျူးကျော်သူတစ်ယောက်ကို လမ်းပြနေတာ မြင်သွားရင် ကျွန်တော့်ကို သစ္စာဖောက်လို့ သတ်မှတ်ပြီး ကွပ်မျက်ကြလိမ့်မယ်။ ခင်ဗျား အဲဒီကို ရောက်နိုင်တယ်ဆိုရင် ကျွန်တော့်အကူအညီ မပါဘဲ တစ်ယောက်တည်း ဝင်လို့ မရဘူးလား။ အဲဒီလို လုပ်လိုက်ရင် ကျွန်တော့်ဘဝတော့ ပြီးပြီ။ သစ္စာဖောက်လို့ အသတ်ခံရတာမျိုး ကျွန်တော် အဖြစ်မခံနိုင်ဘူး” ထိုအမျိုးသားသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ လုံချန်းကို ကြည့်ကာ ကန့်ကွက်လေတော့သည်။
“မင်းရဲ့ စိတ်ကို ထိန်းစမ်း” လုံချန်းက ရှဲ့လုချင်းကို လှည့်မကြည့်ဘဲ လမ်းကို ဆက်လျှောက်ရင်း တိုးညှင်းစွာ ဆို၏။
“အနာဂတ်အတွက်ကိုတော့ ထားလိုက်ပါဦး၊ အခု မင်း ငါ့ကို မကူညီရင် မင်း ချက်ချင်း သေရလိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် ပထမဆုံး ရွေးချယ်စရာက ပိုကောင်းနေတုန်းပဲ။ ပြီးတော့ သူတို့ သိသွားမှာကိုလည်း မင်း စိုးရိမ်စရာ မလိုပါဘူး။ ထောင်ကို စောင့်နေတဲ့သူ တစ်ယောက်မှ အသက်ရှင်ကျန်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါကြောင့် ဘယ်သူကမှ မင်းကို အပြစ်တင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ သူတို့ အကုန် သေရမှာပဲ” လုံချန်းက ထိုအမျိုးသားကို စိတ်အေးစေရန် ပြောလိုက်၏။
“အဲဒီလို ဖြစ်ခဲ့ရင်တောင် ကျွန်တော်ပဲ အပြစ်တင်ခံရမှာ။ ထောင်ထဲမှာ ကင်းစောင့်ရတာက ကျွန်တော့်ရဲ့ တာဝန်လေ။ အားလုံး သေပြီး ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း အသက်ရှင်ကျန်နေရင် ကျွန်တော့်လက်ချက်ဆိုတာ အရမ်း သိသာလွန်းနေလိမ့်မယ်” ရှဲ့လုချင်းက အစီအစဉ်၏ ဟာကွက်ကို ထောက်ပြလိုက်သည်။
“ဟင်... ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ခါကတော့ ထောင်မျှော်စင်မှာ မင်း တာဝန်မကျဘူးလို့ ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား။ အခုကျမှ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး မင်းတာဝန် ဖြစ်သွားရတာလဲ” လုံချန်းက သရော်ပြုံး ပြုံးလျက် မေးလိုက်၏။
“ကျွန်... ကျွန်တော် မလိမ်ပါဘူး။ ဒီနေ့ တာဝန်တွေ ပြန်ခွဲဝေတော့မယ်လို့ ဟိုလူတွေ ပြောတာ ခင်ဗျား မကြားဘူးလား။ ကျွန်တော် ထောင်ကင်း တာဝန် ပြန်ကျသွားတာပါ” ထိုသူက ဖြေသည်။
“ဟုတ်ပြီလေ၊ အဲဒါ မင်းရဲ့ တာဝန်ဆိုရင်တော့ မင်း တစ်ယောက်တည်း ရှင်ကျန်နေတာက သံသယဖြစ်စရာပဲ။ စိတ်မပူပါနဲ့၊ အဲဒါအတွက်လည်း ငါ့မှာ နည်းလမ်း ရှိပါတယ်။ ငါ မင်းကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ အရေးကြီးတဲ့ နေရာတွေကိုတော့ လွဲအောင် ထိုးပေးမယ်။ မင်းက သေချင်ယောင်ဆောင်နေပြီး တိုက်ခိုက်မှုကနေ မနည်း လွတ်မြောက်လာတာပါလို့ ပြောလို့ရတာပေါ့။ ဒါဆို မင်း အသက်လည်း ချမ်းသာရာရမယ်၊ အပြစ်လည်း အတင်ခံရမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် မင်း ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့ရမှာပဲ။ ဒါ မင်းအတွက် တစ်ခုတည်းသော ရွေးချယ်စရာပဲ။ အခု ပြန်တော့” လုံချန်းက ခေါင်းခါလျက် ဆို၏။
“ဪ... ဒါနဲ့။ ဟိုပိုးကောင်လေးက မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ရှိနေတုန်းဆိုတာ မင်း သိပါတယ်။ မိုက်မဲတဲ့ အကြံတွေ ထုတ်ရင် ဘာဖြစ်မလဲဆိုတာ ငါ ထပ်ပြီး သတိပေးဖို့ မလိုတော့ဘူး ထင်တယ်။ ငါ့အမိန့်တွေကိုသာ ပြီးအောင် လုပ်စမ်းပါ” ထိုသို့ ဆိုကာ သူ ထွက်ခွာခဲ့လေသည်။
လုံချန်းသည် တည်းခိုခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့ပြီး ရှဲ့လုချင်းမှာမူ သူ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ လက်တင်ကာ နှလုံးသားထဲရှိ နှလုံးစား ပိုးကောင်၏ လှုပ်ရှားမှုကို ခံစားရင်း ကျန်ရစ်ခဲ့၏။ သူသည်လည်း နောက်သို့ လှည့်ကာ ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။
“ဒါဆို ဒီည နင် ခိုးဝင်တော့မှာပေါ့။ ငါလည်း ကူညီပေးနိုင်ပါတယ်။ ငါလည်း အရင်ကထက် အများကြီး သန်မာလာပါပြီ” လုံချန်းက ရှဲ့ မျိုးနွယ်စုထဲသို့ ယနေ့ည ခိုးဝင်မည့်အကြောင်း ပြောပြသောအခါ မင်လန်က ဆို၏။
“နင် သန်မာတာကို ငါ သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါဟာ ငါ တစ်ယောက်တည်း ကူညီစရာ မလိုဘဲ လုပ်နိုင်တဲ့ နေရာမျိုးပါ။ အဲဒီမှာ မြေကမ္ဘာနယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူ နည်းနည်းနဲ့ ကောင်းကင် အဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်ပဲ ရှိတာ။ စိုးရိမ်စရာ ဘာမှ မရှိပါဘူး” လုံချန်းက ပြုံးလျက် ရေရွတ်လိုက်၏။
“နင့်ရဲ့ ကူညီချင်တဲ့ စိတ်ကိုတော့ ငါ တကယ် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ နင် ဒီမှာ နေပြီး ဟိုကလေးကို စောင့်ရှောက်ပေးနေတာက ပိုကောင်းလိမ့်မယ်” ထိုသို့ ဆိုကာ သူက ရှုလျန် ရှိရာဘက်သို့ ညွှန်ပြလိုက်လေသည်။
မင်လန်သည် လုံချန်း၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ အသာအယာ ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး ဆို၏။ “နင် အဲဒီလို ပြောမှတော့လည်း နင့်သဘောပါပဲ”
ရှုလျန်မှာမူ သူ၏ အခန်းထဲသို့ ပြန်သွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် အခန်းထဲတွင် လုံချန်းနှင့် မင်လန်တို့ နှစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။ သူတို့ နှစ်ဦးသည် အချင်းချင်း ပွေ့ဖက်လျက် ငြိမ်သက်အေးချမ်းသော အချိန်များကို အတူတကွ ကုန်လွန်စေခဲ့ကြ၏။
နေ့တာ ကုန်ဆုံး၍ ညအချိန်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ထိုအေးချမ်းသော အခိုက်အတန့်မှာ ချက်ချင်းဆိုသလို ပြီးဆုံးသွားခဲ့လေသည်။
လုံချန်းသည် မင်လန်၏ ဘေးတွင် လဲလျောင်းနေ၏။ သူတို့ နှစ်ဦးစလုံး၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်တွင် အဝတ်အစားဟူ၍ တစ်စမျှပင် ရှိမနေချေ။ လုံချန်းသည် မင်လန်၏ ဖြူစင်လှသော ပါးပြင်လေးကို သူ၏ လက်ချောင်းများဖြင့် အသာအယာ ထိတွေ့ရင်း သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ငါ သွားဖို့ အချိန်တန်ပြီ”
“အမြန် ပြန်လာခဲ့နော်” လုံချန်း မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်ကို ကြည့်ကာ မင်လန်က တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်လေတော့သည်။
အခန်း (၈၁၈) ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ခြင်း
“နင် မသိလိုက်ခင်မှာတင် ငါ ပြန်လာခဲ့ပါ့မယ်” လုံချန်းက ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိသော အပြုံးဖြင့် ရေရွတ်လိုက်၏။
သူသည် ပြတင်းပေါက်ထံသို့ လျှောက်သွားပြီး အောက်ဘက်ရှိ လူသူကင်းမဲ့နေသော လမ်းမများကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ အဝတ်အစားများ အပြည့်အစုံ ဝတ်ဆင်ပြီးနောက် သူသည် ရုတ်ချည်း ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။
လူသူဆိတ်သုဉ်းနေသော လမ်းမထက်တွင် ပေါ်လာပြီးနောက် လုံချန်းသည် ရှဲ့ မျိုးနွယ်စု၏ စံအိမ်တော်ကြီးဆီသို့ ဦးတည်၍ လမ်းလျှောက်လာခဲ့၏။ သူ လမ်းလျှောက်လာစဉ်တွင် သူရှိရာသို့ ယိမ်းထိုးလျက် လာနေသော အရက်မူးသမားတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။
သူသည် အရိပ်အသွင်ပြောင်းခြင်း စွမ်းရည်ကို အပိုအမကုန်လိုသဖြင့် ထိုသူ့အနားမှ ဤအတိုင်းပင် ဖြတ်လျှောက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။ ဤကဲ့သို့ ညဉ့်နက်သန်းခေါင်တွင် ပုန်းကွယ်နေစရာ မလိုဟု သူ ယူဆထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
လုံချန်းသည် ထိုလူ့အနားမှ ဖြတ်အသွားတွင် ထိုလူက သူ၏လက်ကို လှမ်းဖမ်းလိုက်လေသည်။
“ဟဲဟဲ... မင်းက ချောချောလှလှလေးပဲကွာ။ ဒီည ငါနဲ့အတူ ဖြတ်သန်းကြည့်ပါလား။ မင်းရဲ့ တစ်ညတာအတွက် ငါ မင်းကို ချမ်းသာအောင် လုပ်ပေးမယ်” ထိုသူက ဆို၏။
လုံချန်းက ထိုလူကို မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ကြည့်လိုက်သည်။
‘မိန်းကလေးတွေကို နောက်တာ ထားပါဦး၊ အခုတော့ ယောကျ်ားချင်းတောင် အနောက်ခံနေရပြီလား။ ဟူး...’ သူက တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်ရင်း ထိုလူ ဖမ်းထားသော သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ ထိုလူပါ လေထဲသို့ မြောက်တက်သွားပြီးနောက် လမ်းမပေါ်သို့ အားဖြင့် ဆောင့်ချလိုက်လေသည်။
“ဘုန်း...”
ကျောက်ခင်းလမ်းမပေါ်သို့ ကျောဖြင့် ဆောင့်မိသွားသဖြင့် ထိုလူ၏ ပါးစပ်မှ သွေးများ ထွက်လာ၏။ လုံချန်း၏ လက်မှာ လွတ်မြောက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် ထိုလူ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ ခြေထောက်ဖြင့် နင်းကာ ဖိချလိုက်လေသည်။
“အား...”
ရင်ဘတ်ကို အဖိခံရသဖြင့် ထိုလူမှာ နာကျင်စွာ ညည်းတွားရှာ၏။
“နောက်တစ်ခါကျရင် ကိုယ့်အတိုင်းအတာနဲ့ကိုယ် သောက်စမ်းပါ။ ဘယ်သူ့ကိုမှ အတင်းအဓမ္မ မလုပ်နဲ့” လုံချန်းက ပြောဆိုကာ ထိုလူ့အပေါ်မှ ကျော်ဖြတ်၍ ထွက်ခွာခဲ့လေသည်။
လုံချန်း ထွက်သွားပြီးနောက် ထိုလူသည် ထရပ်ကာ ပါးစပ်မှ သွေးများကို သုတ်လိုက်၏။ သူသည် လုံချန်း သွားရာ အရပ်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“တကယ် နာတာပဲ။ ငါက သူ့ကို စနောက်ချင်ရုံတင်ပါ၊ ဘယ်သူက ဒီလိုဖြစ်မယ်လို့ ထင်မှာလဲ” ထိုလူက အားနာစွာ ပြုံးလျက် ထွက်သွားလေတော့သည်။
ထိုနေရာမှ ထွက်လာပြီးနောက် လုံချန်းသည် ရှဲ့ မျိုးနွယ်စု စံအိမ်ဝင်းသို့ ရောက်ရှိခဲ့၏။ မျိုးနွယ်စုဝင်ပေါက်နှင့် နီးကပ်လာသည်နှင့် သူသည် အရိပ်အသွင်ပြောင်းခြင်း စွမ်းရည်ကို အသုံးပြုကာ ထိုနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။
သူသည် စံအိမ်တော်ကို ဝန်းရံထားသော ဆယ်ပေခန့်မြင့်သည့် တံတိုင်းကြီးများအား ကြည့်လိုက်၏။ ခြေထောက်ဖြင့် မြေပြင်ကို ကန်ကာ တံတိုင်းပေါ်သို့ ကျော်တက်နိုင်ရန် ခုန်တက်လိုက်သည်။ တံတိုင်းထိပ်တွင် ရပ်လျက် မျိုးနွယ်စုအတွင်းပိုင်းကို ဝေ့ဝဲကြည့်ကာ ထောင်မျှော်စင်ကို ရှာဖွေလေတော့သည်။
သူသည် ကျီရှန်၏ အဆောင်အား ခြေရာခံနိုင်ရန် သူ၏ လမ်းညွှန်အဆောင်ကို ထုတ်လိုက်၏။ ထောင်ရှိသည့် အရပ်ကို သူ သိလိုက်ရသည်။
“အဲဒီကို နည်းနည်း ပိုမြန်အောင် သွားရမယ်။ ငါ့ရဲ့ အရိပ်အသွင်ပြောင်းခြင်း စွမ်းရည်က တော်တော်လေး တိုးတက်လာပြီ။ အခုဆိုရင် ငါ့ရဲ့ ကောင်းကင်ဘုံ မိစ္ဆာ အတောင်ပံတွေကိုပါ ဒီစွမ်းရည်နဲ့ ဖုံးကွယ်နိုင်ပြီဆိုတော့ ညဘက်မှာ ဘယ်သူမှ မြင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီကို အရောက်သွားနိုင်မှာပါ” လုံချန်းက ရေရွတ်လိုက်ရာ သူ၏ကျောဘက်တွင် လှပသော ကောင်းကင်ဘုံ မိစ္ဆာ အတောင်ပံများ ပေါ်ထွက်လာလေသည်။
သူသည် အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံကို ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ဖြန့်ကျက်ကာ ထောင်မျှော်စင် ရှိရာဘက်သို့ ပျံသန်းသွားတော့၏။
“တကယ့်ကို မျိုးနွယ်စုကြီးပဲ။ ဒီတိုက်ကြီးပေါ်က မျိုးနွယ်စုတွေဆီကနေ ဒီလို အခြေအနေမျိုးကို ငါ မျှော်လင့်ထားသင့်တာပါ။ ဒီနေရာတွေရဲ့ ကျယ်ဝန်းပုံက ငါတို့ဆီက မျိုးနွယ်စုလေးတွေနဲ့ ယှဉ်လို့တောင် မရဘူး။ အဓိက ဂိုဏ်းကြီးတွေတောင် ဒီစံအိမ်တော်လောက် အကျယ်အဝန်း မရှိကြပါဘူး။ ပြီးတော့ သူတို့ ခေါင်းဆောင်တွေရဲ့ အင်အားကလည်း ဒီလောက် မကြီးမားကြဘူး။ ဒီနိုင်ငံရဲ့ ပိုပြီး အင်အားကြီးတဲ့ အဖွဲ့အစည်းတွေဆိုရင် ပိုတောင် အစွမ်းထက်ဦးမှာပဲ” လုံချန်းက မျိုးနွယ်စု တစ်စုလုံးကို အပေါ်စီးမှ ကြည့်ရင်း လျှပ်စီးကဲ့သို့ ပျံသန်းကာ တွေးတောနေမိ၏။
‘ဟိုဂိုဏ်းကကော ဘယ်လိုရှိမလဲ မသိဘူး။ နတ်ကောင်းကင်ဘုံဂိုဏ်းထဲက ဝိညာဉ်ကြီးက ပြောခဲ့တယ်၊ ငါ့ရဲ့ အနာဂတ် ပိုကောင်းဖို့နဲ့ ကံကြမ္မာရဲ့ အမှတ်အသား မပြုခံရဖို့အတွက် သူ့ရဲ့ မျိုးဆက်တွေကို ကူညီပေးပါတဲ့။ သူက တကယ်ပဲ အမှန်ပြောနေတာလား ဒါမှမဟုတ် ငါ့ကို လှည့်စားနေတာလား။ သူ ငါ့ကို ကောင်းတဲ့အရာတွေ ပေးခဲ့တာတော့ မှန်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ လှည့်ကွက်ကလည်း နက်နဲနိုင်တာပဲ။ ဟူး... ဒီကိစ္စက တကယ် ရှုပ်ထွေးတာပဲ။ ငါ ကံကြမ္မာကို မယုံကြည်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှာ ကံကြမ္မာ၏ နိယာမ ရှိနေတဲ့အခါကျတော့ ဒါကို လျစ်လျူရှုဖို့ကော တကယ် ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား’ သူသည် မိမိကိုယ်မိမိ နတ်ကောင်းကင်ဘုံ ဂိုဏ်း၏ အကြီးအကဲ တစ်ဦးဟု အခိုင်အမာ ဆိုခဲ့သော ဝိညာဉ်အိုကြီး၏ စကားများကို ပြန်လည် တွေးတောနေမိ၏။
ထိုစဉ် သူသည် ယခင်က အဆောက်အဦး မြင့်ကြီးတစ်လုံး၏ နောက်ကွယ်တွင် ဖုံးကွယ်နေသော ဧရာမ အနက်ရောင် မျှော်စင်ကြီးကို ရှေ့တည့်တည့်တွင် မြင်လိုက်ရသည်။
“အဆောင်က ဟိုဘက်ကို ညွှန်ပြနေတာပဲ။ အဲဒါ ထောင်မျှော်စင် ဖြစ်ရမယ်” ထိုသို့ ဆိုကာ ရှဲ့လုချင်း ရပ်နေသော ထောင်မျှော်စင် အနီးသို့ ဆင်းသက်လိုက်လေသည်။
“ငါ နောင်တရတော့မယ်လို့ ခံစားနေရတယ်” ရှဲ့လုချင်းက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရင်း ညည်းတွားနေ၏။ အရိပ်အသွင်ပြောင်းခြင်း စွမ်းရည်ဖြင့် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သော လုံချန်းကို သူ မမြင်နိုင်ချေ။
“ငါ့ကို ကူညီတာအတွက် မင်း နောင်တရမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ စိတ်မပူနဲ့။ ကျီရှန်ရဲ့ အကျဉ်းခန်းဆီကိုသာ လမ်းပြစမ်းပါ” လုံချန်းက ပြောလိုက်ပြီး သူ၏ အရိပ်အသွင်ပြောင်းခြင်း စွမ်းရည်ကို ဖျက်သိမ်းလိုက်၏။
ထိုသူသည် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ လုံချန်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“ခင်ဗျား ဘယ်တုန်းက ရောက်တာလဲ” သူက အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်၏။ သူသည် နေရာအနှံ့ကို ကြည့်ကာ လုံချန်းကို စောင့်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး လုံချန်းမှာ မည်သည့် နေရာကနေ မည်သို့ ပေါ်လာမှန်း သူ မသိလိုက်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။
“ငါ့အတွက် မင်း စိုးရိမ်မနေပါနဲ့။ ငါ့ကို ကျီရှန်ရဲ့ အကျဉ်းခန်းဆီကိုသာ ခေါ်သွား၊ ပြီးတော့ နောက်ကို လှည့်မကြည့်နဲ့။ ငါ့ကို ဘယ်သူမှ မမြင်နိုင်တဲ့ တစ္ဆေတစ်ကောင်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်” လုံချန်းက ပြုံးလျက် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။ “မင်း လုပ်ခိုင်းတာကိုသာ လုပ်ပါ”
ထိုသူသည် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသော်လည်း ပြန်၍ မငြင်းတော့ချေ။
“ထားလိုက်ပါတော့၊ ကျွန်တော် လက်လျှော့လိုက်ပါပြီ။ တကယ်လို့ ဒီနေ့ သေဖို့ ကံပါလာရင်လည်း သေရမှာပေါ့။ ခင်ဗျား ကတိတည်ပြီး ကျွန်တော့်ကို အသက်ရှင်ခွင့် ပေးလိမ့်မယ်လို့ပဲ မျှော်လင့်ပါတယ်” ထိုသူက ဆို၏။
သူသည် ထောင်မျှော်စင်၏ ဝင်ပေါက်ထံသို့ လျှောက်သွားရင်း အကြီးအကဲများ ရှိနေမည့် နေရာများကို လုံချန်းအား ပြောပြလေသည်။ သူ၏ အဆိုအရ ဝင်ပေါက်တွင် မြေကမ္ဘာ အဆင့် အကြီးအကဲ တစ်ယောက်နှင့် ရွှေအဆင့် ကျင့်ကြံသူ အများအပြား ရှိနေကြ၏။ ဒုတိယမြောက် မြေကမ္ဘာ အဆင့် အကြီးအကဲမှာမူ အထက်ထပ်ရှိ အကျဉ်းခန်းများသို့ တက်ရာ လှေကားအနီးတွင် ရှိနေလေသည်။
ကောင်းကင် အဆင့် အကြီးအကဲမှာမူ ထူးခြားသော အကျဉ်းသား နှင့် တွေ့ဆုံနေသည်ဟု ဆို၏။
လုံချန်းသည် ထိုသူ၏ နောက်မှ လိုက်ပါလာခဲ့သော်လည်း သူ၏ အရိပ်အသွင်ပြောင်းခြင်း စွမ်းရည်ကို တစ်ဖန် ပြန်လည် အသက်သွင်းလိုက်ပြီးနောက် အချိန်ဓားနှင့် ဘုရင်ဓားတို့ကို ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။
သူသည် ဓားနှစ်လက်စလုံးကို လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် ကိုင်လျက် ထောင်မျှော်စင် ဝင်ပေါက်ဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားတော့၏။ ထိုသူမှာမူ ကင်းသမားများကို ကြည့်ကာ ချွေးများ ပြန်နေလေသည်။
“မင်း ပြန်လာပြီလား။ ဘယ်တွေ သွားနေတာလဲ” မြေကမ္ဘာ အဆင့် အကြီးအကဲက ရှဲ့လုချင်းအား မေးလိုက်၏။
‘ဟင်... သူတို့က ပုံမှန်အတိုင်းပါလား။ ငါ့နောက်က ကျူးကျော်သူကို သူတို့ မမြင်ကြဘူးလား။ ဘာလို့ သူတို့က မတိုက်ခိုက်တာလဲ၊ ဒါမှမဟုတ် ဘာလို့ ဘာမှ မမေးတာလဲ’ ထိုသူက ဇဝေဇဝါဖြင့် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။
‘ဘာလဲ... သူ ထွက်ပြေးသွားတာလား။ သူက တကယ်ပဲ တစ္ဆေတစ်ကောင်လား။ ဟူး... မြေကမ္ဘာ အဆင့် အကြီးအကဲတစ်ယောက်ကိုတောင် ရင်ဆိုင်ဖို့ မရဲတဲ့ ကြောက်တတ်တဲ့လူ တစ်ယောက်လို့ ဘယ်သူက ထင်မှာလဲ။ သူကတော့ အကြီးအကျယ်တွေ ပြောနေတာ’ သူ၏နောက်တွင် မည်သူ့ကိုမျှ မတွေ့ရသောအခါ ထိုသူက တွေးတောနေမိတော့သည်။