အခန်း (၁၃၇-၁၃၈)

အခန်း (၁၃၇) မာကို

ရမှတ် နှစ်ရာ့နှစ်ဆယ်ဖြင့် သူသည် ပေါင်မုန့်တစ်လုံး၊ ရေခွက်အသေးတစ်ခွက်နှင့် သနပ်စုံ တစ်ထုပ်ကို ဝယ်ယူခဲ့သည်။ များပြားလှသည်မဟုတ်သော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ တစ်ခုခု စားစရာရှိသွားပြီဖြစ်သည်။

သူ အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ယိုစိမ့်နေသော အမိုးက သူ့ကို ထပ်မံကြိုဆိုနေပြန်သည်။ သူသည် အထဲသို့ဝင်ကာ ဇနီးသည်အား ပေါင်မုန့်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ပေါင်မုန့်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူမ၏ မျက်ဝန်းများ တောက်ပသွားပြီး ခဏတာမျှ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ပြန်လည်အသက်ဝင်လာသယောင် ရှိသွားသည်။

သူမသည် ပေါင်မုန့်ကို ဂရုတစိုက် နှစ်ခြမ်းခွဲလိုက်သည်။ ချက်ချင်းစားမည့်အစား တစ်ခြမ်းကို သူ့အား ပြန်ပေးသည်။

"ကျွန်မနဲ့အတူ စားပါ" ဟု သူမက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။

သူက ခေါင်းခါသော်လည်း သူမက အတင်းအကျပ် တိုက်တွန်းသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူ ယူလိုက်ရသည်။ သူမသည် သနပ်စုံ ထုပ်ကို ဖွင့်ကာ ပေါင်မုန့်ပေါ်တွင် အနည်းငယ်သုတ်ပြီးနောက် တစ်ကိုက် ကိုက်လိုက်သည်။

ကမ္ဘာပေါ်တွင် အကောင်းဆုံး အစားအစာကို စားနေရသကဲ့သို့ သူမ၏ မျက်နှာတွင် ပျော်ရွှင်သော အရိပ်အယောင်များ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

အမျိုးသားသည် သူမကို ကြည့်ရင်း ရင်ထဲတွင် အပိုင်းပိုင်းအပြတ်ပြတ် ကြေကွဲသွားရသည်။ သူမသည် ချမ်းသာသော မိသားစုတွင် ဘယ်လို နေထိုင်ခဲ့ပုံ၊ လှပသော အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ကာ အရသာရှိသော အစားအစာများကို နေ့စဉ်စားသောက်ခဲ့ပုံများကို သူ မှတ်မိနေသည်။

ယခုမူ သူမသည် သနပ်စုံသုတ်ထားသည့် ပေါင်မုန့်တစ်ခြမ်းလေးအပေါ်မှာပင် ပြုံးနေရှာသည်။

သူ၏ လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်မိသည်။ စစ်တပ်အခြေစိုက်စခန်းတွင် အခန်းတစ်ခန်း ငှားရမ်းရန်အတွက်ပင် အထောက်အပံ့ရမှတ် ဘယ်လောက်လိုအပ်ကြောင်း သူ တွေးနေမိသည်။

ရမှတ် တစ်ထောင်။ ထိုရမှတ်ကို ရရန် သူသည် ဇမ်ဘီ တစ်ထောင်၊ သို့မဟုတ် ထိုထက်မက သတ်ရပေလိမ့်မည်။ ရမှတ်ပေးနှုန်းမှာ အလွန်ပင် ရက်စက်လှသည်။ သူသည် ဇမ်ဘီ တစ်ထောင်မက သတ်ခဲ့ပြီးဖြစ်သော်လည်း ယခုထိတိုင်အောင် ဤပျက်စီးယိုယွင်းပြီး အမိုးပေါက်နေသည့် အိမ်အိုကြီးတွင် နေထိုင်နေရဆဲဖြစ်သည်။

သူသည် အသက်ပြင်းပြင်းရှုကာ သူမကို အတင်းအကျပ် ပြုံးပြလိုက်သည်။ "စိတ်မပူနဲ့။ မကြာခင် ငါတို့ ဒီထက်သာတဲ့ နေရာမှာ နေရတော့မှာပါ။ မင်း ဒီလိုမျိုး ဆင်းရဲဒုက္ခ မခံရတော့ပါဘူး"

သူ့ဇနီးသည်က ခေါင်းညိတ်ကာ သူ၏ ပုခုံးပေါ်သို့ ခေါင်းလေး မှီထားလိုက်သည်။ သူမ ဘာမှမပြောသော်လည်း ရင်ထဲတွင်မူ သူ့ကို ယုံကြည်ချင်နေမိသည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် မာကိုသည် စောစောထကာ အမြဲတမ်းအတိုင်း ပြင်ဆင်သည်။ တစ်ကိုယ်လုံး နာကျင်ကိုက်ခဲနေသော်လည်း သူ အတင်းအကျပ် ထရပ်လိုက်သည်။

သူ စုရပ်သို့ ရောက်သောအခါ အဖွဲ့မှာ စောင့်ဆိုင်းနေနှင့်ပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့မှာ ယခင်ကထက် ပိုမိုသန်မာပုံရပြီး နေ့ရက်တိုင်းက ၎င်းတို့ကို ပို၍ ခက်ထန်မာကျောလာစေသည့်အတိုင်းပင်။

အမျိုးသားတစ်ဦးက ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။ "မာကို၊ မင်း စွမ်းအား နိုးထလာပြီလား။ ဘာစွမ်းရည်မှ မရှိသေးဘူးလား"

မာကို ကြောင်သွားသည်။ ရင်ထဲတွင် တင်းကျပ်သွားပြီး "မရှိသေးဘူး။ ဒါပေမဲ့ နိုးထလာမှာပါ။ တစ်နေ့ကျရင် ငါလည်း စွမ်းအားရှိလာမှာပါ" ဟု ခေါင်းခါရင်း ပြောလိုက်သည်။

အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် 'စပိတ်' က ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။ သူ၏ လေသံမှာ တည်ငြိမ်သော်လည်း လေးနက်မှု ရှိလှသည်။

"မာကို၊ မင်းရဲ့ဘဝက ခက်ခဲမှန်း ငါသိပါတယ်။ စွမ်းအားမရှိဘဲ နေ့တိုင်း တိုက်ပွဲဝင်နေတာကိုလည်း ငါသိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ မင်းကို သနားမိတယ်။ အဲဒီသနားစိတ်က ဒီမှာတင် အဆုံးသတ်ပြီ။ ငါတို့အဖွဲ့က မင်းကို ဆက်ပြီး မခေါ်နိုင်တော့ဘူး။ ငါတို့မှာ ပိုပြီး သန်မာတဲ့လူတွေ လိုအပ်တယ်"

မာကို၏ လည်ချောင်းမှာ ခြောက်ကပ်သွားသည်။ သူသည် စပိတ်ကို ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များဖြင့် ကြည့်ကာ "ကျေးဇူးပြုပြီး... နောက်ထပ် အခွင့်အရေးတစ်ခုလောက် ပေးပါဦး။ ငါ စွမ်းအားနိုးထလာမှာပါ။ ကတိပေးပါတယ်”

စပိတ်က ခေါင်းခါရုံသာ ခါလိုက်သည်။

"မစ်ရှင်တွေက အခု ပိုခက်လာပြီ။ ရမှတ်တွေကလည်း ပိုနည်းလာတယ်။ ငါက အဖွဲ့ထဲမှာ အားနည်းတဲ့သူကို ဆက်ထားနေရင် ငါတို့အားလုံး အသက်ရှင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းကို ငါ ထပ်မခေါ်နိုင်တော့ဘူး"

အဖွဲ့မှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း မာကို၏ ရင်ထဲတွင် နစ်မွန်းသွားရသည်။ စပိတ်၏ ဘေးတွင် အဖွဲ့ဝင်သစ် တစ်ဦး ပါလာသည်။ လျှပ်စီးစွမ်းအားရှိသော လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

ထိုလူငယ်၏ လက်များတွင် လျှပ်စစ်စီး ကြောင်းများတဖျတ်ဖျတ် ထွက်ပေါ်နေသည်။ မာကိုသည် မနာလိုစိတ်ကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။ အခြားသူများက လွယ်လွယ်ကူကူ စွမ်းအားနိုးထလာကြသော်လည်း သူက ဘာကြောင့် ဘာမှမရှိရတာလဲ။

မာကိုသည် အသက်ပြင်းပြင်းရှုကာ လှည့်ထွက်ခဲ့သည်။ ဘယ်သူကမှ သူ့ကို မလိုချင်လျှင် သူ တစ်ယောက်တည်း တိုက်ပွဲဝင်ပေလိမ့်မည်။

ထိုနေ့တွင် သူ တစ်ယောက်တည်း ထွက်လာခဲ့သည်။ မြို့ပျက်ကြီးထဲတွင် ဇမ်ဘီများက ပြည့်နှက်နေသည်။ တိုက်ပွဲတိုင်းမှာ သေမင်းနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသကဲ့သို့ပင်။

ပုပ်စပ်နေသော လက်အစုံက သူ၏ လက်မောင်းများကို ဖမ်းဆွဲခြင်း၊ ထက်မြက်သော လက်သည်းများက အရေပြားကို ကုတ်ခြစ်မိလုနီးပါး ဖြစ်ခြင်းများကို အကြိမ်ကြိမ် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။ တစ်ကြိမ်တွင် ဇမ်ဘီတစ်ကောင်က သူ့ပေါ်သို့ ခုန်အုပ်လာရာ သူ အချိန်မီ ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့ရုံလေးသာ ဖြစ်သည်။

မျက်နှာပေါ်တွင် ချွေးများ စီးကျနေပြီး လက်များ တုန်ယင်နေသော်လည်း သူ ဆက်လက် တိုက်ခိုက်နေခဲ့သည်။

သူ စခန်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ အဝတ်အစားများမှာ စုတ်ပြတ်နေပြီး တစ်ကိုယ်လုံးတွင်လည်း ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်များဖြင့် ပြည့်နေသည်။ သူသည် အကြိမ်ကြိမ် အသက်နှင့်ရင်းခဲ့သော်လည်း ရရှိလာသည်မှာ အမြူတေ ၃၀ သာ ဖြစ်သည်။

သူသည် ထိုအမြူတေများကို လက်ထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း ရင်ထဲတွင် လေးလံမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ အမြူတေ ၃၀ ဆိုသည်မှာ ဘာမှမဟုတ်ပေ။ အစားအစာအတွက် မလုံလောက်သလို လုံခြုံသော နေရာအတွက်လည်း မလောက်ပေ။

အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ အမြူတေများကို အံဆွဲထဲတွင် ထည့်လိုက်သည်။ သူ့ဇနီးကို ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ၏ ရင်ထဲမှာ ထပ်မံ နစ်မွန်းသွားပြန်သည်။

သူမသည် ကုတင်ပေါ်တွင် ဖြူဖျော့ပြီး အားနည်းစွာ လဲလျောင်းနေသည်။ ပုံမှန်ဆိုလျှင် သူမသည် ထနိုင်ပြီး ရမှတ်ရရန်အတွက် အလုပ်အသေးအမွှားလေးများ လုပ်လေ့ရှိသည်။ သို့သော် ယနေ့တွင်မူ သူမ လှုပ်ပင်မလှုပ်နိုင်ရှာပေ။

သူသည် သူမ၏ ဘေးသို့ အပြေးအလွှား သွားလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

သူမ၏ အသံမှာ အလွန်တိုးလှသည်။ "ကျွန်မ... ကျွန်မချမ်းတယ်၊ ခေါင်းလည်း အရမ်းကိုက်တယ်"

မာကို၏ ရင်ထဲမှာ ထိတ်လန့်သွားသည်။ သူမ ဖျားနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် ရှိသမျှ အမြူတေများအားလုံးကို ဆေးဝါးများအတွက် အပြေးအလွှား သုံးစွဲလိုက်သည်။ ထိုသို့ပင် မလုံလောက်သဖြင့် အကြွေးဖြင့် ဝယ်ယူခဲ့ရသည်။ အကြွေးမှာ အမြူတေ တစ်ထောင်အထိ ရှိသွားခဲ့သည်။

သူ့ဇနီး ပြန်လည်သက်သာလာသောအခါမှ မာကိုသည် စိတ်အေးလက်အေး သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။ သို့သော် နားနေရန် အချိန်မရှိပေ။

သူသည် လက်နက်ကို ကောက်ကိုင်ကာ အပြင်သို့ ထပ်မံထွက်ခွာခဲ့သည်။ ယခုအကြိမ်တွင် သူသည် မိမိကိုယ်မိမိ ပိုမို တွန်းအားပေးခဲ့သည်။

သူသည် အသက်မငဲ့ဘဲ တိုက်ခိုက်ခဲ့ရာ ဒဏ်ရာများမှ သွေးများမှာ သူ၏ လက်မောင်းတစ်လျှောက် စီးကျနေသည်။ သူ ပြန်မလာနိုင်တော့ဘူးဟု ထင်မိသည့် အကြိမ်မှာလည်း မနည်းပေ။

ရက်များ ကုန်လွန်သွားပြီး သူ၏ ဒဏ်ရာများမှာလည်း ပိုမိုဆိုးရွားလာသည်။ သူ အိမ်ပြန်ရောက်တိုင်း သူ့ဇနီးမှာ ပို၍ ပိန်ချုံးလာသည်ကို တွေ့ရသည်။

သူမ၏ ပါးများမှာ ချိုင့်ဝင်နေပြီး မျက်ဝန်းများမှာလည်း မှိန်ဖျော့နေသည်။ သူ ယူဆောင်လာသည့် အစားအစာမှာလည်း ဘယ်‌သောအခါမှ ဝဝလင်လင် မရှိခဲ့ပေ။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် မာကိုသည် ညဘက်၌ မျက်တောင်မခတ်ဘဲ မျက်နှာကျက်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ဒါက အဆုံးသတ်ဖြစ်နေမလားဟု တွေးတောနေမိသည်။ သူတို့၏ ဘဝများမှာ ဤအတိုင်းပင် အဆုံးသတ်သွားမှာလား။

ဆာလောင်မှု၊ ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်များနှင့် မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့မှု။ အပြင်က ဇမ်ဘီများနှင့် စွမ်းအားရှိသော လူသားများအကြောင်းကို သူ တွေးနေမိသည်။

၎င်းတို့နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် သူနှင့် သူ့ဇနီးမှာ အလွန် သေးငယ်ပြီး အားနည်းလွန်းလှသည်။

မာကိုတစ်ယောက် အပြင်လောကတွင် ရုန်းကန်နေရချိန်၌ အိုင်ဗီမှာမူ သူမ၏ အခြေစိုက်စခန်းသို့ ပြန်ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုနေရာရှိ ဘဝမှာလည်း လွယ်ကူသည်တော့ မဟုတ်သော်လည်း သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် တစ်ခြားအရာတစ်ခု ရှိနေသည်။

လူသားများသည် အမြူတေနှင့် ရှင်သန်ရေးအတွက်သာ တိုက်ခိုက်နေကြသည်မဟုတ်ဘဲ အစားအစာအတွက်လည်း တိုက်ခိုက်နေကြသည်ဟု သူမ ယုံကြည်သည်။ အစားအစာမရှိလျှင် မည်သူမျှ ကြာရှည်မခံနိုင်ပေ။

ထို့ကြောင့် အိုင်ဗီသည် အစီအစဉ်တစ်ခု စတင်ခဲ့သည်။ သူမသည် ဆိုင်တစ်ဆိုင် ဖွင့်လှစ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ခမ်းနားထည်ဝါလှသည်မဟုတ်သလို သူမ၌ ရောင်းချရန်လည်း များများစားစား မရှိပေ။ သို့သော် စမ်းသပ်ကြည့်ရန် ထိုက်တန်သည်ဟု သူမ ယူဆသည်။

အနည်းဆုံးတော့ ၎င်းသည် သူမအတွက် အစပြုမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ သူမသည် ၎င်းကို ကုန်စုံဆိုင်ဟု ခေါ်ဆိုခဲ့သော်လည်း တကယ်တမ်းမှာမူ ရောင်းချမည့် ပစ္စည်းများမှာ အလွန်ပင် နည်းပါးလှပါသည်။

အခန်း (၁၃၈) စွမ်းအား အဆင့်မြှင့်တင်ခြင်း

စင်ပေါ်တွင် ဆန်၊ ဂျုံနှင့် ဆားတို့သာ ရှိသည်။ ထိုမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း အိုင်ဗီ့အတွက်မူ တစ်ခုခုတော့ ဖြစ်နေဆဲပင်။ လူတွေက ကိုယ်တိုင်ချက်ပြုတ်စားသောက်ချင်တယ်ဆိုရင် ဒီပစ္စည်းတွေက မရှိမဖြစ် လိုအပ်ပါလိမ့်မည်။

ဆန် သို့မဟုတ် ဂျုံ အနည်းငယ်မျှသည်ပင် မိသားစုတစ်စုကို တစ်ညတာ ဗိုက်ပြည့်စေနိုင်သည်။ လူတစ်ယောက် ဆာလောင်နေချိန်တွင် ရိုးရှင်းသော အစားအစာသည်ပင် ရတနာတစ်ခုကဲ့သို့ တန်ဖိုးရှိကြောင်း သူမ ကောင်းကောင်းသိသည်။

နောက်ထပ် ပစ္စည်းတစ်ခုလည်း ရှိသေးသော်လည်း အိုင်ဗီက ၎င်းကို ထုတ်မပြရသေးပေ။ ၎င်းမှာ ဂွမ်း ဖြစ်သည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် သူမ၏ စွမ်းအားက အစားအစာများကိုသာ ပေးလေ့ရှိသော်လည်း တစ်စုံတစ်ရာသော အကြောင်းပြချက်ကြောင့် သူမထံတွင် ဂွမ်းများ ရောက်ရှိနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ အဘယ်ကြောင့် ဂွမ်းများ ပေါ်လာသည်ကို သူမ လုံးဝ စဉ်းစား၍မရပေ။

သူမသည် အရောင်းကောင်တာနောက်တွင် ထိုင်ရင်း အစားအစာပုံလေးများကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ ဆိုင်ထဲမှာ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော်လည်း သူမကတော့ မျှော်လင့်ချက် ထားဆဲပင်။

"ငါ့ဆီမှာ အစားအစာရှိရင် လူတွေ လာကြမှာပဲ" ဟု သူမကိုယ်တိုင် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ "လူတွေလာရင် ဒီနေရာကို တစ်ဆင့်ချင်းစီ ချဲ့ထွင်သွားလို့ရတယ်"

သူမသည် အပြင်လောကအကြောင်းကို တွေးနေမိသည်။ လူတွေက အမြူတေတွေရဖို့ ဇမ်ဘီတွေကို အသက်နဲ့ရင်းပြီး သတ်နေကြပေမဲ့ အမြူတေတစ်ခုတည်းနဲ့တော့ ဗိုက်မပြည့်နိုင်ဘူး မဟုတ်လား။ သူမဆီမှာ ဆန်၊ ဂျုံနဲ့ ဆားသာရှိရင် သူတို့တွေ သူမကို လိုအပ်လာကြပါလိမ့်မည်။

အိုင်ဗီသည် ဟင်းလင်းပြင်အမြူတေအချို့နှင့် စိတ်စွမ်းအားအမြူတေအချို့ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ၎င်းတို့ကို လက်ထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်ကာ စွမ်းအင်များကို စတင်စုပ်ယူလိုက်သည်။

ထိုသို့လုပ်ဆောင်နေစဉ် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲ၌ ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ၏ ဦးနှောက်ထဲမှ အသံတစ်ခုက သူမ၏ 'ရိက္ခာကောက်ယူခြင်း စွမ်းအား'မှာ ပြောင်းလဲတော့မည်ဟု ပြောနေသကဲ့သို့ပင်။

ဘာကြောင့် အဲဒီလို ခံစားရလဲဆိုတာ သူမ ရှင်းမပြနိုင်ပေမဲ့ စွမ်းအင်တွေကို ပိုပြီးစုပ်ယူလေလေ ထိုခံစားချက်က ပိုပြီး ပြင်းထန်လာလေလေ ဖြစ်သည်။

အတန်ကြာပြီးနောက် သွေးကြောထဲသို့ ရေအေးဖြင့် လောင်းချလိုက်သကဲ့သို့ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် အေးမြမှုများ ရုတ်တရက် ပျံ့နှံ့သွားသည်။ အိုင်ဗီ ကြောင်အမ်းသွားမိသည်။

တစ်ခုခု ပြောင်းလဲသွားပြီဆိုတာ သူမ သိလိုက်သည်။ နှလုံးခုန်သံများ မြန်လာပြီး သူမ၏ လက်များကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူမ၏ စွမ်းအားကို အမိန့်မပေးနိုင်သေးသော်လည်း သူမ၏ ရိက္ခာရှာဖွေခြင်း စွမ်းအားမှာ အဆင့်မြင့်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း ရင်ထဲကနေ အသေအချာ သိနေသည်။ ဝမ်းသာလွန်း၍ ခုန်တောင် ပေါက်ချင်စိတ် ဖြစ်သွားမိသည်။

'တကယ်လို့ ပိုပြီး သန်မာလာတာဆိုရင် မနက်ဖြန် ရိက္ခာ‌ ကောက်တာက ထူးခြားလိမ့်မယ်။ ပိုပြီး အသုံးဝင်တဲ့ အရာတွေ ရနိုင်တာပေါ့' ဟု သူမ တွေးလိုက်သည်။

သူမ၏ မျက်နှာမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တောက်ပနေသော်လည်း သူမကိုယ်သူမ အမြန်ပင် ပြန်လည် ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။ လုပ်စရာ အလုပ်တွေ ရှိ သေးတယ်လေ။ အိုင်ဗီသည် ကျင့်ကြံခြင်းကို ပြန်လည် အာရုံစိုက်ကာ သူမ၏ အင်အားကို တည်ဆောက်နေခဲ့သည်။

ကျင့်ကြံပြီးသောအခါ သူမသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုမိုတွန်းအားပေးခဲ့သည်။ လက်မောင်းများကို ဆန့်ထုတ်ခြင်း၊ လေထဲသို့ လက်သီးဖြင့် ထိုးခြင်းနှင့် မျက်နှာမှ ချွေးများ စီးကျလာသည်အထိ လေ့ကျင့်ခန်းများကို လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။

ဤလောက၏ အမှန်တရားကို သူမ သိသည်။ အကယ်၍ လူတွေက သူတို့ရဲ့ သက်ဆိုင်ရာ စွမ်းအားတွေ၊ ဒါမှမဟုတ် အမြန်နှုန်း၊ ခွန်အား စတာတွေမှာ အဆင့် ၅ ကို ရောက်သွားမယ်ဆိုရင် သူမကို လွယ်လွယ်ကူကူ အနိုင်ယူနိုင်ပါလိမ့်မည်။

ခုခံကာကွယ်မှုမရှိရင် သူမ အရာအားလုံး ဆုံးရှုံးသွားနိုင်သည်။ ထိုသို့ အဖြစ်မခံနိုင်ပေ။ ကြိုးစားအားထုတ်မှုကသာ သူမကို ဘေးကင်းစေလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့်ပင် သူမသည် နေ့တိုင်း လေ့ကျင့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ အခွင့်အရေးရတိုင်း အပြင်ထွက်ပြီး ဇမ်ဘီများကို တိုက်ခိုက်သလို ပုံမှန်လေ့ကျင့်ခန်းများကိုလည်း မပြတ်လုပ်ဆောင်သည်။ သူမသည် မည်သည့်အခါမျှ နောက်ကျကျန်ရစ်သူ အဖြစ်မခံပေ။

အိုင်ဗီနှင့် ဝေးကွာသော နေရာရှိ စစ်တပ်အခြေစိုက်စခန်းမှ အခန်းငယ်လေးတွင် မာကို ထိုင်နေသည်။ သူသည် ပျက်စီးနေသော နံရံများနှင့် ကွာကျနေသော ဆေးသုတ်လွှာများကို ကြည့်နေမိသည်။

သူ့အိမ်က ပြိုလဲတော့မည်။ သူ့ဇနီးက သူ့ဘေးရှိ ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်။

သူမ အနည်းငယ် သက်သာလာပြီ ဖြစ်သော်လည်း မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့နေဆဲဖြစ်ပြီး မျက်ဝန်းများမှာလည်း နွမ်းလျနေသည်။ သူမကို ကြည့်ရုံနှင့်ပင် မာကို၏ ရင်ထဲ နာကျင်ရသည်။

"ဒီစခန်းကနေ ထွက်သွားကြရအောင်" ဟု မာကိုက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "ဒီနေရာက ပုပ်စော်နံနေပြီ။ မင်းကို ဒီမှာ ထပ်ပြီး ဒုက္ခမခံစေချင်တော့ဘူး"

သူ့ဇနီးက သူ့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်သည်။ သူမ၏ လေသံမှာ တည်ငြိမ်သော်လည်း ပြတ်သားမှု ရှိလှသည်။

"ငါတို့ ထွက်သွားရင်တောင် ဘယ်ကို သွားမှာလဲ။ တခြား ဘယ်စခန်းမှ စစ်တပ်အခြေစိုက်စခန်းလောက် မသန်မာဘူးလေ။ အပြင်ထွက်သွားရင် အစားအစာ ရှာတွေ့မှာ မဟုတ်ဘူး။ အနည်းဆုံး ဒီမှာတော့ အထောက်အပံ့ ရမှတ်တွေကို သုံးလို့ရသေးတယ်။ အပြင်မှာဆိုရင် ငါတို့ ငတ်သေသွားနိုင်တယ်"

သူမ ခဏရပ်ကာ သူ့ကို အလေးအနက် ကြည့်လိုက်သည်။

"ပြီးတော့ မကြာခင်မှာ ဇမ်ဘီအမြူတေတွေက အသုံးမဝင်တော့ဘူး။ စိုက်ပျိုးရေးကလည်း အဆင်မပြေဘူး။ အစားအစာ မရှိဘဲ ဘယ်စခန်းက ရှင်သန်နိုင်မှာလဲ"

မာကို၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သွားသည်။

သူမ၏ စကားများက သူ့ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထိမှန်သွားသည်။ သူသည် လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကာ မျက်လွှာချလိုက်သည်။

အတန်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် "ဒါဆို ငါ အရင်ဆုံး အခြေစိုက်စခန်းအသစ်တစ်ခုကို အရင်ရှာမယ်။ လုံခြုံတဲ့ နေရာတစ်ခု တွေ့ပြီဆိုရင် ငါတို့ ပြောင်းကြတာပေါ့။ အဲဒီအချိန်အထိတော့ ဒီမှာပဲ ဆက်နေကြမယ်"

သူ့ဇနီးက ဖြည်းဖြည်းချင်း ခေါင်းညိတ်သည်။ "အဲဒါ ကောင်းတဲ့ အစီအစဉ်ပဲ" ထို့နောက် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများ တုန်ယင်လာကာ "ဒါတွေအားလုံး ကျွန်မကြောင့်ပါ။ ကျွန်မသာ ဒီလောက် အားမနည်းခဲ့ရင် ရှင် ဒီလို ဒုက္ခခံနေရမှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု တိုးတိုးလေး ရှိုက်ကြီးတငင် ပြောရှာသည်။

မာကိုက ချက်ချင်းပင် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူမ၏ လက်များကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။ "မဟုတ်ဘူး။ ဒါ မင်းအပြစ်မဟုတ်ဘူး။ ငါ့အပြစ်ပါ။ ငါက စွမ်းအားတောင် နိုးထအောင် မလုပ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ မင်းကို ကောင်းကောင်း မကာကွယ်ပေးနိုင်ခဲ့ဘူး"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သူ့ဇနီး၏ မျက်ဝန်းများတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်လျှံလာသည်။ သူမ ခေါင်းကို အဖန်ဖန် ခါယမ်းရင်း "မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မသာ အစကတည်းက အဖေ့ပိုက်ဆံတွေနဲ့ အစားအစာတွေ ကြိုဝယ်ထားခဲ့ရင်... ကမ္ဘာပျက်တော့မယ်ဆိုတာ ကြိုသိခဲ့ရင် ကျွန်မတို့ ဒီလို ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး"

သူမ၏ အသံမှာ တုန်ယင်နေပြီး ငိုကြွေးတော့သည်။ မာကိုက သူမကို ပိုပြီး တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်ထားလိုက်သည်။ သူ၏ ရင်ထဲတွင်လည်း နာကျင်မှုကြောင့် မွန်းကြပ်နေရသည်။ "မင်းကိုယ်မင်း အပြစ်မတင်ပါနဲ့" ဟု သူက ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်သည်။ "ငါတို့ ဒါကို ကျော်ဖြတ်နိုင်မှာပါ။ အခြေအနေတွေ ကောင်းလာအောင် နည်းလမ်းရှာမှာပါ"

သူ့ဇနီးက မျက်ရည်များကို သုတ်ရင်း ခေါင်းညိတ်ပြသော်လည်း သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ဝမ်းနည်းမှုများ ရှိနေဆဲပင်။ မာကိုက သူမ၏ နဖူးကို နူးညံ့စွာ နမ်းရှိုက်ကာ ထပ်မံ ကတိပေးလိုက်သည်။ "ငါ နည်းလမ်းရှာပါ့မယ်။ မင်းကို ဒီလိုပုံစံနဲ့ ထာဝရ နေခိုင်းမှာ မဟုတ်ဘူး"

နောက်တစ်နေ့ မနက်တွင် အိုင်ဗီ ရုတ်တရက် နိုးလာသည်။ သူမ ဘာလုပ်နေလဲဆိုတာ သူမကိုယ်တိုင် မသိလိုက်မီမှာပင် ခန္ဓာကိုယ်က အလိုအလျောက် လှုပ်ရှားကာ တံခါးဆီသို့ ဦးတည် လျှောက်လှမ်းသွားသည်။

နိုးလာခါစဖြစ်သော ဆိုင်းလပ်စ်မှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး "အိုင်ဗီ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ဘယ်သွားမလို့လဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

အိုင်ဗီ ခဏတာ ရပ်တန့်သွားသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများ အနည်းငယ် ကြည်လင်လာပြီး သူမ၌ တစ်ခုခု ထပ်မံ ဖြစ်ပျက်နေပြန်ပြီဆိုတာကို သဘောပေါက်လိုက်သည်။

သူမသည် ပုံမှန်အတိုင်းဖြစ်အောင် ချက်ချင်း ကြိုးစားလိုက်သည်။ "လုပ်ဖို့ မေ့နေတဲ့ အလုပ်တစ်ခုကို သတိရသွားလို့ပါ" ဟု တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် ဆိုင်းလပ်စ် ဘာမှမပြောနိုင်ခင်မှာပင် သူမသည် လှည့်ထွက်ကာ ဆက်လက် လျှောက်သွားသည်။ သူမ၏ ခြေလှမ်းများမှာ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း မျက်ဝန်းများမှာမူ အနည်းငယ် မိန်းမောနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဆိုင်းလပ်စ် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သူမ၏ နောက်မှ လိုက်သွားသည်။ သူမ၏ မျက်နှာထားကြောင့် သူ စိုးရိမ်နေမိသည်။ သူမသည် အိမ်မက်တစ်ခုထဲတွင် ပိတ်မိနေသကဲ့သို့ပင်။

သူ ဘာမှထပ်မပြောတော့သော်လည်း တစ်ခုခုဖြစ်လာပါက အဆင်သင့်ဖြစ်စေရန် သူမ၏ အနီးကပ်တွင်သာ ရှိနေခဲ့သည်။