အခန်း (၃၁-၃၂)

အခန်း (၃၁)ဝက်သတ်ရသော ပျော်ရွှင်ဖွယ်ဘဝ

ကျိုးယွမ်သည် အဆင့်တစ်ဆေးလုံးနှစ်လုံးကို သန့်စင်ပြီးနောက် ပိုင်ယွင်ရှို့က ထမင်းစားရန် လာခေါ်သည့်အသံကို ကြားလိုက်ရ၏။

"အစ်ကိုကျိုး... ထမင်းစားဖို့ ထွက်လာခဲ့တော့လေ..."

ဤစကားကိုကြားချိန်တွင် ကျိုးယွမ်သည် ချက်ချင်းထကာ သူ၏ခြံဝင်းထဲမှထွက်ပြီး ပိုင်ယွင်ရှို့နောက်သို့ လိုက်ကာ သူတို့၏ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်သွားပေသည်။

ပိုင်ချင်းကန်း၏ မျက်နှာသည် မည်းမှောင်နေပြီး ကျိုးယွမ် ထမင်းလာစားသည်ကို လုံးလုံးလျားလျား မကျေနပ်သည့်ပုံပေါက်နေသော်လည်း မည်သည့်စကားမှ မဆိုချေ။

အစားအသောက်များက အလွန်ကောင်းမွန်လှသည်။ ဝိညာဉ်ဆန်၊ ဝိညာဉ်ဟင်းသီးဟင်းရွက်နှင့် ဝိညာဉ်အသားတို့ဖြင့် ဟင်းလေးခွက်နှင့် ဟင်းချိုတစ်ခွက် ပါဝင်သဖြင့် ကျိုးယွမ်၏မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်။

"သခင်မလေးပိုင်... မင်းရဲ့ ဟင်းချက်လက်ရာက တကယ့်ကို ကောင်းတာပဲ... မင်းကို လက်ထပ်ရမယ့်သူကတော့ တကယ်ကို ကံကောင်းမှာပဲ..."

ကျိုးယွမ်က စားသောက်ရင်း ချီးကျူးလိုက်သည်။

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ပိုင်ယွင်ရှို့၏ မျက်နှာလေး ချက်ချင်းနီရဲသွား၏။ ထိုစကားများထဲတွင် အခြားအဓိပ္ပာယ်တစ်မျိုး ပါဝင်နေပုံရပေသည်။

ပိုင်ချင်းကန်း၏ မျက်နှာမှာ ထပ်မံမည်းမှောင်သွားပြန်ပြီး အေးစက်စက် လေသံဖြင့် "ကောင်လေး... ငါ့သမီးကို လက်ဖျားနဲ့တောင် သွားမထိနဲ့... မဟုတ်ရင် မင်းကို မှတ်လောက်သားလောက်အောင် ဆုံးမပေးရလိမ့်မယ်..." ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ပိုင်ယွင်ရှို့မှာ ရှက်သွေးဖြာသွားပြီး ခြေဆောင့်ကာ "အဖေ..." ဟု အော်လိုက်သည်။

ဤသည်ကို မြင်ချိန်တွင် ကျိုးယွမ်မှာ ဆွံ့အသွား၏။

"ငါက စကားကောင်းလေး ပြောချင်ရုံတင်ပါ... အဲ့ဒီလို အတွေးမျိုး လုံးလုံးလျားလျား မရှိပါဘူး..." ဟု တွေးလိုက်သည်။

သို့ရာတွင် ပိုင်ယွင်ရှို့၏ နီရဲနေသော မျက်နှာလေးကို ကြည့်ရင်း ကျိုးယွမ်က "သူမက တကယ်ကို လှတာပဲ..." ဟု စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

ထို့နောက် ကျိုးယွမ်က သားသတ်သမားဟေးကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ကာ စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ညည်းညူလိုက်ပြန်၏။

"ဒီလူကြီးရဲ့ မိန်းမက တခြားတစ်ယောက်နဲ့ ဖောက်ပြန်ခဲ့တာများလား... မဟုတ်ရင် ဒီလူကြီးရဲ့ မျိုးရိုးဗီဇနဲ့ ဒီလောက်လှတဲ့သမီးမျိုး ရလာဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး..."

ကျိုးယွမ်အနေဖြင့် ဤစကားကို ထုတ်ပြောရဲမည် မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍သာ ပြောလိုက်ပါက သားသတ်သမားသည် သေချာပေါက် ဒေါသတကြီး ရူးသွပ်သွားမည် ဖြစ်သည်။

သားသတ်သမားက အိမ်ရှင်ဖြစ်သဖြင့် သူ့ကို သွားရောက်ရန်စ၍ မဖြစ်နိုင်ချေ။

ထမင်းစားရသည်မှာ အနည်းငယ် ပျင်းစရာကောင်းသော်လည်း ကျိုးယွမ်ကတော့ မြိန်ရေယှက်ရေ စားသောက်ခဲ့ပြီး ဟင်းချိုကိုပင် ကုန်စင်အောင် သောက်လိုက်ပေ၏။

ပိုင်ယွင်ရှို့မှာ အလွန်ဝမ်းသာသွားပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသော်လည်း သားသတ်သမား၏ မျက်နှာကတော့ ပို၍ပင် မည်းမှောင်သွားလေသည်။

နောက်ထပ် သုံးရက်ကြာချိန်တွင် ကျိုးယွမ်သည် နေ့စဉ် ဝက်လေးကောင်စီ သတ်ဖြတ်ခဲ့ရာ ဝိညာဉ်မောင်းနှင်သူအလုပ်နှင့် တဖြည်းဖြည်း အသားကျလာပြီး သူ၏ ကျင့်ကြံမှုနှင့် သက်တမ်းမှာလည်း ဆက်တိုက် တိုးလာခဲ့၏။

နေ့စဉ် ကျိုးယွမ် ပြန်လာချိန်တွင် ပိုင်ယွင်ရှို့ထံသို့ ဝိညာဉ်သားရဲတစ်ကောင်ကို ရောင်းချလေ့ရှိသဖြင့် ပိုင်ယွင်ရှို့မှာ ကျိုးယွမ်အား လေးစားသောအကြည့်များဖြင့် ကြည့်လာပေသည်။

ချင့်လင်မြို့ရှိ လေလွင့်ကျင့်ကြံသူ များစွာသည် ဝိညာဉ်သားရဲများကို အမဲလိုက်ရန် မကြာခဏ ထွက်လေ့ရှိသော်လည်း အများစုမှာ လက်ဗလာဖြင့်သာ ပြန်လာရတတ်သည်ကို သိထားသင့်ပေသည်။

"အစ်ကိုကျိုး... ချင့်လင်မြို့ထဲမှာ ဆိုင်ခန်းတစ်ခန်းရှာပြီး တစ်ခုခုရောင်းဖို့ အကြံပေးချင်တယ်... ပိုက်ဆံအများကြီး မရနိုင်ပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ လုံခြုံမှုရှိတာပေါ့..."

ပိုင်ယွင်ရှို့က ပြုံးကာ ကျိုးယွမ်အား အလွန်ရိုးသားသော သဘောထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ကျိုးယွမ်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

ဤဝိညာဉ်သားရဲများအားလုံးသည် အတိတ်က သူသတ်ဖြတ်ခဲ့သည်များကို သိမ်းဆည်းထားခြင်းဖြစ်ကြောင်း တစ်ဖက်လူအား ပြောပြရန် သူ အလွန်ရှက်ရွံ့နေခဲ့သည်။

"သခင်မလေးပိုင် ပြောတာ မှန်ပါတယ်... ငါလည်း ဒီလိုပဲ တွေးနေတာ... နောက်ရက်အနည်းငယ်လောက်နေရင် စပြီး ရှာကြည့်ရမယ်... သင့်တော်တဲ့ နေရာလေးများ တွေ့မလားလို့..."

ကျိုးယွမ်က ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ သူ ဝိညာဉ်မောင်းနှင်သူ ဖြစ်နေကြောင်း ပိုင်ယွင်ရှို့အား ပြောပြ၍ မဖြစ်နိုင်ပေ။

အကယ်၍ သားသတ်သမားသာ ဤကိစ္စကို သိသွားပါက သူ့ကို ချက်ချင်း နှင်ထုတ်ပစ်မည်မှာ သေချာပေ၏။

ဝိညာဉ်မောင်းနှင်သူများသည် ချင့်လင်မြို့တွင် ရာထူးကြီးကြီးမားမားမရှိကြဘဲ ပြင်းထန်သော သေမင်းစွမ်းအင်များနှင့် ရောယှက်နေသောကြောင့် လူအများအပြားက သူတို့ကို လုံးလုံးလျားလျား မနှစ်မြို့ကြချေ။

တကယ်တမ်းတွင် သားသတ်သမားဟေးသည် ညနေဘက်၌ အိမ်တွင် ဘာကြောင့် တစ်ခါမှ မရှိရသနည်းဆိုသည်ကို ကျိုးယွမ်ကလည်း အလွန်သိချင်နေမိသည်။

သို့သော် သူသည် သားသတ်သမားနှင့် သိပ်မရင်းနှီးသေးသဖြင့် မေးမြန်းရန် အားနာနေခဲ့၏။

သားသတ်သမားဟေးက ထမင်းစားရန် ပြန်လာချိန်တွင် သူ၏မျက်နှာပေါ်၌ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော အရိပ်အယောင်တစ်ခုကို ကျိုးယွမ် သတိပြုမိလိုက်သည်။

သူတို့သုံးယောက်သည် မည်သည့်စကားမှ မပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ ထမင်းစားနေကြသဖြင့် အတော်လေး ခြောက်ကပ်ကပ်နိုင်သော လေထုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေပေ၏။

ထမင်းစားနေစဉ် တစ်ဝက်ခန့်အရောက်တွင် သားသတ်သမားက စကားစပြောလာသည်။

"ကောင်လေးကျိုး... လတ်တလော မြို့ပြင်ကို မထွက်နဲ့ဦး... အပြင်မှာ အန္တရာယ်များတယ်..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ကျိုးယွမ်မှာ အံ့သြသွားပြီး သားသတ်သမားက ဘာကိုဆိုလိုမှန်း နားမလည်ခဲ့ပေ။ သို့ရာတွင် သူသည် မြို့ပြင်ထွက်ရန် မလိုအပ်သဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

"သတိပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စီနီယာပိုင်... ကျွန်တော်ကလည်း ရှေ့ရက်အနည်းငယ်လောက် မြို့ထဲမှာပဲ လျှောက်သွားပြီး သင့်တော်တာလေးများ ရှိမလားလို့ ကြည့်မလို့ စီစဉ်ထားတာပါ..."

ကျိုးယွမ်၏စကားကို ကြားပြီးနောက် သားသတ်သမားက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ထပ်မံတိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။

ထမင်းစားပြီးနောက် ကျိုးယွမ်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် သူ၏ခြံဝင်းထဲသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ ချင့်လင်မြို့တွင် ကြီးမားသော အပြောင်းအလဲတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာတော့မည်ဟု သူ ခံစားနေရ၏။

သို့သော်လည်း ချင့်လင်မြို့တွင် ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူ အများအပြား ရှိနေကြောင်း သတိရလိုက်သဖြင့် သူ အနည်းငယ် စိတ်အေးသွားပေသည်။ ကောင်းကင်ပြိုကျလာပါကလည်း ထမ်းထားပေးမည့် အရပ်ရှည်သည့်လူများ ရှိနေမည်သာ ဖြစ်သည်။

ကျိုးယွမ်သည် ချင့်လင်မြို့အကြောင်းကို သိပ်မသိသဖြင့် အများကြီး ဆက်မတွေးတော့ဘဲ မျက်လုံးမှိတ်ကာ ကျင့်ကြံလိုက်တော့၏။

ထိုစဉ် ကျိုးယွမ်၏ ဒန်တျန်အတွင်းရှိ ဓားငယ်လေးသည် တုန်ခါသွားပြီး ကျိုးယွမ်၏ ပတ်လည်တွင် စုပုံနေသော အာဃာတများက ဒီရေလှိုင်းများကဲ့သို့ သူ့ထံသို့ လိမ့်ဝင်လာပေသည်။ ဒန်တျန်အတွင်းရှိ ဓားငယ်လေးသည် တုန်ခါမြည်ဟည်းနေစဉ် အနက်ရောင် ချီစွမ်းအင် အငွေ့အသက်တစ်ခု ပေါ်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။

ဤကဲ့သို့ ဖြစ်ပျက်သည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်ပေ။ ဤတာအိုသည် ကောင်းသည့်အရာလား ဆိုးသည့်အရာလား ဆိုသည်ကို ကျိုးယွမ် မသိခဲ့ချေ။

ဝက်တစ်ကောင် သတ်တိုင်း သက်တမ်း အနည်းငယ် လျော့ကျသွားလေ့ရှိသော်လည်း ပြန်တက်လာသည့် သက်တမ်းက ပိုများသဖြင့် သူ၏ သက်တမ်းအပေါ်တွင် သက်ရောက်မှု မရှိခဲ့ပေ။

သို့သော် ဤကျန်ရစ်နေသော အာဃာတများက ကျိုးယွမ်၏ ပတ်လည်တွင် စုစည်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ဤအတိုင်းသာ ဆက်သွားပါက ကျိုးယွမ်သည် အာဃာတများ၏ လွှမ်းမိုးမှုကို ခံရပြီး အငြိုးအတေးခံစားချက် အမျိုးမျိုး ဖြစ်ပေါ်လာမည်မှာ ရှောင်လွှဲ၍ မရနိုင်ချေ။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ကျိုးယွမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင်းရှိ ပထမဆုံးသော အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း မျိုးစေ့ဓားသည် ဤအာဃာတအတွေးများကို စုပ်ယူနိုင်သဖြင့် ကျိုးယွမ်အတွက် များစွာအထောက်အကူ ဖြစ်စေခဲ့၏။

နောက်တစ်နေ့နံနက်တွင် ကျိုးယွမ်သည် ဝမ်ရှန်းအကျဉ်းထောင်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး လေထုထဲတွင် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း အာရုံခံမိလိုက်သည်။

လီရွေ့သည် ကျိုးယွမ်ကို မြင်ချိန်တွင် သူ့ထံသို့ ခေါ်လိုက်ပြီး "ကျိုးယွမ်... ဒီနေ့ကစပြီး နေ့တိုင်း အနည်းဆုံး အကျဉ်းခန်းဆယ်ခန်းကို ရှင်းပစ်ရမယ်... ပိုများများ ရှင်းနိုင်လေ ပိုကောင်းလေပဲ..." ဟု ပြောလိုက်၏။

ကျိုးယွမ်မှာ အံ့သြသွားပြီး ယမန်နေ့ညက သားသတ်သမားဟေး ပြောခဲ့သော ရှေ့ရက်အနည်းငယ်တွင် မြို့ပြင်မထွက်ရန် သတိပေးစကားကို ချက်ချင်း သတိရသွားသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ တပ်မှူး..."

ကျိုးယွမ်သည် အကြောင်းရင်းကို မမေးတော့ဘဲ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပင် သဘောတူလိုက်၏။

လီရွေ့က ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ ကျိုးယွမ်ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်ပြီး "ဒါက သွေးချီဆေးလုံးပဲ... မင်း ပြန်ကောင်းလာတဲ့အထိ နေ့တိုင်း ဒီကိုလာပြီး ဆေးတစ်လုံးစီလာယူပါ... ဒီနေ့ သတ်ရမယ့် ဝက်တွေ အများကြီး ရှိတယ်... ဒါကြောင့် အခန်းနံပါတ် ၉၈၁ နောက်ပိုင်းက အခန်းတွေအားလုံးကို ရှင်းလင်းပစ်လိုက်..."

ဟု ပြောဆိုလိုက်သည်။

ကျိုးယွမ်က လီရွေ့ထံမှ သွေးချီဆေးလုံးကို ယူလိုက်ရင်း စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် အံ့သြသွားပေ၏။ ဤသည်မှာ လူနှစ်ဆယ်နီးပါးကို သတ်ဖြတ်ရမည်ဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့ရာတွင် ကျိုးယွမ်အနေဖြင့် ငြင်းဆန်ရန် အကြောင်းပြချက် မရှိသလို ငြင်းဆန်၍လည်း မရနိုင်ကြောင်း သိထားသဖြင့် တိုက်ရိုက်ပင် သဘောတူလိုက်လေသည်။

ထွက်ခွာသွားသော ကျိုးယွမ်၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း လီရွေ့က သက်ပြင်းချလိုက်၏။ သူ့အနေဖြင့် နောက်ပိုင်းတွင် ကျိုးယွမ်အား ပြန်လည်ကုစားပေးရန်သာ တတ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ထိုအရာတွင် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် အထွတ်အထိပ်က ထိုမိစ္ဆာအိုကြီး ပါဝင်ပတ်သက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤသူများသည် အာဃာတ အကြီးမားဆုံး လူများဖြစ်ကြပြီး ဝိညာဉ်မောင်းနှင်သူများပင်လျှင် သူတို့နှင့် မပတ်သက်ချင်ကြချေ။

ကျိုးယွမ်ကတော့ အလွန်တရာ ဝမ်းမြောက်နေခဲ့၏။ သူသည် အစကတည်းက ပိုမိုသတ်ဖြတ်ချင်ခဲ့သော်လည်း ယခင်က ထိုသို့လုပ်ရန် အကြောင်းပြချက် မရှိခဲ့ပေ။

ယခုအခါတွင်မူ ခိုင်လုံသော အကြောင်းပြချက်တစ်ခု ရရှိသွားပြီဖြစ်၍ သူ ပျော်ရွှင်နေမိသည်။

ထိုအထဲတွင် ငါးကြီးကြီးများ ပါဝင်ခြင်း ရှိမရှိကို ကျိုးယွမ် မသိခဲ့ပေ။ အကယ်၍သာ ပါဝင်ခဲ့ပါက ယနေ့တွင် ဒုတိယမြောက် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း မျိုးစေ့ကို စုစည်းရန် အခွင့်အရေး ရရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

တက်ကြွသော စိတ်ဓာတ်ဖြင့် ကျိုးယွမ်သည် နောက်တစ်ထပ်သို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိသွားပြီး နံပါတ် ၉၈၁ မှ စတင်ကာ အလုပ်လုပ်ခဲ့သည်။ နာရီဝက်ပင် မကြာမီမှာပင် နောက်ဆုံးအခန်းဖြစ်သော နံပါတ် ၉၉၉ သို့ ရောက်ရှိသွားပေ၏။

ကျိုးယွမ်မှာ ဝမ်းသာလွန်း၍ အရူးတစ်ပိုင်း ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် ချီသန့်စင်ခြင်း အဆင့် ၈ ကျင့်ကြံသူ နှစ်ဦးနှင့် ချီသန့်စင်ခြင်း အဆင့် ၇ ကျင့်ကြံသူ လေးဦးကို တွေ့ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

အညံ့ဆုံးတစ်ယောက်ပင်လျှင် ကျင့်ကြံမှုအဆင့် ၃ တွင် ရှိနေပြီး ထိုသို့သောသူ တစ်ယောက်တည်းသာ ပါဝင်သဖြင့် သူ အလွန်အမင်း ပျော်ရွှင်နေခဲ့၏။

သူ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်နှင့် သက်တမ်းမှာ ရူးသွပ်မတတ် အတက်အကျ ဖြစ်ပေါ်နေသည်ကို မြင်ချိန်တွင် ကျိုးယွမ်သည် လုံးလုံးလျားလျား တုံ့ဆိုင်းမနေတော့ဘဲ နောက်ဆုံးအကျဉ်းခန်းတံခါးကို ဖွင့်ကာ ဝင်သွားလိုက်သည်။

တံခါးပွင့်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကျိုးယွမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။ အခန်းကို အချိန်ကြာမြင့်စွာ မရှင်းလင်းရသေးကြောင်း ညွှန်ပြနေသည့် ပြင်းထန်သော အောက်သိုးသိုး အနံ့တစ်မျိုးကို သူ ရလိုက်ပေသည်။

ထို့အပြင် အခန်းတွင်းရှိ ထူထဲသော ဖုန်အထပ်ကြီးကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဤအကျဉ်းခန်းထဲသို့ မည်သူမျှ မဝင်ရောက်ခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ကြောင်း သိနိုင်ပေ၏။

အခန်း (၃၂) အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေသော ကျိုးယွမ်

အကျဉ်းခန်းထဲတွင် ဆံပင်ဖြူအမျိုးသားတစ်ဦးကို နံရံ၌ တုတ်ခိုင်သော သံကြိုးကြီးလေးချောင်းဖြင့် ချည်နှောင်ထားပြီး သံကြိုးများသည် သူ၏ညှပ်ရိုးကိုပင် ဖောက်ထွင်းထားပေသည်။

ထိုသံကြိုးများကို သူ၏ကိုယ်ပေါ်တွင် အချိန်မည်မျှကြာအောင် ချည်နှောင်ထားခဲ့သည်ကို မသိနိုင်သော်လည်း အချို့နေရာများတွင်မူ သံကြိုးများသည် သူ၏ အသားများနှင့် လုံးလုံးလျားလျား တစ်သားတည်း ဖြစ်နေလေပြီ။

ကျိုးယွမ်သည် အလွန်တရာ ရဲတင်းသူဖြစ်သော်လည်း ဤမြင်ကွင်းကို မြင်ချိန်တွင် ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်တက်သွားကာ နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်မိ၏။

ထိုစဉ် အမျိုးသားကြီးသည် ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ မော့လိုက်ရာ သူ၏ဆံပင်ဖြူများသည် တစ်ဖက်တစ်ချက်စီသို့ ဖယ်သွားပြီး အိုမင်းနေသော မျက်နှာတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပေသည်။

ကျိုးယွမ်ကို မြင်ချိန်တွင် အဘိုးအို၏ မျက်လုံးများအတွင်း အရောင်တစ်ချက် လက်သွားပြီးနောက် "ဆယ်နှစ်ကျော်တောင် ကြာသွားခဲ့ပြီ... နောက်ဆုံးတော့ တစ်ယောက်ယောက်က ငါ့ကို သတိရလာတာပဲ... လူငယ်လေး... မင်းက ငါ့ရဲ့ နောက်ဆုံးခရီးကို လိုက်ပို့ပေးဖို့ လာတာလား..." ဟု ရေရွတ်လိုက်၏။

ကျိုးယွမ်သည် မိမိကိုယ်ကို လျင်မြန်စွာ တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းလိုက်သည်။ အဘိုးအိုကို ခေါင်းမှခြေအထိ ချည်နှောင်ထားသည်ကို မြင်သောအခါ သူ လုံးလုံးလျားလျား ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိတော့ချေ။

ကျိုးယွမ်က တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"ဟုတ်တယ်... မင်းမှာ မှာစရာ နောက်ဆုံးစကားတွေများ ရှိသေးလား..."

အဘိုးအိုက အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ပြီး "နောက်ဆုံးစကား... ဘာနောက်ဆုံးစကားလဲ... သူတို့က ငါ့ရဲ့ မူလဝိညာဉ် ခွဲထွက်ဆေးလုံးကို လိုချင်နေတယ်ဆိုရင် အိပ်မက်မက်နေကြတာပဲ..." ဟု ဆိုလိုက်သည်။

"ဟားဟားဟား..."

အဘိုးအိုက သံကြိုးများ ခလွမ်ခနဲ မြည်သွားသည်အထိ လှုပ်ခါရင်း ရူးသွပ်စွာ ရယ်မောလိုက်၏။

သံကြိုးများကို ဆွဲငင်လိုက်သဖြင့် သူ၏ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာက ပွင့်ထွက်သွားပြီး အထဲမှ သွေးများ စီးကျလာပေသည်။

မူလဝိညာဉ် ခွဲထွက်ဆေးလုံးအကြောင်းကို ကြားချိန်တွင် ကျိုးယွမ်၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း ကျဉ်းမြောင်းသွား၏။ ဤသည်မှာ ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူများ ပြီးပြည့်စုံခြင်းသို့ ရောက်ရန်အတွက် ရှာဖွေနေကြသောအရာ ဖြစ်ပေသည်။

ဆေးလုံးက မူလဝိညာဉ်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပေးနိုင်ပြီး သမိုင်းကြောင်းအရ ဝိညာဉ်ခွဲထွက် ဆေးလုံးဟုလည်း လူသိများသည်။

ကျိုးယွမ်သည် ဤကိစ္စက သူပါဝင်ပတ်သက်နိုင်သော အရာမဟုတ်ကြောင်း သိထားသဖြင့် သူ့ကို အမြန်ဆုံး သတ်ပစ်သင့်ပေသည်။

အကယ်၍ ဤအဘိုးအိုက တစ်ခုခု ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလိုက်ပါက သူ ဒုက္ခကြီးကြီးမားမား ရောက်သွားနိုင်သည်။

"မင်းပြောနေတဲ့ ကိစ္စတွေကို ငါ စိတ်မဝင်စားဘူး... ငါ့တာဝန်က အကျဉ်းခန်းတွေကို ရှင်းပေးဖို့ပဲ..."

ကျိုးယွမ်က စကားပြောပြီးနောက် လက်ကိုဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ကျောချမ်းဖွယ် သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေသည့် ဓားရှည်တစ်လက် သူ၏လက်ထဲတွင် ပေါ်လာလေ၏။

အဘိုးအိုက ကျိုးယွမ်ကို ကြည့်ကာ ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ရုတ်တရက် "ထွက်လာခဲ့... အပြင်မှာ ဘာလို့ အဲ့ဒီလို ပုန်းနေတာလဲ..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

အဘိုးအို စကားပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မျက်လုံးများသာ ဖော်ထားပြီး တစ်ကိုယ်လုံး အနက်ရောင်ဝတ်ဆင်ထားသော လူတစ်ယောက် ဝင်လာပေ၏။

မည်သည့်ဖိအားမျှ ထုတ်လွှတ်မထားသော်လည်း ကျိုးယွမ်၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်တက်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ကျိုးယွမ်သည် ထိုလူ၏တည်ရှိမှုကို လုံးလုံးလျားလျား သတိမထားမိခဲ့ချေ။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ထိုအနက်ရောင်ဝတ်လူ၏ အနောက်တွင် ဝမ်ရှန်းအကျဉ်းထောင်၏ အကြီးအကဲ လျိုမင်ဟိုင် ရှိနေပေ၏။

ဤသည်ကို မြင်ချိန်တွင် ကျိုးယွမ်သည် လျင်မြန်စွာ ဘေးသို့ဖယ်ပေးလိုက်ပြီးနောက် ရိုသေလေးစားစွာ လက်အုပ်ချီကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ကျိုးယွမ်က သခင်နှစ်ပါးကို ဂါရဝပြုပါတယ်..."

အနက်ရောင်ဝတ်လူက ကျိုးယွမ်ကို လုံးလုံးလျားလျား လျစ်လျူရှုထားသော်လည်း လျိုမင်ဟိုင်က ကျိုးယွမ်အား အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြပြီးနောက် လက်ကိုဝှေ့ယမ်းပြလိုက်၏။

ကျိုးယွမ်မှာ လွတ်ငြိမ်းချမ်းသာခွင့် ရလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး လျင်မြန်စွာ ဆုတ်ခွာသွားပေသည်။

ဤအချိန်တွင် ဤနေရာ၌ ဆက်နေခြင်းက သေချာပေါက် ကောင်းမွန်သော ရွေးချယ်မှု မဟုတ်ချေ။ မကြားသင့်သည့် အရာများကို ကြားမိနိုင်ပြီး သေပွဲဝင်ရသည်အထိပင် ဖြစ်သွားနိုင်ပေ၏။

ကျိုးယွမ်သည် အကျဉ်းခန်းအပြင်ဘက်သို့ လျင်မြန်စွာ ဆုတ်ခွာသွားပြီး အကျဉ်းခန်းတံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။

အကျဉ်းခန်းတိုင်းတွင် အသံလုံသော ဝင်္ကပါများရှိသဖြင့် အကျဉ်းခန်းတံခါး ပိတ်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အထဲမှ မည်သည့်အသံကိုမျှ မကြားနိုင်တော့ချေ။

သို့သော် ဤအရာက ကျိုးယွမ်ကို အဟန့်အတား မဖြစ်စေခဲ့ပေ။ သူသည် အကျဉ်းခန်းအတွင်းပိုင်းကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုများ ပြုလုပ်ထားပြီး ဖြစ်သည်။

ကျိုးယွမ်သည် သူ၏ ဝိညာဉ်အစအနတစ်ခုကို ခွဲထုတ်လိုက်ပြီး အရှိန်အဝါဖုံးကွယ်ခြင်း ကျင့်စဉ်ကို အသုံးပြုကာ ထိုဝိညာဉ်အစအနကို အကျဉ်းခန်းထဲရှိ ကောက်ရိုးတစ်မျှင်နှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်ရာ သူ၏ဝိညာဉ်ခြေရာများအားလုံးကို ဖုံးကွယ်သွားစေ၏။

ကျိုးယွမ်သည် ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူပင်လျှင် မဖောက်ထွင်းနိုင်သော အရှိန်အဝါဖုံးကွယ်ခြင်း ကျင့်စဉ်အပေါ် အပြည့်အဝ ယုံကြည်မှု ရှိပေသည်။

"ဇောင်ဖန်... ဒီနေ့က နင့်အတွက် နောက်ဆုံးအခွင့်အရေးပဲ... မူလဝိညာဉ် ခွဲထွက်ဆေးလုံးကို ဘယ်မှာ ဖွက်ထားလဲ... တကယ်လို့ နင်သာ ပြောပြရင် နင့်ကို လွှတ်ပေးပြီးတော့ နင့်ရဲ့ ရွှေအမြုတေတည်ဆောက်မှုအတွက် ကူညီပေးမယ်လို့ ကတိပေးတယ်... ဘယ်လိုလဲ..."

အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အသံက ကျိုးယွမ်၏ နားထဲသို့ ရောက်ရှိလာသဖြင့် သူ အလွန်အမင်း အံ့သြသွားပေ၏။

အနက်ရောင်ဝတ်လူက တကယ်တော့ အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။

"ဝမ်ချုံး... ငါ့ဆီမှာ မူလဝိညာဉ်ဆေးလုံး မရှိဘူး... ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့အသက်ကိုတော့ ငါ ယူနိုင်တယ်... ငါက အရှင်လတ်လတ် ထွက်သွားဖို့ တစ်ခါမှ မရည်ရွယ်ထားတဲ့အတွက် မူလဝိညာဉ် ဆေးလုံးနဲ့ပတ်သက်တဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေအားလုံးကို ဖျောက်ဖျက်ဖို့ ငါ့ကိုယ်ငါ ဖြတ်တောက်ခဲ့တာ..."

ကျိုးယွမ် ထိုအသံကို မှတ်မိလိုက်၏။ ချည်နှောင်ခံထားရသော အဘိုးအို၏ အသံပင် ဖြစ်သည်။

“ဇောင်ဖန်... နင့်ကိုယ်နင် မငဲ့ရင်တောင် နင့်ရဲ့ ဇောင်မိသားစုကိုတော့ ထည့်မတွေးသင့်ဘူးလား... ဒီနေ့သာ နင် မပြောပြရင် ငါ ဒီအခန်းထဲက ထွက်ထွက်ချင်းပဲ နင့်ရဲ့ ဇောင်မိသားစု တစ်ခုလုံးကို သုတ်သင်ပြီးတော့ နင့်ရဲ့ မျိုးဆက်ကို အမြစ်ဖြတ်ပစ်မယ်..."

အမျိုးသမီးက အလောတကြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဝမ်ချုံး... မင်းစွမ်းနိုင်တာ ဒီလောက်ပဲလား... မင်းတို့ ဝမ်မိသားစုက အဘိုးကြီးက ဆက်ပြီး မတောင့်ခံနိုင်တော့ဘူး မဟုတ်လား... ဒါကြောင့်မို့လို့ ငါ့ကို ရှာဖို့ ဒီလောက်တောင် လောလောဆယ်ဆယ် ဖြစ်နေတာပေါ့..."

"လုပ်လိုက်လေ... ငါ့ရဲ့ဇောင်မိသားစု တစ်ခုလုံးကို သုတ်သင်လိုက်စမ်းပါ... ဘိုးဘေးကလည်း အောက်ကို ရောက်သွားပြီး သူ့ကို ပြုစုပေးမယ့်သူ လိုအပ်နေတာနဲ့ အတော်ပဲ... သူနဲ့အတူ လိုက်သွားမယ့်သူတွေ ပိုများလာတာ ကောင်းတာပေါ့..."

"ဒါ့အပြင် မင်းတို့ ဝမ်မိသားစုက အဘိုးကြီး ငါနဲ့အတူ ပါလာရင် ငါ ပိုတောင် ပျော်သေးတယ်..."

အဘိုးအို၏ စကားများကို ကြားချိန်တွင် ကျိုးယွမ်မှာ ရယ်ချင်စိတ်ကို မနည်းအောင့်ထားရပေ၏။ ဤအဘိုးအိုက တကယ်ကို မည်သည့်အရာကိုမျှ ဂရုမစိုက်သူပင် ဖြစ်သည်။

"နင်က သေချင်နေတာပဲ... ဒုတိယအကြိမ် ဝိညာဉ်ရှာဖွေခြင်းကနေ ဘာမှမသိရဘူးဆိုတာ ငါ လုံးဝ မယုံကြည်ဘူး..."

အမျိုးသမီးက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီးနောက် အဘိုးအို၏ စူးရှသော အော်သံ ထွက်ပေါ်လာပေသည်။

ဤသည်ကို ကြားချိန်တွင် ကျိုးယွမ်၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်တက်သွား၏။ အနက်ရောင်ဝတ် အမျိုးသမီးက အလွန် ရက်စက်လှပေသည်။

ခဏအကြာတွင် အကျဉ်းခန်းတံခါး ပွင့်လာပြီး အနက်ရောင်ဝတ် အမျိုးသမီးနှင့် လျိုမင်ဟိုင်တို့ ထွက်လာကြသည်။ ကျိုးယွမ်သည် လျင်မြန်စွာပင် ရိုသေလေးစားစွာ ဘေးသို့ ဖယ်ရပ်လိုက်၏။

"ရှင်းလင်းပြီးသွားပြီ..."

လျိုမင်ဟိုင်သည် ကျိုးယွမ်အနားမှ ဖြတ်သွားချိန်တွင် တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်ပြီးနောက် အနက်ရောင်ဝတ် အမျိုးသမီး၏ ခြေလှမ်းများနောက်သို့ လျင်မြန်စွာ လိုက်သွားပေသည်။

ကျိုးယွမ်သည် လျိုမင်ဟိုင်၏ အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်သဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ရာ သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာ၏။ ဤသည်မှာ ဝက်ဆူကြီးတစ်ကောင်ပင် ဖြစ်သည်။

ကျိုးယွမ်က အကျဉ်းခန်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်လုံးများမှာ အလိုအလျောက် ကျဉ်းမြောင်းသွားပေသည်။ အဘိုးအိုမှာ သွေးသံရဲရဲဖြစ်နေပြီး သူ၏မျက်လုံးများတွင် မည်သည့်သက်ဝင်လှုပ်ရှားမှုမျှ မရှိတော့သည်ကို သူ မြင်လိုက်ရ၏။

ကျိုးယွမ်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ဤအဘိုးအိုအတွက်တော့ ၎င်းသည် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှု တစ်မျိုး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ဤသည်ကို သိလိုက်ရချိန်တွင် ကျိုးယွမ်က လုံးလုံးလျားလျား တုံ့ဆိုင်းမနေတော့ပေ။ သူ၏လက်ထဲတွင် ဓားရှည်တစ်လက် ပေါ်လာပြီး လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာဖြင့် ဓားချက်သုံးချက် ထိုးသွင်းလိုက်၏။

ထိုဓားချက်များက သူ၏လည်ချောင်း၊ ရင်ဘတ်နှင့် ဦးခေါင်းခွံတို့အားလုံးကို ဖောက်ထွင်းသွားပေသည်။

[ဒင်... သက်တမ်း - ၃]

[ဒင်... ဝိညာဉ်သွေးကြောသုံးခု ရရှိပါသည်။ ပါရမီ တိုးလာပါသည်။]

[ဒင်... ကံကြမ္မာ +၃၁၀၊ သက်တမ်း +၃၇၊ ကျင့်ကြံမှု +၂၁၅၆၈၊ တိုက်ခိုက်ရေးသိုင်း

"ယွမ်ပေါက်ကွဲခြင်းခြောက်ပါး ကျင့်စဉ်" ကို ရရှိပါသည်။]

စနစ်၏ အသိပေးချက်ကို ကြားချိန်တွင် ကျိုးယွမ်မှာ ချက်ချင်းပင် ဆွံ့အသွားပေ၏။ ဤမျှမြင့်မားသော ကျင့်ကြံမှုနှင့် ကံကြမ္မာတန်ဖိုးများကို သူ ယခင်က တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ချေ။

ထိုစဉ် ကျိုးယွမ် ဖောက်ထွင်းလိုက်သော ရင်ဘတ်မှတစ်ဆင့် အဘိုးအို၏ နှလုံးသား ပေါက်ပြဲသွားသော နေရာမှ အလင်းလုံးတစ်လုံး ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပေသည်။

ကျိုးယွမ်က အများကြီး မတွေးတော့ဘဲ အလင်းလုံးကို လှမ်းဖမ်းလိုက်ရာ ၎င်းမှာ သေတ္တာတစ်လုံး ဖြစ်နေကြောင်း တွေ့လိုက်ရ၏။

ကျိုးယွမ်က ၎င်းကို ဖွင့်ကာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ချက်ချင်းပြန်ပိတ်ကာ လုံးလုံးလျားလျား တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ သူ၏စနစ်သိုလှောင်နယ်မြေထဲသို့ သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ သူ၏နှလုံးသားများ တဒိုင်းဒိုင်း ခုန်နေသည်ကို သူ ခံစားနေရ၏။

အတွင်းတွင် တာအိုဆေးပြောက်များစွာ ပါရှိသော ဆေးလုံးတစ်လုံး ရှိနေပေသည်။

အကယ်၍ ကျိုးယွမ် မှန်းဆချက် မမှားပါက ဤဆေးလုံးသည် မူလဝိညာဉ် ခွဲထွက်ဆေးလုံးပင်ဖြစ်ပြီး အဘိုးအိုသည် ၎င်းကို သူ၏နှလုံးသားနှင့် ချိတ်ဆက်ကာ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ တိုက်ရိုက် လျှို့ဝှက်သိမ်းဆည်းထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

စောစောက ကျိုးယွမ်သည် ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် တစ်ဖက်လူ၏ နှလုံးသားကို ခွဲထုတ်လိုက်သဖြင့် နှလုံးသားနှင့် ချိတ်ဆက်ထားသော သေတ္တာမှာ အထောက်အပံ့မဲ့သွားပြီး အလိုအလျောက် ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်ပေ၏။

ကျိုးယွမ်၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားပြီး လုံးလုံးလျားလျား တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ လက်ကိုဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဝိညာဉ်ဖမ်းဝင်္ကပါ ပေါ်လာလေသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အဘိုးအို၏ ကျန်ရစ်သောဝိညာဉ် ပေါ်လာသော်လည်း ကျိုးယွမ်က တိုက်ရိုက်ပင် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်၏။

ကျိုးယွမ်သည် ဤမျှလောက် တစ်ခါမှ စိတ်မလှုပ်ရှားခဲ့ဖူးချေ။ သူသည် သူ၏စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို လျင်မြန်စွာ ဖိနှိပ်လိုက်ပြီး အကျဉ်းခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

ကျိုးယွမ်သည် အမူအရာကင်းမဲ့နေဆဲဖြစ်ပြီး မကြာမီမှာပင် အလောင်းကို မီးရှို့ကာ ဝိညာဉ်ဖျက်ဆီးရန် လာသောသူများနှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့ပေ၏။

ကျိုးယွမ်၏ မျက်နှာပျက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့သည် ၎င်းကို မသင့်တော်ဟု မခံစားရရုံသာမက ပုံမှန်ပင်ဖြစ်သည်ဟု တွေးလိုက်ကြသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ယနေ့ ကျိုးယွမ် သတ်ဖြတ်ခဲ့ရသော ဝက်များက အလွန်များပြားလွန်းနေသည် မဟုတ်ပါလား။