အခန်း (၆၃-၆၄)

အခန်း (၆၃) ဆေးဘုရင်တောင်ကြား၏ စမ်းသပ်ပွဲ

ကျိုးယွမ်သည် ရှေ့ဆက်သွားစရာ လမ်းမရှိတော့သည့် သူ၏အရှေ့မှ ကျောက်နံရံကို ကြည့်ရင်း မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်၏။

လီဖန်သည် သူတို့ကို မိုင်တစ်ရာနီးပါးခန့် လမ်းပြခေါ်ဆောင်လာခဲ့ပြီး မတ်စောက်သော ကျောက်ကမ်းပါးတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာသော်လည်း ရှေ့ဆက်သွားရန် လမ်းမရှိချေ။ ဤသည်က ကျိုးယွမ်ကို အလွန်အမင်း သတိထားနေစေရန် တွန်းအားပေးလိုက်ပေသည်။

လီဖန် ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကျိုး... လမ်းကြောင်းက ဒီကျောက်နံရံအနောက်မှာ ရှိတယ်..."

လီဖန် စကားပြောအပြီးတွင် သူ၏ ဓားရှည်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ကျောက်နံရံကို ရမ်းကားစွာ စတင် ခုတ်ပိုင်းလိုက်ရာ ၎င်းအပေါ်ရှိ ထူထဲသော ရေခဲလွှာများကို ကွဲထွက်သွားစေ၏။

ရေခဲလွှာများ ကျဆင်းသွားချိန်တွင် ကျောက်နံရံ၏ မူလအရောင် ပေါ်ထွက်လာသည်။

"အစ်ကိုကျိုး... ကြည့်ပါဦး..."

လီဖန်က ရေခဲတုံးတစ်တုံးကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး ကျောက်နံရံဆီသို့ ပစ်ပေါက်လိုက်လေ၏။

မျှော်လင့်ထားသော အသံ ထွက်ပေါ်မလာဘဲ ရေခဲတုံးမှာ အရိပ်အယောင်မျှမကျန်ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ကျိုးယွမ်သည် ခဏတာမျှ အံ့အားသင့်သွား၏။ သူသည် ဧရိယာကို သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံဖြင့် လှည်းကျင်းကြည့်လိုက်သော်လည်း ထူးခြားသည့်အရာကို မတွေ့ရချေ။

လီချွမ်းနှင့် လီကျင်းတို့မှာလည်း ဤမြင်ကွင်းကြောင့် အံ့အားသင့်သွားကြပြီး ယနေ့တွင် ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးကြခြင်းဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားပေသည်။

ကျိုးယွမ် ရှေ့သို့ တက်လာပြီး သူ၏လက်ထဲမှ ဓားရှည်ကို မြှောက်ကာ ကျောက်နံရံဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ထိုးသွင်းလိုက်၏။

မည်သည့် အဟန့်အတားမျှမရှိဘဲ ဓားရှည်သည် ကျောက်နံရံအတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားလေသည်။

ဤအချိန်တွင် ဤနေရာ၌ ဝင်္ကပါအတက်အကျ အရိပ်အယောင်များကို ကျိုးယွမ် ရှင်းလင်းစွာ ခံစားသိရှိနိုင်ပေ၏။

ဤဝင်္ကပါကို ချထားသောသူမှာ အလွန်တရာ ကျွမ်းကျင်ပြီး ဝင်ပေါက်ကို ကျောက်နံရံနှင့်အတူ ပေါင်းစပ်နိုင်ခဲ့သဖြင့် စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံဖြင့် စစ်ဆေးမှုကပင်လျှင် ထူးခြားသည့်အရာ တစ်စုံတစ်ရာကို ရှာဖွေတွေ့ရှိလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

လီဖန်က ဘေးဘက်တွင် ရပ်လိုက်ပြီး အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကျိုး... ဒီကနေ ငါတို့ ဝင်သွားပြီးရင် အဲ့ဒီဆေးခင်းကို တိုက်ရိုက် ရောက်သွားလိမ့်မယ်..."

"တကယ်လို့ အဲ့ဒီနေ့က ငါသာ နှင်းယုန်ကို လိုက်မဖမ်းဘဲ ကိုယ်တိုင် မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မမြင်ခဲ့ရဘူးဆိုရင် ဒါက အစစ်လို့ ငါ ယုံကြည်ခဲ့မှာမဟုတ်ဘူး... အစ်ကို့အတွက် ငါ အရင်ဝင်ပြီး လမ်းစစ်ပေးမယ်..."

လီဖန်က စကားပြောအပြီးတွင် သူသည် အနည်းငယ်မျှ တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ အခန်းအတွင်းသို့ လှမ်းဝင်သွားရာ သူ၏ ပုံရိပ်မှာ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားလေ၏။

ကျိုးယွမ်သည် လုံးလုံးလျားလျား လျော့ရဲမသွားဘဲ အနောက်မှ ကပ်လျက် လိုက်ပါသွားသည်။ သူ ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာချိန်တွင် လုံးဝ စိမ်းသက်နေသော ဧရိယာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာ၏။

ဤအချိန်တွင် ကျိုးယွမ်၏ မြင်ကွင်းထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်မှာ တောင်ကြားတစ်ခုဖြစ်ပြီး တောင်ကြားထဲတွင် သပ်ရပ်သော ဆေးခင်းတစ်ခု ရှိနေသည်။ ကျိုးယွမ်၏ ခန့်မှန်းချက်အရ ၎င်းသည် အရွယ်အစားအားဖြင့် ဧကငါးဧက သို့မဟုတ် ခြောက်ဧကခန့် ရှိသင့်ပေသည်။

"မြက်ရွက်စိမ်း..."

"နဂါးဖြူမုတ်ဆိတ်..."

"အရွက်ကိုးခုပန်း..."

ကျိုးယွမ်သည် ဆေးပင်များစွာကို မသိသော်လည်း ဤနေရာတွင် စိုက်ပျိုးထားသော ဆေးပင်အများစုမှာ သာမန်အပင်များဖြစ်ကြပြီး လီဖန် ပြောခဲ့သည့်အတိုင်းပင် သက်တမ်းအားဖြင့် ဆယ်စုနှစ်များစွာမှ နှစ်တစ်ရာအထိ ရှိကာ နှစ်တစ်ရာသက်တမ်းရှိ အပင်များက နှိုင်းယှဉ်ချက်အရ ပိုမိုများပြားပေ၏။

လီချွမ်းနှင့် လီကျင်းတို့သည်လည်း ဤအချိန်တွင် ထွက်ပေါ်လာကြသည်။ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူတို့သည် သူတို့၏ ပါးစပ်များကို အကျယ်ကြီး မဟဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ကြချေ။ အကယ်၍ ဤမျှများပြားလှသော ဆေးပင်များကို ယူထုတ်သွားပါက အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ရာဂဏန်း အနည်းဆုံး ရရှိအောင် ရောင်းချနိုင်ပေလိမ့်မည်။

ကျိုးယွမ်က ဤဆေးပင်များ၏ တန်ဖိုးမှာ အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ထောင်ကျော် ရှိမည်ဟု ခန့်မှန်းလိုက်၏။

လီဖန် ပြောခဲ့သည့်အတိုင်းပင် အကယ်၍ သူသာ ဤနေရာရှိ ဆေးပင်များကို အပြင်သို့ ရောင်းချရန် ယူထုတ်ရဲပါက မကြာမီ ပစ်မှတ်ထားခံရမည်ဖြစ်သည်။

"အားလုံးပဲ... စပြီး ခူးကြ... သတိထားပြီး အနှစ်ငါးဆယ်အထက် ရှိတာတွေကို အကုန်ခူး... အနှစ်ငါးဆယ်အထက် အပင်လေးပင်တိုင်းကို ငါက အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်တုံးနဲ့ ဝယ်မယ်..."

"နှစ်တစ်ရာအထက် အပင်သုံးပင်တိုင်းကို ငါက အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး နှစ်တုံး ပေးမယ်..."

ကျိုးယွမ်က စကားပြောအပြီးတွင် လီဖန်၊ လီချွမ်းနှင့် လီကျင်းတို့အားလုံး အသက်ရှူ မြန်ဆန်လာကြ၏။

ကျိုးယွမ်၏ ဈေးနှုန်းသည် အပြင်ဘက် ဈေးနှုန်းထက် အနည်းငယ် နိမ့်ကျသော်လည်း ၎င်းက ပို၍ လုံခြုံပေသည်။

အနည်းငယ်မျှ တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ထိုသုံးယောက် စတင် ခူးယူကြလေ၏။ ကျိုးယွမ်ကလည်း သူကိုယ်တိုင် အနည်းငယ် ခူးယူလိုက်သည်။

သို့သော် ခဏအကြာမှာပင် ကျိုးယွမ်သည် ခူးယူခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရှုလိုက်၏။

တောင်ကြားကို မြင့်မားသော တောင်ထွတ်နှစ်ခုက ဝန်းရံထားပြီး တောင်ကြားကို အလယ်တွင် တင်းကြပ်စွာ ညှပ်ထားကြောင်း ကျိုးယွမ် တွေ့ရှိလိုက်သည်။

ရလဒ်အနေဖြင့် တောင်ကြားအတွင်းရှိ အပူချိန်သည် အပြင်ဘက်ထက် များစွာ မြင့်မားနေပေ၏။

ကျိုးယွမ်သည် အဝေးတွင် ကျောက်စာတိုင်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရပြီး ၎င်းပေါ်တွင် မည်သည့်အရာများ ရေးသားထားသည်ကို ကြည့်ရှုရန် လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"ဆေးဘုရင်တောင်ကြားရဲ့ မိုက်မဲတဲ့တပည့် ချင်ယောင်ဟာ နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်ရဲ့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာပေးခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး ဆေးဘုရင်တောင်ကြားဆီ ပြန်မသွားနိုင်တော့ဘဲ နှင်းနယ်မြေမှာ ပိတ်မိနေခဲ့တယ်..."

"ငါ့ရဲ့ ရက်တွေ ရေတွက်လို့ရနေပြီဆိုတာ သိလို့ ဆေးဘုရင်တောင်ကြားရဲ့ စမ်းသပ်မှု ဝင်္ကပါကို ငါ အထူးတလည် ချထားခဲ့တယ်... စမ်းသပ်မှုကို အောင်မြင်တဲ့သူတွေက ငါ ချင်ယောင်ရဲ့ တပည့်တွေ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်..."

"ငါ့ရဲ့ အမွေအနှစ် တစ်ခုလုံးကို နောက်ဆုံး ကျောက်စားပွဲပေါ်မှာ ထားရှိခဲ့တယ်... ဒါကို ဆေးဘုရင်တောင်ကြားရဲ့ အထွတ်အထိပ် လျှို့ဝှက်ကျမ်းစာဖြစ်တဲ့ ‘'ဆေးအင်မော်တယ်ကျမ်း' ဆီ ပြန်လည် ပို့ဆောင်ပေးရမယ်..."

ဤစကားလုံးများကို မြင်ချိန်တွင် ကျိုးယွမ် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွား၏။ ဤနေရာက ချင်ယောင်၏ သီးသန့်နေထိုင်ရာ နေရာများ ဖြစ်နေနိုင်မည်လား။

ကျိုးယွမ်သည် သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံကို ထုတ်လွှတ်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည်းကျင်းကြည့်ရှုလိုက်သည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ဆေးခင်းနှင့် မဝေးသောနေရာ၌ ဝင်္ကပါတစ်ခုကို တွေ့ရှိသွားသဖြင့် သူ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွား၏။

အကယ်၍ ကျိုးယွမ် မမှားပါက ထိုဝင်္ကပါသည် ချင်ယောင် ချထားခဲ့သော စမ်းသပ်မှု ဝင်္ကပါ ဖြစ်နိုင်ခြေ အလွန်များပေသည်။

သို့သော် ဤလူ ပြောခဲ့သောအရာမှာ အမှန် သို့မဟုတ် အမှား ဖြစ်ကြောင်းကိုပင် မသိသဖြင့် ကျိုးယွမ်သည် စမ်းသပ်မှုကို ခံယူရန် ရည်ရွယ်ချက် လုံးလုံးလျားလျား မရှိသေးချေ။

မြေဧက အနည်းငယ်သည် များပြားပုံ ပေါ်သော်လည်း တကယ်တမ်းတွင်မူ မများပြားလှပေ။ နာရီဝက်မပြည့်မီမှာပင် သူတို့သုံးယောက်သည် အားလုံးကို လုယက်ပြီးသွားကြလေပြီ။

ကျိုးယွမ်က ၎င်းတို့ကို ရေတွက်ကြည့်ရာ နှစ် ၁၀၀ အထက် အပင် ၅၀၀ ကျော်ရှိပြီး ၅၀ နှင့် ၁၀၀ ကြားရှိ အပင်အရေအတွက်မှာ နှစ်ဆကျော် ပိုများမည်ကို တွေ့ရှိလိုက်သည်။

အနည်းငယ်မျှ တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ကျိုးယွမ်သည် ထိုသုံးယောက်နှင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများကို အသုံးပြုကာ ရှင်းလင်းလိုက်ရာ ချက်ချင်းဆိုသလို သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးများ ထွက်ပေါ်လာစေ၏။

လေလွင့်ကျင့်ကြံသူများအနေဖြင့် သူတို့ မည်သည့်အချိန်က ဤမျှ ကြွယ်ဝချမ်းသာခဲ့ဖူးသနည်း။ သူတို့တစ်ဦးစီ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲတွင် အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ရာကျော်စီ ရှိနေပေသည်။

ဤအချိန်တွင် ထိုသုံးယောက်မှာ ဂုဏ်ယူမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ၎င်းကသာ တစ်ခုတည်းသော လုံခြုံသည့်နေရာ ဖြစ်သဖြင့် နှင်းပြိုမြို့သို့ အမြန်ဆုံး ပြန်သွားရန်သာ လိုလားနေကြ၏။

ကျိုးယွမ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ လူတိုင်းတွင် ကိုယ်ပိုင် ရည်မှန်းချက်များ ရှိကြသဖြင့် နေခဲ့ရန် သူ ကြိုးစားမဖျောင်းဖျခဲ့ချေ။

အခြားသူများကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ကျိုးယွမ် ပြန်လှည့်လာပြီး သူ၏အရှေ့ရှိ ဝင်္ကပါကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရုန်းကန်နေရမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။

သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် ကျိုးယွမ်သည် သွားစွယ်ကို ကြိတ်ကာ မဝေးလှသောနေရာရှိ ဝင်္ကပါဆီသို့ လက်ညှိုးတစ်ချောင်း ထိုးပြလိုက်သည်။

"ဝုန်း..."

ကျိုးယွမ် လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် တောင်ကြားတစ်ခုလုံး အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အထူးလမ်းကြောင်းတစ်ခုသည် အဝေးတစ်နေရာမှ ကျိုးယွမ်၏ ခြေအောက်သို့ တိုက်ရိုက် ဆန့်ထွက်လာလေ၏။

"ဆေးဘုရင်တောင်ကြားရဲ့ ပထမဆုံး စမ်းသပ်မှုက စိတ်ဝိညာဉ်တံတားဖြစ်တယ်... အောက်မကျဘဲ အဆုံးအထိ လျှောက်သွားနိုင်တဲ့ သူတွေက အောင်မြင်တယ်..."

ထိုအချိန်တွင် တောင်ကြားထဲ၌ အသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာ၏။ ဤအသံသည် ဝင်္ကပါထဲတွင် အစောကတည်းက ရေးထွင်းထားခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ဝင်္ကပါကို စတင်အသက်သွင်းလိုက်ချိန်တွင် အလိုအလျောက် ထွက်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သည်။

အနည်းငယ်မျှ တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ကျိုးယွမ်သည် လမ်းကြောင်းအတိုင်း ရှေ့ဆက်သွားလေ၏။

ကျိုးယွမ်၏ စိတ်နှလုံး တုန်လှုပ်သွားပြီး သူလှမ်းလိုက်သော ခြေလှမ်းတိုင်းသည် သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်အပေါ်သို့ ဖိအားအနည်းငယ် သက်ရောက်စေသည်။

ကျိုးယွမ်၏ အမူအရာမှာ တည်ကြည်လေးနက်နေ၏။ ဤလမ်းကြောင်းသည် အနည်းငယ် စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းသော်လည်း သူ၏ ကိုယ်ပိုင်စိတ်ဝိညာဉ်မှာ သူ အလေးထားဆုံးအရာ ဖြစ်သဖြင့် ကျိုးယွမ် ကြောက်ရွံ့စရာ လုံးလုံးလျားလျား မရှိပေ။

ခဏအကြာတွင် ကျိုးယွမ်သည် လမ်းကြောင်း၏ အဆုံးသို့ အောင်မြင်စွာ ရောက်ရှိသွားသည်။

ကျိုးယွမ် လမ်းကြောင်း၏ အဆုံးသို့ ရောက်ရှိသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဝင်္ကပါ ကွဲအက်သွားပြီး သူ၏အရှေ့မှ မြင်ကွင်းကြောင့် ကျိုးယွမ် အံ့အားသင့်သွား၏။

သူ၏အရှေ့မှ မြင်ကွင်းသည် သူ မျှော်လင့်ထားသည့်အရာနှင့် လုံးဝ ကွာခြားနေပေသည်။ ၎င်းမှာ ထူထပ်သော တောအုပ်တစ်ခု ဖြစ်၏။

"ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ... ချင်ယောင်က ပျင်းလို့ ငါ့ကို နောက်ပြောင်နေတာများလား..."

ကျိုးယွမ်သည် တိုးတိတ်သောအသံဖြင့် တစ်စုံတစ်ရာကို ရေရွတ်လိုက်သော်လည်း ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ဆဲပင်။

"ဒုတိယ စမ်းသပ်မှု... ဝင်္ကပါရဲ့ အဓိကသော့ချက်ကို ရှာဖွေပြီး မင်းရဲ့အရှေ့က ထင်ယောင်ထင်မှား မြူခိုးတောအုပ်ထဲကနေ ထွက်သွားပါ..."

အသံသည် ကျိုးယွမ်၏ နားထဲတွင် ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာ၏။

ကျိုးယွမ်က အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူ၏အရှေ့ရှိအရာမှာ ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်နေကြောင်း ပေါ်လွင်သွား၏။ ၎င်းသည် အမှန်တကယ်ပင် အံ့မခန်းဖြစ်ပေသည်။ ခြားနားချက်ကို သူ လုံးဝ ခွဲခြားမသိနိုင်ချေ။

အနည်းငယ်မျှ တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ကျိုးယွမ်သည် သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ စတင် ရှာဖွေလေ၏။ သို့သော် ဧရိယာကို အချိန်အကြာကြီး စစ်ဆေးပြီးနောက် မည်သည့် ခြားနားချက်ကိုမျှ သူ မခံစားသိရှိနိုင်ချေ။

ထိုအချိန်တွင် နှင်းယုန်တစ်ကောင်သည် ကျိုးယွမ်၏ ဘေးမှ မယုံနိုင်လောက်သော အမြန်နှုန်းဖြင့် ဖြတ်ပြေးသွားရာ သူ့ကို အနည်းငယ် လန့်ဖြန့်သွားစေသည်။

"ထင်ယောင်ထင်မှား ဝင်္ကပါထဲမှာ နှင်းယုန်တစ်ကောင်က ဘယ်လိုလုပ် ရှိနေနိုင်မှာလဲ..."

ကျိုးယွမ် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တစ်စုံတစ်ရာ ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် တောက်ပသွား၏။ ထိုအရာက ဝင်္ကပါ၏ အဓိကသော့ချက်ပင်။

အခန်း(၆၄) ကျိုးယွမ်၏ ကံကောင်းခြင်း၊ နှင်းနယ်မြေ၏ အပြောင်းအလဲကြီး

ဤအချိန်တွင် ကျိုးယွမ်သည် ဝမ်းသာလွန်း၍ မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်သွားပြီး အရှေ့သို့ စိုက်ကြည့်လိုက်၏။

ထိုအချိန်တွင် နှင်းယုန် ထွက်ပေါ်လာသည်။ အနည်းငယ်မျှ တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ကျိုးယွမ်သည် စွမ်းအင်တစ်ရပ်ကို ပစ်ထုတ်လိုက်ရာ နှင်းယုန်ကို ထိမှန်သွားလေ၏။

နှင်းယုန်သည် ချက်ချင်း သေဆုံးသွားပြီး အစိမ်းရောင် မီးခိုးငွေ့မျှင်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ လွင့်စင်ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

သို့သော် ထင်ယောင်ထင်မှား ဝင်္ကပါမှာ ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး ပြိုကျမသွားသဖြင့် ကျိုးယွမ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

ထိုအချိန်တွင် အခြားနှင်းယုန်တစ်ကောင် ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အနည်းငယ်မျှ တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ကျိုးယွမ်သည် လေပြင်းတစ်ချက်ကို ထပ်မံ ထုတ်လွှတ်လိုက်ရာ နှင်းယုန်ကို သတ်ဖြတ်လိုက်လေ၏။

နှင်းယုန်သည် အစိမ်းရောင် မီးခိုးငွေ့မျှင်များအဖြစ် ထပ်မံ ပျောက်ကွယ်သွားသော်လည်း ထင်ယောင်ထင်မှား ဝင်္ကပါမှာ ကျန်ရှိနေဆဲပင်။

ကျိုးယွမ် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေချိန်မှာပင် မရေမတွက်နိုင်သော နှင်းယုန်များသည် အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးမှ ထွက်ပေါ်လာရာ ကျိုးယွမ်၏ သူငယ်အိမ်များကို အလိုအလျောက် ကျုံ့ဝင်သွားစေ၏။

သူတို့ မတွေးတောနိုင်မီမှာပင် စွမ်းအင်များ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာပြီး နှင်းယုန်များသည် မီးခိုးငွေ့မျှင်များအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ လေထဲသို့ လွင့်မျောသွားကြလေသည်။

ကျိုးယွမ်သည် မည်မျှ သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်ကို မသိတော့ဘဲ သူ၏ လက်ချောင်းလေးချောင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော စွမ်းအင်များမှာ မည်သည့်အခါကမျှ ရပ်တန့်မသွားခဲ့ချေ။

သို့သော် ကျိုးယွမ်သည် အသေးဆုံး နှင်းယုန်ကို ပစ်ချလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ၏အရှေ့ရှိ မြင်ကွင်း ကြီးမားစွာ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရ၏။

ဤအချိန်တွင် ကျိုးယွမ်သည် သူ၏အရှေ့၌ အဆောက်အအုံ တန်းစီနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ဤအဆောက်အအုံများသည် အလွန် ရှေးကျပြီး လူများကို ကျယ်ပြန့်ခြင်းနှင့် လေးလံခြင်း ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းပေ၏။

ကျိုးယွမ်သည် သူ၏အရှေ့၌ ကျောက်စာတိုင်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရပြီး ၎င်းပေါ်တွင် ရေးသားထားသည်မှာ-

"ငါက အဆင့် ၆ ဆေးဆရာနဲ့ ဆေးဘုရင်တောင်ကြားရဲ့ တပည့် ချင်ယောင်ပဲ... ဒါက နဂါးတောင်နယ်မြေမှာရှိတဲ့ ငါ့ရဲ့ ယာယီနေအိမ်ပဲ..."

"ငါက အဆင့် ၆ ဝင်္ကပါဆရာ တစ်ယောက်လည်း ဖြစ်တယ်... ငါ့ရဲ့ အချိန် နီးကပ်လာပြီဆိုတာကို ခံစားသိရှိရလို့ ဆေးပညာနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ငါ့ရဲ့ ထိုးထွင်းသိမြင်မှုတွေနဲ့ ငါ့ဘဝတစ်လျှောက်လုံး ဖော်စပ်ခဲ့တဲ့ ဆေးလုံးတွေ အားလုံးကို မတူညီတဲ့ လျှို့ဝှက်အခန်းတွေထဲမှာ ထားရှိခဲ့တယ်... ဒါတွေကို ရှာတွေ့ဖို့ ကံပါတဲ့သူတွေက ရယူနိုင်တယ်..."

"ငါ့ရဲ့ အမွေအနှစ်ကို ဆက်ခံတဲ့သူက 'ဆေးအင်မော်တယ်ကျမ်း ' ကို ဆေးဘုရင်တောင်ကြားဆီ ပြန်ပေးရမယ်... ပြီးတော့ ဆေးဘုရင်တောင်ကြားက မင်းကို သေချာပေါက် ဆုချလိမ့်မယ်..."

"ဆေးအင်မော်တယ်ကျမ်း" ကို ရှင်းပြထားသည့် ဤစာပိုဒ်ကို ထပ်မံ မြင်တွေ့ရချိန်တွင် ဤနေရာ၌ အခြားအရာများ ဖုံးကွယ်ထားကြောင်း ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ကျိုးယွမ်သည် မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိ၏။

ကျိုးယွမ်သည် ပေါ့ဆရန် မဝံ့ရဲဘဲ အရှေ့ရှိ လျှို့ဝှက်အခန်းဆီသို့ သတိထားကာ ဦးတည်သွားလေသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ကျိုးယွမ်သည် ဝင်္ကပါတစ်ခုအတွင်း၌ ပိတ်မိသွား၏။

သို့သော် ကျိုးယွမ်သည် ဤအတွက် အများကြီး အံ့အားသင့်မသွားခဲ့ချေ။ သူသည် ဝင်္ကပါကို သေချာစွာ စစ်ဆေးခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ၎င်းကို ဖြတ်ကျော်ကာ ပထမဆုံး လျှို့ဝှက်အခန်းဆီသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

လျှို့ဝှက်အခန်းကို ဖွင့်လိုက်ချိန်တွင် ကျိုးယွမ်သည် မျှော်လင့်ချက် သိပ်မထားခဲ့သော်လည်း ၎င်းအပေါ်ရှိ ကြွေပုလင်းတစ်လုံးကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွား၏။

ကျိုးယွမ် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီးနောက် ၎င်းကို ကိုင်ထားကာ ကြွေပုလင်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး အဖုံးကို ဖွင့်လိုက်သည်။

ကျိုးယွမ် ပုလင်းအောက်ခြေကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် ချက်ချင်း လန်းဆန်းတက်ကြွသွား၏။ အတွင်း၌ ဆေးလုံးတစ်လုံး ရှိနေပေသည်။

ကျိုးယွမ်သည် ဆေးလုံးကို အလျင်အမြန် လောင်းချလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ မည်သည့် ဆေးလုံးအမျိုးအစားဖြစ်ကြောင်း သူ မသိသော်လည်း မျဉ်းလေးကြောင်း ပါရှိသော ဆေးပြောက်ကိုမူ သူ မှတ်မိပေ၏။

"အဆင့် ၅ ဆေးလုံးများ ဖြစ်နိုင်မလား..."

ဖေ့ယွမ်ခန်းမမှ သူဝယ်ခဲ့သော အဆင့် ၂ ဆေးလုံးတွင် ဆေးပြောက်တစ်ကြောင်းသာ ပါရှိသော်လည်း ဂဲတန်က ၎င်းကို ထိပ်တန်းအဆင့်ဟု ခေါ်ဆိုခဲ့ကြောင်းကို ကျိုးယွမ် ရှင်းလင်းစွာ မှတ်မိပေသည်။

ဤအရာပေါ်တွင် ဆေးပြောက်လေးကြောင်း ရှိနေသည်။ အကယ်၍ ဆေးပြောက်များဖြင့် ရေတွက်မည်ဆိုပါက ၎င်းကို အဆင့် ၅ ပစ္စည်းအဖြစ် သတ်မှတ်သင့်ပေ၏။

တကယ်တမ်းတွင် ကျိုးယွမ် နားလည်မှုလွဲသွားခြင်းဖြစ်သည်။ အဆင့် ၁ ဆေးလုံးသည် ဆေးပြောက် တစ်ကြောင်းသာ အများဆုံး ပါရှိနိုင်ပေသည်။ ဆေးလုံးကို ပိုမိုမြင့်မားသော အဆင့်သို့ တိုးမြှင့်လိုက်သည်နှင့်အမျှ ၎င်းတွင် နောက်ထပ် ဆေးပြောက်တစ်ကြောင်း ရှိလာမည်ဖြစ်သည်။

ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က ဖေ့ယွမ်ခန်းမ၌ သူဝယ်ခဲ့သော အဆင့် ၂ ဆေးလုံးများသည် ကောင်းမွန်သော်လည်း ထိပ်တန်းအဆင့်များ မဟုတ်ခဲ့ချေ။

ယခုလေးတင် သူ ရရှိခဲ့သော ဆေးလုံးမှာ ထိပ်တန်းအဆင့် ၄ ဆေးလုံးတစ်လုံး ဖြစ်ပေသည်။

ကျိုးယွမ်သည် ရွှေတွင်းတူးမိသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ ယုံကြည်မှုမှာ ချက်ချင်း မြင့်တက်လာ၏။ ထို့နောက် သူသည် နောက်ထပ် ကျောက်ခန်းဆီသို့ ဦးတည်သွားလေသည်။

ကျိုးယွမ် ကြိုတင် ခန့်မှန်းထားသည့်အတိုင်း သူသည် ဝင်္ကပါတစ်ခုအတွင်း၌ ထပ်မံ ပိတ်မိသွား၏။

ကျိုးယွမ်သည် ဝင်္ကပါကို ချိုးဖျက်ရန် ရုန်းကန်နေရချိန်တွင် ကျိုးယွမ်နှင့် မိုင်တစ်ရာအကွာ၌ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ရာကျော်နှင့် ချီသန့်စင်ခြင်း ကျင့်ကြံသူ ရာဂဏန်းခန့်သည် မဝေးလှသောနေရာတွင် စုဝေးနေကြပြီး သူတို့အားလုံးသည် အရှေ့ရှိ အတားအဆီးကို စိတ်အားထက်သန်သော အမူအရာများဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

လန်ချင်းရွှယ်သည် အရှေ့ဆုံး၌ ထင်ရှားစွာ ရပ်နေပြီး မည်သူကမျှ သူမ၏ မီတာအနည်းငယ်အတွင်းသို့ ချဉ်းကပ်ရန် မဝံ့ရဲကြချေ။

လန်ချင်းရွှယ်သည် နှင်းနယ်မြေသို့ အကြိမ်များစွာ ရောက်ဖူးသော်လည်း နှင်းနယ်မြေတွင် လျှို့ဝှက်နယ်မြေတစ်ခု ပုန်းကွယ်နေပြီး ၎င်းတွင် ကမ္ဘာမြေ မူလဖန်ဆင်းခြင်း သစ်သီးကဲ့သို့သော ကောင်းမွန်သည့်အရာများ ရှိနေမည်ဟု သူမ မည်သည့်အခါကမျှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။

လန်ချင်းရွှယ်သည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် ကမ္ဘာမြေ မူလဖန်ဆင်းခြင်း သစ်သီးကို ရယူရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထား၏။

မူလဖန်ဆင်းခြင်း သစ်သီးတစ်လုံးကို စားသုံးလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သင်၏ ပါရမီသည် ထပ်မံ တိုးတက်လာမည်ဖြစ်ပြီး သင်၏ ကျင့်ကြံခြင်း အမြန်နှုန်းမှာလည်း တစ်ဖန် မြင့်တက်လာမည်ဖြစ်သည်။

လန်ချင်းရွှယ်သည် နဂါးတောင်နယ်မြေတွင် အသက်အငယ်ဆုံး ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်လာရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားပေ၏။

ဆုမင်နှင့် ဆုပိုင်တို့သည်လည်း လူအုပ်ထဲတွင် ရှိနေကြသည်။ သူတို့သည် မူလက ဆုချန်အတွက် ကလဲ့စားချေရန် ကျိုးယွမ်ကို ရှာဖွေရန် လာခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သော်လည်း ရက်အတော်ကြာ ရှာဖွေပြီးနောက် ကျိုးယွမ်၏ အရိပ်အယောင်ကိုမျှ မတွေ့ရချေ။

ကမ္ဘာမြေ မူလဖန်ဆင်းခြင်း သစ်သီး သတင်းကို ကြားရချိန်တွင် ဆုမင်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး ဆုပိုင် အပါအဝင် အခြားသူများနှင့်အတူ အပြေးအလွှား ရောက်လာခဲ့သည်။

နတ်ဆိုးကောင်းကင်ဂိုဏ်းမှ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ အများအပြားသည်လည်း နှင်းပြိုမြို့မှ လေလွင့်ကျင့်ကြံသူများနှင့်အတူ ရောက်ရှိလာကြရာ ဤနေရာတွင် စုဝေးလာသော လူအရေအတွက်မှာ အစဉ်အမြဲ တိုးပွားနေပေ၏။

"အစ်ကိုကြီး... စုန်းမလေး ဒီမှာရှိတယ်... ငါတို့ ထွက်သွားသင့်တယ်ထင်တယ်... သူမကို ငါတို့ မယှဉ်နိုင်ဘူး..."

ဆုပိုင်သည် သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခုဖြင့် လန်ချင်းရွှယ်ကို ကြည့်လိုက်၏။

ဆုမင် အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်ပြီးနောက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့... သူမနဲ့ ငါတို့ မယှဉ်ပြိုင်ဘူး... ကမ္ဘာမြေ မူလဖန်ဆင်းခြင်း သစ်သီးတွေက ပုံမှန်အားဖြင့် တစ်ကြိမ်ကို ဆယ်လုံး ဒါမှမဟုတ် အဲ့ဒီလောက် အစုလိုက် အပြုံလိုက် ပေါက်လေ့ရှိတယ်... ဒါကြောင့် စုန်းမလေးက တစ်လုံးယူတာ ပုံမှန်ပါပဲ... ပြီးတော့ သူမက ဉာဏ်ကောင်းတဲ့သူပါ... တစ်လုံးထက်ပိုပြီး ယူမှာမဟုတ်ဘူး... မဟုတ်ရင် လူတိုင်းရဲ့ ဒေါသကို ပစ်မှတ်ထားခံရလိမ့်မယ်..."

ဆုမင်၏ စကားကို ကြားချိန်တွင် ဆုပိုင် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး များစွာ စိတ်သက်သာရာ ရသွားပေ၏။

"အစ်ကို... ဒီအတားအဆီးက သိပ်ခိုင်မာမယ့်ပုံ မပေါ်ဘူး... ငါတို့အားလုံး အတူတူ တိုက်ခိုက်ရင် ဖောက်ထွက်ဖို့ လွယ်မှာမဟုတ်ဘူးလား... ဘာလို့ ငါတို့ ဒီမှာ စောင့်နေကြတာလဲ..."

ဆုပိုင်၏ စကားကို ကြားချိန်တွင် ဆုမင်က စိတ်တိုတိုဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ဒီနည်းလမ်းကို တွေးမိတာ ဒီမှာ မင်းတစ်ယောက်တည်း ရှိတယ်လို့ ထင်နေတာလား... တကယ်လို့သာ ဖြစ်နိုင်ရင် ငါတို့ စမ်းပြီးလောက်ပြီပေါ့... အဲ့ဒီလိုသာ လုပ်လိုက်ရင် အတားအဆီးနောက်က အဝေးပို့ မန္တန်ကွင်း ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်... ပြီးရင် ငါတို့ ဘယ်ကို ပို့ခံရမလဲဆိုတာ ကံတရားအပေါ်ပဲ လုံးဝ မူတည်သွားလိမ့်မယ်..."

ဆုမင်၏ အပြစ်တင်စကားကို ကြားချိန်တွင် ဆုပိုင်သည် သူ၏ အမှားကို ရုတ်တရက် နားလည်သွားပြီး မိုက်မဲသည့်အတွက် သူ့ကိုယ်သူ စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲလိုက်၏။

သို့သော် ဤနေရာရှိ အတားအဆီး စွမ်းအင်များ ပျောက်ကွယ်သွားရန် အနည်းဆုံး သုံးရက် အချိန်ယူရလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။

ဤအကြောင်းကို တွေးမိချိန်တွင် ဆုပိုင်သည် အထုပ်ကို မြေပြင်ပေါ် ချထားလိုက်ပြီး လှဲလျောင်းလိုက်လေ၏။

ဆုမင်သည် ဆုပိုင်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သော်လည်း နောက်ထပ် ဘာမှ မပြောတော့ချေ။

ဤအချိန်တွင် နှင်းနယ်မြေ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးအပိုင်း၌ ရွှေရောင် တောက်ပနေသော ခန္ဓာကိုယ်နှင့်အတူ စပါးကြီးမြွေကြီးသည် ကောင်းကင်သို့ ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး အထက်တွင် မိုးကြိုးတိမ်တိုက်များ စုရုံးလာလေသည်။

ဤစပါးကြီးမြွေကြီး နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်လာမည့်နေ့သည် နောက်ဆုံးတွင် ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

စပါးကြီးမြွေကြီး၏ မျက်လုံးများသည် မကြုံစဖူး စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် တောက်ပနေ၏။ အကယ်၍ အောင်မြင်ပါက ၎င်းသည် နဂါးအဖြစ်သို့ အသွင်ပြောင်းသွားမည်ဖြစ်သည်။

စပါးကြီးမြွေကြီးတစ်ကောင်အတွက် ၎င်း၏ သက်တမ်းတစ်လျှောက်တွင် သေရေးရှင်ရေး အကျပ်အတည်း နှစ်ကြိမ် ရှိပေသည်။ ပထမတစ်ကြိမ်မှာ နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်လာရန် ဘေးဒဏ်ဖြစ်ပြီး ထိုအချိန်တွင် ၎င်းသည် စပါးကြီးမြွေမှ နဂါးအဖြစ်သို့ အသွင်ပြောင်းလဲခြင်းဖြစ်သည်။

ဒုတိယတစ်ကြိမ်မှာ ကောင်းကင်တံခါး ဘေးဒဏ်ဖြစ်ပြီး သူသည် ရေနဂါးပျံမှ နဂါးအဖြစ်သို့ အသွင်ပြောင်းလဲကာ သူ၏ သွေးကြောများ တစ်ဖန် ဆင့်ကဲပြောင်းလဲလာမည်ဖြစ်သည်။

ဒုတိယမြောက် ကောင်းကင်ဘေးဒဏ်ကို ကျော်လွှားနိုင်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ၎င်းသည် နဂါးမျိုးနွယ်၏ အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦး အမှန်တကယ် ဖြစ်လာလိမ့်မည်။

စပါးကြီးမြွေကြီး၏ မိုင်ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ပတ်လည်တွင် ဧရာမ သားရဲကြီး ငါးကောင်သည် အဝေးဆီသို့ စူးစိုက်ကြည့်နေကြ၏။ သူတို့အားလုံးမှာ ရွှေရောင်စပါးကြီးမြွေနှင့် အဆင့်တူညီသော အဆင့်လေး သားရဲကြီးများ ဖြစ်ကြသည်။

စပါးကြီးမြွေကြီးများသည် သူတို့၏ ဘေးဒဏ်ကို အောင်မြင်စွာ ကျော်လွှားနိုင်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူတို့က လက်အောက်ခံရန် တုံ့ဆိုင်းနေမည် မဟုတ်ချေ။

သို့သော် စပါးကြီးမြွေကြီးသည် ၎င်း၏ ဘေးဒဏ်ကို ကျော်လွှားရန် ကျရှုံးပါက သူတို့သည် တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ပြေးတက်သွားကာ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဝါးမျိုပြီး သူတို့၏ အာဟာရအဖြစ် ပြုလုပ်ကြမည်ဖြစ်သည်။

ဤသည်က သဘာဝတရား၏ နိယာမပင်။ အင်အားကြီးမားသူများသာလျှင် ဤအရာအားလုံးကို ခံစားခွင့် ရှိပေသည်။

သို့သော် အဆင့်လေး သားရဲကြီး ခြောက်ကောင်၏ ပုံမှန်မဟုတ်သော အပြုအမူသည် အဆင့်သုံး သားရဲများကို ကြောက်ရွံ့သွားစေပြီး သူတို့၏ တွင်းအောင်းရာများမှ ထွက်ခွာသွားစေကာ ကွင်းဆက်တုံ့ပြန်မှုတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့၏။

အဆင့်နှစ် သားရဲများသည် အဆင့်တစ် သားရဲများရှိရာ နေရာသို့ ထွက်ပြေးသွားကြပြီး အဆင့်တစ် သားရဲများသည်လည်း အသက်လုကာ အပြင်ဘက်သို့ ထွက်ပြေးကြလေသည်။

သားရဲလှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုသည် နှင်းနယ်မြေတွင် တဖြည်းဖြည်း ဖြစ်ပေါ်နေပေပြီ။