အခန်း (၆၅-၆၆)

အခန်း (၆၅) လက်စွပ်ထဲက အဘိုးအို

သားရဲလှိုင်းလုံးကြီးသည် လက်ရှိတွင် လန်ချင်းရွှယ်နှင့် အခြားသူများရှိရာ အရပ်မျက်နှာဆီသို့ ချီတက်နေပေသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အတားအဆီးကို သုံးရက်ကြာသာ အသက်သွင်းထားရန် လိုအပ်သဖြင့် သင် ၎င်းနှင့် ကြုံတွေ့ချင်မှပင် ကြုံတွေ့ရပေမည်။

"ဝုန်း... ဝုန်း..."

မိုးကြိုးများ ဟိန်းဟောက်လာပြီး လျှပ်စီးတန်းများသည် ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာကာ နှင်းနယ်မြေ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး အပိုင်းသို့ ကျရောက်သွားလေ၏။

လျှပ်စီးများသည် အလွန် သိပ်သည်းနေပြီး တစ်ခုပြီးတစ်ခု ကျဆင်းလာကာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် နှင်းပြင်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး အပိုင်းကို လျှပ်စီးပင်လယ်အဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်သည်။

နှင်းနယ်မြေ အနက်ပိုင်းရှိ အပြောင်းအလဲများကို မိုင်ထောင်ပေါင်းများစွာ အကွာမှပင် ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နိုင်ဆဲပင်။

လူအများအပြား အံ့အားသင့်သွားကြပြီး လေထဲသို့ ခုန်တက်ကာ နှင်းနယ်မြေ၏ အနက်ပိုင်းဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြ၏။

"ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ... အတွင်းထဲမှာ ရှားပါးပြီး အဖိုးတန်တဲ့ ရတနာတချို့ ပုန်းကွယ်နေတာများလား..."

"အဲ့ဒီလိုပုံ မပေါ်ဘူး... ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်ရဖို့ အရမ်းဝေးနေတယ်... လျှပ်စီးတွေထဲမှာ တစ်ခုခု ရွေ့လျားနေသလိုပဲ..."

"အဲ့ဒီမှာ စီနီယာတစ်ယောက်ယောက်များ ဘေးဒုက္ခခံယူနေတာ ဖြစ်နိုင်မလား..."

အမျိုးမျိုးသော ထင်ကြေးပေးမှုများ ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း နှင်းနယ်မြေအကြောင်းကို သိရှိသူများမှာမူ မရေရာသော စိုးရိမ်ပူပန်မှု ခံစားချက်တစ်ခု ရရှိနေကြ၏။

နှင်းနယ်မြေသည် နှင်းများသက်သက် မဟုတ်ချေ။ ၎င်းသည် မရေမတွက်နိုင်သော ကြောက်မက်ဖွယ် သားရဲများ၏ နေရပ်လည်း ဖြစ်ပေသည်။ အခြေတည်စိတ်ဝိညာဥ်အဆင့် စစ်မှန်သောသခင်များပင်လျှင် နှင်းနယ်မြေ၏ အနက်ပိုင်းသို့ လွယ်လွယ်ကူကူ စွန့်စားသွားရန် မဝံ့ရဲကြချေ။ မဟုတ်ပါက သူတို့သည် အထိအခိုက်မရှိဘဲ လွတ်မြောက်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော် နှင်းပြင်သည် အလွန်အမင်း အန္တရာယ်များလှသောကြောင့်သာလျှင် နဂါးတောင်နယ်မြေ၊ အပ်တစ်ထောင်နယ်မြေနှင့် ဆုန်းဟူနယ်မြေတို့က ၎င်းကို မျှဝေပိုင်ဆိုင်ထားသော်လည်း နယ်မြေသုံးခုသည် နှင်းပြင်မှတစ်ဆင့် ဆက်သွယ်၍ မရနိုင်ခြင်းဖြစ်သည်။

သားရဲများအပြင် နှင်းအတားအဆီး၏ အဟန့်အတားလည်း ရှိနေသေးပေ၏။

နတ်ဆိုးကောင်းကင်ဂိုဏ်းသည် နှင်းနယ်မြေကို ဖြတ်ကျော်ကာ ဆုန်းဟူနယ်မြေသို့ သွားရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် အခြေတည်စိတ်ဝိညာဥ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူ နှစ်ဦးကို အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ ဦးဆောင်ရန် တစ်ခါက စေလွှတ်ခဲ့ဖူးသည်။

သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် အခြေတည်စိတ်ဝိညာဥ်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး၏ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် တစ်စမျှသာ လွတ်မြောက်လာခဲ့ပြီး နတ်ဆိုးကောင်းကင်ဂိုဏ်းမှ လူများကို နှင်းနယ်မြေ မည်မျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းကြောင်း နားလည်သွားစေခဲ့၏။

လန်ချင်းရွှယ်က မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပြသနေသည်။

အကယ်၍ လန်ချင်းရွှယ်၏ ခန့်မှန်းချက်သာ မှန်ကန်ပါက ဤသည်မှာ ဘေးဒဏ်ခံယူနေသော အဆင့်လေး အထွတ်အထိပ် သားရဲတစ်ကောင် ဖြစ်ပေသည်။

ဤအရာကို ကျော်လွှားနိုင်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် နှင်းနယ်မြေရှိ အခြေအနေသည် သိသာထင်ရှားသော အပြောင်းအလဲများကို ကြုံတွေ့ရနိုင်ပေ၏။ ဤသည်က နတ်ဆိုးကောင်းကင်ဂိုဏ်းအတွက် သတင်းကောင်း မဟုတ်ချေ။

လျှပ်စီးဘေးဒဏ်သည် တစ်ရက်နှင့် တစ်ညကြာမြင့်ခဲ့ပြီးနောက် တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားလေသည်။

ရွှေရောင်စပါးကြီးမြွေသည် ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာပြီး ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မည်းနက်နေကာ အကောင်းပကတိ ကျန်ရှိနေသော အစိတ်အပိုင်းဟူ၍ မရှိသလောက်ပင်။

ထိုအချိန်တွင် တူရွင်းအရွယ်အစားရှိ ရွှေရောင်စပါးကြီးမြွေ တစ်ကောင်သည် ဧရာမ ရွှေရောင်စပါးကြီးမြွေကြီး၏ ပါးစပ်ထဲတွင် ထွက်ပေါ်လာ၏။ ဤသည်မှာ ၎င်း၏ စစ်မှန်သော ပုံစံဖြစ်ကြောင်းကို မည်သူကမျှ မသိခဲ့ကြချေ။

အပြင်ဘက်တွင် ထင်ရှားစွာ ပြသနေသောအရာမှာ ရွှေရောင်စပါးကြီးမြွေ အရေခွံလဲပြီးနောက် ကျန်ရစ်ခဲ့သော ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်ပင် ဖြစ်သည်။

ဤအချိန်တွင် ရွှေရောင်စပါးကြီးမြွေ၏ ဝမ်းဗိုက်ပေါ်၌ ခြေသည်းငယ် လေးခု ရှိနေ၏။ ၎င်းသည် နဂါးတစ်ကောင်အဖြစ် အောင်မြင်စွာ အသွင်ပြောင်းသွားလေပြီ။

သို့သော် သူ၏ ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်သည် ဤအချိန်တွင် အလွန်တရာ အားနည်းနေပြီး အဆင့်လေး သားရဲတစ်ကောင်ကို မဆိုထားနှင့် အဆင့်နှစ် သားရဲတစ်ကောင်ကိုပင် သူ ရင်ဆိုင်နိုင်စွမ်း မရှိချေ။

၎င်းသည် သီးသန့်ကျင့်ကြံရန် နေရာတစ်ခု ရှာဖွေဖို့ လိုအပ်ပြီး ထို့နောက်တွင် ၎င်းသည် အခြေတည်စိတ်ဝိညာဥ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားမည်ဖြစ်သည်။

ရွှေရောင်နဂါးသည် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအား ကင်းမဲ့နေသော်လည်း ကောင်းကင်ဘုံကို အန်တုနိုင်သော ပါရမီတစ်ခုကို နိုးထလာခဲ့၏။ ၎င်းမှာ ဟင်းလင်းပြင် ခရီးသွားလာခြင်းပင်။

အနည်းငယ်မျှ တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ရွှေရောင်နဂါးသည် ၎င်း၏ နောက်ဆုံး ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို အသုံးပြုကာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ ခုန်ဝင်သွားလေသည်။

ရွှေရောင်နဂါးသည် မည်မျှအထိ ရောက်သွားသည်ကို မသိတော့ချေ။ ၎င်း၏ အင်အားများ ကုန်ခမ်းတော့မည်ဟု ခံစားရသဖြင့် ၎င်းသည် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဆွဲဖြဲကာ ၎င်းအတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာ၏။

ရွှေရောင်နဂါး ထွက်ပေါ်လာသည့် အခိုက်အတန့်တွင် မဝေးလှသောနေရာရှိ မီးတောက်လို နီရဲနေသော သစ်သီးပင်တစ်ပင်ဆီသို့ ချက်ချင်း အာရုံစိုက်မိသွားသည်။

"ကမ္ဘာမြေ မူလဖန်ဆင်းခြင်း သစ်သီး..."

ရွှေရောင်နဂါး၏ ပါးစပ်မှ လူသားအသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ၎င်းသည် အဝေးဆီသို့ တိုက်ရိုက် ပျံသန်းသွားကာ ရေပုံးတစ်ပုံးခန့် တုတ်သော ဧရာမ စပါးကြီးမြွေကြီးတစ်ကောင်၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ကျရောက်သွားလေ၏။

ဤဧရာမ စပါးကြီးမြွေကြီးသည် ကမ္ဘာမြေ မူလဖန်ဆင်းခြင်း သစ်သီး၏ အစောင့်အရှောက် သားရဲဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် အဆင့်နှစ် သားရဲတစ်ကောင်လည်း ဖြစ်ပေ၏။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ရွှေရောင်နဂါးသည် ၎င်း၏ခေါင်းပေါ်သို့ ကျရောက်လာသဖြင့် ဧရာမ စပါးကြီးမြွေကြီးမှာ အကြောက်လွန်ကာ တုန်ယင်သွားပြီး ၎င်း၏ခေါင်းမှာ အလိုအလျောက် အောက်သို့ ငိုက်ကျသွားလေသည်။

အနည်းငယ်မျှ တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ရွှေရောင်နဂါးသည် အပေါ်သို့ ခုန်တက်သွားပြီး ကြက်ဥအရွယ်အစားရှိ မူလသစ်သီးတစ်လုံးကို ကိုက်လိုက်၏။ အကိုက်အနည်းငယ်ဖြင့် ရွှေရောင်နဂါးသည် မူလသစ်သီးတစ်လုံးလုံးကို မျိုချလိုက်သည်။

ဤစွမ်းအင်များ ဝင်ရောက်လာမှုနှင့်အတူ ရွှေရောင်နဂါးမှာ အလွန် ပင်ပန်းသွားသဖြင့် ၎င်း၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ကမ္ဘာမြေ မူလဖန်ဆင်းခြင်း သစ်သီးပင်ပေါ်တွင် ရစ်ခွေကာ အိပ်ပျော်သွားလေ၏။

နှင်းနယ်မြေ၏ အနက်ပိုင်းတွင် ရွှေရောင်နဂါး ထွက်ခွာသွားသည်နှင့်အမျှ အဆင့်လေး သားရဲကြီး ငါးကောင်သည် ရွှေရောင်နဂါး ဘေးဒဏ်ခံယူခဲ့သော နေရာသို့ အပြေးအလွှား ဝင်ရောက်လာကြသည်။ သားရဲငါးကောင်သည် တိုက်ခိုက်ခြင်းမရှိဘဲ ပြီးပြည့်စုံသော ညီညွတ်မှုဖြင့် အတူတကွ လုပ်ဆောင်ကြပြီး အသွင်ပြောင်းပြီးနောက် ရွှေရောင်နဂါး ချန်ထားခဲ့သော အသားများကို စတင် ဝါးမျိုကြလေ၏။ အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် ရွှေရောင်နဂါး၏ အသွင်ပြောင်းထားသော အသားများမှာ သားရဲများ၏ လုံးဝ စားသုံးခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

သုံးရက်ဆက်တိုက် ကျိုးယွမ်သည် ဝင်္ကပါ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို ချိုးဖျက်ခဲ့ပြီး ကြီးမားသော အကျိုးအမြတ်တစ်ခုကို ရိတ်သိမ်းခဲ့ရာ ၎င်းတို့အားလုံးနီးပါးမှာ ဆေးလုံးများ၊ ဆေးဖော်စပ်နည်း အကြံပြုချက်များနှင့် ဆေးနည်းများ ဖြစ်ကြသည်။ ယခုတွင် သူသည် နောက်ဆုံး မဟာဝင်္ကပါဆီသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ကျိုးယွမ်သည် ဤဝင်္ကပါမှာ အင်အားအကြီးဆုံး ဖြစ်ရမည်ကို သိရှိထားပြီး ၎င်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် တစ်ရက်နှင့် တစ်ညတိုင်တိုင် အကျဉ်းချခံရရန် ပြင်ဆင်ထားလေ၏။

ကျိုးယွမ်သည် မဟာဝင်္ကပါဆီသို့ သတိထားကာ ချဉ်းကပ်သွားသော်လည်း ခဏအကြာတွင် သူ အံ့သြမှင်တက်သွားသည်။ သူသည် ဝင်္ကပါကို ဖြတ်လျှောက်လာခဲ့ပြီးဖြစ်သော်လည်း မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ လုံးလုံးလျားလျား မရှိခဲ့ချေ။

ဘာတွေဖြစ်နေသလဲဆိုတာကို သူ တကယ် နားမလည်တော့ချေ။

ကျိုးယွမ်သည် ၎င်းကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး ရှေ့သို့ လျှောက်သွားကာ တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး အတွင်းသို့ ဝင်သွားလေ၏။

ဤနေရာသည် ကြီးမားကျယ်ပြန့်သော ခန်းမတစ်ခုထက် ဆေးခင်းတစ်ခုနှင့် ပိုတူပြီး အတွင်း၌ ကျယ်ပြန့်သော ဆေးပင်စိုက်ခင်းများ ရှိနေပေသည်။

သို့သော် ကျိုးယွမ်၏အရှေ့တွင် ကျောက်စားပွဲတစ်ခု ရှိနေပြီး ၎င်းအပေါ်တွင် သေသပ်လှပသော သေတ္တာတစ်လုံး တင်ထား၏။

ဤသေတ္တာသည် ထိုနေရာတွင် အချိန်မည်မျှကြာအောင် ရှိနေခဲ့သည်ကို ငါ မသိသော်လည်း ၎င်းအပေါ်တွင် ဖုန်မှုန့်တစ်စက်မျှ မရှိချေ။

ကျိုးယွမ် ၎င်းကို ဖွင့်လိုက်ရာ အတွင်း၌ 'ဆေးအင်မော်တယ်ကျမ်း' ဟူသော စကားလုံးများ ရေးသားထားသည့် စာလိပ်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။

ကျိုးယွမ်က အံ့အားသင့်သွား၏။ 'ဆေးအင်မော်တယ်ကျမ်း' တကယ် ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။

ကျိုးယွမ်၏ အကြည့်များ ရွေ့လျားသွားပြီး 'ဆေးအင်မော်တယ်ကျမ်း' ၏ ဘေးတွင် ရှေးဟောင်းပုံစံ သိုလှောင်လက်စွပ်တစ်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူသည် ၎င်းကို ကောက်ယူရန် အလိုအလျောက် လက်လှမ်းလိုက်၏။

[ဒင်... မင်းရဲ့ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှာ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန်တစ်ခုကို ထောက်လှမ်းတွေ့ရှိရတယ်... အားနည်းနေပေမယ့် အခြားတစ်ယောက်ကို ဝင်ပူးဖို့ လုံလောက်တဲ့ အစွမ်းအထက်ဆုံးပဲ… ပိုင်ရှင် ကျေးဇူးပြုပြီး ရွေးချယ်ပါ...]

[ရွေးချယ်မှု ၁ - သိုလှောင်လက်စွပ်ကို ကောက်ယူပြီး တစ်ဖက်လူရဲ့ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန်ကို ထွက်ပေါ်လာခွင့်ပြုပါ... စနစ်က ၎င်းကို တိုက်ရိုက် လုယူပြီး ၎င်းရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို ပိုင်ရှင့်ဆီ လွှဲပြောင်းပေးမယ်... ဒါက ပိုင်ရှင်ရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို နှစ်ဆကျော် တိုးလာစေနိုင်တယ်...]

[ရွေးချယ်မှု ၂ - ဒီလူက ဆေးဆရာဖြစ်သလို ဝင်္ကပါဆရာလည်း ဖြစ်တယ်... အကြင်နာအကင်းမဲ့ဆုံး ဓားပြတစ်ယောက်အနေနဲ့ ပိုင်ရှင်က ပါရမီရှင်တွေကို စုဆောင်းပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ စစ်သည်တော်တွေကို စုစည်းသင့်တယ်... စနစ်က ပိုင်ရှင်က သူ့ရဲ့ဝိညာဉ်ပေါ်မှာ အမှတ်အသားတစ်ခု ချန်ထားခဲ့ဖို့ ကူညီပေးနိုင်ပြီး သူရဲ့ ထာဝရ သစ္စာစောင့်သိမှုကို သေချာစေမယ်... အဲ့ဒီနောက်မှာ သူ့ရဲ့ ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာအောင် ကူညီပေးပြီး ပိုင်ရှင်ရဲ့ လက်အောက်မှာ အမှုထမ်းခွင့် ပြုမယ်...]

ကျိုးယွမ်က အလွန် အံ့အားသင့်သွား၏။ သူသည် တစ်ချိန်လုံး မသက်မသာ ခံစားနေရပြီး အရာအားလုံးက ဤနေရာတွင် သူ့ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြောင်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ရွေးချယ်မှု ၂..."

အနည်းငယ်မျှ တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ကျိုးယွမ်သည် ဒုတိယ ရွေးချယ်မှုကို ပြုလုပ်လိုက်၏။

ကျိုးယွမ် စကားပြောအပြီးတွင် သူ၏ လက်ချောင်းများအတွင်း၌ အထူးစွမ်းအားတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ကျိုးယွမ် သိုလှောင်လက်စွပ်ကို ကောက်ယူလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် စွမ်းအားသည် ၎င်းအတွင်းသို့ ချက်ချင်း ဝင်ရောက်သွားလေ၏။

သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ဝိညာဉ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာရာ အသက်ခြောက်ဆယ် သို့မဟုတ် ခုနစ်ဆယ်ခန့်ရှိပုံရသော အဘိုးအိုတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။

"ဆေးဘုရင်တောင်ကြားက ချင်ယောင်... သခင်ကို အရိုအသေပေးပါတယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်အသက်ကို ချမ်းသာပေးပါ..."

ကျိုးယွမ်၏ စိတ်ဝိညာဉ် လှုပ်ရှားသွားပြီး သူနှင့် ချင်ယောင်ကြားရှိ အထူးဆက်သွယ်မှုတစ်ခုကို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရသဖြင့် သူ့ကို အလွန် ဝမ်းသာသွားစေ၏။

လူများကို ဝင်ပူးနိုင်ရန်အတွက် ဆွဲဆောင်ရန် ချင်ယောင်က ဤနေရာကို သေချာစွာ စီစဉ်ထားကြောင်းကို ကျိုးယွမ် နားလည်သွားသည်။

"ဝုန်း..."

ထိုအချိန်တွင် ကျိုးယွမ်သည် မြေကြီး တုန်ခါသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူသည် ခဏတာမျှ အံ့သြမှင်တက်သွား၏။

"သခင်... ဒါက အပြင်ဘက်မှာ ကျွန်တော် ချထားခဲ့တဲ့ အတားအဆီး ကျိုးပျက်သွားလို့ပါ... ပြီးတော့ လူအများအပြား ဒီလျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲကို အပြေးအလွှား ဝင်ရောက်လာကြတယ်..."

ချင်ယောင်က ခါးသီးမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် ဆယ်စုနှစ်များစွာကြာအောင် အစီအစဉ်ဆွဲနေခဲ့သော်လည်း ဤကဲ့သို့သော ရလဒ်မျိုး ရလိမ့်မည်ဟု မည်သည့်အခါကမျှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။

ကျိုးယွမ်က ချက်ချင်း နားလည်သွား၏။ ထို့နောက် သူ၏ အကြည့်များ ဆေးခင်းအပေါ်သို့ ကျရောက်သွားရာ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။ ဤအရာများကို အမြန်ဆုံး ယူဆောင်သွားရမည်ဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်၏။ မဟုတ်ပါက သူ ဒုက္ခရောက်ပေလိမ့်မည်။

အခန်း (၆၆) ကျိုးယွမ် ဓားပြတိုက်ခြင်း၊ လန်ချင်းရွှယ် အပြစ်ယူခံရခြင်း

ကျိုးယွမ် ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးနောက် ချက်ချင်း လှုပ်ရှားလိုက်၏။

"သခင်... ရှေ့က ကမ္ဘာမြေ မူလဖန်ဆင်းခြင်း သစ်သီးပင်နားမှာ သတ္တဝါလေးတစ်ကောင်ကို ကျွန်တော် မွေးထားတယ်... သူ့ကို အရင် သွားခေါ်ရမယ်... မဟုတ်ရင် သူက သခင့်ကို တိုက်ခိုက်လိမ့်မယ်..."

ကျိုးယွမ် ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေချိန်မှာပင် ချင်ယောင်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကျိုးယွမ်က အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်၏။

"အခုကစပြီး ကျွန်တော့်ကို ကျိုးယွမ်လို့ ခေါ်နိုင်တယ်... ပြီးတော့ ခင်ဗျားကို အဘိုးချင်လို့ ကျွန်တော် ခေါ်မယ်... အဲ့ဒါက ပိုလွယ်လိမ့်မယ်..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ချင်ယောင်၏ အိုမင်းနေသော မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းသာမှုများ လင်းလက်သွားပြီး အကြိမ်ကြိမ် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

ကျိုးယွမ်ကဲ့သို့ အားနည်းသော စွမ်းအားဖြင့် လက်စွပ်ထဲတွင် သူ ပုန်းအောင်းနေသည်ကို မည်သို့ ထောက်လှမ်းသိရှိသွားကြောင်းကို ချင်ယောင် နားမလည်နိုင်သေးချေ။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ၎င်းကို တွေးတောနေ၍ အကျိုးမရှိတော့ပေ။ ၎င်းမှာ ဖြစ်ပျက်ပြီးသား အမှန်တရားတစ်ခု ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ အနာဂတ်တွင် မိမိ၏ ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည် ပုံဖော်ရန် တစ်ဖက်လူက ကူညီပေးနိုင်မည်ဟုသာ သူ မျှော်လင့်နိုင်တော့၏။

ချင်ယောင် စကားပြောအပြီးတွင် သူ၏ ပါးစပ်မှ ထူးဆန်းသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ရေပုံးတစ်ပုံးခန့် တုတ်သော ဧရာမ စပါးကြီးမြွေကြီးတစ်ကောင်သည် အဝေးမှ တွားသွားလာရာ ကျိုးယွမ်ကို လန့်ဖြန့်သွားစေသည်။

"အဘိုးချင်... ဒါက ခင်ဗျားပြောတဲ့ သတ္တဝါလေးလား..."

ကျိုးယွမ်သည် ဧရာမ စပါးကြီးမြွေကြီးထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော ကြီးမားသည့် စွမ်းအားကို ခံစားသိရှိနိုင်ပေသည်။ သာမန် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် တစ်ဦးပင်လျှင် ၎င်း၏ ပြိုင်ဘက် ဖြစ်ချင်မှ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

အဘိုးချင်က အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် ပြောဆိုလိုက်၏။

"ငါတို့ သူ့ကို စပြီး မွေးတုန်းက လက်မောင်းတစ်ဖက်စာလောက်ပဲ တုတ်တယ်... နှစ်တွေကြာလာတာနဲ့အမျှ ဝိညာဉ်ဆေးပင် တချို့ကို စားပြီးတဲ့နောက်မှာ သူ့ရဲ့ အရွယ်အစားက အံ့မခန်း ကြီးထွားလာခဲ့တယ်... ဒါကြောင့် သူက အရမ်းကြီးနေတာပဲ..."

ဧရာမ စပါးကြီးမြွေကြီးက သူ့ကို သတိထားကာ စိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်ချိန်တွင် ကျိုးယွမ် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပြောဆိုလိုက်သည်။

"အဘိုးချင်... သူက အရမ်းကြီးတယ်... သူ့ကို အပြင်ခေါ်ထုတ်သွားဖို့ဆိုတာ အရမ်း ထင်ရှားလွန်းတယ်..."

ချင်ယောင်က ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ကျိုးယွမ်... မင်း အဲ့ဒီအတွက် စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး... ဒီသိုလှောင်လက်စွပ်ကို ငါ ဖန်တီးတုန်းက ဝိညာဉ်သားရဲအိတ်အဖြစ် အသုံးပြုလို့ရတဲ့ သီးသန့်အကန့်တစ်ခုကို အတွင်းမှာ ထည့်သွင်းထားတယ်..."

ချင်ယောင် စကားပြောအပြီးတွင် သူသည် လက်သင်္ကေတတစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်ရာ သိုလှောင်လက်စွပ်မှ အထူးစွမ်းအားတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ဧရာမ စပါးကြီးမြွေကြီးကို လွှမ်းခြုံသွားလေသည်။

ဧရာမ စပါးကြီးမြွေကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အလျင်အမြန် ကျုံ့ဝင်သွားပြီး မကြာမီ သိုလှောင်လက်စွပ်အတွင်းသို့ ပျောက်ကွယ်သွားရာ ကျိုးယွမ်ကို စိတ်အေးသွားစေ၏။

"ကျိုးယွမ်... ငါ အပြင်မှာ ဆက်ပြီး မနေနိုင်တော့ဘူး... ဒီသိုလှောင်လက်စွပ်ကို မင်းရဲ့ လက်ကောက်ဝတ်မှာ ဝတ်ထားလိုက်... တကယ်လို့ တစ်ခုခု လိုအပ်ရင် ငါ့ကို ခေါ်လိုက်ရုံပဲ..."

"ပြီးတော့ လျှို့ဝှက်နယ်မြေက အပြည့်အဝ အသက်ဝင်သွားပြီ... သူတို့ ဒီကိုရောက်လာဖို့ အချိန်အတော်လေး ယူရလိမ့်မယ်... ဒါကြောင့် မင်း ဒီက ဝိညာဉ်ဆေးပင်တွေကို အေးအေးဆေးဆေး စုဆောင်းလို့ရတယ်..."

ချင်ယောင်၏ စကားကို ကြားချိန်တွင် ကျိုးယွမ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး များစွာ စိတ်သက်သာရာ ရသွားပေ၏။

ထွက်ခွာရန် နည်းလမ်းကို ရှာဖွေတွေ့ရှိပြီးနောက် ကျိုးယွမ်သည် ချင်ယောင်၏ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန်ကို သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီးနောက် ကျောက်စားပွဲပေါ်ရှိ 'ဆေးအင်မော်တယ်ကျမ်း' ကို သူ၏ စနစ် သိုလှောင်နယ်မြေထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ကျိုးယွမ်သည် သိသာထင်ရှားစွာ ပိုမို သက်တမ်းရင့်နေသော ဆေးပင်များကို စတင် ရိတ်သိမ်းလိုက်ရာ တချို့မှာ နှစ်ပေါင်း နှစ်ရာနီးပါးပင် ရှိနေပေ၏။

ကျိုးယွမ်သည် ဆေးပင်များအားလုံးကို သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲတွင် သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

ဤသည်က ချင်ယောင်အပေါ် ကျိုးယွမ်၏ ယုံကြည်မှုကို ထင်ဟပ်စေပေသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဆေးဆရာတစ်ဦးအနေဖြင့် ချင်ယောင်သည် ဆေးပင်များ၏ ဆေးဘက်ဝင် အစွမ်းသတ္တိများကို မည်သို့ ထိန်းသိမ်းရမည်ကို သိရှိကြောင်းကို ကျိုးယွမ် ကောင်းစွာ သိရှိထား၏။

ကျိုးယွမ်သည် နေရာကို ရှင်းလင်းရန် နေ့တစ်ဝက်နီးပါး အချိန်ယူခဲ့ရပြီး ဆယ်စုနှစ်များစွာ သက်တမ်းရှိသော ဆေးပင်များကိုပင် မချန်လှပ်ထားခဲ့ချေ။

နောက်ဆုံးတွင် ကျိုးယွမ်သည် မူလဖန်ဆင်းခြင်း သစ်သီးပင်ဆီသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ၎င်းအပေါ်ရှိ တောက်ပသော အနီရောင် 'ကမ္ဘာမြေ မူလဖန်ဆင်းခြင်း သစ်သီး' ရှစ်လုံးကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူ၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း တောက်ပသွား၏။

[ဒင်... အသွင်ပြောင်းလဲခြင်း အဆင့်မှာရှိတဲ့ ရွှေရောင်ရေနဂါးပျံ တစ်ကောင်ကို ထောက်လှမ်းတွေ့ရှိရတယ်... သူ့ကို အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်အဖြစ် ပေါင်းထည့်ချင်ပါသလား...]

ကျိုးယွမ်က အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း မည်သည့် ရွှေရောင်ရေနဂါးပျံကိုမျှ သူ မတွေ့ရချေ။

ထို့နောက် ကျိုးယွမ်သည် တူရွင်းခန့် တုတ်သော အဝါရောင် သန်ကောင်တစ်ကောင်ကို မြင်လိုက်ရ၏။ သူသည် ၎င်း၏ အမြီးကို မစမ်းကြည့်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ရာ ပုတ်သင်ညိုငယ်လေးကဲ့သို့ တူရွင်းခန့်သာ တုတ်ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ အကယ်၍ စနစ်၏ သတိပေးချက်သာ မရှိခဲ့လျှင် ကျိုးယွမ် ၎င်းကို မည်သည့်အခါကမျှ သတိထားမိမည် မဟုတ်ချေ။

"စနစ်... မင်းက ဒီအကောင်လေးကို ပြောနေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်..."

[ပိုင်ရှင်... ဒါပါပဲ... ဒီသတ္တဝါက ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အသွင်ပြောင်းလဲမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေတဲ့ မိုးကြိုးဘေးဒဏ်ကို ခံယူပြီး စပါးကြီးမြွေကနေ နဂါးအဖြစ် အသွင်ပြောင်းသွားတာပါ... သူ့ရဲ့ မူလအရွယ်အစားက အရင် ဧရာမ စပါးကြီးမြွေကြီးထက် အများကြီး ပိုကြီးပါတယ်... ပြီးတော့ သူရဲ့ ပြီးပြည့်စုံခြင်းအဆင့်ကို ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားရင် သူက အခြေတည်စိတ်ဝိညာဥ်အဆင့် ဝိညာဉ်သားရဲ ဖြစ်လာပါလိမ့်မယ်...]

စနစ်၏ စကားကြောင့် ကျိုးယွမ် လန့်ဖြန့်သွား၏။

"အခြေတည်စိတ်ဝိညာဥ်အဆင့် လူမိုက်လား... ဒါ အရမ်းကောင်းတာပဲ... အနာဂတ်မှာ လူတွေကို ဓားပြတိုက်တဲ့အခါ လက်တစ်ချောင်းတောင် ကွေးစရာ မလိုတော့ဘူး..."

"စနစ်... ငါ့ကို အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်အဖြစ် ယူပေး..."

ကျိုးယွမ်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး အလျင်အမြန် ပြောဆိုလိုက်သည်။

ကျိုးယွမ် စကားပြောအပြီးတွင် သူ၏ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြား၌ စူးရှသော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး သွေးတစ်စက် ပျံထွက်သွားကာ ရွှေရောင်ရေနဂါးပျံပေါ်သို့ ကျရောက်သွားလေ၏။

ရွှေရောင်ရေနဂါးပျံသည် တစ်စုံတစ်ရာကို ခံစားမိပုံရပြီး ၎င်း၏ မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကာ ကြမ်းကြုတ်သော အကြည့်တစ်ခုကို ဖော်ပြလိုက်သည်။

ရွှေရောင်ရေနဂါးပျံ လှမ်းကြည့်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် ပြိုင်ဘက်ကင်း မိစ္ဆာသားရဲတစ်ကောင်၏ စိုက်ကြည့်ခြင်းကို ခံနေရသကဲ့သို့ သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံ မှာ အလုပ်လုပ်ရန် ရပ်တန့်သွားသလို ကျိုးယွမ် ခံစားလိုက်ရ၏။

အနည်းငယ်မျှ တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ကျိုးယွမ်သည် ရွှေရောင်ရေနဂါးပျံကို ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။

သို့သော် ရွှေရောင်ရေနဂါးပျံသည် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကျိုးယွမ်၏ ရင်ဘတ်ဆီသို့ ပျံသန်းသွားလေ၏။ ထို့နောက် ၎င်းသည် ကျိုးယွမ်၏ အဝတ်အစားများထဲသို့ တိုက်ရိုက် တိုးဝင်သွားပြီး သက်တောင့်သက်သာရှိသော နေရာတစ်ခုကို ရှာဖွေကာ ဆက်လက် အိပ်ပျော်သွားလေသည်။

သူ၏ ကျောပြင်ပေါ်မှ ချွေးအေးများ စီးကျလာသည်ကို ကျိုးယွမ် ခံစားလိုက်ရ၏။ ငရဲတံခါးဝမှ ဖြတ်လျှောက်လာခဲ့ရသကဲ့သို့ သူ အမှန်တကယ် ခံစားလိုက်ရသည်။

[ဒင်... ရွှေရောင်ရေနဂါးပျံဟာ ပိုင်ရှင်နဲ့ ဝိညာဉ်ကတိစာချုပ် ချုပ်ဆိုပြီးသွားပါပြီ... ပြီးတော့ ပိုင်ရှင့်ကို ဘယ်တော့မှ သစ္စာဖောက်မှာ မဟုတ်ပါဘူး... ပိုင်ရှင် စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး...]

စနစ်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာခြင်းနှင့်အတူ ကျိုးယွမ် လုံးဝ စိတ်အေးသွားလေ၏။

ထပ်မံ တုံ့ဆိုင်းနေခြင်းမရှိဘဲ ကျိုးယွမ်သည် ကမ္ဘာမြေ မူလဖန်ဆင်းခြင်း သစ်သီးတစ်လုံးကို ခူးယူကာ ပါးစပ်ထဲ ထည့်ပြီး အကြိမ်အနည်းငယ် ဝါးလိုက်ရာ မက်မွန်သီးအရသာနှင့် အနည်းငယ် တူကြောင်း အံ့အားသင့်ဖွယ် တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

ကျိုးယွမ်က ၎င်းကို တိုက်ရိုက် မျိုချလိုက်ပြီးနောက် သူ ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားသော ကြွေပုလင်းတစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ ကျန်ရှိသော ကမ္ဘာမြေ မူလဖန်ဆင်းခြင်း သစ်သီး ခုနစ်လုံးကို သိမ်းဆည်းလိုက်၏။

အရာအားလုံးကို စစ်ဆေးပြီး မည်သည့်အရာမျှ မလျော့မပါးကြောင်း တွေ့ရှိပြီးနောက် ကျိုးယွမ်က စိတ်သက်သာရာ ရသွားပြီး မဝေးလှသောနေရာရှိ ကျောက်နံရံဆီသို့ တိုက်ရိုက် သွားလိုက်သည်။

ကျိုးယွမ် သူ၏ လက်ညှိုးကို ထိုးပြလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရေလှိုင်းပုံစံများက ကျောက်နံရံပေါ်တွင် ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာ၏။ ကျိုးယွမ် ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ပြီး ကျောက်နံရံထဲသို့ တိုက်ရိုက် ပေါင်းစပ်သွားကာ မြင်ကွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

ကျိုးယွမ် ထွက်ပေါ်လာချိန်တွင် လီဖန်က သူ့ကို ယခုလေးတင် ခေါ်လာခဲ့သော နေရာသို့ ရောက်ရှိနေကြောင်း တွေ့လိုက်ရရာ ကျိုးယွမ်ကို အလွန် စူးစမ်းချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်စေ၏။

ထိုအချိန်တွင် မဝေးလှသောနေရာမှ ဝုန်းဒိုင်းကျဲသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ လျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာသူများ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ကြောင်း ကျိုးယွမ် သိလိုက်၏။

ကျိုးယွမ် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး ကျောက်နံရံကို ဖြတ်သန်းကာ တောင်ကြားထဲတွင် ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကျိုးယွမ် ထွက်သွားပြီဖြစ်သော်လည်း လျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်းရှိ ပြိုင်ဆိုင်မှုမှာ ပြင်းထန်နေဆဲပင်။

ကျိုးယွမ်သည် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ အဖွဲ့တစ်ခုလုံးနှင့် မပူးပေါင်းခဲ့ဘဲ နောက်ဆုံး သုံးပုံတစ်ပုံနှင့်သာ ပူးပေါင်းခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သူသည် အခြေခံအားဖြင့် ဖြတ်လမ်းတစ်ခုကို ယူခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။

ကျိုးယွမ်သည် ပထမ သုံးပုံနှစ်ပုံ လမ်းကြောင်းကို မဖြတ်သန်းခဲ့သော်လည်း ၎င်းတို့၏ အရည်အသွေးမှာ အလွန်အမင်း မမြင့်မားသော်လည်း အတွင်း၌ အမျိုးမျိုးသော ဆေးလုံးများ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

ထိုသို့ဖြစ်နေသည့်တိုင်အောင် ၎င်းက လူအများအပြားကို အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်စေခဲ့ဆဲပင်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းသည် ဆေးပြောက်များပါရှိသော ဆေးလုံးတစ်လုံး ဖြစ်နေသောကြောင့်တည်း။

လန်ချင်းရွှယ်သည် ဤအချိန်တွင် ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်နေ၏။ သူမ၏ လက်ထဲရှိ ဓားရှည်မှ သွေးများ စီးကျနေပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် အလောင်းများစွာ ရှိနေကာ ၎င်းတို့အားလုံးမှာ သူမ ယခုလေးတင် သတ်ဖြတ်ခဲ့သူများ ဖြစ်ကြသည်။

"ငါ့လက်ထဲက ဒီအဆင့် ၃ ဆေးလုံးကို ဘယ်သူ လိုချင်သေးလဲ..."

လန်ချင်းရွှယ်၏ အကြည့်များသည် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် အဖွဲ့ဝင်များအပေါ်သို့ လှည်းကျင်းသွား၏။ သူတို့သည် အချင်းချင်း အကြည့်ချင်း ဖလှယ်ကြပြီး ဤစုန်းမလေးနှင့် မယှဉ်ပြိုင်လိုကြသဖြင့် တစ်ပြိုင်နက် ဆုတ်ခွာသွားကြလေသည်။

လန်ချင်းရွှယ်က အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်ပြီးနောက် ထိုလူများကို လျစ်လျူရှုကာ အဝေးဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်၏။

အခြားသူများသည် လန်ချင်းရွှယ်၏နောက်သို့ လိုက်ပါသွားကြပြီး လျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်းသို့ အပြေးအလွှား ဝင်ရောက်သွားကြသည်။

အကယ်၍ ဤလူများသည် နာရီဝက်စော၍ ရောက်ရှိလာခဲ့ပါက ကျိုးယွမ်ကို သူတို့ ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားမည်ဖြစ်သည်။

သူတို့ အတွင်းသို့ အပြေးအလွှား ဝင်ရောက်သွားချိန်တွင် သူတို့အားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြ၏။ အရာအားလုံး ပျောက်ဆုံးနေပြီဖြစ်သည်။

ဤအချိန်တွင် မျက်လုံးများစွာသည် လန်ချင်းရွှယ်ဆီသို့ လှည့်လာကြ၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမသည် ပထမဆုံး အပြေးအလွှား ဝင်ရောက်လာသူ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ ပစ္စည်းများ ပျောက်ဆုံးသွားသဖြင့် သူမသည် အဓိက သံသယရှိသူ ဖြစ်လာလေသည်။

အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် အဖွဲ့ဝင် ဒါဇင်နှင့်ချီ၍ လန်ချင်းရွှယ်ထံသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ချဉ်းကပ်လာကြပြီး ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲတစ်ခု စတင်တော့သည်။