အခန်း (၆၉-၇၀)

အခန်း (၆၉) ဆုမင်အား သတ်ဖြတ်ခြင်း၊ ဂိုဏ်းသို့ပြန်လာခြင်းနှင့် တာဝန်အပ်နှံခြင်း

ကျိုးယွမ်၏ လုပ်ရပ်သည် လန်ချင်းရွှယ်ကို ချက်ချင်း အံ့အားသင့်သွားစေ၏။ သူမ ဒဏ်ရာရထားသော်လည်း သူမ၏ ဆုံးဖြတ်နိုင်စွမ်းမှာ လျော့ကျမသွားခဲ့ချေ။

ယခုအချိန်တွင် ကျိုးယွမ် အသုံးပြုနေသော ဓားသိုင်းသည် အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး သူမ၏ နတ်ဆိုးကောင်းကင် ဓားသိုင်းထက် အားနည်းမည်မဟုတ်သည့်အပြင် ပို၍ပင် အစွမ်းထက်နိုင်သေးကြောင်း လန်ချင်းရွှယ် သေချာသိပေသည်။

"ဒီလိုကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ဓားသိုင်းကို သူ ဘယ်ကနေ သင်ယူခဲ့တာလဲ..."

လန်ချင်းရွှယ်မှာ အလွန် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေ၏။ ဤဓားသိုင်းသည် ထိပ်တန်းဂိုဏ်းတစ်ခု၏ အဖိုးတန်ဆုံး ရတနာတစ်ခု ဖြစ်မည်မှာ သေချာပြီး ၎င်းကို ပေါက်ကြားသွားစေရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။

"သူက ငါတို့ နတ်ဆိုးကောင်းကင်ဂိုဏ်းထဲကို စိမ့်ဝင်ဖို့ အခြားဂိုဏ်းက စေလွှတ်လိုက်တဲ့ သူလျှိုများ ဖြစ်နေမလား..."

ဤအတွေးသည် လန်ချင်းရွှယ်၏ စိတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်သွား၏။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် သူမသည် သာမန်လူတစ်ယောက်နှင့် မခြားနားကြောင်း တွေးမိသဖြင့် သက်ပြင်းသာ ချနိုင်တော့သည်။

ကျိုးယွမ်၏ ရွှေရောင် စက်ဝန်းဓားများ ပျံထွက်သွားချိန်တွင် ဆုမင်၏ နောက်ပြောင်နေသော အကြည့်မှာ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အစားထိုးအနေဖြင့် ပြိုင်ဘက်ကင်း တည်ကြည်လေးနက်မှုတစ်ခု ဝင်ရောက်လာ၏။ ကြောက်မက်ဖွယ် သတ်ဖြတ်လိုသော ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခု သူ့ထံသို့ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာသည်ကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

"အကြင်နာကင်းမဲ့ ခုတ်ပိုင်းခြင်း..."

အနည်းငယ်မျှ တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ဆုမင်သည် အကြင်နာကင်းမဲ့ တောင်ထွတ်၏ အစွမ်းအထက်ဆုံး ဓားသိုင်းဖြစ်သည့် အကြင်နာကင်းမဲ့ ခုတ်ပိုင်းခြင်းကို ထုတ်လွှတ်လိုက်၏။

ဓားအလင်းတန်း တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပျံထွက်သွားပြီး ကျိုးယွမ်၏ ရွှေရောင် စက်ဝန်းမှ ထုတ်လွှတ်လိုက်သော ဓားရှည်များဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားတော့သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် မရေမတွက်နိုင်သော ဓားရှည်များသည် အချင်းချင်း ရိုက်ခတ်သွားပြီး လေထဲတွင် ပေါက်ကွဲထွက်သွားလေ၏။

ထိုအချိန်တွင် ဓားရှည်တစ်လက်သည် ဆုမင်ဆီသို့ လျှပ်စီးတန်းကဲ့သို့ အပြေးအလွှား ရောက်လာပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သူ၏အရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ဆုမင်က အလွန် ကြောက်လန့်သွား၏။ မတွေးတောနိုင်မီမှာပင် သူ၏ ဘယ်လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ဓားရှည်ကို တင်းကျပ်စွာ ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။

ဓားရှည်သည် ဆုမင်၏ လက်ထဲတွင် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါနေပြီး သူ၏ ဘယ်လက်ဖဝါးမှ သွေးများ စီးကျလာကာ ဓားထိပ်ဖျားမှာ သူ၏ မျက်ခုံးမှ လက်မဝက်ခန့်သာ ကွာဝေးတော့၏။

ဆုမင်က ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ကျိုးယွမ်... မင်းကို ငါ အထင်သေးမိတယ်... အခု မင်းရဲ့ အကန့်အသတ်ကို ရောက်နေပြီမလား..."

ကျိုးယွမ်၏ မျက်နှာမှာ ဖြူရော်နေပြီး သူ၏အနောက်ရှိ ရွှေရောင် စက်ဝန်းမှာ ပျောက်ကွယ်သွားသော်လည်း သူ ဆုမင်ကို ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် လှောင်ပြောင်သော အပြုံးတစ်ခု သူ၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်၌ ပေါ်လာ၏။

ထိုအချိန်တွင် ဆုမင် ကိုင်ထားသော ဓားရှည်သည် ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး ဓားငယ်တစ်လက်က ဆုမင်၏ မျက်ခုံးကြားသို့ တိုက်ရိုက် ဖောက်ဝင်သွားလေသည်။

ဓားငယ်သည် ၎င်း၏ အရှိန်အဟုန်ကို ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းထားပြီး ဆုပိုင်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွား၏။ ဆုပိုင် တုံ့ပြန်နိုင်ခြင်း မရှိမီမှာပင် ၎င်းသည် သူ၏ လည်ချောင်းကို ဖောက်ထွင်းသွားလေပြီ။

ဤအချိန်တွင် ဓားငယ်သည် ကျိုးယွမ်၏ လက်ထဲသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီး အရိပ်အယောင်မကျန်ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွား၏။

ကျိုးယွမ်က ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ ကောင်းကင်အဆင့် ထိပ်တန်း ဓားသိုင်းမှာ အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပေ၏။ ယခုလေးတင် သူ လုံးဝ မသုံးရဲခဲ့ချေ။ မဟုတ်ပါက သူ စွမ်းအင် ခန်းခြောက်သွားလောက်ပေပြီ။

ထိုသို့ဖြစ်နေသည့်တိုင်အောင် သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်မှာ ထက်ဝက်ခန့် ချက်ချင်း လျော့ကျသွား၏။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူသည် ဓားရှည်၏ ဓားရိုးထဲတွင် ဖုံးကွယ်ထားသော အာဃာတဓားကို ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ပြီး တစ်ချက်တည်းဖြင့် သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။

လန်ချင်းရွှယ်သည် ဤမြင်ကွင်းကို အံ့အားသင့်စွာ စိုက်ကြည့်နေ၏။ အကယ်၍ ထိုဓားငယ်သာ သူမဆီသို့ ဦးတည်လာပါက သူမ ရှောင်လွှဲနိုင်မည်လား။

လန်ချင်းရွှယ်သည် ဖြစ်နိုင်ခြေ အများအပြားကို စဉ်းစားခဲ့သော်လည်း သူမ ရှောင်လွှဲ၍မရနိုင်သော ရလဒ်တစ်ခုသာ ရှိပေသည်။

ထိုအချိန်တွင် လန်ချင်းရွှယ်သည် သူမ ရင်းနှီးသော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရ၏။ ကျိုးယွမ်သည် ဆုမင်နှင့် ဆုပိုင်တို့၏ အလောင်းများကို အတူတကွ ထားရှိကာ သူတို့၏ သိုလှောင်အိတ်များကို ယူဆောင်ပြီးနောက် မီးလုံးတစ်လုံး ပစ်ပေါက်လိုက်ရာ သူတို့၏ အလောင်းများကို မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားစေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျိုးယွမ်သည် ဝိညာဉ်ဖမ်း ဝင်္ကပါတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ရာ ဆုမင်နှင့် ဆုပိုင်တို့၏ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန်များသည် ဖြည်းညင်းစွာ အတူတကွ စုစည်းလာကြပြီးနောက် ကျိုးယွမ်၏ လက်ဝါးရိုက်ချက်ဖြင့် ချိုးဖျက်ခံလိုက်ရ၏။

ထို့နောက် ကျိုးယွမ်သည် သူ၏ အင်္ကျီလက်စကို ဝှေ့ယမ်းကာ ပြာများကို လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။

သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ အလွန် ကျွမ်းကျင်လွန်းသဖြင့် လန်ချင်းရွှယ်ပင်လျှင် ကျောရိုးတစ်လျှောက် ကြက်သီးထသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။

[ဒင်... ကံကြမ္မာတန်ဖိုး +၁၃၀၊ သက်တမ်း +၇၁၊ ကျင့်စဉ်တန်ဖိုး +၇၆၇၉၊ 'အကြင်နာကင်းမဲ့ ခုတ်ပိုင်းခြင်း' တိုက်ခိုက်ရေးသိုင်းကို ရရှိပါသည်]

[ဒင်... ကံကြမ္မာတန်ဖိုး +၂၇၊ သက်တမ်း +၃၃၊ ကျင့်စဉ်တန်ဖိုး +၄၇၈]

ကျိုးယွမ်၏ စိတ်ထဲတွင် စနစ်၏ အသိပေးချက် ထွက်ပေါ်လာရာ သူ၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်တွင် ဝမ်းသာမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာစေ၏။

ဤနေရာတွင် တိုက်ပွဲမှာ အချိန်တိုတောင်းသော်လည်း ကျိုးယွမ် ဆက်မနေရဲချေ။ သူ ရှေ့သို့ ခုန်တက်ကာ လန်ချင်းရွှယ်၏ အရှေ့သို့ တိုက်ရိုက် ရောက်သွားပြီး သူမကို ပွေ့ချီကာ နှင်းပြိုမြို့ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားတော့သည်။

လန်ချင်းရွှယ်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အနည်းငယ် တောင့်တင်းသွား၏။ ကျိုးယွမ် ပျံသန်းလာသည့် အခိုက်အတန့်တွင် သူမ၏ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်သည်။ သူမ ခုခံချင်ရင်တောင် ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိတော့ချေ။

သို့သော် လန်ချင်းရွှယ်သည် သူမ၏ အင်အားများကို တိတ်တဆိတ် စုစည်းနေ၏။ အကယ်၍ တစ်ဖက်လူက သူမအပေါ် အကြံအစည် ရှိနေပါက သူတို့ မအောင်မြင်စေရန် သူမ သေသည်အထိ တိုက်ခိုက်မည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် လန်ချင်းရွှယ် လွန်ကဲစွာ တွေးတောနေခြင်း ဖြစ်၏။ ကျိုးယွမ်၌ ဤကဲ့သို့သော အတွေးမျိုး လုံးဝ မရှိခဲ့ချေ။ သူသည် နှင်းပြိုမြို့သို့ အမြန်ဆုံး ပြန်သွားပြီးနောက် ဂိုဏ်းသို့ ပြန်ချင်ရုံသာ ဖြစ်သည်။

ကျိုးယွမ်က သူ၏ ဓားပေါ်တွင် ပျံသန်းနေစဉ် သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်မှာ ကုန်ခမ်းတော့မည်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ အလျင်အမြန် ဆင်းသက်လိုက်၏။

ထို့နောက် သူသည် လန်ချင်းရွှယ်ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ပွေ့ထားကာ အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူပြီး မျိုချလိုက်သည်။ ခဏတာ အသက်ရှူမှန်အောင် ထိန်းညှိပြီးနောက် သူ၏ ခရီးကို ဆက်လက် ထွက်ခွာခဲ့သည်။

လန်ချင်းရွှယ်အနေဖြင့် အမျိုးသားတစ်ဦး၏ ဤကဲ့သို့ ပွေ့ချီခြင်းခံရသည်မှာ ဤသည်က ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်၏။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ နီရဲနေပြီဖြစ်သော်လည်း ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် မျက်နှာဖုံးကြောင့် ကျိုးယွမ် မမြင်နိုင်ခဲ့ချေ။

ထို့ပြင် လန်ချင်းရွှယ်သည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် တဖြည်းဖြည်း ပူနွေးလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် သူမကို ထိတ်လန့်သွားစေ၏။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် တစ်နာရီကြာပြီးနောက် နှင်းပြိုမြို့ကို မြင်တွေ့လာရသည်။

အနည်းငယ်မျှ တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ကျိုးယွမ်သည် လန်ချင်းရွှယ်ကို ပွေ့ချီကာ နှင်းပြိုမြို့ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်သွားလေ၏။

ကျိုးယွမ် ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အဘွားအိုတစ်ဦး၏ ပုံရိပ် ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာပြီး ကျိုးယွမ်၏ လမ်းကို ပိတ်တားလိုက်သည်။

"သူတော်စင်မလေးကို မင်း ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ..."

အဘွားအို၏ မျက်လုံးများတွင် သတ်ဖြတ်လိုသော ရည်ရွယ်ချက်များ လင်းလက်နေ၏။

ဧရာမ တောင်ကြီးတစ်လုံး သူ၏ဘေးတွင် ထွက်ပေါ်လာသကဲ့သို့ ကျိုးယွမ် ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤသည်မှာ ဂိုဏ်းမှ အခြေတည်စိတ်ဝိညာဥ်အဆင့် မိစ္ဆာအိုကြီး ဖြစ်ကြောင်း သူ ချက်ချင်း သိလိုက်၏။

"အကြီးအကဲ... တပည့်က ဝါးကိုးပင်တောင်ထိပ်ကပါ... နှင်းပြင်ထဲမှာ သူတော်စင်မလေး သတိလစ်နေတာကို တွေ့လို့ သူမကို အမြန် ပြန်ခေါ်လာခဲ့တာပါ..."

အကယ်၍ သူသာ စကားမှားပြောမိပါက အဘွားအို၏ နေရာမှာပင် သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံရမည်ကို ကျိုးယွမ် လုံးဝ သံသယမရှိသဖြင့် အလျင်အမြန် ပြောဆိုလိုက်သည်။

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် အဘွားအို၏ အမူအရာမှာ ချက်ချင်း နူးညံ့သွားပြီးနောက် လန်ချင်းရွှယ်ကို ကျိုးယွမ်၏ လက်ထဲမှ ဆွဲယူလိုက်၏။

"မင်း ငါ့ကို လိမ်မပြောထားရင် ပိုကောင်းမယ်... မဟုတ်ရင် ချောင်းယန်တောင် မင်းကို ကာကွယ်ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

အဘွားအို စကားပြောအပြီးတွင် လန်ချင်းရွှယ်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ အရိပ်အယောင်မကျန်ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

ကျိုးယွမ်က ပခုံးတွန့်လိုက်ပြီး လူတိုင်း၏ အကြည့်ကို လျစ်လျူရှုကာ နှင်းပြိုမြို့ရှိ အဝေးပို့ မန္တန်စက်ကွင်းဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားတော့၏။

နာရီဝက်အကြာတွင် ကျိုးယွမ် နတ်ဆိုးကောင်းကင်ဂိုဏ်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။

ကျိုးယွမ် တာဝန်ခန်းမသို့ တိုက်ရိုက် သွားလိုက်၏။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် တာဝန်ခန်းမ၌ ရှိနေသော အမျိုးသမီးမှာ ယခင်က အမျိုးသမီး မဟုတ်တော့ဘဲ အဘိုးအိုတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။

အဘိုးအိုထံမှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါတစ်ခု ထွက်ပေါ်နေ၏။

"အကြီးအကဲ... တပည့် ကျိုးယွမ် တာဝန်လာအပ်တာပါ..."

ကျိုးယွမ်သည် သူ၏အရှေ့ရှိ အဘိုးအိုကို လက်အုပ်ချီ အရိုအသေပေးလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ခါးဆွဲပြားကို ထုတ်ယူကာ ပေးလိုက်သည်။

အဘိုးအို ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ခါးဆွဲပြားကို ယူကာ ကျိုးယွမ်၏ လက်ထဲမှ နှင်းယုန်အရေခွံ တစ်ရာကို ယူလိုက်ပြီး ကျိုးယွမ်၏ ခါးဆွဲပြားပေါ်သို့ ဂဏန်း ၁၀၀ စာတန်းကို ထပ်ထည့်ပေးလိုက်၏။

ဤ ၁၀၀ သည် နတ်ဆိုးကောင်းကင်ဂိုဏ်းရှိ ကျိုးယွမ်၏ အမှတ်များကို ကိုယ်စားပြုပေသည်။

"အကြီးအကဲ... တပည့်က နှင်းယုန် နောက်ထပ် အကောင်နည်းနည်း ဖမ်းမိခဲ့တယ်... ဂိုဏ်းကို ရောင်းလို့ ရနိုင်မလား..."

ကျိုးယွမ် ခါးဆွဲပြားကို လက်ခံလိုက်ပြီးနောက် အဘိုးအိုကို လက်အုပ်ချီကာ အရိုအသေပေးလိုက်၏။

အဘိုးအို ကျိုးယွမ်ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ရတာပေါ့... တစ်ကောင်ကို ၁.၂ မှတ်နဲ့ လဲလို့ရတယ်... ဒါက ပစ်မှတ်ထက် ကျော်လွန်တဲ့အတွက် ဆုလာဘ်ပဲ..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ကျိုးယွမ် ဝမ်းသာသွားပြီး ကျန်ရှိသော အကောင်တစ်ရာကျော်ကို ချက်ချင်း ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ဤအကောင်တစ်ရာကျော်၏ အများစုကို ဆုမင်နှင့် ဆုပိုင်တို့၏ သိုလှောင်အိတ်များထဲမှ ကျိုးယွမ် တွေ့ရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး အချို့ကို သူကိုယ်တိုင် ဖမ်းဆီးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

အဘိုးအို၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ရယ်မောကာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"လူငယ်လေး... မင်းရဲ့ ပထမဆုံး လျှို့ဝှက်တာဝန်မှာ မျှော်မှန်းချက်ထက် နှစ်ဆကျော် စွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့တာပဲ... မဆိုးပါဘူး... လုံးဝ မဆိုးပါဘူး..."

ကျိုးယွမ်သည် ကြေးပြားကို အဘိုးအိုထံမှ ယူလိုက်ပြီး ဂဏန်း ၁၀၀ မှ ၂၃၂ သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို ကြည့်လိုက်၏။ အပြုံးတစ်ခု သူ၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်တွင် အလိုအလျောက် ပေါ်လာတော့သည်။

ခရီးရှည်တစ်ခု၏ ပထမဆုံး ခြေလှမ်း... ဖြည်းဖြည်းချင်း သွားမယ်... အလျင်စလို မလိုပါဘူး...။

အခန်း (၇၀) မှော်အဆောင်ပညာ လမ်းစဉ်ကို စတင်သင်ယူခြင်း

ဝါးကိုးပင်တောင်ထိပ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ကျိုးယွမ်က နောက်ဆုံးတွင် လုံးဝ လက်လျှော့လိုက်တော့၏။

နတ်ဆိုးကောင်းကင်ဂိုဏ်းအတွင်း သတ်ဖြတ်ခြင်းကို တားမြစ်ထားသဖြင့် ဆုမင်နှင့် ဆုပိုင်တို့ကို ငါ သတ်ခဲ့ကြောင်း ပေါက်ကြားသွားလျှင်တောင် ဘာကိုမှ စိတ်ပူစရာ မလိုတော့ချေ။

ကျိုးယွမ် သူ၏ နေအိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာပြီး ရေချိုးလိုက်ရာ ချက်ချင်း လန်းဆန်းသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။

ကျိုးယွမ်၏ ခရီးစဉ်မှာ လဝက်ခန့်သာ ကြာမြင့်ခဲ့သော်လည်း အရာများစွာကို သူ ကြုံတွေ့ခဲ့ရပေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျိုးယွမ်သည် ပိုင်ယွင်ရှို့၏ အရှိန်အဝါကို ခံစားလိုက်ရပြီး တံခါးကို ဖွင့်လိုက်၏။ သေချာသည်မှာပင် ပိုင်ယွင်ရှို့ အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း သူ တွေ့လိုက်ရသည်။

သူတို့နှစ်ယောက် အချင်းချင်း ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်ကြ၏။

သူတို့နှစ်ယောက် စကားနည်းနည်းပင် မပြောရသေးမီ အဝေးမှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ကျိုးယွမ်... ပိုင်ယွင်ရှို့နဲ့ လင်ချင်း... မင်းတို့သုံးယောက် ငါ့ဆီ လာခဲ့ကြစမ်း..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ကျိုးယွမ်နှင့် ပိုင်ယွင်ရှို့တို့ နှောင့်နှေးရန် မဝံ့ရဲတော့ဘဲ ချက်ချင်း သူတို့၏ ဓားများပေါ်တွင် ပျံသန်းသွားကြ၏။ ခဏအကြာတွင် ချောင်းယန်၏ နေအိမ်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

ကျိုးယွမ် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ လင်ချင်း ရောက်နှင့်နေပြီဖြစ်သည်။ သူမအပြင် ဂိုဏ်းတူအစ်မ လီလင်းလည်း ထိုနေရာတွင် ရှိနေပေ၏။

ချောင်းယန်သည် အဖွဲ့ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ အကြည့်များက ကျိုးယွမ်အပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ သူ ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် ပြောဆိုလိုက်၏။

"ကျိုးယွမ်... ဒီတစ်ကြိမ် နှင်းနယ်မြေမှာ မင်း အတော်လေး ကောင်းကောင်း စွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့တယ်လို့ ငါ ကြားတယ်... နဝမမြောက် အကြီးအကဲ ရွှီဖုန်းဟွာက ဂိုဏ်းချုပ်ရှေ့မှာတောင် မင်းကို ချီးကျူးခဲ့တယ်... မင်းကို ဆုလာဘ်အနေနဲ့ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း ဆေးလုံးတစ်လုံး ဒါမှမဟုတ် ဂိုဏ်းတွင်းအမှတ် ၁၀၀၀ လိုချင်သလားဆိုတာ မေးဖို့ ဂိုဏ်းချုပ်က ငါ့ကို ခိုင်းလိုက်တယ်..."

ချောင်းယန် စကားပြောအပြီးတွင် လီလင်းနှင့် လင်ချင်းတို့သည် မနာလိုသော အမူအရာများကို ချက်ချင်း ပြသလာကြ၏။

ဂိုဏ်းချုပ်၏ မျက်နှာသာပေးမှုကို ရရှိခြင်းဖြင့် ကျိုးယွမ်သည် သေချာပေါက် ပိုမိုကောင်းမွန်သော အရင်းအမြစ်များကို ရရှိနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း ဆေးလုံးမှာ အမှတ် ၁၂၀၀ တန်ဖိုးရှိသဖြင့် သူတို့သာဆိုလျှင် သေချာပေါက် ၎င်းကို ရွေးချယ်လိမ့်မည်။

ကျိုးယွမ်က အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်၏။ သူ အမှတ်များကို သေချာပေါက် လိုအပ်ပေသည်။ သူ စစ်ဆေးပြီးဖြစ်ကာ အမှတ်တစ်ထောင်ဖြင့် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း ဆေးလုံး ဖော်စပ်ရန် လိုအပ်သော ဆေးပင် သုံးပုံကို လဲလှယ်နိုင်ပေသည်။

ဆေးပင်တစ်ပုံလျှင် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း ဆေးလုံး ငါးလုံး အများဆုံး ရရှိနိုင်ပြီး သုံးပုံဆိုလျှင် ဆေးလုံး ဆယ့်ငါးလုံးနှင့် ညီမျှပေ၏။

ကျိုးယွမ်၌ မုတ်ဆိတ်ဖြူ အဘိုးအို ချင်ယောင် ရှိနေသဖြင့် ဆေးဖော်စပ်ခြင်း ကိစ္စကို သူ၏ထံ လွှဲအပ်ထားနိုင်ပေသည်။

ချင်ယောင်သည် ယခုအခါ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန်တစ်ခုသာ ဖြစ်သော်လည်း သူသည် အသက်ရှင်စဉ်က အဆင့် ၆ ဆေးဆရာ တစ်ဦးဖြစ်ခဲ့သဖြင့် အဆင့် ၂ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း ဆေးလုံး ဖော်စပ်ရန်မှာ ဖြစ်နိုင်သေးပေ၏။

"ဆရာ... တပည့်က အမှတ် ၁၀၀၀ ကို ရွေးချယ်ပါတယ်..."

လူတိုင်း၏ အံ့အားသင့်နေသော အကြည့်များကြားတွင် ကျိုးယွမ် သူ၏ အဖြေကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလိုက်သည်။

ချောင်းယန် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်ကာ အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြောဆိုလိုက်၏။

"အဲ့ဒီလိုဆိုရင် ကြေးပြားကို ငါ့ဆီ ပေး..."

ကျိုးယွမ်သည် ကြေးပြားကို ချောင်းယန်ထံသို့ ပေးလိုက်သည်။ ချောင်းယန်သည် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် ကြေးပြားကို ထုတ်ယူကာ ကျိုးယွမ်၏ ကြေးပြားနှင့် ထိခတ်လိုက်ပြီးနောက် ကျိုးယွမ်ထံသို့ ပြန်ပေးလိုက်၏။

ကျိုးယွမ်သည် ကြေးပြားကို ယူလိုက်ရာ အမှတ်များ ၁၂၃၂ သို့ တိုးလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူ့ကို အလွန် ဝမ်းသာသွားစေသည်။

သူသည် အမှတ်များနှင့် ကံကြမ္မာတန်ဖိုး နှစ်ခုစလုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရှာဖွေရန် စီစဉ်ထားပြီး မည်သည့်အရာ အရင်ရရှိသည်ဖြစ်စေ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း ကျင့်စဉ်နှင့် လဲလှယ်ရန် အသုံးပြုမည်ဖြစ်သည်။

ချောင်းယန် စကားပြောအပြီးတွင် သူမက ပြုံးကာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"ဒီနေ့ကစပြီး မင်းတို့သုံးယောက် မှော်အဆောင်ပညာတွေကို ငါနဲ့အတူ ဘယ်လိုဖန်တီးရမလဲဆိုတာကို တရားဝင် စတင်သင်ယူရမယ်..."

"မှော်အဆောင်ပညာ လမ်းစဉ်ဟာ ဆေးဝါး တာအို ဒါမှမဟုတ် သိုင်းပညာ တာအိုတို့ထက် မလျော့ကျဘဲ နက်နဲပြီး ကျယ်ပြန့်တယ်... ပြီးတော့ လက်တစ်ချောင်းတောင် ကွေးစရာမလိုဘဲ သတ်ဖြတ်နိုင်တယ်..."

"မှော်အဆောင်ပညာဆိုတာ တကယ်တော့ မှော်အဆောင်နဲ့ ဂါထာမန္တန်တို့ ပေါင်းစပ်ထားတာပဲ..."

မှော်အဆောင်များသည် တကယ်တမ်းတွင် သဘာဝလောက၌ မွေးရာပါ စည်းမျဉ်းများဖြစ်ပြီး မသေမျိုးများ၊ နတ်ဆိုးများ၊ နတ်ဘုရားများ၊ ဗုဒ္ဓများနှင့် ကောင်းကင်တာအိုတို့ကိုပင် လွှမ်းခြုံထားပေသည်။ ၎င်းတို့ကို အထူး မှော်အဆောင် စက္ကူပေါ်တွင် အထူး မှော်အဆောင် စုတ်တံကို အသုံးပြု၍ ရေးဆွဲရ၏။ သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ထည့်သွင်းခြင်းဖြင့် ဤစည်းမျဉ်းများသည် ကြီးမားသော ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်းကို ရရှိလာသည်။

"မန္တန်ဆိုတာ ရွတ်ဆိုရတဲ့ ဂါထာဖြစ်ပြီး မှော်အဆောင်တွေ၊ လက်သင်္ကေတတွေ၊ ရိုးရာတူရိယာတွေ၊ ဂါထာမန္တန်တွေ၊ ပြီးတော့ ဂါထာတစ်ခုကို ရွတ်ဆိုဖို့ ဝိညာဉ်လက်နက်တွေနဲ့ တွဲဖက် အသုံးပြုရတယ်..."

"မှော်အဆောင်တွေနဲ့ မန္တန်တွေကို သီးသန့်ဖြစ်စေ ပေါင်းစပ်ပြီးဖြစ်စေ အသုံးပြုနိုင်တယ်... သွေးဝိညာဉ် အဆောင်ဆိုတာ ဘယ်မန္တန်မှ မပါတဲ့ ရိုးရှင်းတဲ့ မှော်အဆောင်တစ်ခုပဲ..."

"ဒီနေ့ကစပြီး မင်းတို့သုံးယောက် မှော်အက္ခရာ မန္တန်တွေကို စတင် လေ့ကျင့်ရမယ်... အဆင့် ၂ မှော်အက္ခရာတွေကို မင်းတို့ဘာသာမင်း လွတ်လွတ်လပ်လပ် ရေးဆွဲနိုင်တဲ့အခါ စစ်မှန်တဲ့ မှော်အဆောင်ပညာတွေကို ဖန်တီးဖို့ မန္တန်တွေကို မင်းတို့ကို ငါ သင်ပေးမယ်..."

ချောင်းယန်သည် ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်စွာ ပြောဆိုသွားပြီး ကျိုးယွမ်နှင့် အခြားနှစ်ယောက်သည် သေချာစွာ နားထောင်နေကြ၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် အခြေခံ ဗဟုသုတများ ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။

ထို့ပြင် ကျိုးယွမ်သည် လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းရုံဖြင့် မှော်အဆောင်ပညာ ဒါဇင်နှင့်ချီ၍ ဖန်တီးကာ လက်တစ်ချောင်းတောင် ကွေးစရာမလိုဘဲ ပြိုင်ဘက်ကို အနိုင်ယူချင်နေပေသည်။

ချောင်းယန်သည် မှော်အဆောင်ပညာနှင့် ပတ်သက်၍ အတိုချုပ် မိတ်ဆက်ပေးပြီးနောက် သူတို့ကို မှော်အက္ခရာများ မည်သို့ ရေးဆွဲရမည်ကို စတင် သင်ကြားပေးလေ၏။

ရင့်ကျက်သော မှော်အက္ခရာတစ်ခုသည် သဘာဝတရားနှင့် ပဲ့တင်ထပ်နိုင်ရမည်ဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ယိုစိမ့်ထွက်သွားခြင်းကို တားဆီးနိုင်ရမည်ဖြစ်သည်။ လိုအပ်ချက်များ အတော်လေး များပြားလှပေ၏။

သင်ကြားမှုမှာ နာရီပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီး ချောင်းယန် နောက်ဆုံးတွင် ရပ်တန့်လိုက်ချိန်၌ အမှောင်ကျနေပြီဖြစ်သည်။

ကျိုးယွမ်နှင့် အခြားနှစ်ယောက်မှာ လုံးဝ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေကြ၏။ ပိုင်ယွင်ရှို့သည် မူလက ကျိုးယွမ်နှင့်အတူ အချိန်အတော်ကြာ မတွေ့ရသဖြင့် သေချာ စကားပြောရန် စီစဉ်ထားခဲ့သည်။

သို့သော် ယခု သူတို့တွင် အခြားအရာများအတွက် အချိန်မရှိတော့ဘဲ ယခုလေးတင် ချောင်းယန် ပြောခဲ့သည့်အရာများကို ချေဖျက်ရန် သူတို့၏ သက်ဆိုင်ရာ နေအိမ်များဆီသို့ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ပြန်သွားကြလေ၏။

ကျိုးယွမ် သူ၏ နေအိမ်သို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ချင်ယောင်၏ အသံသည် သူ၏ လက်ပေါ်ရှိ လက်စွပ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကျိုးယွမ် သူ၏လက်ကို အလျင်အမြန် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ချင်ယောင်သည် ကျိုးယွမ်၏ အရှေ့၌ ထွက်ပေါ်လာ၏။

"အဘိုးချင်... ကိစ္စတစ်ခုခု ရှိလို့လား..."

ချင်ယောင်၏ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ကျိုးယွမ်... မင်းကို အကူအညီ နှစ်ခု တောင်းချင်လို့ပါ... ပထမတစ်ခုက ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို အားဖြည့်ပေးဖို့ ဝိညာဉ်မြက်ပင် ဒါမှမဟုတ် အရွက်ကိုးခု ပန်းလိုမျိုး ဆေးပင်တချို့ ရှာပေးနိုင်မလား... ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်က အရမ်း အားနည်းနေပြီ... ဒီအတိုင်းသာ ဆက်သွားနေရင် သိပ်ကြာကြာ ခံတော့မှာ မဟုတ်ဘူး..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ကျိုးယွမ် ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်လိုက်၏။ အဘိုးချင်၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်မှာ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်ကထက် ပို၍ပင် ပွင့်လင်းမြင်သာလာသကဲ့သို့ သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

ရုတ်တရက် ကျိုးယွမ် စိတ်ကူးတစ်ခု ရသွား၏။ သူသည် ဝိညာဉ်ဆေးရည် တစ်စက်ကို ထုတ်ယူကာ ပြောလိုက်သည်။

"အဘိုးချင်... ဒါ အလုပ်ဖြစ်လိမ့်မယ်..."

ချင်ယောင်၏ မျက်လုံးများသည် ဝိညာဉ်ဆေးရည်ကို မြင်လိုက်ရသည့် အခိုက်အတန့်တွင် တောက်ပသွား၏။ ၎င်းသည် ထိုဆေးပင်များထက်ပင် ပို၍ ကောင်းမွန်ပေသည်။

အဘိုးချင်၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်မှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်ကို ကျိုးယွမ် ခံစားလိုက်ရသည်။

အနည်းငယ်မျှ တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ကျိုးယွမ်သည် ကြွေပုလင်းတစ်လုံးကို ပစ်ပေးလိုက်ပြီး ပြောဆိုလိုက်၏။

"အဘိုးချင်... ဒီထဲမှာ ဝိညာဉ်ဆေးရည် အစက်နှစ်ဆယ် ရှိတယ်... ဒါတွေကို သန့်စင်ပြီးရင် ကျွန်တော့်ကို ပြော..."

ချင်ယောင်သည် သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကျေးဇူးတင်မှုများဖြင့် ကျိုးယွမ်ကို ကြည့်လိုက်၏။ သူသည် အားနာမနေတော့ဘဲ ကြွေပုလင်းကို သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် လိမ့်ဝင်သွားစေသည်။

ကျိုးယွမ်၌ ဤဝိညာဉ်ဆေးရည်ပမာဏသာ ကျန်ရှိတော့သော်လည်း သူ့ထံတွင် အမှတ် ထောင်ပေါင်းများစွာ ရှိနေသေးပေ၏။ အကယ်၍ အဘိုးချင် လိုချင်ပါက မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို သူ လဲလှယ်နိုင်ပေသည်။

"အဘိုးချင်... ခုနက ကိစ္စနှစ်ခုလို့ ပြောတယ်နော်... ဒုတိယတစ်ခုက ဘာလဲ..."

ထိုအခါမှ ချင်ယောင်၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်သည် ဘာတွေဖြစ်နေသည်ကို သတိပြုမိသွားပြီး အလျင်အမြန် ပြောဆိုလိုက်၏။

"ကျိုးယွမ်... အဲ့ဒီအကောင်လေးအကြောင်းပါ... သိုလှောင်လက်စွပ်မှာ နေရာအများကြီး ရှိပေမယ့် သူ အမြဲတမ်း အတွင်းမှာနေဖို့က မသင့်တော်ဘူး... ဒါကြောင့် သူ့ကို လွှတ်ပေးဖို့ နေရာတစ်ခု ရှာဖို့ လိုအပ်တယ်..."

ရေပုံးတစ်ပုံးခန့် တုတ်သော ဧရာမ စပါးကြီးမြွေကြီးကို ကျိုးယွမ် ချက်ချင်း တွေးမိလိုက်သည်။ ဤသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ပြဿနာရှိသော ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်ပေ၏။

သို့သော် ကျိုးယွမ်သည် သူ၏နေရာမှာ အတော်လေး တိတ်ဆိတ်ပုံရသည်ဟု တွေးမိသဖြင့် လတ်တလော ၎င်းကို ထိုနေရာတွင် ထားခဲ့ခြင်းက ပြဿနာ မဖြစ်သင့်ချေ။

ကျိုးယွမ် ခဏတာ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"အဘိုးချင်... သူ့ကို ခင်ဗျား လွှတ်ပေးလို့ရတယ်... ဒါပေမဲ့ သူ့ကို လျှောက်မသွားခိုင်းတာ အကောင်းဆုံးပဲ... အခုလောလောဆယ် ကျွန်တော့်ရဲ့ အင်အားက အကန့်အသတ်ရှိပြီး အရာများစွာကို ကျွန်တော် ဂရုမစိုက်နိုင်ဘူး..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ချင်ယောင် အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ပြုံးကာ ပြောဆိုလိုက်၏。

"ကျိုးယွမ်... အဲ့ဒီအတွက် မင်း စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး... သူ့အတွက် ဧရိယာတစ်ခု သတ်မှတ်ပေးလိုက်ရုံပဲ... သူ သိပ်လှုပ်ရှားမှာ မဟုတ်ဘူး..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ကျိုးယွမ် လုံးဝ စိတ်အေးသွားလေ၏။ ထို့နောက် သူသည် ဧရာမ စပါးကြီးမြွေကြီးကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး သူ၏ 'နေအိမ်' အနောက်တွင် နေခွင့်ပြုလိုက်သည်။

တစ်ယောက်ယောက် လာရင်တောင်မှ မထွက်ပြေးသရွေ့တော့ သူ့ကို ဘယ်သူမှ ရှာတွေ့ဖို့ ခက်သည်။

ထို့နောက် ကျိုးယွမ်သည် ချောင်းယန် ပြောခဲ့သော မှော်အဆောင်ပညာအကြောင်းကို စတင် ပြန်လည် စဉ်းစားလေ၏။ သူသည် ထိုနေရာတွင် နာရီပေါင်းများစွာ ထိုင်နေပြီးမှ သူ၏ မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။

မှော်အဆောင်ပညာ တာအိုသည် အမှန်တကယ်ပင် ညတွင်းချင်း ပြီးမြောက်နိုင်သော အရာ မဟုတ်ချေ။

သို့သော် ကျိုးယွမ်သည် အလျင်စလို မဖြစ်ချေ။ သူ့ထံတွင် အချိန်များစွာ ရှိပေသည်။