အခန်း (၁၁၅-၁၁၆)

အခန်း ၁၁၅: မင်းက မဟာတာအိုအသင်္ချေ နတ်ဘုရားစက်ဝန်းကို ဖွင့်လိုက်တယ်...ရိုင်းစိုင်းလိုက်တာ

လျှိုရူယန်သည် အာရုံပျံ့လွင့်နေပြီဖြစ်ပြီး ယခုအချိန်၌ သူမ၏လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖမ်းဆုပ်ခံလိုက်ရသဖြင့် သူမ၏ မွေးရာပါ ဧကရီ အလိုအလျောက်သိစိတ်က ချက်ချင်းပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ဖီးနစ်မျက်လုံးများတွင် ရွှေရောင် အလင်းတန်းများ လင်းလက်သွားပြီး နတ်ဘုရားဖီးနစ်ဧကရီ၏ ခမ်းနားမှုက တောင်ကျရေအလား ပန်းထွက်လာခဲ့လေသည်။

'ဒီဧကရီရဲ့လက်ကောက်ဝတ်ကို ချုပ်နှောင်ရဲတဲ့သူက ဘယ်သူလဲ'

သူမသည် သူမ၏လှပသော မျက်ခုံးများကို ပင့်လိုက်ပြီး သူမ၏ တခြားလက်တစ်ဖက်က လျှပ်စီးအလား လျှင်မြန်စွာဆန့်တန်းသွားကာ စူးချန်ကဲ၏ရင်ဘတ်ရှိ အရေးကြီးသော သွေးကြောဆုံမှတ်ကို တန်းတန်းမတ်မတ် ရည်ရွယ်လိုက်၏။

သို့ရာတွင်..

သူမ၏လက်ကောက်ဝတ်ကို တခြားနွေးထွေးပြီး ကြီးမားသော လက်ဝါးတစ်ခုက လေထဲတွင် ခိုင်မာစွာ ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။

စူးချန်ကဲသည် သူ၏လက်ကောက်ဝတ်ကို ညင်သာစွာ လှည့်လိုက်ပြီး ညင်သာသော စွမ်းအားတစ်ခုဖြင့် သူမကို ရှေ့သို့ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။ လျှိုရူယန်သည် ကမ္ဘာကြီး ချာချာလည်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ သတိပြန်ဝင်လာချိန်တွင် သူမသည် သူ၏ရင်ခွင်ထဲတွင် တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ပွေ့ဖက်ခံထားရပြီး လှုပ်ရှား၍ မရတော့ချေ။

"ပြဿနာ မရှာနဲ့..."

စူးချန်ကဲ၏တိုးညှင်းသော အသံက သူမ၏ နားအနားတွင် မြည်ဟီးလာပြီး သူက အနည်းငယ် ကူကယ်ရာမဲ့သည့် လေသံဖြင့် ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် လုပ်ပြီး အေးအေးဆေးဆေး ကျင့်ကြံစမ်းပါ"

သို့ရာတွင် ဤအချိန်၌ နဂါးနှင့် ဖီးနစ် ပေါင်းစပ်မှုအောက်တွင် လျှိုရူယန်၏နယ်ပယ်သည် လျင်မြန်စွာ မြင့်တက်လာသည်နှင့်အမျှ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ နတ်ဘုရားဖီးနစ်သွေးကြောသည်လည်း ယခင်က မရှိဖူးသော အမြန်နှုန်းဖြင့် လှိုင်းထကာ တလိမ့်လိမ့်ထလာခဲ့သည်။ သူတို့၏ လက်ရှိအခြေအနေနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအချိန်၌ အသက်စွမ်းအား မြစ်ဖျားခံရာမှ စတင်သော ပူလောင်သည့် အပူရှိန်မှာ ပို၍ပင် ပြင်းထန်လာသည်။ ဤသည်က တောမီးအလား သူမ၏ဆင်ခြင်တုံတရားကို တစ်လက်မချင်း လောင်ကျွမ်းသွားစေခဲ့ပေ၏။

သူမ၏အသိစိတ်သည် အပူရှိန်ထဲတွင် တဖြည်းဖြည်း ဝေဝါးလာပြီး သူမ၏နှလုံးသားထဲရှိ ဖိနှိပ်ထားသော ဆန္ဒများက အကန့်အသတ်မရှိ ကြီးထွားလာခဲ့သည်။

သူမက မော့ကြည့်လိုက်ပြီး သူမနှင့် အလွန် နီးကပ်နေသော ချောမောသည့် မျက်နှာကို ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ ထိုနက်ရှိုင်းသော မျက်လုံးများသည် ကြယ်တာရာ ပင်လယ်တစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားပုံရပြီး သူမ၏ နောက်ဆုံးခုခံမှု အရိပ်အယောင်လေးကို လုံးဝနစ်မြုပ်သွားစေသည်။

"အွန်း..."

သူမသည် ရုတ်တရက် ခေါင်းကို နောက်သို့ လှန်လိုက်ပြီး ပြတ်သားသော်လည်း ရီဝေနေသော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် သူ၏နှုတ်ခမ်းများကို ထပ်မံ၍ နမ်းလိုက်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ယခင်က အချိုးမကျသော စမ်းသပ်မှုနှင့် မတူဘဲ ထိုအရာမှာ အသည်းအသန် တောင်းဆိုမှုနှင့် အတည်ပြုမှုတစ်ခုဖြစ်ပြီး နူးညံ့၍ ပြင်းပြနေကာ ငြင်းပယ်ရန် အခွင့်အရေး မပေးခဲ့ချေ။

စူးချန်ကဲ၏ အသက်ရှူသံ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော သူ၏ လက်ချောင်းများ အလိုအလျောက် တင်းကြပ်သွားခဲ့သည်။

တစ်ကြိမ်ဆိုရင် ငါ သည်းခံနိုင်ပေမဲ့ ဒုတိယအကြိမ်က ဘယ်လိုလုပ် ရှိနိုင်မှာလဲ....

ငါက တကယ်ကြီး သူတော်စင် တစ်ယောက်လို့ မင်း ထင်နေတာလား....

အထူးသဖြင့် သူ၏ကိုယ်ပိုင်စိတ်ကို ယခုအချိန်၌ ဘိုးဘေးနဂါးချီက တိုက်စားနေပြီး ဤဘိုးဘေးဖီးနစ်လှိုင်းဂယက်ကို ခံစားနေရသဖြင့် သူလည်း မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ချေ။

နောက်ဆုံးတွင် စူးချန်ကဲ၏ မျက်လုံးများသည် မှောင်မိုက်သွားပြီး သူမ၏ခါးကို ဖက်ထားသော လက်က ရုတ်တရက် တင်းကြပ်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ခံစစ်မှတိုက်စစ်သို့ ပြောင်းလဲကာ အနမ်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် တုံ့ပြန်လိုက်၏။

【ကောင်းကင်ဆန့်ကျင် နားလည်သဘောပေါက်နိုင်စွမ်းအရ လက်ခံသူက ဘိုးဘေးဖီးနစ် မသေမျိုးကျင့်စဉ်နဲ့ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ပဲ့တင်ထပ်နေတာကို ထောက်လှမ်းတွေ့ရှိခဲ့ပါတယ်... ဘိုးဘေးနဂါး မဖျက်ဆီးနိုင်သောကျင့်စဉ်ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းတိုးတက်မှုက အကြီးအကျယ် တိုးတက်လာပြီးတော့ မဟာ အောင်မြင်မှု နယ်ပယ်ထဲကို ဝင်ရောက်သွားပါပြီ】

【ဒင်... ခြောက်လစာ ကျင့်ကြံခြင်း အတွေ့အကြုံကို လဲလှယ်ပြီး သရုပ်ပြကျင့်ကြံခြင်းကို စတင်နေပါပြီ...】

【သင်က မဟာတာအိုအသင်္ချေ နတ်ဘုရားစက်ဝန်းကို ဖွင့်လိုက်တယ်...】

မျက်တောင်တစ်ခတ်စာ အချိန်အတွင်းမှာပင် သူတို့၏နောက်ရှိ ဘိုးဘေးနဂါးနှင့် ဘိုးဘေးဖီးနစ်တို့၏ ဝိုးတဝါးပုံရိပ်ယောင်များသည် ပြင်းထန်သော အရာတစ်ခုခု၏ လှုံ့ဆော်မှုကို ခံလိုက်ရသည့်အလား စိတ်ဝိညာဉ်ကို တုန်လှုပ်စေသော နဂါးဟိန်းဟောက်သံနှင့် ဖီးနစ်အော်မြည်သံတို့ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

ဝုန်း...

ဘိုးဘေးနဂါး၏ပုံရိပ်ယောင်သည် မျက်စိကျိန်းလောက်အောင် တောက်ပသော ရွှေရောင် အလင်းတန်းများဖြင့် လင်းလက်သွားပြီး ဘိုးဘေးဖီးနစ်၏ ပုံရိပ်ယောင်သည် အရောင်ခုနစ်မျိုးဖြင့် တောက်ပသွားခဲ့လေ၏။

ဝိုးတဝါးပုံရိပ်ယောင် နှစ်ခုလုံးသည် လေထဲတွင် လုံးဝ ရောယှက်ကာ ပေါင်းစပ်သွားပြီး သူတို့နှစ်ဦးလုံးကို လွှမ်းခြုံထားသော ဖရိုဖရဲ အလင်းရောင် ပိုးအိမ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ကျယ်ပြန့်လှသော နဂါးနှင့်ဖီးနစ် အသက် စွမ်းအားများသည် ပေါက်ကွဲထွက်လာသော မြစ်တစ်စင်းအလား သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး သူတို့၏ ကျင့်ကြံခြင်း အမြန်နှုန်းသည် အဆပေါင်းများစွာ ရုတ်တရက် မြင့်တက်သွားပေ၏။

သို့ရာတွင် မူလဘူတ ဘိုးဘေးနဂါးသည် မယုံနိုင်လောက်အောင် သိပ်သည်းနေပြီဖြစ်ပြီး ထိုအရာ၏နံဘေးပတ်လည်ရှိ အရပ်မျက်နှာအဘက်ဘက်တွင် ရှေးဟောင်းမူလဘူတချီများကို ဖြာထွက်နေခဲ့သည်။ ထိုအရာ၏ နဂါးမျက်လုံးများ ပွင့်လာပြီး ပိတ်သွားချိန်၌ ကမ္ဘာများ မွေးဖွားလာပြီး ပျက်စီးသွားသည့် မြင်ကွင်းများကို ဖော်ပြနေပုံရသည်။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ဘိုးဘေးဖီးနစ်၏ ဝိုးတဝါးပုံရိပ်ယောင်သည် များစွာပို၍အားနည်းပြီး ပြီးပြည့်စုံသော ဘိုးဘေး ဖီးနစ်ပုံစံတစ်ခုအဖြစ်သို့ လုံးဝစုစည်းနိုင်ခြင်း မရှိချေ။

တစ်ချိန်တည်းတွင်....

စူးချန်ကဲ၏အရှိန်အဝါသည် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် စတင်၍ တလိမ့်လိမ့်ထလာပြီး မူလဘူတ ရှေးဟောင်းသားရဲကြီးတစ်ကောင် ရုတ်တရက် နိုးထလာသည့်အလားပင်။

နောက်တခဏတွင်....

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် နံဘေးပတ်လည်တွင် မမြင်နိုင်သော မီးတောက်တစ်ခု လောင်ကျွမ်းလာခဲ့သည်။ ထိုအရာသည် သီးသန့်အရာတစ်ခု၏ မီးတောက် မဟုတ်ဘဲ ဤကမ္ဘာကြီးကို ဖွဲ့စည်းထားသော မဟာတာအိုဥပဒေသများ ကိုယ်တိုင်က အခြေခံအကျဆုံး မှော်စာလုံးမီးတောက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခြင်းပင်။

သတ္တု၏ ထက်မြက်မှု၊ သစ်သား၏ သက်ဝင်မှု၊ ရေ၏ ဇွဲလုံ့လ၊ မီး၏ ပြင်းထန်မှု၊ မြေကြီး၏ ခိုင်မာမှု၊ လေ၏ လျင်မြန်မှု၊ မိုးကြိုး၏ ဖျက်ဆီးမှု၊ အချိန်နှင့်လေဟာနယ်၏ ဖမ်းဆုပ်၍မရသော သဘာဝစသည့် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ မူလအစကို ကိုယ်စားပြုသော မရေမတွက်နိုင်သည့် စွမ်းအားများသည် မှော်စာလုံးစွမ်းအားအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏ ခြေလက်များနှင့် အရိုးများထဲသို့ ရူးသွပ်စွာ တိုးဝင်သွားခဲ့သည်။

သူ လျှောက်လှမ်းခဲ့သော လမ်းစဉ်သည် ယခင်က မရှိဖူးသော လမ်းစဉ်ဖြစ်သဖြင့် သူ၏ အဆင့်ချိုးဖျက်ဝင်ရောက်မှုသည် သာမန်နတ်ဘုရားမီးတောက်နယ်ပယ်နှင့် ကွဲပြားခြားနားသည်။

အန္တရာယ်အများဆုံးဖြစ်သော တာအို ပေါင်းစည်းခြင်း၏ အန္တရာယ်ပင်လျှင် သူ့အပေါ် လုံးဝအကျိုးသက်ရောက်မှု မရှိချေ။

"ငါ့ရဲ့တာအိုက မဟာတာအိုရဲ့တာအို မဟုတ်ဘူး... ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်တာအိုပဲ"

"မဟာတာအိုတွေကို ငါ့ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ မျိုးစေ့တစ်ခုအဖြစ် လောင်ကျွမ်းစေပြီးတော့ ပြင်ပအရာတွေကို အားမကိုးဘဲ မဟာတာအိုတွေ အားလုံးက ငါ့ရဲ့ လောင်စာတွေပဲ"

အချိန်မည်မျှ ကုန်ဆုံးသွားသည်ကို မည်သူမျှ မသိချေ။ အရာအားလုံးသည် မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ဖြစ်ပျက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားရသော်လည်း ထာဝရကာလတစ်ခုအလားလည်း ခံစားရသည်။

နောက်ဆုံးတွင် စကားလုံးများဖြင့် ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော မဟာတာအိုအသင်္ချေ နတ်ဘုရားစက်ဝန်းတစ်ခုသည် စူးချန်ကဲ၏နောက်တွင် ကြီးကျယ်ခမ်းနားစွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ထိုနတ်ဘုရားစက်ဝန်းအတွင်း၌ နဂါးပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုတည်း သို့မဟုတ် ဓားစိတ်ဆန္ဒ တစ်ခုတည်းသာ ရှိမနေတော့ဘဲ နေ၊ လနှင့် ကြယ်များ လှည့်ပတ်နေခြင်း၊ မြေ၊ ရေ၊ မီးနှင့် လေတို့ လှိုင်းထနေခြင်း၊ အပင်များ ညှိုးနွမ်းပြီး ရှင်သန်လာခြင်း၊ အချိန်လေဟာနယ်မွေးဖွားလာပြီး ပျက်စီးသွားခြင်းတို့ ပါဝင်နေကာ ဖြစ်စဉ် အားလုံးနှင့် မဟာတာအိုအားလုံး၏ သေးငယ်သော စကြဝဠာတစ်ခုကို လွှမ်းခြုံထားသည့်အလားပင်။

ထိုအရာသည် ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်ပတ်နေပြီး ကောင်းကင်ဘုံများအားလုံးကို ဖိနှိပ်ကာ မဟာတာအိုအားလုံးကို ကြီးစိုးသည့် အမြင့်မြတ်ဆုံး အရှိန်အဝါတစ်ခု ဖြာထွက်နေသည်။ ထို့ပြင် စူးချန်ကဲ၏ ဓားတာအို၊ အဆောင်လက်ဖွဲ့တာအို၊ သတ်ဖြတ်ခြင်းတာအိုနှင့် အချိန်၏ စီးဆင်းမှုတို့ဖြင့် ပေါင်းစပ်ထားသော ထူးခြားသည့် တာအိုစည်းချက်တစ်ခုကိုလည်း ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။

ဤအချိန်အခိုက်အတန့်တွင်....

သူ၏နတ်ဘုရားမီးတောက်နယ်ပယ် ပြီးပြည့်စုံသွားခဲ့လေပြီ။

ဤအရာများအားလုံးသည် မျက်တောင်တစ်ခတ်စာ အချိန်အတွင်း၌ ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေ၏။

တိုးညှင်းသော ညည်းတွားသံတစ်သံသည် လျှိုရူယန်၏လည်ချောင်းမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ သွယ်လျသော လက်ချောင်းများသည် သူ၏အင်္ကျီရင်ဘတ်ကို အလိုအလျောက် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ဤစွမ်းအားနှင့်စိတ်ခံစားမှု ရေစီးကြောင်းထဲတွင် လုံးဝနစ်မြုပ်နေခဲ့သည်။ သို့ရာတွင် ဤနတ်ဘုရားမီးတောက်၏ ကြီးကျယ်ခမ်းနားမှုကြောင့် သူမသည် တခဏတာ ကြည်လင်မှုကို ပြန်လည်ရရှိခဲ့ပြီး ရှက်ရွံ့မှုနှင့် အံ့အားသင့်မှု နှစ်ခုလုံးကို ခံစားမိလေ၏။

သူမသည် နောက်တစ်ကြိမ် တက်ကြွစွာ လုပ်ဆောင်ခဲ့မိသည့်အတွက် သူမ ရှက်ရွံသွားခဲ့သည်။

စူးချန်ကဲ၏ အရှိန်အဝါသည် သူမ၏စိတ်ဝိညာဉ်ကို တုန်လှုပ်သွားစေလောက်အောင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနေသဖြင့် သူမ အံ့အားသင့်သွားသည်။ အထူးသဖြင့် စူးချန်ကဲ၏စွမ်းအားကို သူမ တဖြည်းဖြည်း မြင်တွေ့ရပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မဟာတာအို ဖရိုဖရဲ နတ်ဘုရားစက်ဝန်းတစ်ခုသည် သူ၏နောက်တွင် ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာချိန်၌ သူမသည် တစ်စက္ကန့်မျှ ကြောင်အမ်းသွားခဲ့သည်။

"သူ့ရဲ့ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ အထွတ်အထိပ်အရိုးတွေချည်းပဲ"

"ဒါက နတ်ဘုရားမီးတောက်လား"

"သူက နတ်ဘုရားမီးတောက်နယ်ပယ်ထဲကို ချိုးဖျက်ဝင်ရောက်တော့မယ်"

"ဒီနတ်ဘုရားမီးတောက်စက်ဝန်းက ဘာလို့ ဒီလောက်ထိ ကြောက်စရာကောင်းနေရတာလဲ... မဟာတာအိုရဲ့စွမ်းအားတွေ ပါဝင်ပြီး ကိုယ်တိုင် ဖရိုဖရဲ အခြေအနေကို ဖန်တီးနေတယ်... ဒါက အရင်က မရှိခဲ့ဖူးတဲ့ အရာပဲ"

"ဒီဧကရီရဲ့ ခေတ်ကာလတုန်းကတောင်မှ ဒီလောက် ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ နတ်ဘုရားမီးတောက်နယ်ပယ်ကို ရောက်တဲ့ သူ့ရဲ့ပါရမီကို ဘယ်သူမှ မယှဉ်နိုင်ခဲ့ဘူး..."

သို့ရာတွင် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ရုတ်တရက် အပြောင်းအလဲတစ်ခုသည် လျှိုရူယန်၏ မျက်လုံးသူငယ်အိမ်များကို အနည်းငယ် ကျဥ်းမြောင်းသွားစေခဲ့သည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ နတ်ဘုရားဖီးနစ်ချီကို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စုပ်ယူစွမ်းအားတစ်ခုမှ စုပ်ယူနေသဖြင့် သူမ၏စွမ်းအားစုပ်ယူမှု အမြန်နှုန်း များစွာပို၍နှေးကွေးသွားသည်။ တစ်ယောက်၏ အကျိုးအမြတ်က တခြားတစ်ယောက်၏ ဆုံးရှုံးမှု ဖြစ်နေသဖြင့် သူမကို အဆင့်ချိုးဖျက်ဝင်ရောက်နိုင်ရန် မည်သို့မျှ မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။

"ပြီးသွားပြီပဲ..."

"နယ်ပယ်ကွာဟချက်က အရမ်းကြီးမားလွန်းတယ်..."

ယခင်က ဤအချက်ကို သူမ လျစ်လျူရှုခဲ့မိသည်။ လျှိုရူယန်က သူမ ကျင့်ကြံသော ဘိုးဘေးဖီးနစ် မသေမျိုးကျင့်စဉ်သည် အနည်းဆုံးအနေဖြင့် သူတို့ကြားရှိ နယ်ပယ် ကွာဟချက်ကို ပေါင်းကူးပေးနိုင်မည်ဟု တွေးထင်ခဲ့သည်။ သို့ရာတွင် စူးချန်ကဲ၏ကျင့်ကြံနည်းစနစ်သည် သူမထက် အနည်းငယ်မျှ မအားနည်းဘဲ ဤမျှထိ လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်နိုင်စွမ်း ရှိလိမ့်မည်ဟု သူမ မျှော်လင့်မထားခဲ့ချေ။ ထို့ပြင် သူ၏ကျွမ်းကျင်မှုမှာ သူမထက် များစွာပို၍ သာလွန်နေသည်။

ယခုချိန်၌ နတ်ဘုရားမီးတောက်နယ်ပယ်သို့ သူ၏ အဆင့်ချိုးဖျက်ဝင်ရောက်မှုနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်ချိန်၌...

"တကယ်လို့ ငါတို့သာ အခု အစစ်အမှန် နှစ်ကိုယ်တူ ကျင့်ကြံတာကို စတင်မယ်ဆိုရင် ဒီဧကရီက..."

လျှိုရူယန်သည် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ကာ မရေမတွက်နိုင်သော စိတ်ခံစားမှုများက သူမ၏ဖီးနစ်မျက်လုံးများတွင် လင်းလက်သွားပြီး အလွန်ရှုပ်ထွေးနေခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် အံ့ကြိတ်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်၏။

"ထားလိုက်ပါတော့... ဒီဧကရီက နင့်ရဲ့ ကြင်နာမှုကို အကြိမ်များစွာ ရရှိခဲ့တယ်... ဒါကြောင့် အဲ့ဒါကို ကျေးဇူးဆပ်တယ်လို့ပဲ မှတ်လိုက်ပါ... နင် နောက်တစ်ဆင့်ကို တက်လှမ်းဖို့ ငါ ကူညီပေးမယ်..."

"ကြီးမားတဲ့ လက်စားချေမှုကို ပြန်မတုံ့ပြန်နိုင်တော့တာပဲ နှမြောစရာ ကောင်းတယ်..."

သို့ရာတွင် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် အစွမ်းထက်သော စွမ်းအားတစ်ရပ်သည် သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်အောက်ပိုင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားသည် သူမ လိုအပ်နေသောအရာကို ချက်ချင်းပြန်လည်ဖြည့်တင်းပေးလိုက်၏။ အထူးသဖြင့် အမြင့်မြတ်ဆုံး စွမ်းအားများ ပါဝင်သော သွေးချီများက သူမ၏ အိပ်မောကျနေသော နတ်ဘုရားဖီးနစ် သူတော်စင်ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်ကို ဤအချိန်အခိုက်အတန့်တွင် ပြန်လည်နိုးထလာစေခဲ့လေသည်။

"သူ... သူက တကယ်တော့ ငါ့ကို ကူညီဖို့ အမြင့်မြတ်ဆုံး စွမ်းအားကို အသုံးပြုနေတာပဲ..."

လျှိုရူယန် မယုံနိုင်လောက်အောင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့သည်။ ဤအချိန်၌ စူးချန်ကဲက သူမကို ဂရုစိုက်နေဆဲ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူမ မျှော်လင့်မထားခဲ့ချေ။

အချိန်တခဏအတွင်းတွင် သူမ၏စိတ်နှလုံးသားထဲသို့ နွေးထွေးမှုခံစားချက်များ စီးဝင်လာခဲ့သည်။

တဖြည်းဖြည်းနှင့် သူမသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ရာ ယခင်က မရှိဖူးသော ခံစားချက်တစ်ခုက သူမ၏စိတ်နှလုံးသားထဲတွင် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ကျင့်ကြံခြင်းနှင့်ဆန္ဒကြားရှိ နယ်နိမိတ်သည် ဝေဝါးသွားပြီး နဂါးနှင့် ဖီးနစ်စွမ်းအားများဖြင့် သီးခြားခွဲထားသော ဤကမ္ဘာတွင် အခြေခံအကျဆုံး အလိုအလျောက်သိစိတ်နှင့် အနက်ရှိုင်းဆုံး စွမ်းအားတို့ ပြင်းထန်စွာတွေ့ဆုံးမိပြီး ပေါင်းစပ်သွားရန်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။

【ဒင်... အရေးကြီးတဲ့ အခိုက်အတန့်မှာ သင့်ရဲ့ မူလရည်ရွယ်ချက်ကို မမေ့ဘူးဆိုတော့ သင်က တကယ်ကို နွေးထွေးတာပဲ... အပို ဆုလာဘ်... သုံးလစာ ကျင့်ကြံခြင်း အတွေ့အကြုံ】

အခန်း ၁၁၆:သူက တိရစ္ဆာန် တစ်ကောင်လား...

နှစ်နာရီကြာပြီးနောက်.....

မှေးမှိန်သော အမျိုးသမီးမွှေးရနံ့တစ်ခုသည် အခန်းထဲတွင် ပျံ့နှံ့နေခဲ့သည်။

စူးချန်ကဲသည် လန်းဆန်းစွာဖြင့် ကုတင်ပေါ်မှ ဆင်းလာပြီး သူ့အတွက် လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက် ငှဲ့လိုက်သည်။ သူ၏လှုပ်ရှားမှုတိုင်းသည် မမြင်နိုင်ဘဲ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် ဖိအားတစ်ခု ထွက်ပေါ်နေပေ၏။ ဤကျင့်ကြံခြင်းအစီအစဉ်သည် သူ့အပေါ် အလွန်အမင်း အကျိုးပြုခဲ့လေသည်။

နတ်ဘုရားမီးတောက်နယ်ပယ် အလယ်အလတ်အဆင့်....

"ငါ နောက်ဆုံးတော့ ဒီအဆင့်ကို ရောက်လာပြီ... အခုဆိုရင် ဒီယွမ်ယန်နယ်မြေမှာ ငါက တကယ့်ကို ပြိုင်ဘက်ကင်း ဖြစ်နေပြီ..."

စူးချန်ကဲသည် ခပ်အုပ်အုပ်ရယ်မောလိုက်ကာ ဤအဆင့်ချိုးဖျက်ဝင်ရောက်မှုကို သူ အလွန်အမင်း စိတ်ကျေနပ်နေကြောင်း သိသာရှင်းလင်းလှသည်။

သူ၏များပြားသော စုဆောင်းထားသည့် စနစ်အကူအညီများနှင့်ဆိုလျှင် သူတော်စင်နယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူမရှိသော အောက်ဘုံတွင် မည်သူက သူ၏ပြိုင်ဘက် ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။

တစ်ချိန်တည်းတွင် တခြားပုံရိပ်တစ်ခုသည် သူမ၏ အနက်ရောင်ဝတ်စုံကို တိတ်တဆိတ် သပ်ရပ်အောင် လုပ်နေခဲ့သည်။ လျှိုရူယန်၏ ပါးပြင်များသည် နီရဲနေပြီး သူမ၏ လက်များ အားမရှိသလို ခံစားနေကာ မကျေနပ်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခုသည် သူမ၏ လှပသော မျက်လုံးများတွင် လင်းလက်သွားလေ၏။

"သောက်ကျိုးနည်း..."

"သူက တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်လား..."

"အမျိုးသမီးတွေအပေါ် ဘယ်လို ညင်သာရမလဲ ဆိုတာကို သူ လုံးဝ မသိဘူး..."

"အရင်တုန်းက ဒီဧကရီ ဖြစ်တဲ့ ငါနဲ့ တခြားဂျူနီယာညီမလေးတွေအပေါ် သူ မတုန်လှုပ်တာကို မြင်တော့ သူက တကယ့်ကို လူကြီးလူကောင်း တစ်ယောက်လို့ ငါ ထင်ခဲ့တာ... သူက ဒီဧကရီကို အဲ့ဒီလို လုပ်ခိုင်းလိမ့်မယ်လို့ ငါ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး..."

"ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ကြိမ် ရရှိလိုက်တဲ့ အကျိုးကျေးဇူးတွေက တကယ့်ကို ကြီးမားပါတယ်..."

လျှိုရူယန်က ကျေးဇူးတင်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခုကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြသလိုက်သည်။

သူမသည် အဆင့်ငယ်သုံးခုကို ဆက်တိုက်ချိုးဖျက်ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး စိတ်ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းခြင်းနယ်ပယ်၏ အဋ္ဌမအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ဤကျင့်ကြံခြင်းအမြန်နှုန်းသည် သူမ၏ ယခင်ဘဝ အတွေ့အကြုံနှင့် ဘိုးဘေးဖီးနစ် မသေမျိုးကျင့်စဉ်၏ စွမ်းအားကြောင့်သာမက စူးချန်ကဲသည် သူမကို တမင်သက်သက် ကူညီခဲ့သောကြောင့်လည်း ဖြစ်ပေ၏။ အမြင့်မြတ်ဆုံး သွေးချီသာ မရှိပါက ချိုးဖျက်ဝင်ရောက်ရန်ကို မဆိုထားနှင့် သူမသည် ယခုအချိန်တွင် ဒုက္ခိတ တစ်ဦး ဖြစ်နေလောက်လေပြီ ဖြစ်လေသည်။ ဤအရာကို တွေးမိချိန်၌ လျှိုရူယန်သည် စူးချန်ကဲ၏ကျောပြင်ကို မော့မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။ ရှုပ်ထွေးသော စိတ်ခံစားမှုတစ်ခုသည် သူမ၏ ဖီးနစ်မျက်လုံးများတွင် ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။ သူမ၏ ယခင်ဘဝက ချစ်ရေးချစ်ရာကို ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခုအဖြစ် ရှုမြင်ခဲ့သော သူမသည် ပြန်လည်မွေးဖွားပြီးနောက် အောက်ဘုံမှ အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် ဆက်ဆံရေး ရှိလာလိမ့်မည်ဟု သူမ အိပ်မက်ပင် မမက်ခဲ့ဖူးပေ။ သို့ရာတွင် ဤအောက်ဘုံမှ အမျိုးသားသည် အလွန်အစွမ်းထက်နေပေ၏။

စူးချန်ကဲ၏ပါရမီသည် သူမ မြင်ဖူးသမျှတွင် မွန်းစတားအဆန်ဆုံးဖြစ်ကြောင်း သူမ ကိုယ်တိုင် ဝန်ခံခဲ့ရသည်။

သူသည် အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်အရွယ်တွင် နတ်ဘုရားမီးတောက်နယ်ပယ် အလယ်အလတ်အဆင့်...

သူ၏ကျင့်ကြံခြင်းအမြန်နှုန်းက သဘာဝမကျလောက်အောင် မြန်ဆန်လွန်းသည်။

အချိန်ပေးမည်ဆိုပါက စူးချန်ကဲသည် စိတ်ဝိညာဉ်နယ်​မြေတွင် တောက်ပစွာ လင်းလက်လာမည်ဖြစ်ပြီး ဧကရာဇ်လမ်းစဉ်ကို မလွဲမသွေ လျှောက်လှမ်းကာ အရပ်မျက်နှာအဘက်ဘက်မှ ရန်သူများကို ရှင်းလင်းပစ်မည်ဖြစ်ကြောင်း သူမ ယုံကြည်ထားပေ၏။

သို့ရာတွင်...

ဤသည်မှာ သူ၏ပါရမီကို ထုတ်ဖော်ပြီးနောက် စူးချန်ကဲသည် ဘေးကင်းစွာ အသက်ရှင်နိုင်ခြင်းရှိမရှိ ဆိုသည့်အပေါ်တွင် မူတည်သည်။

သူ့ရဲ့ ပါရမီက ပိုပြီးအံ့အားသင့်စရာကောင်းလေလေ ဒီဧကရီဖြစ်တဲ့ ငါက သူ့ကို ပိုပြီးမပတ်သက်မိစေရဘူး... သူ့ရဲ့ရှေ့မှာ လမ်းတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်... အဲ့ဒီ လူတွေက ဒီဧကရီနဲ့ သူ့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးကို သိသွားတာနဲ့ သူ့ရဲ့ပါရမီက ဘယ်လောက်ပဲ ကောင်းကောင်း သူ သေချာပေါက် သေရလိမ့်မယ်...

ပြတ်သားမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခုသည် လျှိုရူယန်၏မျက်လုံးများတွင် ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့လေ၏။ ထို့နောက် သူမက တီးတိုးပြောဆိုလိုက်သည်။

"စီနီယာ... စီနီယာအစ်ကို... ကျင့်ကြံတာ ပြီးသွားပြီဆိုတော့ ရှင် သွားလို့ ရပါပြီ... စိတ်မပူပါနဲ့... ကျွန်မက ဒါကို ဆန္ဒအလျောက် ပြောခဲ့တာဆိုတော့ စီနီယာအစ်ကိုက ဘာစိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးမှ ခံစားနေစရာ မလိုပါဘူး..."

"ဟင်...."

စူးချန်ကဲသည် တခဏမျှ ကြောင်အမ်းသွားပြီး လျှိုရူယန်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။

ဘာလို့ အဲ့ဒီစကားတွေက ထူးဆန်းနေရတာလဲ....

‘ဧကရီဆိုတာ ဧကရီပဲ ဟုတ်တယ်မလား... သူက ငါ အချစ်နာကျမှာကိုတောင် စိုးရိမ်နေတာလား’

သူမ၏ ယခင်ဘဝက ကြီးမားသော ရန်သူများကြောင့် သူမသည် ရှင်းလင်းသော နယ်နိမိတ်တစ်ခုကို ရေးဆွဲချင်ပြီး သူ့ကို ဒုက္ခမပေးချင်ခြင်း ဖြစ်မည်ဟု စူးချန်ကဲက အကြမ်းဖျင်း ခန့်မှန်းနိုင်သည်။

အင်း...

ဤအရာက ကံကြမ္မာ အမျိုးသမီးဇာတ်ဆောင် တစ်ယောက်၏ လုပ်ရပ်များနှင့် သေချာပေါက် ကိုက်ညီသည်။

သို့ရာတွင် သူမသည် သိမ်မွေ့သော နှင်ထုတ်မှု အသိပေးစာတစ်ခုကို ထုတ်ပြန်လိုက်ပြီဖြစ်သောကြောင့် သူ ဤအတိုင်း ဆက်နေ၍ မရတော့ချေ။ ထို့ပြင် တခြားဂျူနီယာညီမလေး နှစ်ယောက် ပြန်လာနေပြီဖြစ်ကြောင်း သူ အာရုံခံမိသည်။

သူသည် မတ်တတ်ထရပ်ပြီး တံခါးဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားလိုက်သော်လည်း တံခါးကို တွန်းမဖွင့်မီ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ သူသည် လျှိုရူယန်ကို ပြန်ကြည့်ကာ အနည်းငယ် ရပ်တန့်ပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။

"အများကြီး မတွေးပါနဲ့... မင်း တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပါဘူး... နဝမတောင်ထိပ်မှာ အေးအေးဆေးဆေး ကျင့်ကြံပါ... ယွမ်ယန်နယ်မြေရဲ့ ကောင်းကင်ကြီး ပြိုကျလာရင်တောင်မှ မင်းရဲ့ စီနီယာအစ်ကိုက အဲ့ဒါကို ထိန်းထားပေးနိုင်ပါတယ်... ကျိုင်းကောင် နည်းနည်းလောက်ကိုတော့ ဂရုမစိုက်ပါနဲ့..."

ထိုစကားနှင့်အတူ စူးချန်ကဲသည် တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး ထွက်သွားခဲ့ရာ သူ၏ ဝတ်ရုံများ လူးလွန့်နေပြီး သူ လရောင်ထဲသို့ တိုးဝင်ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ထိုစကားကို သူ ပြောချင်နေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း အခွင့်အရေး မရခဲ့ဖူးချေ။

အမှန်တကယ်ကိုပင်....

သူ၏နောက်ခံနှင့်ဆိုလျှင် ယွမ်ယန်နယ်မြေ၏ ကောင်းကင်ကြီးက သူ့ကို မည်သို့မျှ ခြေမွှဖျက်ဆီးနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

အခန်းထဲတွင်...

လျှိုရူယန်သည် နေရာတွင်ပင် အေးခဲတောင့်တင်းသွားပြီး အံ့အားသင့်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခုက သူမ၏ဖီးနစ်မျက်လုံးများတွင် ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။

"သူ..."

"အဲ့ဒီစကားက ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ..."

"ဖြစ်နိုင်တာက... သူက တစ်ခုခုကို မြင်ပြီးနေပြီလား..."

"ဒီဧကရီရဲ့ ဟန်ဆောင်မှုက မကြာသေးခင်က သိပ်မသေချာလို့ သူက သဲလွန်စတစ်ခုကို သတိထားမိသွားတာလား..."

"တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူး..."

လျှိုရူယန်သည် သူမ၏နီမြန်းသောနှုတ်ခမ်းကို အလိုအလျောက် ကိုက်လိုက်မိကာ သတိမပြုမိနိုင်သော နီရဲမှုတစ်ခုသည် သူမ၏မျက်လုံးများတွင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်၏ ကာကွယ်မှုကို ခံရသော ဤခံစားချက်မျိုးသည် သူမအတွက် ပထမဆုံးအကြိမ်ပင်။

ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော နွေးထွေးမှုတစ်ခုသည် သူမ၏နှလုံးသားထဲသို့ တိတ်တဆိတ် စီးဝင်လာပြီး သူမကို တခဏမျှ ကြောင်အမ်းသွားစေခဲ့သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်...

"ဒီဧကရီက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလို မိန်းကလေးဆန်တဲ့ စိတ်ခံစားမှုမျိုးကို ပြသနိုင်မှာလဲ"

အိပ်မက်မှ နိုးလာသည့်အလား သူမသည် ရုတ်တရက် တုန်ရီသွားပြီးနောက် အေးစက်စက် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

"ဟွန့်...သူ့ရဲ့ လေသံက သေချာပေါက် မသေးငယ်ဘူး..."

"နင်ရဲ့ ပါရမီက ထူးခြားပြီး အနာဂတ်မှာ ကောင်းကင်ကြီးကို နင် ထိန်းထားနိုင်ရင်တောင်မှ အဲ့ဒါက သေချာပေါက် အခုတော့ မဟုတ်သေးဘူး..."

"အဲ့ဒီ ကျိုင်းကောင်တွေထဲက ဘယ်သူမဆို အတွေးတစ်ချက်တည်းနဲ့တင် ထိုက်ချင်ဂိုဏ်းကို ပြာကျသွားအောင် လုပ်နိုင်တယ်ဆိုတာ နင် သိရဲ့လား..."

တခဏကြာမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူမသည် ရုတ်တရက် ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ခါယမ်းလိုက်ပြီး သူမ၏နှုတ်ခမ်းထောင့်များသည် မှေးမှိန်သော အကွေးတစ်ခုအဖြစ် အလိုအလျောက် တွန့်ကွေးသွားလေ၏။

"ဒါပေမဲ့..."

"ခုဏက သူ အဲ့ဒါကို ပြောတုန်းက သူ့မှာ ငါ့အပေါ် စိတ်တော့ ရှိနေသားပဲ..."

"ဒီဧကရီက ဒီကြင်နာမှုကို လက်ခံပါတယ်...."

လရောင်သည် ပြတင်းပေါက်များမှတစ်ဆင့် ဝင်ရောက်လာပြီး သူမ၏ အနည်းငယ် မြင့်တက်နေသော နှုတ်ခမ်းထောင့်များပေါ်သို့ ညင်သာစွာ ဖြာကျနေခဲ့သည်။

ထိုမှေးမှိန်သော အပြုံးသည် တဖြည်းဖြည်း ပျံ့နှံ့သွားပြီး သူမ၏ ပြိုင်ဘက်ကင်းလှပသော မျက်နှာပေါ်တွင် ယာယီပွင့်လန်းသော ပန်းတစ်ပွင့်အလား ပွင့်လန်းလာခဲ့သည်။

အေးစက်တောင့်တင်းမှုသည် သူမ၏ ဖီးနစ် မျက်လုံးများမှ လုံးဝဆုတ်ခွာသွားပြီး သူမ ကိုယ်တိုင်ပင် သတိမပြုမိခဲ့သော ညင်သာသည့် အလင်းရောင်တစ်ခုဖြင့် အစားထိုးခံလိုက်ရသည်။ ဤသည်မှာ ထောင်စုနှစ်များစွာ စုပုံနေသော ဆီးနှင်းများ အရည်ပျော်သွားသည့်အလား သို့မဟုတ် လရောင်အောက်တွင် အထီးကျန် သစ်ခွပန်းတစ်ပွင့် ပွင့်လန်းလာသည့်အလားပင်။

ဤအချိန်အခိုက်အတန့်တွင် လျှိုရူယန်သည် ရင်သပ်ရှုမောဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် လှပနေပေ၏။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်....

ဝှစ်...

ပုံရိပ်တစ်ခုသည် လျှပ်စီးကဲ့သို့ အမြန်နှုန်းဖြင့် အခန်းထဲသို့ ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။

ထိုသူမှာ ထုယိုယိုပင်။

အဓိကခန်းမထဲတွင် သူမ ဆက်ပြီး မအောင့်အည်းနိုင်တော့သည်မှာ ကြာမြင့်နေလေပြီ။ စူးချန်ကဲ ပျောက်နေကြောင်း သဘောပေါက်ပြီးနောက် သူတို့ နှစ်ယောက် နောက်ထပ် မကောင်းတာတွေ လုပ်နေပြီဟု သူမ အကြီးအကျယ် သံသယ ဝင်သွားခဲ့သည်။

"ဟင်"

"အကြီးဆုံး စီနီယာအစ်ကို မရှိဘူးလား..."

ထုယိုယိုသည် သူမ၏ တောက်ပသော မျက်လုံးများကို မှေးစင်းလိုက်ရာ လျှိုရူယန်၏ နှုတ်ခမ်းများပေါ်ရှိ ကျန်ရစ်နေသော အပြုံးကို ချက်ချင်း ဖမ်းမိလိုက်၏။ သူမ၏မီးခိုပြာရောင် မျက်လုံးများကို အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ပြူးကျယ်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒုတိယ စီနီယာအစ်မ... အစ်မ အရမ်းပျော်နေပုံရတယ်"

"အစ်မ ဒီလောက်ထိ ပျော်နေတာကို ကျွန်မ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး...."

သူမ စကားပြောဆိုပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်။

ထုယိုယိုသည် လျှိုရူယန်ကို အပေါ်အောက် စူးရှစွာ အကဲခတ်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟင်"

"ဒုတိယ စီနီယာအစ်မ... အစ်မရဲ့ မျက်နှာက ဘာလို့ ဒီလောက်ထိ နီနေရတာလဲ... ပြီးတော့ အစ်မက ဘာလို့ အဝတ်အစားကို သေချာဝတ်မထားရတာလဲ"

"ဟီးဟီး...."

"အကြီးဆုံး စီနီယာအစ်ကို ခုဏက ဒီနေရာမှာ ရှိနေတာလား..."

"အစ်မတို့ နှစ်ယောက် နောက်ထပ်မကောင်းတာတွေ ခိုးလုပ်နေကြပြန်ပြီလား..."

ထုယိုယိုက ရင်သပ်ရှုမောဖွယ်ကောင်းသော အပြုံးတစ်ခုကို ပြသကာ မေးလိုက်သည်။

ထုယိုယို၏ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာမှုကြောင့် လန့်ဖျပ်သွားသော လျှိုရူယန်၏နှလုံးခုန်နှုန်း တစ်ချက်မှားသွားခဲ့လေ၏။ သူမသည် အလျင်အမြန် ကျောခိုင်းလိုက်ပြီး သူမ၏ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံမှ ခါးစည်းကြိုးကို တပ်ရန် ယက်ကန်ယက်ကန်လုပ်နေကာ သူမ၏အသံတွင် သတိမပြုမိနိုင်သော တုန်ရီမှုတစ်ခု ပါဝင်နေခဲ့သည်။

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ မပြောနဲ့... ငါ... ငါက... ငါက ရေချိုးနေတာပါ"

သူမသည် ပုံမှန် မဟုတ်ဘဲ စကားမပီမသ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

သူမ ကိုယ်တိုင်ပင် မယုံကြည်နိုင်သော ဆင်ခြေတစ်ခုကို သူမ အမှန်တကယ် ပေးခဲ့ခြင်းပင်။

"ရေချိုးနေတာလား..."

ထုယိုယိုသည် သူမ၏ လှပသော မျက်ခုံးများကို တွန့်ကွေးလိုက်ကာ သူမ၏ မျက်နှာသည် 'ငါ မယုံဘူး' ဟု ရှင်းလင်းစွာ ပြောနေခဲ့သည်။ သူမသည် စူးစမ်းသော အကြည့်ဖြင့် လျှိုရူယန်ကို အကဲခတ်လိုက်ပြီးနောက် အခိုင်အမာ ပြောလိုက်၏။

"မဖြစ်နိုင်တာ... ငါတို့ ကျင့်ကြံပြီးတဲ့နောက် ငါတို့ကိုယ်ငါတို့ ရေချိုးဖို့ မလိုအပ်တော့ဘူး မဟုတ်လား... ပြီးတော့ ဒီအခန်းထဲမှာ ရေချိုးဖို့နေရာတောင် မရှိဘူးလေ... အစ်မ ဘယ်လို ရေချိုးလိုက်တာလဲ..."

"ခဏလေး"

သူမ စကားပြောနေစဉ် သူမသည် သူမ၏ သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသော မီးခိုးပြာရောင် မျက်လုံးများကို ရုတ်တရက် မှေးလိုက်ပြီး အနံ့ခံနေသော တိရစ္ဆာန်လေး တစ်ကောင်အလား လျှိုရူယန်၏အနီးသို့ တိုးကပ်သွားကာ သူမ၏ နှာခေါင်းလေးဖြင့် ခပ်ဖွဖွအနံ့ခံလိုက်သည်။

"ဒီအနံ့က..."

"ဒီအနံ့က... နည်းနည်း ထူးဆန်းတယ်..."

"လတ်ဆတ်တဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ဆပ်ပြာ အနံ့ လုံးဝမရှိဘူး... အဲ့ဒီအစား တစ်မျိုး... တစ်မျိုး..."