အခန်း (၅၁-၅၂)

အခန်း။ ၅၁

"မင်း..."

ဟွမ်ကုန်းသည် လက်ထဲမှ ငွေအပ်ကို လိမ်ချေပစ်လိုက်ရာ အပ်မှာ အလုံးကလေးတစ်ခု ဖြစ်သွားတော့သည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် တဆတ်ဆတ် တုန်ရင်နေသည်။

ဆန်းဝူမြို့တွင် လူအများ၏ ချီးမွမ်းခြင်းကို ခံခဲ့ရသော နတ်ဆေးဆရာရုန်သည် ဤမျှအထိ အောက်တန်းကျသော လူစားမျိုး ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မထင်မှတ်ခဲ့ပေ။ ယွီမိုကို မကယ်နိုင်မှန်း သိသိကြီးနှင့် သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာအတွက် ဟန်ဆောင်ပန်ဆောင် လုပ်ဆောင်နေခြင်းမှာ အဖိုးတန်လှသော အချိန်များကို ဖြုန်းတီးပစ်လိုက်ခြင်းပင်။

ဟွမ်ကုန်းသည် နောက်ထပ် အပ်တစ်ချောင်းကို ဆွဲနှုတ်လိုက်ပြန်သည်။

ရလဒ်မှာ အတူတူပင်။ အသားထဲသို့ ဝင်သွားသော အပိုင်းမှာ ပျောက်ကွယ်နေပြီး အပြင်ဘက်တွင် ရပ်တည်နေခြင်းမှာ အရေပြား၏ ညှပ်ထားမှုကြောင့်သာ ဖြစ်နေတော့သည်။

"ကောင်းပြီလေ"

သူ နောက်တစ်ချောင်းကို ထပ်နှုတ်သည်။

ထိုနည်းအတိုင်းပင်။

"ကောင်းတယ် တကယ်ကို ကောင်းတယ်"

ဟွမ်ကုန်းသည် ဝတ်ရုံစကို ခါလိုက်ရင်း ဒေါသတကြီး ကြုံးဝါးလိုက်သည်။

"ခွေးသူခိုးရုန်... နောင်တစ်ကြိမ် မင်းကို ငါမြင်ရင် မင်းနဲ့ မင်းရဲ့ မှီခိုရာဂိုဏ်းကို ဆန်းဝူမြို့မြေပုံပေါ်ကနေ ထာဝရ ပျောက်ကွယ်သွားအောင် ငါလုပ်ပစ်မယ်"

"ကျွန်တော်... ကျွန်တော်က..."

အဖိုးကြီးရုန်မှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ခွေခနဲ လဲကျသွားတော့သည်။ သူ၏ နုပျိုတက်ကြွနေသော မျက်နှာမှာလည်း ရုတ်တရက် အိုမင်းရင့်ရော်သွားသယောင် ရှိ၏။

သူ စကားပြောရန် ကြိုးစားသော်လည်း ဘယ်ကစ၍ ပြောရမည်မှန်း မသိတော့ချေ။

ထိုအချိန်တွင် ဝမ်ပင်းက အနားသို့ ချဉ်းကပ်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။

"လောကကြီးက မပြည့်စုံလို့ လူတစ်ယောက်က လူမဆန်တာကို နားလည်ပေးလို့ ရနိုင်ပေမဲ့... ကိုယ့်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာနဲ့ အကျိုးအမြတ်အတွက် လူ့အသက်ကို တန်ဖိုးမထားတဲ့ ဆေးဆရာတစ်ယောက်ကတော့ သမားတော်လို့ အခေါ်ခံရဖို့ လုံးဝ မထိုက်တန်ပါဘူး"

ဝမ်ပင်းသည် သူ၏ နားအနားမှ ခွာလိုက်ပြီး ယွင်လျောင်ကို အေးစက်စွာ အချက်ပြလိုက်သည်။

"သူ့ကို အပြင်ကို လွှင့်ထုတ်ပစ်လိုက်စမ်း"

ယွင်လျောင်က အဖိုးကြီးရုန်ကို အခန်းပြင်သို့ ဆွဲထုတ်သွားပြီးနောက် ဟွမ်ကုန်းမှာ စိတ်ရူးပေါက်သူတစ်ဦးကဲ့သို့ ယွီမို၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ ငွေအပ်များကို လက်ဖြင့် ခါထုတ်ပစ်လိုက်သည်။ သူ၏ ခေါင်းထဲတွင် ယွီမို အကြိမ်ကြိမ် မှာကြားခဲ့သော စကားသံများက ပဲ့တင်ထပ်နေ၏။

"ငါ့အတွက် အချိန်ကုန်သွားပြီဆိုရင် ငါ့ကို သတ်လိုက်ပါ"

ဟွမ်ကုန်းသည် မျှော်လင့်ချက် ကုန်ဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်သွားပြီး ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

"ငါ တကယ်ပဲ ငါ့ရဲ့ မိတ်ဆွေကို သတ်ရတော့မှာလား"

သူ ညည်းတွဲလိုက်မိသည်။

ရန်သူကို သတ်ဖြတ်ခြင်းမှာ ဓားတစ်ချက်စာမျှသာ ဖြစ်ပြီး မည်သည့် ဂရုဏာမျှ ထားရှိရန် မလိုသော်လည်း သူ၏ အသက်တမျှ ချစ်ရသော သူငယ်ချင်းကို ကိုယ်တိုင် သတ်ဖြတ်ရခြင်းမှာမူ အရှေ့အိုင်မှ ရေများကဲ့သို့ပင် အဆုံးအစမဲ့သော နာကျင်မှုပင်။

ရန်ကျုံးရှန်းက ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး ဟွမ်ကုန်း၏ ပုခုံးကို ပုတ်ကာ "ညီအစ်ကိုဟွမ်... စိတ်လျှော့ပါတော့။ ဒါက ညီအစ်ကိုယွီအတွက် နောက်ဆုံး နားခိုရာ ဖြစ်သွားတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ" ဟု ဖျောင်းဖျလိုက်သည်။

"ညီအစ်ကိုရန်... အားလန်း... တံခါးပိတ်ပြီး ထွက်သွားကြပါတော့။ ဒီနာကျင်မှုကို ငါတစ်ယောက်တည်းပဲ ခံစားပါရစေ"

ဟွမ်ကုန်းသည် ယွီမိုကို ကိုယ်တိုင် သတ်ဖြတ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဤအရာမှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က မလွဲမသွေ လုပ်ဆောင်ရမည့် ကိစ္စဖြစ်ရာ အခြားသူတစ်ဦးထက်စာလျှင် သူကိုယ်တိုင် လုပ်ပေးရန်သာ ရှိတော့သည်။

"စီနီယာမိစ္ဆာစားဖိုမှူး... ကျွန်တော် သူ့ကို ကယ်နိုင်ပါတယ်"

ဤစကားမှာ မိုးကြိုးပစ်လိုက်သကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် ရန်ကျုံးရှန်းသည် ချက်ချင်း ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။ သူသည် စိတ်မထိန်းနိုင်ဘဲ ဝမ်ပင်း၏ လက်မောင်းကို နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ကာ အံ့အားသင့်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်ဝမ်... ခင်ဗျား ဘာပြောလိုက်တာလဲ"

"ကျွန်တော် ပြောတာက... ကုတင်ပေါ်က စီနီယာကို ကယ်တင်ဖို့ နည်းလမ်း ကျွန်တော့်မှာ ရှိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို ဒီလိုကြီး ဆက်ပြီး ဖမ်းထားဦးမယ်ဆိုရင်တော့..."

ရန်ကျုံးရှန်းသည် ဝမ်ပင်း၏ လက်ကို ချက်ချင်း လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး ကလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ပြုံးလျက် အကြိမ်ကြိမ် တောင်းပန်လိုက်သည်။ သူ၏ ပျော်ရွှင်မှုမှာ ကိုယ်ခန္ဓာလေ့ကျင့်ခြင်း အဆင့်ခြောက်သို့ ရောက်ရှိသွားသော သူ၏သား ရန်လီလီနှင့်ပင် တူနေတော့သည်။ စီးပွားရေးလောကမှ ဝါရင့်ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတစ်ဦးနှင့် လုံးဝ မတူတော့ချေ။

"တကယ်လား"

ဝမ်ပင်း ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းရုံရှိသေးသော်လည်း ဟွမ်ကုန်းက ထပ်မေးလိုက်ပြန်သည်။

"တခြားအရာတွေတော့ ကျွန်တော် မတတ်နိုင်ချေပေမဲ့... ဒီမိစ္ဆာဗီဇနဲ့ မိစ္ဆာအဆိပ်ဆိုတာမျိုးမှာတော့ ကျွန်တော်က တော်တော်လေး ကျွမ်းကျင်တယ်ဗျ"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ဝမ်ပင်းသည် ကုတင်နားသို့ ချဉ်းကပ်သွားပြီး သူ၏ ရင်ဘတ်အတွင်းမှ ယနေ့အတွက် နောက်ဆုံးကျန်ရှိသော သက်စောင့်စီးကရက်ကို ထုတ်ကာ မီးညှိလိုက်သည်။

ဝမ်ပင်းသည် စီးကရက်ကို အားရပါးရ တစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်ပြီးနောက် ယွီမို၏ မျက်နှာနားသို့ တိုးကပ်ကာ ဆေးလိပ်ငွေ့များကို ဖြည်းညှင်းစွာ မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

အရုဏ်ဦး၏ မြူများနှင့်တူသော အပြာရောင်ဆေးလိပ်ငွေ့တို့သည် ယွီမို၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားပြီးနောက် အခန်းအတွင်းသို့ တဖြည်းဖြည်း လွင့်ပျံ့သွားတော့သည်။

ထို့နောက်တွင် ဝမ်ပင်းသည် ဤလုပ်ဆောင်ချက်ကို ဆယ်ကြိမ်မက ထပ်ခါတလဲလဲ ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ အကြိမ်တိုင်းတွင် ယွီမိုသည် နှာခေါင်းမှတစ်ဆင့် ဆေးလိပ်ငွေ့အချို့ကို ရှူသွင်းမိသွားသည်။ တစ်ကြိမ်လျှင် ပမာဏ များများစားစား မဟုတ်သော်လည်း ဆယ်ကြိမ်မက စုစည်းမိသွားသောအခါ တော်တော်လေး များပြားလာသည်။

ဟင်း….

ယွီမို၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ရုတ်တရက် တုန်တက်သွားပြီး သတိမေ့နေစဉ်အတွင်း တင်းကြပ်စွာ တွန့်ချိုးနေသော မျက်မှောင်များမှာလည်း ပြေလျော့သွားတော့သည်။

"ဒါက..."

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဟွမ်ကုန်း၏ မျက်နှာထက်တွင် အတိုင်းထက်အလွန် ဝမ်းသာသွားသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။ သူသည် လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားမိပြီး တကယ့်ကို စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရ၏။

"မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ရန်... ကျွန်တော့်ကို ဝါးပိုက်တစ်ခုလောက် ရှာပေးပါလား။ အရမ်းမကြီးစေနဲ့ သေးလေ ပိုကောင်းလေပဲ"

ရန်ကျုံးရှန်းက အမြန်ခေါင်းငြိမ့်ပြပြီး အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားသည်။ သူ၏ ဝဝလုံးလုံးခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာ ပြေးလွှားနေသည့်အခါ ယိမ်းထိုးနေတော့သည်။ သူသည် တံခါးခုံကို ကျော်ဖြတ်ကာ အတွင်းဘက်ဝင်းမှ သူ၏အိမ်ရှိရာသို့ အပြေးအလွှား သွားတော့သည်။

သူနေထိုင်ရာ နေရာတွင် ဝါးတောလေးတစ်ခု ရှိနေခြင်းက အတော်လေး ကံကောင်းသည်။

ဝါးပိုက်တစ်ခုကို ဖြတ်တောက်ပြီးနောက် ရန်ကျုံးရှန်းသည် အပြေးအလွှား ပြန်ရောက်လာကာ ဝမ်ပင်းထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူက မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်ဝမ်... ဒါကို ဘာအတွက် သုံးမှာလဲဗျ"

"သူ့ရဲ့ နှာခေါင်းထဲကို ထည့်ဖို့ပါ"

ဝမ်ပင်းသည် ဝါးပိုက်ကို ယွီမို၏ နှာခေါင်းဝတွင် တပ်လိုက်ပြီး နှာခေါင်းပေါက်နှင့် အနီးဆုံး ဖြစ်အောင် ပြုလုပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် စီးကရက်ကို တစ်ချက်ရှူကာ ဝါးပိုက်မှတစ်ဆင့် ဆေးလိပ်ငွေ့များကို ဖြည်းညှင်းစွာ မှုတ်သွင်းလိုက်သည်။ အပြာရောင် အငွေ့များမှာ နှာခေါင်းမှတစ်ဆင့် အသက်ရှူလမ်းကြောင်းအတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် စီးဝင်သွားတော့သည်။

ဤသို့ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ပြုလုပ်ပြီးနောက် သက်စောင့်စီးကရက်မှာ ထက်ဝက်ခန့် တိုသွားသည့် အချိန်တွင်တော့ တိုးတက်မှု အလင်းရောင်များ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

အာ့…

ယွီမိုထံမှ ညည်းတွဲသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏ ပါးပြင်ပေါ်မှ နာကျင်နေသော အမူအရာများမှာ တဖြည်းဖြည်း ပြေလျော့သွားကာ သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်သွားသည့် ပုံစံမျိုး ပြောင်းလဲသွားသည်။ ယွီမို၏ အသံမှာ အလွန်ပင် တိုးညင်းအားနည်းနေသော်လည်း ရန်ကျုံးရှန်းနှင့် အခြားသူများ၏ နားထဲတွင်မူ ကောင်းကင်ဘုံမှ ပေးသနားသော ဆုလာဘ်တစ်ခုကဲ့သို့ပင်။

ဤအသံမှာ လွန်ခဲ့သော ငါးနာရီအတွင်း သူတို့ ကြားခဲ့ရသမျှတွင် အသာယာဆုံးနှင့် အနန္တတန်ခိုး အရှိဆုံးသော အသံပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ဟွမ်ကုန်းသည် ယွီမို၏ ဘေးသို့ ချက်ချင်း လျှောက်သွားကာ သူ၏ နားအနားတွင် တိုးတိုးလေး လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

"ညီအစ်ကိုယွီ... ညီအစ်ကိုယွီ"

ဝမ်ပင်းက ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်ရင်း "စီနီယာမိစ္ဆာစားဖိုမှူးကြီး... ကျွန်တော့်ရဲ့ ကုသမှုက အခုမှ စတာပါ။ ဒီစီနီယာက ချက်ချင်းကြီး နိုးလာမှာ မဟုတ်သေးဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူ ခုနက ခံစားချက် ရှိလာတာက မိစ္ဆာအဆိပ်ကို နှိမ်နင်းလိုက်နိုင်ပြီဆိုတဲ့ အတိတ်နိမိတ်ပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဒီလောက်တောင် မြန်တာလား"

"တကယ်တော့ ဒါက နှေးတောင် နှေးပါသေးတယ်။ ဒါနဲ့... ခင်ဗျားတို့အားလုံး အပြင်ကို ခေတ္တ ထွက်ပေးကြပါ။ တံခါးတွေ ပြတင်းပေါက်တွေကိုလည်း လုံအောင် ပိတ်ထားတာ အကောင်းဆုံးပဲ"

"ဘာကြောင့်လဲဗျ"

"ဒီဆေးက ဆေးလိပ်ငွေ့ထဲမှာ ရှိနေတာ။ ဒီစီနီယာက ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် အကုန်လုံးကို ရှူသွင်းနိုင်စွမ်း မရှိသေးဘူး။ ကျွန်တော် လုပ်ပေးလိုက်ပေမဲ့ အခန်းထဲမှာ လွင့်နေတာတွေ အများကြီး ကျန်နေသေးတယ်။ လူတွေ အများကြီး ရှိနေရင် လူတိုင်းရဲ့ အသက်ရှူသံတွေက ဆေးရဲ့ အာနိသင်ကို တော်တော်လေး လျော့နည်းသွားစေလိမ့်မယ်"

"နားလည်ပါပြီ"

ဟွမ်ကုန်းက ခေါင်းငြိမ့်ကာ အပြင်သို့ ဦးဆောင် ထွက်ခွာသွားသည်။ ထို့နောက် ပျက်စီးနေသော ပြတင်းပေါက်ကို ပိတ်ရန် သစ်သားပြားတစ်ခုကို ကိုယ်တိုင် ရှာဖွေလိုက်တော့သည်။

တစ်နာရီ၏ လေးပုံတစ်ပုံခန့် ကြာပြီးနောက် ဝမ်ပင်းသည် အခန်းထဲမှ ထွက်လာကာ တံခါးကို ပြန်ပိတ်လိုက်သည်။ အပြင်တွင် စောင့်နေသော လူလေးဦးမှာ သူ့ထံသို့ ချက်ချင်း စုရုံးရောက်ရှိလာကြ၏။

ဟွမ်ကုန်းက ချက်ချင်းပင် မေးလိုက်သည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်ဝမ်... ကျွန်တော့်ရဲ့ မိတ်ဆွေ အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲ"

ဝမ်ပင်းက "မိစ္ဆာအဆိပ်ကို ယာယီ နှိမ်နင်းထားပြီးပါပြီ။ ရက်ပိုင်းအတွင်းမှာတော့ ပြန်ပြီး မပြန့်နိုင်တော့တာမို့ ဒီစီနီယာကို အေးအေးဆေးဆေး အိပ်စက်ခွင့် ပေးလိုက်ပါ" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ဝမ်ပင်း၏ စကားကို ကြားရသောအခါ ဟွမ်ကုန်းသည် တံခါးကို တွန်းဖွင့်၍ ဝင်ကြည့်ရန် အားခဲသော်လည်း ဝမ်ပင်းက တားဆီးလိုက်သည်။ သူ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို ဝမ်ပင်း နားလည်သော်လည်း ယွီမိုမှာ အနားယူရန် တကယ်ပင် လိုအပ်နေသည်။

ဤကဲ့သို့ သေဘေးနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရပြီးနောက်တွင် နက်နဲသောနယ်ပယ်ပညာရှင်ပင် ဖြစ်ပါစေ ယခုအချိန်တွင်မူ ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော သာမန်လူတစ်ဦးကဲ့သို့ပင် အနားယူရန် လိုပေလိမ့်မည်။

ဟွမ်ကုန်းက အားနာစွာ ရယ်လိုက်ပြီး "ဒါဆိုရင်လည်း ညီအစ်ကိုယွီကို ဆက်ပြီး အနားယူခွင့် ပေးလိုက်ကြတာပေါ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းပြီးနောက်တွင် ဟွမ်ကုန်းက ထပ်မံ ပြောကြားလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ ဂိုဏ်းချုပ်ဝမ်ရဲ့ အကူအညီအတွက် ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်။ မဟုတ်ရင်တော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ မိတ်ဆွေက အသက်ဆုံးရှုံးသွားရတော့မှာပါ"

"ဂိုဏ်းချုပ်ဝမ်... ဘာလိုအပ်တယ်လို့သာ ပြောလိုက်ပါ။ ကျွန်တော် ရန်ကျုံးရှန်းက ဂိုဏ်းချုပ်ကို လုံးဝ အရှုံးမရှိစေရဘူးလို့ ကတိပေးပါတယ်"

ဤကဲ့သို့ မိစ္ဆာကြီးတစ်ကောင်၏ အဆိပ်ကို နှိမ်နင်းနိုင်သော နတ်ဆေးမှာ အလွန်ပင် တန်ဖိုးကြီးလိမ့်မည်ဟု ရန်ကျုံးရှန်းက ခန့်မှန်းထားသဖြင့် ဝမ်ပင်းက အခကြေးငွေ မတောင်းသော်လည်း သူက ဦးအောင် မေးလိုက်ခြင်းပင်။

"ရွှေဒင်္ဂါး တစ်သောင်း"

"ဒါက..."

ဤပမာဏကြောင့် ရန်ကျုံးရှန်းမှာ ချက်ချင်းပင် စကားစ ပြတ်သွားတော့သည်။

ရန်ကျုံးရှန်း၏ အံ့အားသင့်နေသော မျက်နှာကို ကြည့်ကာ ဝမ်ပင်းက ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကဲ... မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ရန်က ကျွန်တော်နဲ့ ငွေကြေးကိစ္စတွေကို ဆွေးနွေးချင်နေသေးတာလား။ လူ့အသက်ကို ကယ်တင်ရတဲ့ ကိစ္စမှာ ဒီငွေတွေဆိုတာ အသေးအဖွဲပါပဲ။ ဒီဆေးက အဲဒီစီနီယာရဲ့ အသက်ကို ကယ်နိုင်မှသာ တန်ဖိုးရှိမှာပါ။ မသုံးဘဲ ထားမယ်ဆိုရင်တော့ ကျွန်တော့်လက်ထဲမှာ အလကား အမှိုက်တစ်ခုပဲ ဖြစ်နေမှာပါ"

အခန်း။ ၅၂

"ဂိုဏ်းချုပ်ဝမ်က တကယ်ကို ကိုယ်ကျိုးစွန့်ပြီး တရားမျှတမှုရှိတဲ့သူပဲ။ ဒီလို စိတ်ဓာတ်မျိုးနဲ့ဆိုရင် မသေမျိုးဂိုဏ်း ပြန်လည်ဦးမော့လာဖို့ဆိုတာ မလွဲဧကန်ပါပဲ။ ဒါနဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ဝမ်... ကျွန်တော် အထဲဝင်ပြီး ကျွန်တော့်ညီအစ်ကိုကို ကြည့်လို့ရမလား။ အခု တကယ်ကို စိတ်ပူနေလို့ပါ"

ရန်ကျုံးရှန်းက စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်ခြင်းပင်။ သို့သော် ဝမ်ပင်းက ယွီမို အနားယူရန် လိုအပ်ကြောင်း ပြောထားပြီးဖြစ်ပါလျက်နှင့် ယခုကဲ့သို့ မေးမြန်းခြင်းမှာ အခြားသော အဓိပ္ပာယ်များ ကိန်းအောင်းနေသကဲ့သို့ပင်။

ပြောသူက မရည်ရွယ်သော်လည်း နားထောင်သူက အလေးအနက် တွေးတောမိသွားခြင်း သို့မဟုတ် စကားလုံးများနောက်ကွယ်တွင် ဝှက်ဖုံးနေသော သံသယများ ရှိနေခြင်းပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

"အထူးသဖြင့် မှီခိုရာဂိုဏ်းက အကြီးအကဲရုန်ရဲ့ ရုပ်ဆိုးလှတဲ့ မျက်နှာဖုံး ကွာကျသွားတာက မကြာသေးခင်ကမှ ဖြစ်တာလေ။ အခုလို အခြေအနေမျိုးမှာ ဒီလိုစကားမျိုးကို နားထောင်နေရတာက တကယ့်ကို စိတ်ကသိကအောက် ဖြစ်စရာပဲ"

"ဟွမ်ကုန်း... အခု အထဲဝင်ပြီး ငါတို့သခင်ကို ကြည့်ရအောင်။ အကယ်၍ သူကလည်း မှီခိုရာဂိုဏ်းက ယုတ်မာတဲ့သူတွေလိုမျိုး ဖြစ်နေခဲ့ရင်..."

အားလန်းက ရုတ်တရက် ဝင်ပြောလိုက်သော်လည်း ဟွမ်ကုန်းက သူ့ကို တားဆီးလိုက်သည်။

သို့သော် အားလန်းမှာ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း ရှေ့တိုးပြီး အဆောင်ခန်းဆီသို့ ဦးတည်သွားနေသည်။ သူ၏ စကားနှင့် လုပ်ရပ်တို့ကြောင့် ဝန်းအတွင်းရှိ လေထုမှာ ရုတ်တရက် တင်းမာသွားရတော့သည်။

ယုံကြည်မှုဆိုသည်မှာ လူနှစ်ဦးကြားတွင် ရပ်တည်နေသော တံတိုင်းတစ်ခုနှင့် တူသည်။ ထိုတံတိုင်း မြင့်တက်လာသောအခါ လူတိုင်းမှာ သံသယဝင်လာကြတော့သည်။

တံတိုင်းနောက်ကလူ ထွက်သွားပြီလား။

တံတိုင်းနောက်ကလူ ရှိနေသေးရဲ့လား။

ရွှေတစ်သောင်းတန်သည်ဟု ဆိုသော စကားလုံးများနှင့် မိစ္ဆာအဆိပ်ကို နှိမ်နင်းသည့် နည်းလမ်းတို့မှာ ဤအချိန်တွင် ရယ်ချင်စရာ ဖြစ်နေပြီး ၎င်းတို့၏ မှန်ကန်မှုကိုပင် သံသယပွားစရာ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

"မင်း..."

ယွင်လျောင်မှာ မျက်နှာတွင် ဒေါသအရိပ်အယောင်တို့ လွှမ်းမိုးလျက် လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်မိသည်။

ဝမ်ပင်းက ယွင်လျောင်ကို တားဆီးလိုက်ပြီး အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

"အကြီးအကဲယွင်... ပြဿနာမရှိပါဘူး"

ယွင်လျောင်က စိတ်မထိန်းနိုင်ဘဲ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်... တခြားသူတွေက ပုံအောပေးပြီး ဝယ်ချင်ကြတာတောင် ဂိုဏ်းချုပ်က ရောင်းဖို့ ငြင်းခဲ့တာပါ။ အခုတော့ သေလုမျောပါး ဖြစ်နေတဲ့သူကို ကယ်ဖို့ အခကြေးငွေမယူဘဲ ဆေးလိပ်ကို ထုတ်သုံးပေးခဲ့တာတောင် ဒီလိုလူတွေဆီက သံသယနဲ့ စော်ကားမှုကို ခံနေရတယ်ပေါ့လေ"

"အကြီးအကဲယွင်... အားလန်းက အဲဒီလို ရည်ရွယ်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့လည်း ဂိုဏ်းချုပ်ဝမ်ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်ကို မသံသယဖြစ်ပါဘူး"

"ဟုတ်ပါတယ် အကြီးအကဲယွင်... စိတ်မဆိုးပါနဲ့ဦး။ အားလန်းက စကားပြော မတတ်လို့ပါ။ သူ့အမှားကို နားလည်ပေးပါဦး"

ဟွမ်ကုန်းနှင့် အခြားသူတစ်ဦးက ချက်ချင်းပင် ရှေ့တက်လာပြီး ကြားဝင်ဖျန်ဖြေကြသည်။

စကားကိုသာ ဤသို့ဆိုကြသော်လည်း သူတို့နှစ်ဦးလုံး အဆောင်ခန်းဆီသို့ လှမ်းကြည့်မိနေကြဆဲပင်။ အခန်းအတွင်းမှ မည်သည့်အသံမျှ ထွက်ပေါ်မလာချေ။

ဝမ်ပင်းက ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်ပဲ ကြည့်ချင်တယ်ဆိုရင်လည်း သွားကြည့်ကြပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကြိုပြောထားမယ်နော်... နောက်တစ်ကြိမ်ကျရင်တော့ အခမဲ့ မဟုတ်တော့သလို ဒီလောက်လွယ်လွယ်ကူကူလည်း ရမှာမဟုတ်ဘူး"

"ဘာပြောလိုက်တာလဲ"

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ အားလန်းဆိုတဲ့ သူငယ်ချင်း... မင်းရဲ့ သခင်ကို သွားကြည့်လိုက်ပါဦး"

"ဂိုဏ်းချုပ်"

ယွင်လျောင်က ဝမ်ပင်း၏ လုပ်ရပ်ကို နားမလည်နိုင်သဖြင့် တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

အခြားသူများက သံသယဝင်နေကြပါလျက်နှင့် ဝမ်ပင်းက ဂရုမစိုက်သကဲ့သို့ပင်။ လူတစ်ယောက်သည် မည်မျှပင် သဘောထားကြီးသည်ဖြစ်စေ ဤမျှအထိ သည်းခံဖို့ မသင့်ပေ။

ဝမ်ပင်းက လေသံအေးအေးဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။

"ရပါတယ် သူတို့ကို ကြည့်ခိုင်းလိုက်ပါ။ မြင့်မြတ်တဲ့ ဆေးပညာရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်ချင်ပါလျက်နဲ့ အရည်အချင်း မပြည့်မီတဲ့သူမျိုးတော့ မဖြစ်ချင်ဘူး"

ဤသို့ပြောပြီးနောက် သူ၏ ရင်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် ရယ်မောလိုက်မိသည်။

ဝင်ကြစမ်းပါ…

ဝင်ကြည့်လိုက်ကြစမ်းပါ….

မင်းတို့ ကြည့်ချင်မှတော့... ပေးရမယ့် အဖိုးအခကလည်း...

အားလန်းသည် မည်သည့်အကျိုးဆက် ဖြစ်လာမည်ကို မသိဘဲ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။ ဒီလို အရေးမပါတဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်လေးက ဒေါသထွက်ရင်ရော ဘာဖြစ်မှာလဲဟု သူတွေးမိသည်။

သူ မြင်ဖူးခဲ့သော နက်နဲသောနယ်ပယ်ပညာရှင်များမှာ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့်ပင် ရေတွက်၍ မကုန်နိုင်သလို သူ၏ သခင်မှာလည်း နက်နဲသောနယ်ပယ် ပညာရှင်တစ်ဦးပင်။

သာမန်အားဖြင့် မည်သည့်နေရာတွင်မဆို လက်ဆောင်ပဏ္ဍာ လာပေးသူများမှာ အဝေးကတည်းက တန်းစီနေကြရစမြဲ ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ ဤလူသည်လည်း ဟိုအရှက်မရှိသော အဖိုးကြီးများကဲ့သို့ပင် ဟန်ဆောင်ကောင်းနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူလည်း ရက်စက်ပြရန် ဝန်လေးနေမည် မဟုတ်တော့ချေ။

"သခင်"

တံခါးကို ဖွင့်လိုက်ပြီးနောက် အားလန်းသည် အခန်းအတွင်းသို့ လှမ်း၍ အော်ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည့် ခဏမှာပင် အပြာရောင် ဆေးလိပ်ငွေ့အလိပ်လိုက်မှာ အပြင်သို့ တိုးထွက်လာပြီး လေပြည်တစ်ချက်အဝှေ့တွင် လွင့်ပါး၍ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ရန်ကျုံးရှန်းက "ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ဆေးလိပ်ငွေ့တွေ များနေရတာလဲ" ဟု ဇဝေဇဝါဖြင့် ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

သို့သော် ထပ်မံစူးစမ်းမနေတော့ဘဲ သူနှင့် အားလန်းတို့မှာ အခန်းအတွင်းသို့ အပြေးအလွှား ဝင်လိုက်ကြသည်။ ကုတင်ဆီသို့ ကြည့်လိုက်သောအခါ ကုတင်ခေါင်းရင်းကို မှီ၍ ထိုင်နေသော ယွီမိုကို မြင်လိုက်ရ၏။

တစ်ချိန်က ဖြူဖတ်ဖြူလျော် ဖြစ်နေသော နှုတ်ခမ်းများမှာ သွေးရောင်လွှမ်းလျက် အသက်ဝင်နေပြီဖြစ်ကာ မိစ္ဆာအဆိပ်ကြောင့် ပုပ်ပွနေသော ရင်ဘတ်မှ ဒဏ်ရာမှာလည်း အရေပြားအသစ် လဲလှယ်လိုက်သကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပုံစံမျိုး မရှိတော့ချေ။

ရန်ကျုံးရှန်းက "ဂိုဏ်းချုပ်ဝမ်ရဲ့ ဆေးပညာက တကယ်ကို အံ့မခန်းပါပဲလား" ဟု အံ့သြဝမ်းသာစွာ အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။

သူသည် ဝမ်ပင်းက ယွီမိုကို တကယ်ကုနိုင်လိမ့်မည်ဟု တစ်ခါမျှ မယုံကြည်ခဲ့ဘဲ နောက်ဆုံးလက်ကျန် မျှော်လင့်ချက်အဖြစ်သာ စမ်းသပ်ခိုင်းခဲ့ခြင်းပင်။

"ဝမ်ပင်းက ငယ်လွန်းသေးတယ် မဟုတ်ဘူးလား။ ဆေးပညာဆိုတာ ဆယ်နှစ်၊ အနှစ်နှစ်ဆယ်... ဒါမှမဟုတ် တစ်သက်လုံး အချိန်ပေးပြီး လေ့လာမှသာ အောင်မြင်နိုင်တဲ့အရာလေ။ ဒီလောက်အရွယ်လေးနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် တတ်နိုင်မှာလဲ"

အားလန်းကို ကြည့်လိုက်ပြန်လျှင်လည်း သူသည် အံ့သြမှုနှင့်အတူ ဝမ်းသာပီတိဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။

ဟွမ်ကုန်းကလည်း ကြည်နူးဝမ်းသာသော မျက်နှာပေးဖြင့် ကုတင်နားသို့ အမြန်လျှောက်သွားပြီး သူ၏ မိတ်ဆွေကို အသေအချာ ကြည့်ရှုစစ်ဆေးကာ "မင်း နေကောင်းသွားတာ တကယ်

ဝမ်းသာဖို့ကောင်းတယ်။ တကယ်ကို ကောင်းတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဟဲဟဲ..."

ယွီမိုက ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်သည်။ သူ၏ အပြုံးမှာ မှိုင်မှိုင်တွေတွေ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း လွန်ခဲ့သော နာရီအနည်းငယ်ကလောက်တော့ စိတ်ဓာတ်မကျတော့ချေ။

"ဟို ညီငယ်လေးကို ကျေးဇူးတင်ရမှာပါ"

"ဟုတ်တယ် ဒီတစ်ခါတော့ သူ့ကြောင့် အသက်ချမ်းသာရာ ရခဲ့တာပဲ။ သူ့လို အသက်အရွယ်နဲ့ ဒီလောက် ထူးခြားဆန်းပြားတဲ့ ဆေးပညာမျိုး ရှိလိမ့်မယ်လို့ ငါမထင်ခဲ့ဘူး။ အော်ဟစ်မြွေရဲ့ မိစ္ဆာအဆိပ်က ဒီအတိုင်းပဲ ပြေသွားတာလား"

ဤကဲ့သို့သော စွမ်းဆောင်ရည်မျိုးမှာ အရှေ့အိုင်နယ်မြေတစ်ခုလုံးတွင် ယှဉ်နိုင်သူ ရှိမည်မထင်ချေ။

အရှေ့အိုင်တွင် အော်ဟစ်မြွေအဆိပ်ကို နှိမ်နင်းနိုင်သော ပညာရှင်အချို့ ရှိကောင်းရှိနိုင်သည်။

သို့သော် ထိုသူများမှာ အင်အားကြီးအဖွဲ့အစည်းအသီးသီး၏ ဒေါက်တိုင်များဖြစ်ကြပြီး အရှေ့အိုင်တွင် ဂုဏ်သတင်းနှင့် အဆင့်အတန်း အမြင့်မားဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်များ ဖြစ်ကြသည်။

သူတို့ကဲ့သို့ အထီးကျန်လူသားများအနေဖြင့် ထိုသို့သော ပုဂ္ဂိုလ်များနှင့် တွေ့ဆုံရန်မှာ မလွယ်ကူလှပေ။

နက်နဲသောနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိနေသည့် ယွီမိုပင်လျှင် ထိုသူတို့နှင့် တစ်ကြိမ်တစ်ခါတွေ့ဆုံရန်

ပင် ခက်ခဲလှရာ အသက်ကယ်ပေးရန်ဆိုသည်မှာ ပို၍ပင် မဖြစ်နိုင်ချေ။

ထိုပညာရှင်ကြီးများပင်လျှင် ၁၅ မိနစ်အတွင်း သေလူကို အသက်ပြန်သွင်းနိုင်သည့် စွမ်းရည်မျိုး ရှိပါ့မလားဟု သံသယဖြစ်ဖွယ် ရှိသည်။ အရှေ့အိုင်တွင် အတော်ဆုံး မဟုတ်လျှင်တောင် ဝမ်ပင်းနှင့် အဆင့်တူသူကို ရှာရန်မှာ အလွန်ပင် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။

ယွီမိုက အားယူပြုံးလိုက်ပြီး "အဲဒီလူငယ်လေးက ငါ့ကံကြမ္မာမှာ သေဖို့ မပါသေးဘူးတဲ့... ဟဲဟဲ ငါ့ဘဝမှာ ဒီလိုစကားမျိုး ပထမဆုံး ကြားဖူးတာပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူ၏ အသံမှာ အားနည်းနေသော်လည်း အစပိုင်းကကဲ့သို့ မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသော အသံမျိုး မဟုတ်တော့ချေ။

"အခု ဘယ်လို ခံစားရလဲ"

"အဲဒီသမားတော်လေးက ငါ့ရဲ့ မိစ္ဆာအဆိပ်ကို နှိမ်နင်းပေးလိုက်ပြီဆိုတော့ အသက်ရှင်ဖို့အတွက်ကတော့ ပြဿနာမရှိတော့ပါဘူး"

"ဒါဆိုရင်တော့ ကောင်းတာပေါ့ ကောင်းတာပေါ့"

ဟွမ်ကုန်းသည် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေစဉ်မှာပင် ဘေးနားရှိ အားလန်းကို စိုက်ကြည့်ကာ "မင်း …မင်းခေါင်းထဲမှာ ဘာတွေတွေးနေလဲဆိုတာ ငါတကယ်ကို မသိတော့ဘူး။ အခုတော့ မင်းကြောင့်နဲ့ အကြောင်းမဲ့ နတ်ဆေးဆရာတစ်ယောက်ကို စော်ကားမိသလို ဖြစ်သွားပြီ" ဟု ငေါက်ငမ်းလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်... ကျွန်တော်က..."

အားလန်းသည် ပြန်လည်ငြင်းဆန်ချင်သော်လည်း စကားတစ်လုံးမျှ မထွက်ရဲတော့ချေ။

ထိုခဏမှာပင် ထူးခြားသော ပြောင်းလဲမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ယွီမို၏ တည်ငြိမ်နေသော အသက်ရှူသံမှာ ရုတ်တရက် တုန်ယင်လာပြီး သူ၏ လက်နှစ်ဖက်မှာ ကုတင်ခင်းကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်လျက် ခေါင်းကိုမော့ကာ ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

"အားးးးး"

ဤအော်ဟစ်သံနှင့်အတူ ယွီမို၏ အသက်ရှူသံမှာ အလွန်အမင်း ရှုပ်ထွေးသွားတော့သည်။

အစောပိုင်းက ယွီမိုသည် ငြိမ်သက်နေသော ရေကန်တစ်ခုနှင့် တူခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ဆူပွက်နေသော ရေနွေးအိုးကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

"ညီအစ်ကိုယွီ... ဘာဖြစ်တာလဲ"

ဟွမ်ကုန်းသည် ယွီမို၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ချက်ချင်း ဖမ်းချုပ်လိုက်ပြီး အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ မယုံနိုင်စရာ မြင်ကွင်းတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။

ယွီမို၏ ရင်ဘတ်ပေါ်မှ ဒဏ်ရာမှ အစိမ်းရောင် အရည်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဒဏ်ရာတစ်ဝိုက်ရှိ အသားများကို တစ်ဖန်ပြန်လည် တိုက်စားနေပြန်သည်။

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ဒဏ်ရာမှာ မည်းနက်သွားတော့သည်။

ဟွမ်ကုန်းက ချက်ချင်းပင် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ညီအစ်ကိုရန်... ဂိုဏ်းချုပ်ဝမ်ကို အမြန်သွားခေါ်ပါဦး"

ရန်ကျုံးရှန်းက ခေါင်းငြိမ့်ကာ အဆောင်ခန်းအတွင်းမှ အပြေးအလွှား ထွက်လာတော့သည်။ သူ၏ ဝဝလုံးလုံး ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာ ယိမ်းထိုးနေပြီး အချိန်မရွေး လဲကျသွားနိုင်မည့်ပုံမျိုး ဖြစ်နေသည်။

ကျောက်တံခါးဆီသို့ အေးအေးလူလူ လျှောက်လှမ်းသွားသော ဝမ်ပင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ မျက်နှာထားမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်ဝမ်... အကြီးအကဲယွင်... ကျေးဇူးပြုပြီး ခဏလောက် ရပ်ပေးပါဦးဗျ"