အခန်း (၁၅၁)

အထူးသဖြင့် ချူမင်လီက မှိုစိုက်ပျိုးရေး စီမံကိန်းဖြင့် သူတို့ကို အရှက်ခွဲခဲ့ပြီးနောက်ပိုင်းကတည်းက ဆန့်ကျင်ရန် အစီအစဉ် မရှိကြခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ချူမင်လီသာ ဤကိစ္စတွင် အောင်မြင်သွားပါက ချန်ရွှေ့ သစ်တောဦးစီးဌာန တစ်ခုလုံး အကျိုးရှိမည်ဖြစ်ပြီး သူတို့ဘက်မှလည်း ကြိုးစားအားထုတ်မှု သိပ်မလိုပေ။ ဘာကြောင့် ကန့်ကွက်နေရမှာလဲ။

ဒါရိုက်တာလျိုပင်လျှင် တိတ်တိတ်နေလိုက်သည်။ သူ့ဘက်တွင် ရပ်တည်သူ မရှိတော့သည်ကို သိသွားပြီးနောက် သူသည် အရင်ကထက် အများကြီး ငြိမ်ကျသွားခဲ့သည်။ သို့သော် သူ၏ စိတ်ဓာတ်များလည်း ကျဆင်းသွားခဲ့သည်။

သူသည် အလုပ်ဆင်းလျှင် သမဝါယမဆိုင်သို့ သွားကာ အရက်အနည်းငယ်ဝယ်ပြီး အိမ်တွင်သာ သောက်စားကာ ဝမ်းနည်းနေတတ်သည်။ သူနှင့် ရင်းနှီးသော လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တစ်ဦးက သူ့ကို ထိုသို့မြင်သောအခါ မနေနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"ခင်ဗျား ဒီလောက်အထိ စိတ်မကောင်းဖြစ်နေစရာ မလိုဘူးလို့ ထင်ပါတယ်။ သူ လုပ်နိုင်ရင်လည်း လုပ်ပါစေပေါ့။ ခင်ဗျားမှာ ဘာမှ ဆုံးရှုံးသွားတာမှ မဟုတ်တာ"

'မဆုံးရှုံးဘူးလား? အခုဆို ဦးစီးဌာနထဲမှာ သူ၏ ဩဇာအာဏာက ဘာမှမဟုတ်တော့ဘူး—ဒါက ဆုံးရှုံးမှု မဟုတ်လို့ ဘာလဲ' ဒါရိုက်တာလျိုက ထိုလူကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဘာမှမပြောပေ။ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ကတော့ သူပြောသည့်အတိုင်း အမှန်တကယ် ယုံကြည်နေသည်။

"သူ ဒီဌာနမှာ ရှိနေတာ နှစ်နှစ်နီးပါး ရှိပြီ။ ဒီလို အောင်မြင်မှုတွေနဲ့ဆိုရင် သူ ရာထူးတက်တော့မှာ မဟုတ်လား"

"သူ့ရဲ့ အဆက်အသွယ်တွေနဲ့ဆို အောင်မြင်မှု မရှိရင်တောင် ရာထူးတက်မှာပါ"

ဒါရိုက်တာလျို နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ပြောလိုက်သည်။ သို့သော် ထိုအချိန်တွင် သူ စဉ်းစားမိသွားသည်။ ချူမင်လီက ရာထူးတက်သွားမှာ သေချာနေပြီး၊ အဲဒီလို ဖြစ်လာရင် အတွင်းရေးမှူး ရာထူးက သူ့ဆီကို ရောက်လာမှာ မဟုတ်လား။ အတွင်းရေးမှူး ရာထူးတင်မကဘူး- ချူမင်လီ အခုလုပ်နေသမျှ မှိုစိုက်ပျိုးတာကနေ စက်ပစ္စည်း ပြုပြင်ရေး သင်တန်းတွေအထိ အားလုံးက သူ့လက်ထဲ ရောက်လာမှာ ဖြစ်သည်။ ဒါဆို ချူမင်လီက သူ့အတွက် အောင်မြင်မှုတွေ တည်ဆောက်နေတာ မဟုတ်ဘူး—သူ့အတွက် လုပ်ပေးနေတာပဲ။

ချူမင်လီက ယန်ရွှယ်နဲ့ ချီဖန့်ကို မြေတောင်မြှောက်ပေးနေတာကလည်း သူ့အတွက် မဟုတ်ဘဲ ဒါရိုက်တာလျိုအတွက်... ဤသို့ သိမြင်သွားပြီးနောက် ညွှန်ကြားရေးမှူးလျို၏ စိတ်အခြေအနေမှာ ပြန်လည် တက်ကြွလာသည်။ သူ့ကို နှစ်သိမ့်ပေးသော သူငယ်ချင်းကို ကြည့်ကာ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "မင်း ပြောတာ မှန်တယ်"

' သူ့ရဲ့ အနာဂတ်ကို သူက ဘာလို့ လမ်းပိတ်နေရမှာလဲ။ မကန့်ကွက်ရုံတင်မကဘူး၊ သူက တက်တက်ကြွကြွနဲ့ ထောက်ခံပေးရမယ်။'

နောက်တစ်နေ့တွင် ချူမင်လီသည် ဒါရိုက်တာလျို၏ သဘောထား ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။ လူတိုင်း သူ့ကို ပိုက်ဆံကြွေးတင်ထားသကဲ့သို့ မဟုတ်တော့ဘဲ၊ တက်ကြွနေကာ တခြားလူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ချူမင်လီသည် သူ တစ်ခုခု ထပ်ပြီး ကြံစည်နေသည်ဟု သံသယရှိသဖြင့် သူ့ကို ကျော်ပြီး အခြားသူများကိုသာ အလုပ်များ ခိုင်းစေခဲ့သည်။

ချူမင်လီသည် သင်တန်းအစီအစဉ်ကို အထက်လူကြီးများထံ တင်ပြပြီးဖြစ်သည်။ သူတို့က ကန့်ကွက်ခြင်း မရှိသော်လည်း ဘာအထောက်အပံ့မှလည်း မပေးခဲ့သဖြင့် စီမံခန့်ခွဲမှု အားလုံးကို သူကိုယ်တိုင် ကိုင်တွယ်ခဲ့ရသည်။

နောက်ဆုံးတော့ သင်တန်းက ခရိုင်မြို့မှာ မဟုတ်ဘဲ ချန်ရွှေ့မှာ ကျင်းပမှာ ဖြစ်သည်။ အောင်မြင်သည်ဖြစ်စေ၊ ရှုံးနိမ့်သည်ဖြစ်စေ ၎င်းမှာ ချန်ရွှေ့၏ တာဝန်သာ ဖြစ်သည်—ခရိုင်က ဘာလို့ ဂရုစိုက်နေမှာလဲ။

သို့သော် ချူမင်လီကလည်း အကူအညီ ရလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားပေ။ သူသည် ပထမအကြိမ် သင်တန်းအတွက် မြို့တွင်းရှိ သစ်တောလုပ်ငန်းများရှိသော မြို့နယ်များကို ဦးတည်ကာ စာရင်းပြုစုလိုက်သည်။ စာရင်းကို အတည်ပြုပြီးနောက် သူသည် ပြီးခဲ့သည့်နှစ်က သူ့ထံ လာရောက်ချဉ်းကပ်ခဲ့သူများကို အရင်ဆုံး အကြောင်းကြားခဲ့ပြီးနောက် အခြားမြို့နယ်များကို ဆက်သွယ်ခဲ့သည်။

လျိုဟူမြို့ကိုမူ သူ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ချန်လှပ်ထားခဲ့သည်။ ဖုန်းလက်ခံရရှိသူများက လူလွှတ်ပေးမည်ဟု ကတိပေးကြပြီး၊ ပါဝင်ရန် အစီအစဉ်မရှိသူများပင်လျှင် သေချာစဉ်းစားမည်ဟု ပြောကြသည်။

ထိုအခါမှ လျိုဟူမြို့သည် သူတို့ ချန်လှပ်ခံထားရသည်ကို သိသွားခဲ့သည်။ လျိုဟူ သစ်တောဦးစီးဌာန အတွင်းရေးမှူးမှာ ရက်ပေါင်းများစွာ စောင့်နေသော်လည်း ချန်ရွှေ့ထံမှ ဘာအကြောင်းကြားစာမှ ရောက်မလာပေ။

အခြားခရိုင်က မြို့တွေတောင် ဖိတ်စာရနေပြီး ချန်ရွှေ့က လျိုဟူကို မေ့နေပုံရသည်။ လျိုဟူမြို့၏ အတွင်းရေးမှူးမှာ စိုးရိမ်လာခဲ့သည်။ တခြားသူတွေ အားလုံး တက်ရောက်ပြီး သူတို့ပဲ ကျန်နေခဲ့လျှင် အရှက်ရရုံတင်မကဘဲ လက်တွေ့အကျိုးကျေးဇူးတွေလည်း ဆုံးရှုံးရလိမ့်မည်။

သူသည် ချူမင်လီထံ အမြန်ဖုန်းဆက်ပြီး စုံစမ်းသော်လည်း ချူမင်လီက သူ့ကို မသိသလို ဟန်ဆောင်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "သစ်ကိစ္စက သိပ်မလောပါဘူး"

အတွင်းရေးမှူးသည် ချက်ချင်း နားလည်သွားသည်—ချူမင်လီက သူ့ကို ကားအစီး ၂၀ ကျော် ကတိဖျက်ခဲ့သည့်အတွက် သင်တန်းမှ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ချန်လှပ်ကာ အပြစ်ပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ။

"အော်... ဟုတ်သားပဲ၊ အဲဒီကိစ္စကို ပြောမလို့ပါ။ ပြန်စဉ်းစားကြည့်တော့ ကျွန်တော်တို့က ခရိုင်တစ်ခုတည်းက သစ်တောဦးစီးဌာနတွေဆိုတော့ ကားအစီး ၂၀ ကျော်က ပိုပြီး သင့်တော်ပါတယ်"

ချူမင်လီက သိသွားသလို ဟန်ဆောင်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "အော်... ခင်ဗျားကိုး။ မလိုတော့ပါဘူး—ကျွန်တော် တခြားခရိုင်တွေမှာ စုံစမ်းပြီးသွားပြီ။ သူတို့က တစ်ကားကို ၁၅ ယွမ်နဲ့ ပေးဖို့ သဘောတူကြတယ်"

အခုကျမှ သူက ဈေးဆစ်နေတာလား။ လျိုဟူမြို့၏ အတွင်းရေးမှူးက အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။"ကျွန်တော်တို့လည်း ၁၅ ယွမ်နဲ့ပဲ ပေးပါ့မယ်။ ကားတွေကိုလည်း ကျွန်တော်တို့ဘက်ကပဲ စီစဉ်ပေးပါ့မယ်"

တခြားခရိုင်ကနေ ဝယ်ရတာက အလုပ်ရှုပ်ပြီး ဈေးနှုန်းကလည်း ၁၅ ယွမ်အထိ တကယ်ကျမှာလားဆိုတာ မသေချာပေ။ ချူမင်လီ တွန့်ဆုတ်နေသည်။

"အဲဒါတွေက သစ်ကြွင်းသစ်ကျန်တွေ မဟုတ်လား။ သစ်ပင်ထိပ်ပိုင်းတွေနဲ့ စံမမီတဲ့ သစ်တုံးတွေလေ"

"အားလုံးပါပဲ။ ခင်ဗျား မလိုချင်တာရှိရင် ပြန်ပို့လိုက်လို့ ရပါတယ်"

သို့သော် ချူမင်လီက သူ့ကို မယုံသေးပေ။ နောက်ဆုံးတွင် အတွင်းရေးမှူးသည် ကိစ္စပြေလည်သွားစေရန် သစ်အချို့ကို ကြိုတင်ပို့ဆောင်ပေးခဲ့ရသည်။ သစ်များကို အသုံးပြုမည့် သစ်တောလုပ်ငန်းသို့ တိုက်ရိုက် ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။ မကြာမီမှာပင် သင်တန်းရက်များကို အတည်ပြုလိုက်သည်—မေလအပြီးတွင် စတင်မည်ဖြစ်ပြီး ရက်သတ္တပတ် နှစ်ပတ် ကြာမြင့်မည်ဖြစ်သည်။

၎င်းမတိုင်မီတွင် သစ်ထုတ်လုပ်ရေး အဖွဲ့မှာ ယခုရာသီအတွက် အလုပ်များကို အဆုံးသတ်ကာ တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့ကြပြီး သစ်တောဦးစီးဌာန၏ နှစ်ပတ်လည် ဂုဏ်ပြုပွဲကို ကျင်းပခဲ့သည်။ ကျင်းချွမ်သစ်တောစခန်းမှာ ယခုနှစ်အတွက် ထူးချွန်ယူနစ်အဖြစ် သတ်မှတ်ခံရသည်မှာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်ပေ။

မှိုစိုက်ပျိုးရေး စမ်းသပ်စီမံကိန်း မရှိလျှင်ပင် သူတို့သည် သစ်ထုတ်လုပ်ရေး ပန်းတိုင်များကို အမြဲကျော်လွန်ခဲ့သည်။ ထို့နောက်တွင် ယန်ရွှယ်နှင့် ချီဖန့်တို့မှာ တစ်ဦးချင်း ထူးချွန်ဆုများကို ချီးမြှင့်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်—၎င်းမှာ ယူနစ်တစ်ခုတည်းမှ လူငယ်နှစ်ဦးအတွက် ရှားပါးသော ဂုဏ်ထူးဆောင်ဆု ဖြစ်သည်။

ထိုနှစ်ဦး စင်ပေါ်တွင် ရပ်နေစဉ် သူတို့၏ ထူးခြားသော ရုပ်ရည်နှင့် ဂုဏ်ရှိန်ကြောင့် အတွင်းရေးမှူးလန်၏ မျက်လုံးများမှာ ဂုဏ်ယူမှုဖြင့် တောက်ပနေသည်။ ယခုနှစ်သည် သူ့အတွက် အောင်မြင်မှုများစွာ ရှိခဲ့ပြီး ရှေ့တွင်လည်း မှိုစိုက်ပျိုးရေး ရာသီနှင့် ချီဖန့်၏ သင်တန်းများ ရှိနေသေးသည်။ ထိုအတွေးကြောင့် အခြားသူများမှာ မနာလိုဖြစ်နေကြသော်လည်း စင်ပေါ်မှ ဆင်းလာသော အတွင်းရေးမှူးလန်၊ ယန်ရွှယ်နှင့် ချီဖန့်တို့ကို အပြုံးတုများဖြင့် ဂုဏ်ပြုခဲ့ကြသည်။

ယန်ရွှယ်သည် မြို့ပေါ်သို့ မရောက်သည်မှာ လပေါင်းများစွာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ ဆုလက်ခံရရှိပြီးနောက် ဘေးရှိ အမျိုးသားကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ကျွန်မတို့ စားသောက်ဆိုင်မှာ ကောင်းကောင်းလေး စားပြီး အောင်ပွဲခံကြမလား"

"မင်း သဘောပဲ"

ချီဖန့်သည် သူမလက်ထဲမှ ဆုကို ယူပေးလိုက်ပြီး သူမ နွေးနွေးထွေးထွေးရှိစေရန် လက်များကို အိတ်ကပ်ထဲ ထည့်ထားစေသည်။ သူမက ငြင်းမနေသော်လည်း အပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ရာ မြို့နယ် သစ်တောဦးစီးဌာန အလယ်တန်းကျောင်းမှ ထွက်လာသော ကျောင်းသားများကြားတွင် ရင်းနှီးသော ပုံရိပ်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ချွမ်းချိုင်!"

သူမက ပြုံးကာ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ မိန်းကလေးက လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာမှာ ဝင်းပသွားသည်။

"အစ်မယန်ရွှယ်!"

လျိုချွမ်းချိုင်သည် သူမ၏ သူငယ်ချင်းကို နှုတ်ဆက်ကာ သူမ၏ ကျစ်ဆံမြီးလေးများကို လှုပ်ယမ်းရင်း ပြေးလာခဲ့သည်။

"အစ်မယန်ရွှယ်၊ အစ်ကိုချီဖန့်၊ ဘာကိစ္စရှိလို့ လာတာလဲ"

"ဆုလာယူတာပါ"

ယန်ရွှယ်သည် အကျယ်တဝင့် မပြောဘဲ ချီဖန့်လက်ထဲရှိ အရာများကို ညွှန်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်း ထမင်းစားပြီးပြီလား"

လျိုချွမ်းချိုင်၏ မျက်လုံးများမှာ ပြူးသွားပြီး"အံ့ဩစရာပဲ!" ဟု ပြောကာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"မစားရသေးဘူး၊ ကျောင်းက အခုမှ ဆင်းတာ"

"အချိန်ကိုက်ပဲ။ အစ်မယန်ရွှယ်နဲ့ အစ်ကိုချီဖန့်က ဒီနေ့ ကျွေးမယ်"

ယန်ရွှယ်က စားသောက်ဆိုင်ရှိရာ ဘက်သို့ ညွှန်ပြလိုက်သည်။ လျိုချွမ်းချိုင်မှာ ရှက်သွေးဖြာသွားသဖြင့် ယန်ရွှယ် ရယ်မောလိုက်သည်။

"ကြည့်ပါဦး၊ ကြီးလာတော့ ယဉ်ကျေးတတ်နေပြီပဲ"

သူမ မိန်းကလေး၏ ပခုံးကို ဖက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။"လာပါ၊ ငါတို့က မင်းတို့အိမ်မှာ အများကြီး စားဖူးတာပဲကို"

လျိုချွမ်းချိုင် သဘောတူလိုက်သဖြင့် သူတို့ သုံးယောက်မှာ အစိုးရပိုင် စားသောက်ဆိုင်သို့ အတူတူ သွားခဲ့ကြသည်။ ဒါပေမဲ့ ချီဖန့် တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်နှင့် သူ၏ ခြေလှမ်းများ တန့်သွားလိမ့်မည်ဟု မည်သူမှ မထင်ထားခဲ့ပေ။

"တခြားနေရာ ရှာရမလား"

သူသည် ယန်ရွှယ်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ အမူအရာမှာ ဖော်ပြရန် ခက်ခဲလှသည်။

ချီဖန့်၏ အမူအရာကို ကြည့်ပြီး ယန်ရွှယ် တစ်ခုခုကို ခန့်မှန်းမိလိုက်သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ လျိုချွမ်းချိုင်မှာ ဘာဖြစ်နေသည်ကို လုံးဝမသိပေ။ သူမသည် တံခါးကိုဖွင့်ပြီး အထဲသို့ ချောင်းကြည့်လိုက်ကာ မေးလိုက်သည်။

"နေရာမရှိတော့ဘူးလား"

ထို့နောက် ဇဝေဇဝါဖြင့် နောက်သို့လှည့်ကာ ထပ်ပြောသည်။ "အထဲမှာ နေရာရှိသေးတယ်"

၎င်းက ယန်ရွှယ်ကို ရယ်ချင်စိတ်ပေါက်သွားစေပြီး ဘေးရှိ အမျိုးသားကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ဆိုလိုက်သည်။

"ရပါတယ်၊ ဒီမှာပဲ စားကြရအောင်"

သူမ တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး အခန်းထဲသို့ ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ရာ ပြတင်းပေါက်နားတွင် ထိုင်နေသော ရင်းနှီးသည့် ပုံရိပ်တစ်ခုကို ချက်ချင်း မြင်လိုက်ရသည်။

ထိုလူငယ်မှာ တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေခြင်းဖြစ်သည်။ တံခါးဖွင့်သံကြောင့် သူ မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူတို့နှင့် အကြည့်ချင်း ဆုံသွားသည်။ ယန်ရွှယ် သူ့ကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။ သူ အံ့အားသင့်သွားပုံရသော်လည်း ချက်ချင်းပင် ပြန်ပြုံးပြသည်။

လျိုချွမ်းချိုင်သည်လည်း မပြုံးဘဲ မနေနိုင်တော့ဘဲ ယန်ရွှယ်ကို တိုးတိုးလေး ကပ်မေးခဲ့သည်။

"အစ်မယန်ရွှယ်၊ သူ့ကို သိလို့လား။ ကြည့်ရတာ တစ်နေရာရာမှာ မြင်ဖူးသလိုပဲ။"

အချိန်အတော်ကြာသွားပြီဖြစ်သဖြင့် မိန်းကလေးမှာ သူ့ကို မမှတ်မိတော့သည်မှာ သေချာသည်။ ယန်ရွှယ် မရှင်းပြရသေးမီမှာပင် ချီဖန့်က ကြားဖြတ်ကာ ဆိုလိုက်သည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်က မင်းကို ဝံပုလွေတွင်းထဲ ခေါ်သွားတဲ့သူလေ"

အကျဉ်းချုပ်လိုက်ပုံကတော့—"မင်းကို ထောင်ချောက်ထဲက ဆွဲထုတ်ပေးတဲ့သူ" သို့မဟုတ် "မင်းတို့အိမ်မှာ တစ်ညအိပ်ခဲ့တဲ့သူ" ဟု မပြောဘဲ ထိုသို့သာ ပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

ယန်ရွှယ် သူ့ကို နောက်တစ်ကြိမ် ကြည့်လိုက်သည်။

"သူပဲလေ။"

ထိုအခါမှ လျိုချွမ်းချိုင်က ချီဖန့်ကို တစ်ချက် ပြန်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အော်... ဒါကြောင့် မြင်ဖူးသလို ဖြစ်နေတာကိုး"

သို့သော် သူမက သူ့ကို ခဏမျှသာ ကြည့်ပြီး ကျောက်သင်ပုန်းပေါ်တွင် ရေးထားသော မီနူးကိုသာ အာရုံစိုက်တော့သည်။ မကြာမီ သူတို့ စားစရာများ မှာလိုက်ကြသည်။ အသင့်ရှိနေသော ဟင်းလျာများကို အရင်ယူပြီး အသစ်ချက်နေသည်များကို စောင့်နေကြစဉ် ထိုင်ခုံရှာကြရာ အခြားသူတစ်ယောက်က သူတို့ရှေ့မှ နောက်ဆုံးကျန်သော နေရာလွတ်ကို ဦးအောင် ယူသွားသည်။

ပတ်ပတ်လည်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် လွတ်နေသော ထိုင်ခုံများမှာ ချီဖန့် (တခြားချီဖန့်) ထိုင်နေသော စားပွဲနားတွင်သာ ရှိတော့သည်။ ချီဖန့် ခေတ္တ တွန့်ဆုတ်သွားသည်။

"ဒီနေရာက ပုံမှန်ဆို ဒီလောက် လူရှုပ်တတ်တာလား"

သူ တွေးနေသည်ကို ယန်ရွှယ် ကြားယောင်နေမိသည်။ သို့သော် လျိုချွမ်းချိုင်က ထိုင်ခုံနေရာယူရန် အမြန်သွားနှင့်ပြီးဖြစ်ကာ သူတို့ကို လက်လှမ်းပြနေသည်။

"ဒီမှာ နေရာရှိတယ်!"

ချီဖန့်မှာ ဟင်းလင်ဗန်းကို ကိုင်ကာ နောက်က လိုက်သွားရုံမှတစ်ပါး အခြားမရှိတော့ပေ။ သို့သော် သူသည် ချီဖန့်နှင့် ပိုနီးသောဘက်တွင် တမင်တကာ ထိုင်လိုက်သည်။

ရထားပေါ်က ထိုကဲ့သို့ အနေခက်သော ဆုံတွေ့မှုကို ယန်ရွှယ် ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်—ချီဖန့်လည်း သတိရပုံရပြီး သူတို့ကို ခပ်တောင့်တောင့်ပင် နှုတ်ဆက်ခဲ့သည်။

"ခင်ဗျားတို့လည်း ထမင်းလာစားတာလား"

ယန်ရွှယ်ကတော့ အနေခက်စရာ အကြောင်းမရှိဟု ထင်သည်။ နှစ်နှစ်နီးပါး ရှိခဲ့ပြီမဟုတ်လား။

"ဟုတ်တယ်"

သူမ ပြန်ဖြေပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။ "လူစောင့်နေတာလား?"

လူတစ်ယောက်ကို စောင့်နေခြင်း မဟုတ်လျှင် မမှာဘဲ ထိုင်နေစရာ အကြောင်းမရှိပေ။ သူသည်လည်း ဂဏာမငြိမ် ဖြစ်နေပုံရသည်။ သူ ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်၊ သို့သော် သူ ဘာမှ ဆက်မပြောရသေးမီမှာပင် တံခါးပွင့်လာပြီး နောက်ထပ်လူတစ်ယောက် ဝင်လာသည်။

ချီဖန့် (စားပွဲမှလူ) ချက်ချင်း မတ်တတ်ထရပ်လိုက်သည်။ ယန်ရွှယ် သူကြည့်ရာသို့ လိုက်ကြည့်လိုက်ရာ အသက် ၄၀ ကျော် အမျိုးသမီးကြီးတစ်ဦးနှင့် အရပ်အမောင်းတူသော မိန်းကလေးတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ချီဖန့်မှာ အောင်သွယ်နှင့် တွေ့ဆုံခြင်း ဖြစ်နေသည်ကို သူမ ချက်ချင်း နားလည်လိုက်သည်။ အမျိုးသမီးကြီးက ချက်ချင်း မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သည်။

"ဒါက မင်းရဲ့အဒေါ်ကို ငါပြောဖူးတဲ့ စွင်းဟွေ့ကျွမ်းလေ။"

ထို့နောက် မိန်းကလေးကို ချီဖန့်နှင့် မိတ်ဆက်ပေးသည်။ "ဒါက ချီဖန့် - သူက တကယ်ကို တော်တဲ့သူ၊ သူတို့ သစ်တောစခန်းမှာ စံပြအလုပ်သမားပဲ။"

ယန်ရွှယ်သည် သူမဘေးရှိ အမျိုးသားကို ကြည့်လိုက်ရာ သူက သူမကို တူတစ်စုံ ကမ်းပေးနေချိန်တွင် သူ၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် နူးညံ့သွားသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။ လျိုချွမ်းချိုင်ကတော့ စပ်စုချင်စိတ်များ ပြည့်နှက်နေပြီး သူမ၏ မျက်လုံးကြီးများက အခြားစားပွဲသို့ ခဏခဏ ရောက်သွားသည်။ အမျိုးသမီးကြီးမှာတော့ ချီးမွမ်းခန်းများကို ဖွင့်နေပြီဖြစ်သည်။

"စွင်းဟွေ့ကျွမ်းရဲ့ ဇာတိက မင်းတို့နဲ့ သိပ်မဝေးဘူး။ သူမက သူ့အဒေါ်ကို ကလေးထိန်းကူဖို့ ဒီကိုလာနေတာ အလုပ်ကြိုးစားသလို စေ့စပ်သေချာတဲ့သူပဲ။

အိမ်ထောင်မရှိသေးသော မိန်းကလေးများ ဆွေမျိုးများထံ ဝေးဝေးလံလံ လာကူညီကြခြင်းမှာ အိမ်ထောင်ပြုရန် ရည်ရွယ်ချက် ပါလေ့ရှိပြီး ဤမိန်းကလေးမှာလည်း ထိုနည်းတူပင်။ ယန်ရွှယ်က သူတို့ကို ယဉ်ကျေးစွာ တစ်ချက်ကြည့်ပြီး လျိုချွမ်းချိုင်ဘက် လှည့်လိုက်သည်။

"မင်း နောက်နှစ် ကျောင်းပြီးပြီ မဟုတ်လား"

လျိုချွမ်းချိုင် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။"ကျွန်မ မွေးနေ့က နောက်ကျတော့ ကျောင်းနောက်ကျမှ တက်ရတာ။ မဟုတ်ရင် ဒီနှစ် ကျောင်းပြီးပြီ"

သူမ၏ မိသားစုက သူမကို ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နှင့် အလုပ်မခိုင်းဘဲ အထက်တန်းအထိ ကျောင်းထားပေးခဲ့ကြသည်။ သူမမှာ အရပ်လည်း အတော်ရှည်လာသည်—အသက် ၁၈ နှစ်သာ ရှိသေးသော်လည်း ယန်ရွှယ်ထက် ခေါင်းတစ်လုံးစာ ပိုရှည်နေပြီဖြစ်ရာ ယန်ရွှယ်က သူမကို စကားပြောလျှင် မေးစေ့ကို အနည်းငယ် မော့ကြည့်ရသည်။

လျိုချွမ်းချိုင် ယန်ရွှယ်ကို မေးလိုက်သည်။ "အမေက ကျောင်းပြီးရင် စမ်းသပ်စိုက်ပျိုးရေး လုပ်ငန်းမှာ ယာယီအလုပ် ဝင်လျှောက်ကြည့်ပါတဲ့။ နောက်နှစ်ရော လူခေါ်ဦးမလား"

"ခေါ်ဦးမှာပါ" ယန်ရွှယ် ပြောလိုက်သည်။"မှိုစိုက်ခင်းက အကုန်မစိုက်ရသေးဘူး၊ နောက်နှစ်ဆို သုံးနှစ်သား သစ်တုံးတွေကို စီမံခန့်ခွဲရဦးမှာ"

လျိုချွမ်းချိုင်က အံ့ဩစွာ "အော်" ဟု ဆိုသည်။ "မနှစ်က တစ်နှစ်သား သစ်တုံးတွေတောင် ဒီလောက် အထွက်ကောင်းတာ။ သုံးနှစ်သား သစ်တုံးတွေဆို ဘယ်လောက်တောင် ထွက်လိုက်မလဲ"

ထို့နောက် သူမ မနေနိုင်ဘဲ ထပ်ပြောသည်။"အစ်မ ယန်ရွှယ်က အများကြီး သိတာပဲ။ အရင်က အဖိုးဝမ် ကျွန်မကို အနိုင်ကျင့်ပြီး ဈေးဦးလုတုန်းကလည်း အစ်မပဲ ကျွန်မ ပစ္စည်းတွေ ရောင်းထွက်အောင် ကူညီပေးခဲ့တာ"

ချီဖန့် ယန်ရွှယ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်—သူမနှင့် လူအိုကြီးဝမ်ကြား တစ်ခုခုရှိမှန်း သူသိသော်လည်း ဤအပိုင်းကိုတော့ သူ မသိခဲ့ပေ။ ထိုအတောအတွင်း အမျိုးသမီးကြီးမှာ ပြန်ရန် ထရပ်လိုက်သည်။

"မင်းတို့ နှစ်ယောက် စကားပြောကြဦး။ ငါ အိမ်မှာ အလုပ်တွေ ရှိသေးတယ်"

ထိုသို့ပြောကာ လူငယ်နှစ်ဦးကို သီးသန့် နေရာပေးခဲ့သည်။ ချီဖန့်နှင့် စွင်းဟွေ့ကျွမ်းတို့ နှစ်ဦးစလုံး အနေခက်စွာ ထရပ်ပြီး သူမကို လိုက်ပို့ကြကာ စားစရာမှာရန် ကောင်တာသို့ သွားကြသည်။ စွင်းဟွေ့ကျွမ်းက ချီဖန့်ကို ရွေးခိုင်းသော်လည်း သူက သူမကိုသာ ဦးစားပေးသည်။ အပြန်အလှန် ငြင်းခုံပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သူမ မီနူးကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ဈေးကြီးတာလေး တစ်ခုလောက် မှာလို့ရမလား?"

"ရပါတယ်"

ချီဖန့်က တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ သဘောတူသည်။ သူမသည် အသားဟင်းတစ်ခွက် မှာလိုက်ပြီး နောက်ထပ် နှစ်ခွက် ထပ်မှာလိုက်သည်။ စားစရာများ ရောက်လာသောအခါ သူမ မေးလိုက်သည်။ "ကျွန်မ အများကြီး မှာမိသွားလား"

"ရပါတယ်" ချီဖန့် ရှက်ပြုံးဖြင့် ဖြေလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်က အများကြီး စားနိုင်ပါတယ်၊ အကုန်စားပေးမယ်"

သူ စိတ်မဆိုးသည်ကို မြင်သောအခါ စွင်းဟွေ့ကျွမ်းက သူ၏ အလုပ်နှင့် လစာအကြောင်း မေးမြန်းပြီးနောက် စကားလမ်းကြောင်း ပြောင်းလိုက်သည်။