အခန်း (၁၅၂)

"ရှင့်ရဲ့ မိသားစုမှာ ပိုက်ဆံကို ဘယ်သူက ကိုင်တာလဲ"

သူမက စပ်စုရုံသက်သက် ပြောနေခြင်းဖြစ်သည်။ "ကျွန်မတို့ အိမ်မှာတော့ အရင်က အမေကိုင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ကျောင်းပြီးတော့ ကျွန်မပဲ ကိုင်တော့တယ်။ အမေက ကျွန်မကို ပိုက်ဆံကိုင်တာ တော်တယ်လို့ ပြောတယ်"

ချီဖန့်က သူမ ပြောချင်သည့် ဆိုလိုရင်းကို နားမလည်ပေ။"ကျွန်တော့်အဒေါ်အိမ်မှာတော့ သူပဲ အကုန်ကိုင်တာ။ ဦးလေးကတော့ အလုပ်ပဲ လုပ်တယ်"

စွင်းဟွေ့ကျွမ်းက သူ့ကို လေ့လာကြည့်ပြီးနောက် လိုရင်းကို တည့်တည့်မေးလိုက်သည်။ "ရှင်ကရော။ လက်ထပ်ပြီးရင် ဇနီးသည်ကို ပိုက်ဆံကိုင်ခိုင်းမှာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ရှင်ကိုယ်တိုင် ကိုင်မှာလား"

"ဘယ်သူ ပိုတော်သလဲဆိုတာပေါ် မူတည်ပြီး ကိုင်ရမှာပေါ့"

ချီဖန့်မှာ ဘေးနားရှိ ယန်ရွှယ်နှင့် ချီဖန့်တို့ကြောင့် သိသိသာသာ အနေခက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ စွင်းဟွေ့ကျွမ်း ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။

"အိမ်အလုပ်တွေကရော။ ကျွန်မက တောင်ဘက်ကနေ အခုမှ ပြောင်းလာတာဆိုတော့ အသားမကျသေးဘူး"

"ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး။ ကျွန်တော် လုပ်နိုင်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်မှာ အားရှိတယ် - ကျွန်တော် ပိုလုပ်ပေးမယ်"

ချီဖန့်၏ အပြုံးမှာ အနေခက်နေဆဲပင်။ စွင်းဟွေ့ကျွမ်းသည် သူမအနေဖြင့် ပိုပြီး ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရမည်ကို သိမြင်သွားပုံရသည်။

"ဆုံးဖြတ်ချက်တွေကရော။ ကိစ္စကြီးကြီးငယ်ငယ် ဘယ်သူက ဆုံးဖြတ်မှာလဲ"

"ကျွန်တော်ကတော့ ဘယ်လိုဖြစ်ဖြစ် အဆင်ပြေပါတယ်"

စိတ်မဝင်စားပုံရသော ချီဖန့်က ခေါင်းကို ကုတ်ကာ စကားလမ်းကြောင်း ပြောင်းလိုက်သည်။"မင်း မစားတော့ဘူးလား?"

လျိုချွမ်းချိုင်က သူမ၏ ပါးစပ်ကို ပိတ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။"သူက အရမ်းရိုးတာပဲ! ဘာလို့ အရာရာကို တခြားလူ ဆုံးဖြတ်ခိုင်းတာကို အဆင်ပြေနေရတာလဲ"

သို့သော် ချီဖန့် (ခင်ပွန်း) က ယန်ရွှယ်ကို တစ်ချက်ကြည့်သည်။ ချီဖန့် (စားပွဲမှလူ) ၏ စကားများမှာ တစ်စုံတစ်ယောက်ပြောနေကျ စကားများနှင့် ဆင်တူနေသည်။ ဝင်ငွေကို ဇနီးကိုပေး၊ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ဇနီးကိုပေး၊ ပြီးတော့ "ကျွန်တော့်မှာ အားရှိတယ်၊ ကျွန်တော် ပိုလုပ်ပေးမယ်" တဲ့—သူ ဘယ်တုန်းက ဒီလောက်အထိ စကားတတ်သွားရတာလဲ။ အထူးသဖြင့် "ကျွန်တော့်မှာ အားရှိတယ်" ဆိုသည့် အပိုင်းမှာ ချီဖန့် (ခင်ပွန်း) ကို အလိုမကျ ဖြစ်သွားစေသည်။

သူ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ယန်ရွှယ်ကို ဟင်းတစ်လုပ် ခွံပေးလိုက်သည်။ သူကိုယ်တိုင် တစ်လုပ် စားလိုက်ချိန်မှာပင် ဘေးစားပွဲမှ စွင်းဟွေ့ကျွမ်း ပြောလိုက်သည်။ "ရှင့်ရဲ့ စိတ်ထားက တကယ်ကောင်းတာပဲ"

သူမ ချီဖန့်ကို ပြုံးပြလိုက်သည်။ "ကျွန်မက တစ်ခါတလေ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောတတ်တယ် - ရှင် စိတ်မရှိဘူးလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

ချီဖန့်က ခေါင်းခါပြပြီး ဘာမှမဖြစ်ကြောင်း ပြောရာ ချီဖန့် (ခင်ပွန်း) က သူ့ကို နောက်တစ်ကြိမ် မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ လျိုချွမ်းချိုင်လည်း ထို့အတူပင်၊ အစားစားရန်ပင် မေ့နေသည်။ အကြောင်းမှာ ဤမျှအထိ စိတ်သဘောထား နူးညံ့သောသူကို မြင်ရခဲသောကြောင့် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ယန်ရွှယ်ပင်လျှင် စွင်းဟွေ့ကျွမ်းသည် တစ်ဖက်လူကို လှည့်စားနေသည်ဟု ခံစားမိသည်၊ သူမ ထင်သည့်အတိုင်းပင် အမျိုးသမီးက ဆက်ပြောခဲ့သည်။

"ကျွန်မက ဒီမိသားစုထဲကို လက်ထပ်ဝင်လာပြီးရင် ကျွန်မရဲ့ ကိုယ်ပိုင်မိသားစုကို အားကိုးဖို့ဆိုတာ မလွယ်တော့ဘူး။ ရှင့်ကိုလည်း ကျွန်မတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်မိသားစုကိုပဲ ပိုပြီး အာရုံစိုက်စေချင်တယ်။ ရှင် နားလည်တယ်မဟုတ်လား"

ချီဖန့်မှာ သိပ်နားမလည်လှပေ။ ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် သူ မေးလိုက်သည်။"မင်း ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ"

"ဆိုလိုတာက ဆွေမျိုးတွေနဲ့ ပတ်သက်ရင် အဆက်အသွယ် အနည်းဆုံးပဲ ထားတာ အကောင်းဆုံးပဲ။ အမှန်တော့ ရှင့်မိဘတွေလည်း မရှိတော့ဘူးဆိုတော့ ရှင့်မှာ တကယ့်ဆွေမျိုးအရင်းအချာဆိုတာ မရှိတော့ဘူးလေ"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချီဖန့်၏ မျက်နှာမှ အပြုံးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူ စွင်းဟွေ့ကျွမ်းကို စိုက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်အဒေါ်က ဘာလို့ ဆွေမျိုးအရင်းမဟုတ်ရမှာလဲ"

"ရှင့်အဒေါ်က ရှင့်မိဘမှ မဟုတ်တာ"

စွင်းဟွေ့ကျွမ်း ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ "ပြီးတော့ သူမမှာလည်း ကိုယ်ပိုင်သားသမီးတွေ ရှိတာပဲ။ သူမက ရှင့်ရဲ့ ပြုစုစောင့်ရှောက်မှုကို မလိုပါဘူး—"

သူမ စကားမဆုံးမီ ချီဖန့်က ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော့်အဒေါ်က ဘာလို့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ပြုစုစောင့်ရှောက်မှုကို မလိုရမှာလဲ။ ကျွန်တော် ၁၁ နှစ်သားမှာ မိဘတွေ ဆုံးသွားတာ။ သူမသာ မရှိရင် ကျွန်တော် ဘယ်လို ကြီးပြင်းလာပါ့မလဲ"

စွင်းဟွေ့ကျွမ်းသည် သူမ စကားစောသွားသည်ကို သိသွားသည်။"ဘာလို့ စိတ်တိုနေတာလဲ။ ကျွန်မက ရှင့်အဒေါ်မှာ ကိုယ်ပိုင်သားသမီးတွေ ရှိတယ်လို့ပဲ ပြောတာ—"

"သူ့မှာ သားသမီးရှိတာက သူ့အလုပ်။ သူမကို ပြုစုဖို့က ကျွန်တော့်ရဲ့ တာဝန်!"

ချီဖန့်မှာ ခေါင်းမာလှသည်၊ သူ၏ အသံမှာလည်း မသိလိုက်ဘဲ ကျယ်လာသည်။ ယခုအခါ လူအများအပြားမှာ လှည့်ကြည့်လာကြသဖြင့် စွင်းဟွေ့ကျွမ်းမှာ အရှက်ရကာ မျက်နှာနီမြန်းသွားသည်။

"လူတွေ အကုန်ကြည့်နေကြပြီ"

ချီဖန့်၏ ခုခံမှုမှာ ချက်ချင်း ယိုင်နဲ့သွားသည်။ စွင်းဟွေ့ကျွမ်းက ထိုအခွင့်အရေးကို ယူကာ သူ့ကို ဆူပူလိုက်သည်။ "ရှင် စကားကို ကောင်းကောင်း မပြောနိုင်ဘူးလား။ ဘာလို့ ပြဿနာ ရှာနေတာလဲ"

သူမ၏ မျက်နှာတွင် နစ်နာနေသည့် အရိပ်အယောင်ပင် ပေါ်လာသည်။"ပြီးတော့ ကျွန်မက ယုတ္တိမရှိတာ ဘာမှမပြောဘူး။ ကျွန်မတို့က ဆွေးနွေးနေကြတာ မဟုတ်လား"

ချီဖန့် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ကာ ဘာမှမပြောဘဲ ခေါင်းငုံ့ထားလိုက်တော့သည်။ ထိုအချိန်တွင် မီးဖိုချောင်ပြတင်းပေါက်မှ ယန်ရွှယ်မှာထားသည်များ ရပြီဖြစ်ကြောင်း လှမ်းခေါ်သည်။ ချီဖန့် (ခင်ပွန်း) က သွားယူရန် ထရပ်လိုက်သော်လည်း မမျှော်လင့်ဘဲ ချီဖန့် (စားပွဲမှလူ) လည်း ထရပ်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော်... ကျွန်တော် လုပ်စရာ ရှိသေးလို့"

စွင်းဟွေ့ကျွမ်း သို့မဟုတ် အခြားသူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကိုမျှ မကြည့်ဘဲ ထိုသို့ပြောကာ သူ ထွက်သွားတော့သည်။ စွင်းဟွေ့ကျွမ်း၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း မည်းမှောင်သွားခဲ့သည်။ သူမ လှမ်းအော်လိုက်သည်။"ရှင် မစားတော့ဘူးလား"

"မစားတော့ဘူး။"

ချီဖန့် လှည့်ပင်မကြည့်ဘဲ ခေါင်းငုံ့ကာ စားသောက်ဆိုင်ထဲမှ အမြန်ထွက်သွားတော့သည်။ ၎င်းက လျိုချွမ်းချိုင်ကို အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။"သူလည်း စိတ်တိုတတ်တာပဲနော်"

ယန်ရွှယ်ကတော့ သိပ်မအံ့ဩပေ။ အနူးညံ့ဆုံးလူမှာပင် ကန့်သတ်ချက် ရှိတတ်သည်၊ အထူးသဖြင့် အဒေါ်ဖြစ်သူ၏ ပြုစုပျိုးထောင်မှုကို ခံခဲ့ရသော ချီဖန့်ကဲ့သို့ လူမျိုးအတွက် ဖြစ်သည်။

သို့သော် စွင်းဟွေ့ကျွမ်းမှာမူ အရင်က အရာရာကို သဘောတူခဲ့သော ချီဖန့်က ဤကဲ့သို့ ရုတ်တရက် ထွက်သွားလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ သူမသည် မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့လိုက် နီမြန်းလိုက် ဖြစ်နေလျက် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ပိုဆိုးသည်မှာ သူတို့မှာထားသော စားစရာများမှာ ထိုအချိန်တွင်မှ ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ တွန့်ဆုတ်နေပြီးနောက် အသားဟင်းကို ယူကာ စားလိုက်တော့သည်။ ၎င်းက လျိုချွမ်းချိုင်၏ အထင်အမြင်သေးမှုကို ခံလိုက်ရသည်။

"သူ့အဒေါ်ကို ဂရုမစိုက်ခိုင်းရဲလောက်အောင် သတ္တိရှိရင် သူ ကျွေးတဲ့အစာကို စားဖို့ ရှက်သင့်တယ်"

စွင်းဟွေ့ကျွမ်းသည် ထိုစကားကို အတိုင်းသား ကြားလိုက်သဖြင့် သူတို့ဘက်သို့ ဒေါသတကြီး ကြည့်လိုက်သော်လည်း လျိုချွမ်းချိုင်က မကြောက်မရွံ့ ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် စွင်းဟွေ့ကျွမ်းသည် သူတို့ သုံးယောက်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ဘာမှပြန်မပြောဘဲ နေလိုက်သည်။ ၎င်းက လျိုချွမ်းချိုင်၏ အထင်အမြင်သေးမှုကို ပိုနက်ရှိုင်းစေသည်။ သူမ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

"လူညံ့ကို နိုင်စားပြီး လူတော်ကို ကြောက်တဲ့သူ"

ယန်ရွှယ် မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ "မင်း ဒီနေ့ နေ့လယ် ဘယ်အချိန် ကျောင်းတက်ရမှာလဲ"

လျိုချွမ်းချိုင်က အခြားအရာအားလုံးကို ချက်ချင်း မေ့သွားသည်။"နေ့လယ် အလုပ်ရှိတယ် - ကျောင်းစိုက်ခင်းကို သွားရမှာ"

ထိုခေတ်က လူဦးရေများပြားပြီး အရင်းအမြစ် နည်းပါးချိန်တွင် ကျောင်းအများစုမှာ နံနက်ပိုင်းတွင် စာသင်ပြီး နေ့လယ်ပိုင်းတွင် အလုပ်လုပ်ကြရသည်။

ဆရာနည်းပါးပြီး ဘတ်ဂျက်နည်းသဖြင့် ကျောင်းများသည် မိသားစုဝင်ငွေများကို ဖြည့်ဆည်းပေးရန်အတွက် ကျောင်းစိုက်ခင်းများမှ ထွက်ကုန်များကိုသာ အားကိုးကြရသည်။ လျိုချွမ်းချိုင် ထမင်းစားပြီး ကျေးဇူးတင်စကားပြောကာ ထွက်သွားပြီးနောက်မှသာ ချီဖန့် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"နောက်ထပ် မအောင်မြင်တဲ့ အောင်သွယ်ပွဲတစ်ခုပေါ့"

သူ့လေသံမှာ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း ယန်ရွှယ်ကတော့ ထိုအထဲမှ နောင်တရသံ သဲ့သဲ့ကို ကြားနေရသည်။ သူမက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"တော်ပါတော့။ ရှင်က သူ့ကို တစ်နှစ်မှ တစ်ခါတောင် မတွေ့တာ—သူ့ရဲ့ အောင်သွယ်ပွဲ အောင်မြင်တာ၊ မအောင်မြင်တာကို ဘာလို့ ဂရုစိုက်နေတာလဲ"

သူမ အံ့သြသွားရသည်မှာ ထိုအမျိုးသားက သူမကို အလေးအနက် ကြည့်ကာ "၂၈၉ ရက်" ဟု ပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

ယန်ရွှယ် ခေတ္တမျှ ကြောင်သွားပြီးမှ သူဆိုလိုသည်မှာ ဘတ်စ်ကားပေါ်တွင် ချီဖန့် (စားပွဲမှလူ) နှင့် နောက်ဆုံးဆုံခဲ့သည်မှာ ၂၈၉ ရက် ရှိပြီဖြစ်ကြောင်း သတိထားမိလိုက်သည်။ သူမ ဆွံ့အသွားရသည်။

"ရှင့်ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်က ကောင်းမှန်း သိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီလိုကိစ္စမျိုးကိုပါ မှတ်ထားဖို့ လိုလို့လား"

အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ယန်ကျိအန်းမှာ ကျောင်းမှ ပြန်ရောက်နေပြီဖြစ်ကာ ချီဖန့်လုပ်ပေးထားသော ကစားစရာ ကားလေးဖြင့် တူလေးကို ဆော့ကစားပေးနေသည်။

"ယန်ယွီ၊ ကြည့်စမ်း! ဒါ ဘာလဲ?"

သူသည် စကားကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောသော်လည်း စကားထစ်ခြင်း မရှိတော့ပေ—တူလေး မွေးကတည်းက သူ၏ စကားထစ်သည့် အကျင့် ကလေးဆီ ကူးစက်သွားမည်ကို သူ အလွန်ကြောက်နေခဲ့သည်။

ယန်ရွှယ်၏ ငါးလသားအရွယ် သားလေးမှာ မှောက်တတ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ လက်ကလေးနှစ်ဖက်ဖြင့် အားပြုကာ ခေါင်းကိုမော့ပြီး ကစားစရာကားလေးကို ကြည့်ကာ သွားရည်များ ကျနေသည်။ ၎င်းကို မြင်သောအခါ ယန်ကျိအန်းက ကလေး၏ မေးစေ့အောက်တွင် စည်းထားသော ပိတ်ပါးစလေးဖြင့် သွားရည်များကို သုတ်ပေးကာ အင်ဂျင်သံများလုပ်ပြီး ဆက်ဆော့ပေးနေသည်။

ယန်ရွှယ် အလုပ်မသွားမီ ချန်ထားခဲ့သော မိခင်နို့မှာ အလုပ်ဖြစ်ပုံရသည်။ ကလေးငယ်မှာ အသားကျနေပြီဖြစ်ကာ ဦးလေးဖြစ်သူနှင့် ပျော်ရွှင်စွာ ဆော့ကစားနေသည်။ ယန်ရွှယ် ချက်ချင်း အထဲမဝင်ဘဲ တံခါးဝတွင် ခေတ္တရပ်ကြည့်နေမိသည်။

သို့သော် ကလေးငယ်မှာ အားပြုထားရ၍ ပင်ပန်းသွားပုံရကာ ခေါင်းငုံ့ချလိုက်ရာမှ သူမကို မြင်သွားသည်။ ဒီကလေးလေးက ပြဇာတ်သင်တန်း တက်ထားတာလားဟု ယန်ရွှယ် သံသယဝင်မိသည်။ ခုနတင် အကောင်းကြီး ရှိနေရာမှ အခုတော့ နှုတ်ခမ်းလေး တွန့်လာပြီး ငိုတော့မည့်ပုံ ဖမ်းနေသည်။

သူမ အမြန်ပြေးသွားပြီး ကလေးကို ချီကာ တင်ပါးလေးကို ပုတ်ပေးလိုက်သည်။"ခုနက ပျော်နေတာ မဟုတ်လား။ ဟမ်"

ယန်ရွှယ်၏ နောက်တွင် ရပ်နေသော ချီဖန့်က ထိုပြကွက်တစ်ခုလုံးကို မြင်လိုက်သဖြင့် ပြောလိုက်သည်

"သူ ဟန်ဆောင်နေတာ"

ကလေးငယ်မှာ နားလည်သွား၍လား သို့မဟုတ် သူ့လေသံကို သိ၍လားမသိ၊ ချီဖန့်ကို ကြည့်ကာ "ဝါး" ခနဲ အော်ပြီး တကယ် ငိုချလိုက်တော့သည်။ အခုတော့ ယန်ရွှယ်မှာ ကလေးကို ချော့ရတော့သည်။ ယန်ကျိအန်းပင် ဘေးနားကနေ လိုက်ချော့နေရသည်။

"မငိုနဲ့ ယန်ယွီ၊ မငိုနဲ့နော်"

ကလေးကို နို့တိုက်၊ ဆော့ပေးပြီးနောက် ငြိမ်သွားမှ ချီဖန့်က တိုးတိုးလေး ထပ်ပြောခဲ့သည်။"ကိုယ်ကတော့ တစ်ယောက်တည်း တော်ပြီလို့ ထင်တာပဲ။"

ဒါက သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ဆောင်ပုဒ် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သားဖြစ်သူက သူ့ကို စိတ်တိုအောင်လုပ်တိုင်း သို့မဟုတ် သူကိုယ်တိုင် မျက်နှာသေဖြင့် အနှီးများ လျှော်နေရတိုင်း သူ ဤသို့ ပြောတတ်သည်။

ယန်ရွှယ်က သန်းဝေကာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်လျက် ညလယ်ခေါင် နို့ထရိုက်ရတိုင်းလည်း သူ ဤသို့ ပြောသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့သားလေး ငါးလနီးပါး ရှိလာသော်လည်း ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးမှာ "လက်ဖြင့် ဂီယာထိုးခြင်း"အဆင့်ထက် မကျော်လွန်သေးပေ—ယန်ရွှယ်က "စက်ပြင်ဆရာ ချီ" ထံမှ ဝက်အူကျပ်နည်းနှင့် လက်သမားအလုပ် အချို့ကို သင်ယူနေသည်ကို ထည့်မတွက်လျှင်ပေါ့။

ဦးစီးဌာန၏ ဂုဏ်ပြုပွဲအပြီးတွင် သစ်တောစခန်း၏ ဆုပေးပွဲကို ကျင်းပခဲ့ပြီးနောက် မှိုမျိုးစေ့သွင်းခြင်းလုပ်ငန်းကို စတင်ခဲ့သည်။ ပုံမှန်ဆိုလျှင် အမြဲအားနေတတ်သော စခန်း၏ ဧည့်ဂေဟာမှာ ယခုအခါ လူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်—သစ်တောစခန်း တစ်ခုစီမှ လူနှစ်ဦးစီမှာ မျိုးစေ့သွင်းနည်း သင်ယူရန် ရောက်ရှိနေကြခြင်းဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ လုပ်ငန်းခွင် ခရီးစဉ်အဖြစ် သတ်မှတ်သဖြင့် စားစရိတ်နှင့် တည်းခိုစရိတ်ကို သက်ဆိုင်ရာ စခန်းများက ကျခံပေးသည်။

အချိန်ကုန်သက်သာစေရန်နှင့် သင်ယူမှုကို မြန်ဆန်စေရန် ဝမ်ရှန်းသစ်တောစခန်းမှ လူများမှာ အိမ်ပြန်မအိပ်ဘဲ ဧည့်ဂေဟာ၌ပင် တည်းခိုကြသည်။ ဧည့်ဂေဟာ ဝန်ထမ်းများမှာလည်း အံ့ဩနေကြသည်။

"ကျင်းချွမ် သစ်တောစခန်းက ဒီရက်ပိုင်း တကယ် စည်ကားနေတာပဲ"

အခြေချပြီး စားသောက်ပြီးနောက် နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစောတွင် အဖွဲ့သားများသည် လမ်းညွှန်အဖြစ် လိုက်ပါပေးသော လျန်ယွဲ့အာနှင့်အတူ စမ်းသပ်စိုက်ပျိုးရေး လုပ်ငန်းခွင်သို့ ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။

လျန်ယွဲ့အယ် အံ့ဩသွားရသည်မှာ သင်တန်းသားများထဲတွင် ဟုန်ရှီး သစ်တောစခန်းမှ ချင်းလင်ကို တွေ့လိုက်ရခြင်းဖြစ်သည်။ အရင်က ချင်းလင်နှင့် ယန်ရွှယ်တို့ မြို့ပေါ်တွင် ကဗျာရွတ်ဆိုပွဲ သွားစဉ်က ချင်းလင်သည် ယန်ရွှယ်ကို အလယ်တွင် ထားရှိခြင်းကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ကန့်ကွက်ခဲ့ဖူးသည်။

ထိုနေ့မွန်းလွဲပိုင်းတွင် လျန်ယွဲ့အာမှာ ကျင်းချွမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သဖြင့် နောက်ပိုင်းတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အဖြစ်အပျက်များကို မသိခဲ့ပေ။ မဟုတ်လျှင်မူ ထိုသူမှာ ဤစီမံကိန်း၏ တာဝန်ခံမှာ ယန်ရွှယ်ဖြစ်သည်ကို သိ၊ မသိကို သူမ စပ်စုကြည့်မိပေလိမ့်မည်။ ချင်းလင်ကတော့ လုံးဝမသိပေ။

သစ်တောစခန်း အတွင်းရေးမှူး အချို့မှလွဲလျှင် ကျင်းချွမ် သစ်တောစခန်း၏ စမ်းသပ်စိုက်ပျိုးရေး စီမံကိန်းကို အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ဦးဆောင်နေသည်ဟု မည်သူက ထင်ထားပါမည်နည်း။ သူမက တကယ်တော့ တော်သည့်သူပင်။ အရင်က ကဗျာရွတ်ဆိုပွဲအတွက် ရွေးချယ်ခံရသော်လည်း ကောင်းကောင်းမလုပ်နိုင်ခဲ့ပေ၊ ယခုတော့ စမ်းသပ်စိုက်ပျိုးရေး လုပ်ငန်းကို လာရောက်သင်ယူရန် ထပ်၍ရွေးချယ်ခံရခြင်း ဖြစ်သည်။

လျန်ယွဲ့အာက သူမကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ချင်းလင်ကို ခေါ်လာသော အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သည်။

"ဒါက ကျွန်တော်တို့ စခန်းက ချင်းလင်ပါ၊ တကယ်ကို ထူးချွန်တဲ့ ရဲဘော်တစ်ယောက်ပါ"

လျန်ယွဲ့အာသည်လည်း အသက်အရွယ်တူချင်း ဖြစ်သဖြင့် နားလည်နိုင်မည်ဟု ယူဆကာ ပြုံးရုံသာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ ချင်းလင်ကတော့ ဘာမှမဖြစ်ပေ။ အမှန်တော့ သူမ အရင်က ရန်စမိခဲ့သူမှာ ယန်ရွှယ်နှင့် ချီဖန့်သာ ဖြစ်ပြီး လျန်ယွဲ့အာ မဟုတ်ပေ၊ ပြီးတော့ လျန်ယွဲ့အာမှာလည်း စီမံကိန်း တာဝန်ခံမဟုတ်ဟု ထင်နေသည်။

အဖွဲ့သားများသည် လျန်ယွဲ့အာ၏ နောက်သို့လိုက်ကာ သစ်တောစခန်းအတွင်း ဖြတ်သန်းပြီးနောက် မြစ်၏ အထက်ပိုင်းသို့ ရောက်ရှိလာကြရာ အုတ်တံတိုင်းရှည်ကြီးကို မြင်လိုက်ရသည်။ သံတံခါးကို ဖြတ်ဝင်လိုက်သောအခါ သပ်သပ်ရပ်ရပ် စီစဉ်ထားသော ရုံးခန်းများနှင့် စိုက်ပျိုးခန်းများကို တွေ့ရသည်။ ခြံတစ်ခုလုံးကို သန့်ရှင်းရုံတင်မကဘဲ ထုံးမှုန့်များပင် ဖြူးထားသည်။ ကျင်းချွမ် သစ်တောစခန်း၏ စမ်းသပ်စိုက်ပျိုးရေး စီမံကိန်းမှာ ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှု ကောင်းမွန်လှသည်။

အသုံးပြုမည့် သစ်တုံးများကို ကွင်းပြင်ဘေးတွင် စီထားပြီးဖြစ်ကာ ပေါက်ပြားများ၊ လက်ကိုင် လွန်စက်များနှင့် အခေါက်ဖုံးများလည်း အသင့်ရှိနေသည်။

"ကျွန်မတို့ရဲ့ နည်းပညာရှင်ယန်နဲ့ လေ့လာစောင့်ကြည့်ရေးမှူးကောတို့က စိုက်ပျိုးခန်းထဲမှာ မျိုးစေ့တွေ ရွေးနေတုန်းပဲ။ အဲဒီထဲမဝင်ခင် လက်ဆေးပြီး ပိုးသတ်ရဦးမှာမို့လို့၊ အရင်ဆုံး မှိုစိုက်ခင်းကို အရင်လိုက်ပြပါရစေ" လျန်ယွဲ့အာ ပြောလိုက်သည်။

အဖွဲ့သားများသည် သူမ၏ နောက်မှလိုက်ကာ နောက်ဖေးဘက်သို့ သွားကြရာ ဇလီဖားတုံးများပေါ်တွင် တင်ထားသော သစ်တုံးထောင်ပေါင်းများစွာကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် မြင်လိုက်ရသည်။

"ဒါတွေက မနှစ်က စိုက်ထားတာဆိုတော့ အခေါက်ဖုံးတွေကို ဖယ်စရာမလိုတော့ဘူး"

လျန်ယွဲ့အာ ရှင်းပြခဲ့သည်။"အသစ်စိုက်မယ်ဆိုရင်တော့ မျိုးစေ့တွေ ရှင်သန်အောင် အရင်စီထားပြီးမှ ဒီလိုမျိုး ပြန်ခင်းရတာ"

သူမက လိုက်ပြပြီးနောက် ထပ်ပြောသည်။ "တကယ်တော့ မျိုးစေ့သွင်းဖို့က နည်းနည်း စောသေးတယ် - ဒီအချိန်မှာ မှိုမျှင်တွေက သိပ်မပွားတတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ နည်းပညာရှင်ယန်က စောစောသင်ပေးထားရင် ရှင်တို့ ရွာပြန်ရောက်တဲ့အခါ အချိန်မဖြုန်းဘဲ စောစောစိုက်လို့ရအောင်လို့ ပြောပါတယ်"

၎င်းကို ကြားသောအခါ အဖွဲ့သားများသည် နည်းပညာရှင် ယန်၏ စာနာထောက်ထားမှုနှင့် ကြိုတင်မြော်မြင်မှု၊ မှိုစိုက်ပျိုးရေး နည်းပညာကို ရှာဖွေဖော်ထုတ်နိုင်မှုများကို ချီးကျူးကြတော့သည်။

ချင်းလင်သည်လည်း အလိုက်သင့် ချီးကျူးစကား အချို့ပြောလိုက်သည်။ မှိုစိုက်ခင်းကို ကြည့်ပြီးနောက် ခြံသို့ ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် အဖြူရောင် ဝတ်စုံများ ဝတ်ထားသော သူများက ဖန်အိုးများကို သယ်ထုတ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ဒါတွေက မှိုမျိုးစေ့တွေ ဖြစ်ရမည်။ အဖွဲ့သားများ၏ မျက်လုံးများမှာ ထိုအိုးများဆီသို့ ချက်ချင်း ရောက်သွားကြပြီး တက်ကြွသူအချို့မှာ ဝိုင်းကူရန် ရှေ့တိုးသွားကြသည်။

"အားလုံး အရင်ဆုံး လက်ဆေးကြပါဦး"

လျန်ယွဲ့အာက ရေပုံးများရှိရာသို့ ညွှန်ပြကာ အမြန်ပြောလိုက်သည်။"မျိုးစေ့တွေကို မကိုင်ခင် လက်ဆေးရပါမယ်၊ ကိရိယာတွေ အားလုံးကိုလည်း ပိုးသတ်ရပါမယ်"

စမ်းသပ်စိုက်ပျိုးရေး စီမံကိန်းတွင် လက်ဆေးရန် ရေဇလုံများကိုပင် မသုံးတော့ပေ—ချီဖန့် တပ်ဆင်ပေးထားသော ရေတိုင်ကီနှင့် ချိတ်ဆက်ထားသည့် ရေဘုံဘိုင်ခေါင်းများ ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ လက်ဆေးနေစဉ် အဖွဲ့သားများသည် ကျင်းချွမ် သစ်တောစခန်း၏ စနစ်ကျပုံကို ကြည့်ကာ အံ့အားသင့်နေကြသည်။ လက်ဆေးပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် ချင်းလင်မှာ မှင်သက်သွားတော့သည်။