အခန်း (၁၅၃)

အဖြူရောင် ဝတ်စုံဝတ်ထားသူများထဲတွင် သူမ ရင်းနှီးနေသော မျက်နှာဖြစ်သည့် ယန်ရွှယ်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သို့သော်လည်း လျန်ယွဲ့အာ ရှိနေမှတော့ ယန်ရွှယ် ရှိနေသည်မှာ မဆန်းဟု ပြန်တွေးမိသည်။ အခက်အခဲကတော့ နောက်ရက်တွေမှာ အနေခက်စရာ ဖြစ်လာနိုင်ခြင်းပင်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ မှိုစိုက်ပျိုးရေးက အရေးကြီးသည်၊ သူမက သင်ယူရန် လာခြင်းဖြစ်သည်။ သူမဘက်က ပြဿနာမရှာသရွေ့ ယန်ရွှယ်လည်း ဘာမှလုပ်နိုင်မည်မဟုတ်ဟု တွေးကာ ချင်းလင် စိတ်အေးလိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် လျန်ယွဲ့အာက ယန်ရွှယ်ထံ တည့်တည့်သွားကာ ပြောလိုက်သည်။

"နည်းပညာရှင် ယန်၊ သင်တန်းလာတက်တဲ့ ရဲဘော်တွေ အားလုံး ရောက်ပါပြီ"

နည်းပညာရှင်ယန်လား။ မြို့နယ်အတွင်းရှိ သစ်တောစခန်းအားလုံးသို့ မှိုစိုက်ပျိုးရေး နည်းပညာကို ဖြန့်ဝေပေးနေတဲ့ နည်းပညာရှင်ယန်ဆိုတာ သူမလား။ ချင်းလင်၏ မျက်လုံးများ ပြူးသွားရသည်။

အခြားသူများလည်း ထိုနည်းပညာရှင်မှာ အမျိုးသမီးလေး ဖြစ်နေ၍ အံ့သြနေကြသော်လည်း ချင်းလင်၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ အသိသာဆုံး ဖြစ်သည်။ ယန်ရွှယ်က သူမကို ချက်ချင်း မြင်လိုက်သော်လည်း လျစ်လျူရှုထားလိုက်သည်။ လုပ်စရာတွေ အများကြီး ရှိနေသဖြင့် အရေးမပါသူတစ်ယောက်အတွက် အချိန်မဖြုန်းလိုပေ။ လျန်ယွဲ့အယ၏ စကားကို နားထောင်ပြီးနောက် ယန်ရွှယ် အဖွဲ့သားများကို ပြုံးပြကာ ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။

"မိတ်ဆက်ပေးပါရစေ။ ကျွန်မက ယန်ရွှယ်ပါ၊ ကျင်းချွမ် မှိုစိုက်ပျိုးရေး အခြေစိုက်စခန်းရဲ့ နည်းပညာရှင်ပါ"

ထို့နောက် သူမဘက်မှ ကောချန်အန်းကို ညွှန်ပြကာ မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သည်။

"ဒါကတော့ ကျွန်မတို့ရဲ့ လေ့လာစောင့်ကြည့်ရေးမှူး ကောချန်အန်းပါ။ ကျွန်မ မရှိတဲ့အချိန် သိချင်တာရှိရင် သူ့ကို မေးလို့ရပါတယ်"

အဖွဲ့သားများမှာ ကျင်းချွမ် သစ်တောစခန်း၏ အရေးကြီးဆုံး နည်းပညာမှာ ဤလူငယ်နှစ်ဦး၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေသည်ကို မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်နေကြဆဲပင်။ သို့သော် ယန်ရွှယ်က သူတို့ကို စဉ်းစားရန် အချိန်အများကြီး မပေးခဲ့ပေ။

"ရှင်တို့ဆီ ပို့ထားတဲ့ လက်စွဲစာအုပ်တွေကို ဖတ်ပြီးပြီ မဟုတ်လား။ ကျွန်မ မေးခွန်း အနည်းငယ် မေးပါရစေ—သိတဲ့သူ ရှိရင် ဖြေပေးပါ"

သူမက အခြေခံအချက်များဖြစ်သော သစ်တုံးအမျိုးအစားနှင့် အရွယ်အစား၊ အပေါက်တူးရမည့် အနက်နှင့် အကွာအဝေး၊ အခေါက်ဖုံး အရွယ်အစား စသည်တို့ကို မေးမြန်းလိုက်သည်။

အားလုံးက ကြိုတင်လေ့လာထားသည်ကို အတည်ပြုပြီးနောက် သူမသည် သူတို့ကို အဖွဲ့ငယ်လေးများ ခွဲပေးကာ လက်တွေ့လုပ်ဆောင်စေပြီး အဖွဲ့တစ်ခုစီတွင် ကျင်းချွမ်မှ လူတစ်ဦးစီက ဦးဆောင်စေသည်။

သင်တန်းသားများမှာ မိမိတို့စခန်းမှ ရွေးချယ်ခံရသူများဖြစ်ပြီး ပြန်သင်ကြားပေးရမည့် တာဝန်ရှိသဖြင့် အလေးအနက်ထား သင်ယူကြသည်။ ချင်းလင် တစ်ယောက်သာ စိတ်မပါသလို ဖြစ်နေသည်။ စီမံကိန်း တာဝန်ခံမှာ ယန်ရွှယ် ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု သူမ လုံးဝမထင်ထားခဲ့ဘဲ၊ ယန်ရွှယ်က အရင်က ကိစ္စတွေကို မှတ်ထားပြီး သူမကို ဒုက္ခပေးမည်ကို စိုးရိမ်နေခြင်းဖြစ်သည်။ သူမ၏ စိတ်မပါမှုမှာ အလုပ်တွင် ပေါ်လွင်နေသဖြင့် ဟုန်ရှီး စခန်းမှ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က သူမကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ချင်းလင်၊ နေမကောင်းလို့လား"

ချင်းလင် သတိပြန်ဝင်လာပြီး "မဟုတ်ပါဘူး" ဟု ငြင်းကာ အခြားသူများ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို ဂရုတစိုက် လိုက်ကြည့်တော့သည်။

နေ့လယ်စာ စားချိန်တွင် သူမ အခွင့်အရေးရှာကာ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကို တိုးတိုးလေး မေးခဲ့သည်။"အဲဒီ အိုးထဲမှာ ဘာတွေပါသလဲဆိုတာ သေချာ မြင်လိုက်လား"

အခြားစခန်းများကလည်း မှိုမျိုးစေ့အပေါ် စိတ်ဝင်စားမှု မရှိသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ နည်းပညာက ကျင်းချွမ်လက်ထဲမှာ ရှိသည်။ ကျင်းချွမ်က သူတို့ကို မျိုးစေ့ရောင်းပေးလျှင် သူတို့ စိုက်ပျိုးနိုင်သည်။ သို့သော် သူတို့က ငြင်းလိုက်လျှင်ရော။ မြို့နယ် သစ်တောဦးစီးဌာန တစ်ခုတည်းအောက်တွင် ဖြစ်သဖြင့် ထိုသို့ဖြစ်နိုင်ခြေ နည်းသော်လည်း မည်သူက ပိုမသိချင်ဘဲ နေပါမည်နည်း။ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က ခေတ္တစဉ်းစားပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အများစုကတော့ သစ်သားမှုန့်တွေနဲ့ တူတယ်၊ ကျန်တာကတော့ ဆန်ဖွဲဖြစ်နိုင်တယ်။ အဲဒီထက် ပိုပြီးတော့တော့ မပြောတတ်ဘူး"

ချင်းလင်လည်း ထိုနှစ်မျိုးကိုသာ သတိထားမိခြင်းဖြစ်သည်။ "အဓိကကတော့ အဲဒီ အကြည်ရောင် အရာတွေ—မှိုမျှင်တွေ—ပဲ ဖြစ်ရမယ်"

ကံမကောင်းစွာဖြင့် သင်တန်းပြီးဆုံး၍ မျိုးစေ့များယူကာ အိမ်ပြန်ကြသည့်တိုင်အောင် မည်သူမျှ အသေးစိတ်ကို မသိခဲ့ကြပေ။ သူတို့သည် စိုက်ပျိုးခန်းထဲသို့ တစ်ခါသာ ခဏဝင်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအတောအတွင်း ချီဖန့်သည် မြို့ပေါ်သို့ နောက်ထပ် အလုပ်ကိစ္စ ခရီးထွက်ရန် ပစ္စည်းများ ပြင်ဆင်နေသည်။ သင်တန်းများ တရားဝင် မစတင်မီ စက်ပြင်အလုပ်ရုံမှ စက်ပြင်ဆရာများကို အရင်သင်ကြားပေးရန် လိုအပ်နေသည်။ တခြားမြို့နယ်က လူတွေ လာချိန်မှာ ဒေသခံတွေက ဘာမှမသိဘူးဆိုရင် အရှက်ရစရာ ဖြစ်လိမ့်မည်—ပြီးတော့ သူတစ်ယောက်တည်းလည်း အကုန်လုံးကို မနိုင်ပေ။

မထွက်ခွာမီ သူသည် သားလေးကို ချီကာ၊ နမ်းရန် ကြံစည်နေသကဲ့သို့ ကလေး၏ ဝိုင်းစက်သော မျက်နှာလေးကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သို့သော် ကလေးငယ်မှာ ဖခင်ဖြစ်သူ၏ အချစ်ကို စောင့်ဆိုင်းနိုင်စွမ်း မရှိပေ။ ချီဖန့်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ခဏလေးသာ နေပြီးနောက် ယန်ရွှယ်ထံသို့သာ လက်လှမ်းနေတော့သည်။

သို့သော် ချီဖန့် ထွက်သွားပြီး ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် ယန်ရွှယ် သတိထားမိသည်မှာ သူ အိမ်ပြန်ရောက်နေကျ အချိန်ရောက်လျှင် သားဖြစ်သူသည် တံခါးဘက်သို့ ခဏခဏ လှည့်ကြည့်နေတတ်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဖေဖေ့ကို စောင့်နေတာလား"

သူမ ကလေးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လှုပ်ယမ်းပေးလိုက်သည်။"ဟိုနေ့ကတော့ သူ့ကို အချီတောင် မခံဘူး၊ အခုကျမှ လွမ်းနေတာလား"

ကလေးငယ်မှာ ချီဖန့်နှင့် တူသော မျက်လုံးများဖြင့် သူမကို ကြည့်ကာ ဘာမှန်းမသိသော စကားလုံးများဖြင့် အသံထွက်နေသည်။

"ဖေဖေက နောက်နှစ်ရက်နေရင် အလုပ်က ပြန်လာတော့မှာပါ"

သူမသည် ကလေး၏ ပါးဖောင်းဖောင်းလေးကို နမ်းလိုက်ပြီး အနှီးလဲရန် လို၊ မလို စစ်ဆေးမည်အလုပ်တွင် အပြင်မှ တစ်စုံတစ်ယောက်က လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ ရောက်လာသူမှာ လျန်ယွဲ့အာ ဖြစ်သည်။ သူမသည် အထဲဝင်လာပြီး ဘာမှပင် မမေးရသေးမီမှာပင် အလောတကြီး ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့အဖေဆီကို ဖုန်းလာတယ်—ဟုန်ရှီး သစ်တောစခန်းကို ပို့လိုက်တဲ့ မှိုမျိုးစေ့တွေမှာ ပြဿနာ တက်နေပြီတဲ့!"

ဟုန်ရှီး သစ်တောစခန်းမှ အတွင်းရေးမှူးလျန်အား ကိုယ်တိုင် ဖုန်းဆက်လာပြီး လျန်ယွဲ့အာကလည်း သူမကို အထူးတလည် လာရှာသည်ဆိုလျှင် ၎င်းသည် သေချာပေါက် ကိစ္စအသေးအမွှား မဟုတ်ပေ။

ယန်ရွှယ်သည် သူမ၏ သားလေးကို ချက်ချင်း အောက်ချလိုက်သည်။ "ဘာပြဿနာဖြစ်လို့လဲ"

"ပို့လိုက်တဲ့ မှိုမျိုးစေ့တွေ ပုပ်ကုန်ပြီလို့ ပြောတယ်"

လျန်ယွဲ့အာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။"အဖေလည်း အသေးစိတ် မသိဘူး၊ အဲဒါကြောင့် နင်လာကြည့်ပေးဖို့ စောင့်နေတာ"

ယန်ရွှယ် နောက်ဖေးရှိ ဒုတိယအဘွားကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ "အဘွား၊ ကျွန်မ အရေးကြီးကိစ္စ ရှိလို့။ ယန်ယွီလေးကို ခဏ ကြည့်ပေးလို့ ရမလား"

ဒုတိယအဘွားက နောက်ဖေးမှ ပြန်ထူးသည်။ ယန်ရွှယ်သည် ကလေးကို ချော့မြှူကာ အဘွားယန် ပြန်ရောက်လာသည်အထိ စောင့်ပြီးမှ လျန်ယွဲ့အာနှင့်အတူ ထွက်လာခဲ့သည်။ စခန်းရုံးခန်းတွင် အတွင်းရေးမှူးလျန်က စောင့်နေပြီဖြစ်သည်။ သူမ ရောက်လာသည်နှင့် သူက ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်ကာ နံပါတ်နှိပ်လိုက်သည်။

"သူတို့ကိုပဲ တိုက်ရိုက် ရှင်းပြခိုင်းလိုက်မယ်"

ယန်ရွှယ် ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။ ဖုန်းလိုင်းရသွားပြီး အတွင်းရေးမှူးလျန် စကားပြောပြီးသောအခါ သူမ ဖုန်းလက်ခံစကားပြောစက်ကို ယူလိုက်သည်။

"ဟယ်လို၊ နည်းပညာရှင်ယန်"

တစ်ဖက်မှ လေသံက ယဉ်ကျေးလှသည်။ "အခြေအနေက ဒီလိုပါ—ကျွန်တော်တို့က စိုက်တာ နည်းနည်းနှေးနေတော့ မျိုးစေ့အချို့က မသုံးရသေးဘူး။ ဒီနေ့ စိုက်ဖို့အတွက် အိုးတွေကို ဖွင့်လိုက်တဲ့အခါ အထဲမှာ မှိုလိုမျိုး အရာတွေ ပေါက်နေတာ သတိထားမိလို့ပါ။ ဒါက ပုံမှန်ပဲလားလို့ မေးချင်လို့ပါ"

မှို ပေါက်ခြင်းမှာ သေချာပေါက် ပုံမှန်မဟုတ်ပေ—၎င်းသည် ပိုးဝင်ညစ်ညမ်းခြင်းကို ညွှန်ပြနေသည်။ သို့သော် စမ်းသပ်စိုက်ပျိုးရေးအတွက် ပေးထားသော မျိုးစေ့များသည် တင်းကျပ်သော အရည်အသွေး စစ်ဆေးမှုကို ဖြတ်ကျော်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပိုးဝင်နိုင်ပါမည်နည်း။

ယန်ရွှယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သော်လည်း လေသံကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားသည်။"အဲဒီမှိုက ကြည့်ရတာ ဘယ်လိုမျိုးလဲ။ ဖော်ပြပေးလို့ ရမလား"

"ရှင်းပြရတာ ခက်တယ်"

ထိုအမျိုးသားက ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ အိုးတွေ အများကြီးမှာ ဖြစ်နေတာ။ နည်းပညာရှင်ယန်၊ ကိုယ်တိုင် လာကြည့်ပေးသင့်တယ်"

"အိုးတွေ အများကြီးမှာလား"

၎င်းက ပို၍ပင် အဓိပ္ပာယ်မရှိ ဖြစ်သွားစေသည်။ ရာသီဥတုက မပူသေးသလို၊ သိုလှောင်မှု မှားယွင်းခဲ့လျှင်ပင် ဤရာသီသည် မှိုများ အကြီးအကျယ် ပေါက်ဖွားတတ်သော ရာသီမဟုတ်ပေ။

သို့သော် ထိုအမျိုးသားက အတည်ပြုသည်။"ဟုတ်တယ်၊ အများကြီးပဲ—အနည်းဆုံး အိုး တစ်ရာ၊ နှစ်ရာလောက် ရှိမယ်"

၎င်းသည် တကယ်ပင် များပြားသော ပမာဏ ဖြစ်သည်။ ယန်ရွှယ်၏ မျက်နှာ ပျက်ယွင်းသွားခဲ့သည်။"ကောင်းပါပြီ၊ ကျွန်မ အခုချက်ချင်း လာခဲ့မယ်"

သူမ ဖုန်းကို အတွင်းရေးမှူ လျန်ထံ ပြန်ပေးလိုက်ရာ သူက ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။

"လိုက်ပို့ပေးဖို့ သုံးဘီးစီစဉ်ပေးမယ်"

ကျင်းချွမ်နှင့် ဟုန်ရှီး သစ်တောစခန်းတို့မှာ ကျဉ်းမြောင်းသော ရထားလမ်းကြောင်း တစ်ခုတည်းပေါ်တွင် ရှိသော်လည်း အကွာအဝေးမှာ မနီးပေ—လမ်းလျှောက်လျှင် အနည်းဆုံး တစ်နာရီ သို့မဟုတ် နှစ်နာရီ ကြာမည်ဖြစ်သည်။ ယန်ရွှယ် မငြင်းလိုက်ပေ။ ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် လျန်ယွဲ့အာဘက် လှည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"အစ်မယွဲ့အာ၊ ကျွန်မအတွက် ကောချန်အန်းကို သွားခေါ်ပေးလို့ ရမလား"

သူမသည် ကောချန်အန်းကို နည်းပညာပိုင်းဆိုင်ရာ တာဝန်ယူနိုင်ရန် လေ့ကျင့်ပေးနေခြင်းဖြစ်ရာ နောင်တွင် ဤကဲ့သို့သော အရေးပေါ် အခြေအနေများကို သူ ကိုင်တွယ်တတ်ရန် လိုအပ်သည်။ အတွေ့အကြုံရှိထားခြင်းက မမှားပေ။ မကြာမီ ကောချန်အန်း အပြေးအလွှား ရောက်လာပြီးနောက် သုံးဘီးလည်း အသင့်ဖြစ်ပြီပင်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် ဟုန်ရှီး သစ်တောစခန်းသို့ တည့်တည့် ဦးတည်ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။

မျိုးစေ့များ ပျက်စီးသွားသဖြင့် ဟုန်ရှီးဘက်က သူတို့ထက် ပို၍ စိုးရိမ်နေကြသည်။ ရထားလမ်းဘေးတွင် ကြိုစောင့်ရန် လူတစ်ယောက်ကိုပင် လွှတ်ထားသည်။ ကောချန်အန်း၏ ခြေထောက် မသန်သည်ကို သတိထားမိသောအခါ ထိုသူက မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်သွားသော်လည်း ဘာမှမပြောဘဲ မှိုစိုက်ပျိုးရေး လုပ်ငန်းခွင်သို့ လမ်းပြခေါ်ဆောင်သွားသည်။

အဝေးမှပင် ဟုန်ရှီး၏ စိုက်ပျိုးရေး ဧရိယာမှ အုတ်တံတိုင်းများကို ယန်ရွှယ် မြင်လိုက်ရသဖြင့် မမေးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

"ဒီနေရာကို ဘယ်သူ ရွေးတာလဲ"

ဟုန်ရှီးနှင့် ကျင်းချွမ်ကြား ဆက်ဆံရေးမှာ အေးစက်စက်ဖြစ်သဖြင့် နေရာရွေးချယ်မှုတွင် သူမကို မတိုင်ပင်ခဲ့ကြပေ။ သို့သော် အဓိက သတိထားရမည့် အချက်များကိုတော့ သူမ မျှဝေပေးခဲ့ပြီးသား ဖြစ်သည်—ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလိုနေရာမျိုးကို ရွေးနိုင်ကြတာလဲ။ တောင်စောင်းနှင့် လူနေရပ်ကွက်ကို မှီထားပြီး သတ်မှတ်ချက်အတိုင်း တောင်ဘက်သို့ မျက်နှာမူထားသော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင် မြေမျက်နှာသွင်ပြင်နှင့် အဆောက်အဦးများက လေဝင်လေထွက်ကို ပိတ်ဆို့နေသည်။

၎င်းကို သူတို့ အတွင်းရေးမှူး ကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ထိုသူက ပြောသောအခါ ယန်ရွှယ် ဘာမှမပြောတော့ပေ—အဆောက်အဦးက ဆောက်ပြီးနေပြီ မဟုတ်လား။ လုပ်ငန်းခွင်တွင် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်နှင့် ချင်းလင်တို့က စောင့်နေကြပြီး အသက် ၄၀ ကျော် အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့်အတူ ရှိနေကြကာ ထိုသူမှာ ဟုန်ရှီး၏ မှိုစိုက်ပျိုးရေး တာဝန်ခံ ဖြစ်ကြောင်း မိတ်ဆက်ပေးသည်။

ယန်ရွှယ်၊ ကောချန်အန်းတို့နှင့် စကားအနည်းငယ် ပြောပြီးနောက် ထိုအမျိုးသားက အခြေအနေကို ရှင်းပြရန် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကို လွှဲပေးလိုက်သည်—ကြည့်ရသည်မှာ သူကိုယ်တိုင် ထုတ်လုပ်မှုပိုင်းတွင် တိုက်ရိုက် မပါဝင်ပုံရသည်။ ဒီခေတ်မှာတော့ တပ်မဟာ အတွင်းရေးမှူး အများစုပင် အချိန်ပိုင်းသာ အလုပ်လုပ်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ယန်ရွှယ်က တည့်တည့်မေးရန် ကြံသော်လည်း အခုတော့ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဘက် လှည့်လိုက်ရသည်။ သူမ သူ့ကို မေးမြန်းနေစဉ် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်သည်။

"ဒီမှာ လက်ဆေးတဲ့နေရာက ဘယ်မှာလဲ"

အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က နံရံဘေးရှိ ဇလုံများကို ညွှန်ပြပြီး သူမအတွက် ရေအသစ်ပင် ခပ်ပေးသည်။ လက်ဆေးပြီးနောက် ယန်ရွှယ်သည် အယ်လ်ကိုဟောဖြင့် သေချာသုတ်ပြီးမှ မျိုးစေ့များ သိုလှောင်ထားသော အခန်းထဲသို့ ဝင်ခဲ့သည်။

အတွင်းထဲတွင် ကြမ်းပြင်ပေါ်၌ စီထားသော ဖန်အိုးတန်းများကို သူမ တွေ့လိုက်ရသည်—အိုးအတော်များများတွင် မှိုများ ပေါက်နေသည်မှာ သိသာလှသည်။ ယန်ရွှယ် ဒူးထောက်ကာ စစ်ဆေးကြည့်သည်။ မှိုမျှင်ဖြူဖြူ စိမ်းစိမ်းများမှာ သေချာပေါက် ပိုးဝင်ခြင်းပင်။

"ထရိုင်ကိုဒါးမား (Trichoderma) နဲ့ တူတယ်"

ကောချန်အန်းက သူ၏ ကောင်းသော ခြေထောက်ကို အားပြုလျက် အိုးများကို စစ်ဆေးရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

မှိုစိုက်ပျိုးရေးလုပ်ငန်း တိုးချဲ့ရန် ဆုံးဖြတ်ပြီးကတည်းက ယန်ရွှယ်သည် ချူမင်လီထံမှ မှိုနှင့် ပတ်သက်သော စာအုပ်များ တောင်းထားခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး လေ့လာထားကြသဖြင့် ပြဿနာကို မှတ်မိကြခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ၎င်းက ပို၍ နားမလည်နိုင်စရာ ဖြစ်စေသည်—ထရိုင်ကိုဒါးမားသည် အပူချိန်နှင့် စိုထိုင်းဆ မြင့်မားသော နေရာတွင် ပေါက်ဖွားတတ်ပြီး အခုက ဧပြီလနှောင်းပိုင်းသာ ရှိသေးသည်။ ပူသည့်အဆင့်သို့ မရောက်သေးပေ။

ယန်ရွှယ် အခန်းကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ "မျိုးစေ့တွေကို ဒီမှာပဲ တစ်ချိန်လုံး ထားတာလား"

"ဟုတ်ပါတယ်" အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က ပြောလိုက်သည်။ "သယ်လာကတည်းက ဒီမှာပဲ ထားတာ၊ ဘယ်သူမှ မကိုင်ရသေးဘူး"

"မဖြစ်နိုင်တာ" ယန်ရွှယ် ပြန်ချေပခဲ့သည်။ "ဒီအခန်းက နေ့ဘက်မှာတောင် ၁၀ ဒီဂရီ စင်တီဂရိတ်ထက် မပိုဘူး၊ ညဘက်ဆို ပိုအေးမယ်။ ဒီလိုနေရာမှာ ထရိုင်ကိုဒါးမား မပေါက်နိုင်ဘူး"

ကောချန်အန်းက ထိုအမျိုးသားကို စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီမှိုက လေထဲကနေတစ်ဆင့် ပြန့်တာ၊ ပြီးတော့ နွေးထွေးစိုစွတ်တဲ့ အခြေအနေမျိုး လိုအပ်တယ်"

သူတို့၏ စူးစိုက်ကြည့်မှုကြောင့် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် တွန့်ဆုတ်သွားသည်။ "ဒီမှာပဲ ထားတာပါ။ ဒီမှာမထားရင် ဘယ်မှာ သွားထားရမှာလဲ"

ယန်ရွှယ်နှင့် ကောချန်အန်း အကြည့်ချင်း ဆုံသွားကြသည်—တစ်ခုခုတော့ လွဲနေပြီ။

သူတို့ ထပ်ပြီး မမေးမြန်းရသေးမီမှာပင် အသံတစ်ခု ကြားဖြတ်ထွက်လာသည်။ "သူတို့ ပစ္စည်းက အပြစ်အနာအဆာ ပါနေတာကို အခုတော့ ကျွန်မတို့ သိုလှောင်တာကို အပြစ်တင်နေကြပြီ"

၎င်းမှာ ချင်းလင် ဖြစ်သည်။ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က သူမကို အသံတိုးတိုးဖြင့် သတိပေးခဲ့သည်။"ချင်းလင်"

သို့သော် သူမက နှာခေါင်းရှုံ့ခဲ့သည်။ "ဘာလဲ။ အမှန်ပဲလေ။ သူတို့ မျိုးစေ့တွေက အစကတည်းက မကောင်းတာ။"

သူမ အိုးများကို လက်ညှိုးထိုးပြခဲ့သည်။"မကောင်းလို့ပေါ့၊ မဟုတ်ရင် မကိုင်ဘဲထားတဲ့ အိုးတွေက ဘာလို့ ရုတ်တရက် မှိုပေါက်ရမှာလဲ"

"ချင်းလင်!" အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်၏ အသံ မာသွားသည်။ "နည်းပညာရှင်ယန်က လာကူညီတာလေ။ စကားပြောတာ ဆင်ခြင်ဦး"

"ကူညီတာလား"

ချင်းလင်က ယန်ရွှယ်ကို စိုက်ကြည့်ခဲ့သည်။ "အရင်က ကဗျာရွတ်ဆိုပွဲမှာ ကျွန်မက သူ့ကို စိန်ခေါ်ခဲ့လို့ သူ စိတ်ဆိုးနေတုန်း ဖြစ်မှာပေါ့။ ဒါက လက်စားချေတာပဲ—ကျွန်မတို့ကို တမင်တကာ မျိုးစေ့အပုပ်တွေ ရောင်းတာ!"

ထိုစွပ်စွဲချက်က လေထဲတွင် ဝဲပျံသွားသည်။ ကဗျာရွတ်ဆိုပွဲ ကိစ္စကို မသိသော ကောချန်အန်း မျက်နှာပျက်သွားသည်။

"စကားကို ဆင်ခြင်ပြောပါ။ ကျွန်တော်တို့ စမ်းသပ်စိုက်ပျိုးရေး လုပ်ငန်းက ပိုးဝင်နေတဲ့ မျိုးစေ့တွေကို မရောင်းဘူး။ ပြဿနာရှိရင် စိုက်ပျိုးနေတုန်းမှာတင် သိသာတယ်—မယုံရင် တခြားစိုက်ခင်းတွေကို သွားမေးကြည့်လိုက်"

"တခြားစိုက်ခင်းတွေက ကောင်းတာရပြီး ကျွန်မတို့ကျမှ ဒီလိုဖြစ်ရတာလား"

ချင်းလင်က ရန်လိုသော လေသံဖြင့် ပြန်အော်သည်။ ထိုဆူညံသံကြောင့် တာဝန်ခံ အမျိုးသား ပြန်ရောက်လာသည်။

"ဘာဖြစ်နေတာလဲ"

ယန်ရွှယ် သို့မဟုတ် ကောချန်အန်း စကားမပြောရသေးမီမှာပင် ချင်းလင်က ကြေညာလိုက်သည်။ "ကျင်းချွမ်က ကျွန်မတို့ကို မျိုးစေ့အပုပ်တွေ ရောင်းပြီး အခုတော့ ခေါင်းမခံဘူးဖြစ်နေတာ"

ထိုအမျိုးသား မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။"ဒါက ပြင်းထန်တဲ့ စွပ်စွဲချက်ပဲ။ ရကတည်းက ပုပ်နေတာ သေချာလို့လား"

"မသေချာရင် ကျွန်မတို့ဘာသာ ဖျက်ဆီးပါ့မလား" ချင်းလင် ပြန်ပြောလိုက်သည်။"ဘယ်သူက ယွမ် တစ်ရာကျော်တန်တဲ့ ကိုယ့်ပစ္စည်းကိုယ် ဖျက်ဆီးပါ့မလဲ"

"အင်း... အဲဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ"

ထိုအမျိုးသားက တွေးတောရင်း ယန်ရွှယ်ဘက် လှည့်လာသည်။ "နည်းပညာရှင်ယန်၊ ဒါကို ဘယ်လို ဖြေရှင်းပေးမလဲ"

"ကျွန်တော် ထင်တာတော့ ဒါက နားလည်မှုလွဲတာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဘယ်သူက ယွမ် တစ်ရာကျော်တန်တဲ့ ပစ္စည်းအပုပ်တွေကို တမင်ရောင်းပါ့မလဲ။ သတိမထားမိလို့ ပါသွားတာ ဖြစ်မှာပါ"

အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က အခြေအနေကို ထိန်းရန် ကြိုးစားသည်။ ချင်းလင်က ထိုစကားကို နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ပြန်ပြောရန် ပြင်သော်လည်း ခေါင်းဆောင်၏ စူးစိုက်ကြည့်မှုကြောင့် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားလိုက်ရသည်။

ယန်ရွှယ်သည် သူတို့၏ သရုပ်ဆောင်မှုများကို ကြည့်နေသည်—တစ်ယောက်က လူကောင်းလုပ်ပြီး တစ်ယောက်က ရန်တွေ့နေသည်။ သူတို့ ပြောပြီးမှ သူမ တာဝန်ခံကို မေးလိုက်သည်။

"ဒါကို ဘယ်လို ဖြေရှင်းစေချင်လဲ"

"ကျွန်တော် ထင်တာကတော့ ဒါကို သီးသန့်ပဲ ဖြေရှင်းတာ အကောင်းဆုံးပါ" တာဝန်ခံက ပြန်ဖြေခဲ့သည်။