အခန်း (၁၅၆)

အယ်ဒီတာသည် မျက်မှန်ကို ပြင်တပ်ကာ သစ်တုံးများကို စနစ်တကျ စီထားသည့် အဖြူအမည်း ဓာတ်ပုံများကို သေချာစွာ ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

"ဒါက သူတို့စိုက်တဲ့ မှိုတွေပေါ့"

"သစ်တုံးတွေကို အပေါက်ဖောက်ပြီး စိုက်ပျိုးရတာပါ။"

သတင်းထောက်က နောက်ထပ် ဓာတ်ပုံတစ်ပုံကို လှန်ပြသည်။"တွေ့လား။ ဒီလိုမျိုးပါ။"

အယ်ဒီတာက အပေါက်များကို သေချာကြည့်ရာ တစ်ခုခု ထည့်သွင်းထားသည်မှာ ထင်ရှားသော်လည်း မှိုမှာမူ မထွက်ရှိသေးပေ။ မေးမြန်းကြည့်သောအခါမှ ကြီးထွားမှု ကာလ အစပိုင်းသာ ရှိသေးကြောင်း သိရှိရသည်။

"အသုံးမဝင်တဲ့ အရာကို ရတနာအဖြစ် ပြောင်းလဲတာ၊ တီထွင်ကြံဆတာ... ဒါက ဆိုရှယ်လစ်စနစ် တည်ဆောက်ရေးနဲ့ အံဝင်ခွင်ကျ ဖြစ်တယ်။ နေရာကောင်းပေးပြီး ဖော်ပြရမယ်။"

ရှေ့ဆုံးစာမျက်နှာမှာ ပါတီ၏ လမ်းညွှန်ချက်များအတွက် သီးသန့်ဖြစ်သော်လည်း ယခုသတင်းနှစ်ခုတွင် မည်သည့်အရာကို ဦးစားပေးရမည်နည်း။ နှစ်ခုစလုံးမှာ လူငယ်ရှေ့ဆောင်များ ဖြစ်ကြသည်—တစ်ဦးက နိုင်ငံတော် တည်ဆောက်ရေးတွင် ပါဝင်နေပြီး၊ နောက်တစ်ဦးက ဒေသခံတို့၏ ဘဝကို ပြောင်းလဲပေးနေသည်။

အယ်ဒီတာက ချန်ရွှေ့သို့ ဖုန်းဆက်မေးမြန်းရန် ဝေခွဲမရဖြစ်နေစဉ် သတင်းထောက်က ရုတ်တရက် ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"ဪ... မေ့လို့၊ အဲဒီနှစ်ယောက်က ဇနီးမောင်နှံတွေပါ။"

အချိန်ကိုက်ပင် ဖြစ်သည်။ အယ်ဒီတာချုပ်က သူ့ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သတင်းနှစ်ခုကို ပေါင်းစည်းကာ 'အတူတကွ တိုးတက်အောင်မြင်နေသော တော်လှန်ရေးသမား ဇနီးမောင်နှံ' ဟူသော ခေါင်းစဉ်ဖြင့် နေရာကျယ်ကျယ် ပေးလိုက်တော့သည်။

ထိုအပတ် ပြည်နယ်သတင်းစာ ထွက်ရှိလာသည့်အခါတွင်မူ ရှေ့ဆုံးစာမျက်နှာပြီးလျှင် အာရုံအဖမ်းစားဆုံးမှာ ဘေးချင်းယှဉ် ထားရှိသော ဓာတ်ပုံနှစ်ပုံပင် ဖြစ်သည်။ ဓာတ်ပုံထဲမှ အမျိုးသားသည် ခန့်ညားထည်ဝါပြီး သံမဏိစက်ကြီး ရှေ့တွင် ဂုဏ်ယူစွာ ရပ်နေသည်။ အမျိုးသမီးမှာမူ လှပကျော့ရှင်းပြီး သစ်တုံးများကြားတွင် နေရာယူထားသည်။

အကြောင်းအရာမှာ ဒဏ္ဍာရီတစ်ခုကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ ထရပ်တာကို မြေထိုးစက်အဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်သည်ဆိုသည်မှာလည်းကောင်း၊ မှိုကို မိမိဘာသာ စိုက်ပျိုးနိုင်သည်ဆိုသည်မှာလည်းကောင်း စာဖတ်သူတို့အတွက် မယုံနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေကြသည်။ ပြင်ပလူတို့အတွက်မူ လုပ်ဇာတ်သဖွယ် ဖြစ်နေနိုင်သော်လည်း ချန်ရွှေ့မှ လူတို့အတွက်မူ အကြီးမားဆုံးသော ဂုဏ်ယူမှုပင် ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့သော နေရာလေးမှ ပြည်နယ်သတင်းစာတွင် ပါဝင်ခွင့်ရရန်မှာ အလွန်ခဲယဉ်းလှပေသည်။

ရှန်ရှို့ဖန်သည် ဈေးတွင် ကြက်ပေါက်များ ရောင်းချပြီး အပြန်တွင် အိမ်နီးချင်းတစ်ဦးနှင့် ဆုံခဲ့သည်။

"ကျင်းချွမ်သစ်တောစခန်းက နင့်တူမလေးက တော်တော်တော်တယ်နော်"

"ဟုတ်တယ်၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ"

အိမ်နီးချင်းက အကူအညီ တစ်ခုခု တောင်းခံမည်ဟု ထင်မှတ်နေသော်လည်း ထိုအမျိုးသမီးက ထပ်မေးခဲ့သည်။ "သူ့နာမည်က ယန်ရွှယ် မဟုတ်လား"

ရှန်ရှို့ဖန် အံ့သြသွားရသည်၊ သူမသည် ယန်ရွှယ်၏ အမည်ကို ပြောပြခဲ့ဖူးသည်ဟု မမှတ်မိတော့ပေ။ သို့သော် ခေါင်းညိမ့်ပြလိုက်သည့်အခါ အမျိုးသမီးက အော်ဟစ်ပြောဆိုလိုက်သည်။

"နင့်တူမ သတင်းစာထဲ ပါလာပြီ! စာတိုက်ရှေ့က ပြည်နယ်နေ့စဉ် သတင်းစာမှာလေ!"

"တကယ်လား?"

ရှန်ရှို့ဖန် မှင်သက်သွားပြီး လက်ထဲမှ ခြင်းတောင်းကို ပြင်ကိုင်ကာ စာတိုက်ဆီသို့ ပြေးတော့သည်။ ထိုခေတ်က သတင်းစာသည် ကမ္ဘာ့သတင်းများကို သိရှိရန် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းဖြစ်သည်။ ရေဒီယိုမှာ ပိုမြန်ဆန်သော်လည်း အိမ်တိုင်းတွင် မရှိကြပေ။ ထို့ကြောင့် ဌာနတိုင်းသည် စာတိုက်မှတစ်ဆင့် သတင်းစာမှာယူပြီး ရုံးများတွင် ထားရှိသလို အများပြည်သူ ဖတ်ရှုနိုင်ရန် မြေစိုက်ဘုတ်များတွင်လည်း ကပ်ထားတတ်ကြသည်။

ရှန်ရှို့ဖန် ရောက်ရှိသွားသည့်အခါ လူများစွာ စုဝေးနေပြီဖြစ်သည်။ "ငါတို့တော့ ဟုတ်နေပြီ—ချန်ရွှေ့က ပြည်နယ်သတင်းစာထဲ ပါသွားပြီ!" ဟူသော အသံများကို ကြားနေရသည်။ သို့သော် လူများလွန်းပြီး ခြင်းတောင်းနှင့် ဖြစ်သဖြင့် သူမသည် တိုးမပေါက်ပေ။ စိတ်ပျက်စွာဖြင့် သူမသည် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ အလုပ်ရုံဆီသို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင်မူ လူအနည်းငယ်သာ ရှိသည်။

သူမ၏ ခင်ပွန်းနှင့် တွေ့ဆုံသည့်အခါ သူက မေးခဲ့သည်။ "မင်း ဒီကို ဘာလာလုပ်တာလဲ? ငါ အလုပ်ဆင်းတော့မှာ"

"ရှင့်ကို လာရှာတယ် ထင်နေလား။ ဒီနေ့ သတင်းစာ ကြည့်ပြီးပြီလား။ ယန်ရွှယ် သတင်းစာထဲ ပါတယ်!" သူမ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ယန်ရွှယ် ပါတယ် ဟုတ်လား?"

သူသည်လည်း မဖတ်ရသေးသဖြင့် ချက်ချင်း ပြန်လှည့်ကြည့်ရသည်။

ထိုနေရာတွင် လူနည်းပါးသဖြင့် သူတို့ သေချာစွာ ကြည့်ရှုခွင့် ရခဲ့သည်။ ယန်ရွှယ်ရော ချီဖန့်ပါ ပါဝင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒါကို အမှတ်တရ သိမ်းဆည်းထားရမယ်။"

ရှန်ရှို့ဖန်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် သတင်းစာကို အကြိမ်ကြိမ် ဖတ်ရှုပြီးနောက် ပိုက်ဆံအိတ်ထဲမှ ပိုက်ဆံထုတ်ကာ သတင်းစာ တစ်စောင် ဝယ်ယူလိုက်သည်။

သတင်းစာတွင် ဖော်ပြခံရသည့် စက်ပြင်အလုပ်ရုံနှင့် ကျင်းချွမ်သစ်တောစခန်းတို့မှာ သတင်းစာများ အပိုမှာယူကြသည်။ အတွင်းရေးမှူးလျန်မှာမူ သူ၏ ရုံးခန်းတွင် တစ်စောင် အမြဲထားရှိသည်။ သစ်တောစခန်းလေးတစ်ခု ပြည်နယ်သတင်းစာတွင် ပါဝင်ခွင့်ရရန်မှာ တစ်သက်တွင် တစ်ခါ ကြုံခဲလှသော ကိစ္စဖြစ်သည်။ အလုပ်သမားတို့၏ မိသားစုဝင်များ စာမတတ်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အတွင်းရေးမှူးလျန်သည် စခန်း၏ အသံချဲ့စက်မှ ဆောင်းပါးကို အကြိမ်ကြိမ် ကြေညာပေးခဲ့သည်။

မကြာမီတွင် နည်းပညာရှင်ယန်နှင့် ဆရာကြီးချီဖန့်တို့ သတင်းစာတွင် ပါဝင်သွားသည်ကို တစ်စခန်းလုံး သိရှိသွားကြသလို ပြည်နယ်တစ်ခုလုံးကလည်း ၎င်းတို့ မည်မျှပင် တော်ကြောင်း သိရှိသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။ တစ်ရက်တွင် ယန်ကျိအန်းသည် ကျောင်းမှအပြန်တွင် ယန်ရွှယ်ကို လာရောက်ပြောပြသည်။

"အတန်းထဲက သူငယ်ချင်းတွေက မမနဲ့ အစ်ကိုချီဖန့်လို နည်းပညာရှင် ဖြစ်ချင်တယ်ဆိုပြီး စာစီစာကုံးတွေ ရေးနေကြတယ်"

သို့သော် လူတိုင်းက ဝမ်းသာနေကြသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ ချင်းလင်သည် သတင်းစာကို မြင်တွေ့ပြီး မျက်နှာ ပျက်သွားသည်။ သူမ ဝက်စာကျွေးရင်းဖြင့် ဒေါသတကြီး ခွက်ကို ဆောင့်ချလိုက်ရာ ဝက်စာများ ဖိတ်စင်သွားခဲ့သည်။

"နင် အလုပ်လုပ်တတ်ရဲ့လား။ ပြောင်းဖူးခွံတွေကလည်း အစာပဲလေ!"

အနားမှ အလုပ်သမားက ဆူပူခဲ့သည်။ နောက်တစ်ဦးကလည်း လှောင်ပြောင်ခဲ့သည်။ "သူမက ငါတို့လိုမှ မဟုတ်တာ။ အရင်က အလုပ်သမား အစစ်လေ၊ ဒီလို အလုပ်ကြမ်းတွေ ဘယ်လုပ်ဖူးမှာလဲ"

ချင်းလင်သည် အရင်က သစ်တုံးတိုင်းတာသည့် အလုပ်ကို လုပ်ကိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အလုပ်မှာ လွယ်ကူသော်လည်း လစာနည်းပါးပြီး ဆောင်းရာသီတွင် နှင်းထဲတွင် ရပ်နေရသဖြင့် သူမသည် နည်းလမ်းရှာကာ မှိုစိုက်ပျိုးရေးအဖွဲ့သို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါတွင်မူ ယန်ရွှယ်ကြောင့် အလုပ်ပြုတ်ပြီး ဝက်စာကျွေးရသည့် ယာယီအလုပ်သမား ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

အတွင်းရေးမှူးကျောက်နှင့် သူလွှတ်လိုက်သော အသုံးမကျသည့် နျိုလိုင်ဝမ်တို့ကလည်း ပြဿနာဖြစ်သည့်အခါ သူမအပေါ် အကုန်ပုံချကာ ၎င်းတို့နှင့် မဆိုင်သကဲ့သို့ ပြုမူနေကြသည်။ စခန်းမှ လူများကလည်း အရှုံးပေါ်သည့်အတွက် သူမကိုသာ အပြစ်တင်ကာ အတင်းအဖျင်း ပြောဆိုနေကြသည်...

ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် ချင်းလင်သည် ညဘက်တွင် အိပ်မပျော်ဘဲ နောက်ဆုံးတွင် ခိုးထွက်ခဲ့သည်။ နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် အတွင်းရေးမှူးကျောက်၏ ဇနီး တံခါးဖွင့်လိုက်သည့်အခါ ရွံရှာဖွယ်ရာ အနံ့ကြောင့် နောက်တွန့်သွားခဲ့ရသည်။ "ဘယ်သူက ငါ့တံခါးဝမှာ အညစ်အကြေးရေတွေ လာလောင်းသွားတာလဲ?!"

သတင်းစာ ဂယက်များ ငြိမ်သက်သွားသော်လည်း အတွင်းရေးမှူးကျောက်၏ အိမ်ရှေ့တွင်မူ အနံ့မှာ ကျန်ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ အထပ်ထပ် ဆေးကြောသော်လည်း အနံ့မှာ မပျောက်ကွယ်ပေ။

ဤအတောအတွင်း ချူမင်လီထံသို့ အခြားမြို့များမှ ထရပ်တာ ပြုပြင်ရန်အတွက် ဖုန်းများ အဆက်မပြတ် ရောက်ရှိလာသည်။ ဇွန်လ အစောပိုင်းတွင် သူသည် ဒုတိယအကြိမ် သင်တန်းကို စီစဉ်ခဲ့သည်။

ပြုပြင်ရေး တောင်းဆိုချက်များအပြင် ကရိန်းတစ်ခုကိုပါ မွမ်းမံပေးရန် အခကြေးငွေဖြင့် လာရောက်အပ်နှံကြသည်။ အလုပ်မှာ အရေးကြီးသဖြင့် ချီဖန့်သည် အိမ်တွင် ရက်အနည်းငယ်သာ နေထိုင်ရပြီး မြို့သို့ ပြန်လည်သွားရောက်ရပြန်သည်။

သူ အလုပ်ပြီးမြောက်၍ ပြန်လာသည့်အချိန်တွင်မူ သူတို့၏ သားလေးမှာ မိမိဘာသာ ထိုင်နိုင်နေပြီ ဖြစ်သလို ယန်ရွှယ်၏ မှိုများမှာလည်း ရိတ်သိမ်းချိန် ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ မနှစ်ကထက် အထွက်နှုန်း သိသိသာသာ ပိုလာသဖြင့် ယန်ရွှယ်သည် လူပိုငှားရမ်းရသည်။ သူမကိုယ်တိုင်လည်း နံနက်စောစောထ၍ ရိတ်သိမ်းမှုကို ကြီးကြပ်ရသည်။

သူမသည် ဈေးနှုန်းသတ်မှတ်ရန် ခရိုင်ကူးသန်း ရောင်းဝယ်ရေးဌာနသို့ သွားရောက်သည့်အခါ လူတစ်ဦးက မှတ်မိသွားသည်။

"ရှင် သတင်းစာထဲက တစ်ယောက် မဟုတ်လား"

ယန်ရွှယ်သည် လှပသည့်အပြင် မှိုဈေးနှုန်းအကြောင်း လာရောက်မေးမြန်းသည့် ပထမဆုံးသူ ဖြစ်သဖြင့် မှတ်မိရန် လွယ်ကူလှသည်။

သို့သော် ယခုနှစ်တွင်မူ ဈေးနှုန်းများမှာ အရင်ကဲ့သို့ မမြင့်မားတော့ပေ—အထွက်နှုန်းများ များပြားလာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဌာနမှ လက်လီဈေးကို ၁၀ ပြား လျှော့ချကာ ၃ ယွမ် ၄၀ ပြား သတ်မှတ်လိုက်ပြီး၊ လက်ကားဈေးကို ၉ ပြား လျှော့ချကာ ၃ ယွမ် ၁၈ ပြား သတ်မှတ်လိုက်သည်။ သို့သော် အရည်အသွေးမှာမူ အလွန်ကောင်းမွန်ကြောင်း အသိအမှတ်ပြုကြသည်။

ယန်ရွှယ်သည် ဤအချက်ကို ကြိုတင်တွေးဆထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ အခြားစခန်းများ စတင်မစိုက်ပျိုးသေးလျှင်ပင် မနှစ်က ရောင်းအားကောင်းခဲ့သဖြင့် ဈေးနှုန်းကျဆင်းမည်မှာ သေချာလှသည်။

သို့သော် လျိုဝေကောသည် ဈေးနှုန်းအသစ်များဖြင့် သမဝါယမဆိုင်နှင့် ကုန်စုံဆိုင်များသို့ သွားရောက်ညှိနှိုင်းသည့်အခါ ကုန်စုံဆိုင်မှ ဝန်ထမ်းများက အံ့သြတကြီးဖြင့် မေးမြန်းကြသည်။

"အော်ဒါတွေ မှာပြီးပြီ မဟုတ်လား။ ခင်ဗျား ဘာလို့ ထပ်ရောက်လာတာလဲ"

"အော်ဒါ မှာပြီးသား ဟုတ်လား"

လျိုဝေကောသည် သူ၏ အံ့အားသင့်မှုကို မဖုံးကွယ်နိုင်တော့ပေ။

"ဘယ်တုန်းက မှာလိုက်တာလဲ"

"မနေ့တင်ပဲလေ။ ခင်ဗျားတို့ သစ်တောစခန်းက တခြား အရောင်းဝန်ထမ်း တစ်ယောက် လာရောင်းသွားတာ မဟုတ်ဘူးလား"

"ကျွန်တော်တို့ စခန်းမှာ အရောင်းဝန်ထမ်းဆိုလို့ ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း ရှိတာပါ" လျိုဝေကော ပြောလိုက်သည်။

လွန်ခဲ့သည့် တစ်နှစ်ပတ်လုံး ခရီးသွားလာရင်း အတွေ့အကြုံများ ရရှိခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်၊ သူသည် အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင်ပင် တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်သည်။ သို့သော် သူက တည်ငြိမ်နေသော်လည်း ကုန်စုံဆိုင်မှ ဝန်ထမ်းများမှာမူ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်ကုန်ကြသည်။

"ခင်ဗျားက တစ်ယောက်တည်းသော အရောင်းဝန်ထမ်းဆိုရင် မနေ့က လာသွားတဲ့သူက ဘယ်သူလဲ"

လျိုဝေကောက မည်သို့သိနိုင်မည်နည်း။ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူက မေးလိုက်သည်။"စရန်ငွေ ပေးလိုက်ပြီလား?"

"ပေးလိုက်ပြီလေ၊ ၃၀ ရာခိုင်နှုန်း။ ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခါ ခင်ဗျား လာရောင်းတုန်းကလည်း ဒီလိုပဲလေ—ကျန်တာကို ပစ္စည်းရောက်မှ ချေရမယ်ဆိုတာ။"

ဆိုလိုသည်မှာ ကုန်စုံဆိုင်ဘက်က ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းသော စရန်ငွေကို အဆုံးရှုံးမခံနိုင်သရွေ့ ဤအော်ဒါကို ဖျက်သိမ်းရန် နည်းလမ်းမရှိတော့ပေ။ ကုန်စုံဆိုင် ဝန်ထမ်းက စိတ်ပျက်လက်ပျက် အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒီလူက ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ သူ မဟုတ်ရင် မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောရမှာပေါ့!"

ထိုသူသည် တမင်တကာပင် နှုတ်ဆိတ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရမည်။ သို့မဟုတ်ပါက ဝမ်ရှန်း သစ်တောစခန်းနှင့် ရှောင်ကျင်းချွမ် သစ်တောစခန်းတို့ကဲ့သို့ ဈေးကွက်ထပ်မနေစေရန် သူတို့ ဘယ်နေရာတွေမှာ ရောင်းနေလဲဆိုသည်ကို အချင်းချင်း စစ်ဆေးကြမည် ဖြစ်သည်။

လျိုဝေကောသည် စိတ်ထဲမှ ကြိမ်ဆဲနေမိသော်လည်း အပြင်ပန်းတွင်မူ ယဉ်ကျေးသော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ရပါတယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ အထင်မှားသွားတာပေါ့။ နောက်တစ်ခါကျရင်တော့ ကျွန်တော်တို့ဆီကပဲ မှာယူလို့ ရပါတယ်"

ထို့နောက် ဆက်မေးလိုက်သည်။"ကျွန်တော့်ကို အော်ဒါဖြတ်ပိုင်းလေး ပြလို့ရမလား။ ဘယ်သူ လာရောင်းသွားတယ်ဆိုတာတော့ ကျွန်တော် သိထားသင့်လို့ပါ"

ကုန်စုံဆိုင်၏ ရှေ့ဘက်တွင် အရောင်းခန်းမရှိပြီး နောက်ဘက်တွင် ရုံးခန်းရှိသည်။ ယခု သူတို့ရှိနေသည်မှာ ကုန်ပစ္စည်းထောက်ပံ့ရေးဌာန ရုံးခန်းထဲတွင် ဖြစ်သဖြင့် ဖြတ်ပိုင်းကို ရှာဖွေရန်မှာ လွယ်ကူလှသည်။ သို့သော် ဝန်ထမ်းဖြစ်သူသည် စားပွဲအံဆွဲကို မဖွင့်မီ သိသိသာသာပင် တွန့်ဆုတ်နေသည်။

"နေဦး၊ ကျွန်တော် ရှာပေးပါ့မယ်။"

ဤကိစ္စတွင် တစ်ခုခု ထူးခြားနေသည်မှာ သိသာလှသည်။ လျိုဝေကောက ဆက်ပြုံးနေဆဲပင်။"မလောပါဘူး၊ အေးအေးဆေးဆေး ရှာပါ။"

မကြာမီတွင် ဖြတ်ပိုင်းကို ထုတ်ပေးလာရာ လျိုဝေကောသည် ထိုသူ အဘယ်ကြောင့် တွန့်ဆုတ်နေရသလဲဆိုသည်ကို ချက်ချင်း နားလည်သွားသည်—သူတို့သည် တစ်ခါတည်းနှင့် အလေးချိန် ပေါင် ၁,၀၀၀ (၁,၀၀၀ jin) အပြည့် မှာယူထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ အလွန်များပြားသော ပမာဏ ဖြစ်သည်။ မနှစ်က သူတို့ လာပို့ခဲ့သည့် အသုတ်များမှာ တစ်ခါပို့လျှင် ပေါင်ရာဂဏန်းမျှသာ ရှိပြီး တစ်နှစ်လုံးမှ ပေါင် ၁,၅၀၀ ကျော်သာ ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝန်ထမ်းက ရှင်းပြလိုက်သည်။ "မနှစ်က လက်တွဲလုပ်ဆောင်ရတာ အဆင်ပြေလွန်းလို့ အခုလို အများကြီး မှာလိုက်တာပါ။ အဲဒါ ခင်ဗျားတို့လူ မဟုတ်ဘူးလို့ ဘယ်သူ သိမှာလဲ"

လျိုဝေကောသည် ထိုစကားကို သိပ်တော့ မယုံကြည်ပေ။ အရောင်းလောကတွင် တစ်နှစ်ကြာ ကျင်လည်ပြီးနောက် ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စများ မည်သို့ဖြစ်ပျက်တတ်သည်ကို သူ ကောင်းကောင်း သိထားသည်။ ဤမျှကြီးမားသော အော်ဒါမျိုးမှာ အမြတ်အစွန်း ရှိမှသာ ဖြစ်လာနိုင်သည်—မှိုဈေးနှုန်း ကျဆင်းသွားခြင်းကြောင့် ဖြစ်စေ သို့မဟုတ် အခြားသော အကျိုးအမြတ် တစ်ခုခုကြောင့် ဖြစ်စေ ဖြစ်နိုင်သည်။

သို့သော် စီးပွားရေးဆိုသည်မှာ နှစ်ဦးသဘောတူ ဆောင်ရွက်ခြင်းဖြစ်ရာ လျိုဝေကောက သူတို့ကို ဗြောင်ကျကျ ထောက်ပြရန် မလိုအပ်ဟု ယူဆသည်။ သူသည် ဖြတ်ပိုင်းပေါ်မှ မရင်းနှီးသော လက်မှတ်ကို ကြည့်ကာ ထိုနာမည်ကို မှတ်သားထားလိုက်သည်။ ဖြတ်ပိုင်းကို ပြန်ပေးပြီးနောက် သူတို့ကို ထပ်၍အားပေးစကား ပြောကာ ဆိုင်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

နေ့တစ်ဝက်လုံးလုံး သူသည် မနှစ်က မှာယူဖူးသော ခရိုင်အတွင်းရှိ အခြားဆိုင်များသို့လည်း လိုက်စုံစမ်းခဲ့သည်။ အခြားဆိုင် တစ်ဆိုင်တွင်လည်း သူတို့အယောင်ဆောင်ပြီး လာရောင်းသွားသည့် ကိစ္စကို တွေ့ရသလို၊ အချို့ဆိုင်မှာမူ ယခုနှစ်တွင် အော်ဒါမတင်တော့ဘဲ ငြင်းဆိုကြသည်။ သူတို့ တခြားသူဆီက ဝယ်လိုက်သလား သို့မဟုတ် လုံးဝမဝယ်တော့တာလား ဆိုသည်ကို လျိုဝေကော မသိနိုင်ပေ။ သူသည် စခန်းသို့ ပြန်လာပြီး စမ်းသပ်စိုက်ပျိုးရေး လုပ်ငန်းခွင်သို့ တန်းသွားလိုက်သည်။

"အဆင်မပြေခဲ့ဘူးလား" ယန်ရွှယ် သူ၏ မျက်နှာအမူအရာကို မြင်ရုံနှင့် သိလိုက်သည်။

"အင်း"

လျိုဝေကောမှာ လူရင်းဖြစ်သဖြင့် အားနာမနေတော့ဘဲ ရေတစ်ခွက် ငှဲ့သောက်ကာ ထိုင်လိုက်သည်။ "တစ်ယောက်ယောက်က ငါတို့အယောင်ဆောင်ပြီး ရောင်းသွားတယ်။"

"အယောင်ဆောင်တယ်လား"

ယန်ရွှယ်သည် ယခုနှစ်တွင် မှိုရောင်းအား သိပ်မကောင်းနိုင်ကြောင်း ခန့်မှန်းထားသော်လည်း အယောင်ဆောင်ရောင်းသည် ဆိုသောကြောင့် အံ့သြသွားသည်။ လျိုဝေကောက အခြေအနေကို ရှင်းပြရာ လျန်းယွဲ့အာနှင့် ကောချန်အန်းတို့ပင် ဝင်လာရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကြသည်။

ကောချန်အန်းက လိုရင်းကို မေးလိုက်သည်။ "ဟုန်ရှီး သစ်တောစခန်းကလူလား"

သူတို့နှင့် အငြိုးအတေး အရှိဆုံးမှာ ထိုစခန်းပင် ဖြစ်သည်။

လျိုဝေကော မသေချာသော်လည်း သူမှတ်သားလာသည့် နာမည်ကို ပြောပြရာ ၎င်းမှာ ဟုန်ရှီးသစ်တောစခန်း၏ စိုက်ပျိုးရေးအခြေစိုက်စခန်းမှ တာဝန်ခံ ဖြစ်နေသည်။

"သူတို့ သင်ခန်းစာ မရသေးဘူးလား။ ဒီလို ညစ်ပတ်တဲ့ နည်းလမ်းမျိုးကို ထပ်သုံးနေပြန်ပြီ" ကောချန်အန်း၏ မျက်နှာ အုံ့မှိုင်းသွားသည်။

လျန်ယွဲ့အာလည်း ထိုနည်းတူ ခံစားရသည်။ သို့သော် ကျိုးဝမ်ဟွေ့က ပို၍ စိုးရိမ်နေသည်။"ဒါဆို မြို့ပေါ်က သမဝါယမဆိုင်နဲ့ သစ်တောဦးစီးဌာနကရော။ အဲဒီမှာ ရောင်းရသေးလား"

"မြို့ပေါ်က ဆိုင်တွေကတော့ အဆင်ပြေပါတယ်" လျိုဝေကော ပြောလိုက်သည်။ "ငါ အမြဲ သွားနေကျဆိုတော့ သူတို့က ငါ့ကို သိနေကြတာပဲ။"

သူ့တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘဲ အခြားစခန်းများမှ အရောင်းဝန်ထမ်းများသည်လည်း မြို့ပေါ်တွင် မျက်မှန်းတန်းမိနေကြသူများ ဖြစ်သဖြင့် အပြင်လူက ဝင်တိုးရန် ခဲယဉ်းသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့က ခရိုင်ဘက်သို့ လှည့်ကာ အယောင်ဆောင်သည့် နည်းလမ်းကို သုံးခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ကောချန်အန်း ရွံရှာစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "သူတို့က နည်းပညာကိုတောင် ကောင်းကောင်း မလုပ်နိုင်ဘဲ ဒီလို မရိုးသားတဲ့ နည်းလမ်းတွေကိုတော့ ကျွမ်းကျင်နေကြတာပဲ"

"ဒီလောကမှာ မဟုတ်တာကိုပဲ အားစိုက်လုပ်နေတဲ့သူတွေ အများကြီးပါပဲ"

ယန်ရွှယ် တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ကိန်းဂဏန်းတွေကို အရင်ပြောရအောင်။ ငါတို့ ဘယ်လောက် ရောင်းရလဲ"

လျိုဝေကောက အရောင်းစာရင်းကို တင်ပြရာ အခြေအနေမှာ အမှန်တကယ်ပင် ဆိုးရွားလှသည်။ ဤနှုန်းအတိုင်းဆိုလျှင် နှစ်သစ်ကူးပြီးသည့်တိုင် မနှစ်က ရောင်းအားကို မှီလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ ထိုအတောအတွင်း မနှစ်က စိုက်ထားသော သစ်တုံးများမှ ယခုနှစ်တွင် မှိုများ အလျှံပယ် ထွက်ရှိနေသလို အသစ်များလည်း ထပ်စိုက်ထားသဖြင့် အနည်းဆုံး ပေါင် ၈,၀၀၀ ခန့် ထွက်ရှိလာမည်ဟု မျှော်လင့်ရသည်။

"ငါတို့ ခရိုင်တစ်ခုတည်းနဲ့တော့ ဒါတွေကို အကုန်ရောင်းဖို့ မလောက်ဘူး"

လျိုဝေကော ပြောလိုက်သည်။ "ဘေးက ခရိုင်တွေကို သွားကြည့်ရမလား။ အဲဒီမှာ ငါတို့ မရောင်းရသေးဘူးလေ။"

"ဝမ်ရှန်းနဲ့ ရှောင်ကျင်းချွမ်တို့က အဲဒီဘက်မှာ အခြေချပြီးလောက်ပြီလို့ ထင်တယ်။ သူတို့ ငါတို့ရဲ့ အရောင်းနယ်မြေအကြောင်း မေးခဲ့ကြသေးတယ်လေ။"

ယန်ရွှယ်က အကောင်းမမြင်နိုင်ပေ။ စီးပွားရေးလောကတွင် သူတစ်ပါး အခြေချထားသော နေရာကို ရှောင်ကြသည်မှာ ထုံးစံပင် ဖြစ်သည်။ ဟုန်ရှီးသစ်တောစခန်းကသာ ချွင်းချက်ဖြစ်သည်။

အရည်အသွေးနှင့် နာမည်ဂုဏ်သတင်းအရ သူတို့က ယှဉ်ပြိုင်ရန် မကြောက်သော်လည်း အခြားရွေးချယ်စရာ ရှိနေပါက ဈေးကွက်တစ်ခုတည်းမှာ လုနေရန် မလိုအပ်ပေ။