အခန်း (၁၅၇)

"တခြားမြို့တွေကို စမ်းကြည့်ရင်ကော" လျိုဝေကော အကြံပြုလိုက်သည်။"ရွှေ့ချွမ်နဲ့ ယန်ကျန်းက နီးပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါ တစ်ခါမှ မရောက်ဖူးဘူး—ဘယ်လိုဖြစ်မလဲ မသိဘူး။"

"သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးက ပြဿနာရှိမယ်" မြို့မှာပဲ ကြီးပြင်းလာသော ကျိုးဝမ်ဟွေ့ ပြောလိုက်သည်။"အဲဒီမြို့တွေကို ရောက်ဖို့ ရထား အကြိမ်ကြိမ် ပြောင်းစီးရလိမ့်မယ်။"

ကုန်ပစ္စည်း သယ်ယူရာတွင် ရထားခဏခဏ ပြောင်းရခြင်းမှာ အလုပ်သမား အင်အား ဖြုန်းတီးရာ ရောက်သလို ပစ္စည်းပျက်စီးမှု သို့မဟုတ် ပျောက်ဆုံးမှု အန္တရာယ်လည်း ပိုများလှသည်။ အခုတော့ လျိုဝေကောပင် လမ်းပျောက်သွားရသည်။ အခြားသူများလည်း ထိုနည်းတူပင်။ သူက နောက်ပြောင်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့မှာသာ ကိုယ်ပိုင် ထရပ်ကားတစ်စီး ရှိရင် ကောင်းမှာပဲ"

"ယွဲ့ကျင်း ထရပ်ကားက သုံးတန်ခွဲ တင်လို့ရတယ်၊ ကျဲဖန့် ထရပ်ကားက လေးတန်ကျော် တင်လို့ရတယ်။ ငါတို့မှာ အဲဒီလောက်ကြီး လိုလို့လား"

ယန်ရွှယ်က ရယ်မောရင်း မေးလိုက်သည်။

"ဘယ်သူသိနိုင်မလဲ!"

လျိုဝေကောက အမြဲတမ်း အကောင်းမြင်တတ်သူဖြစ်ရာ ပြုံးရင်း ဆိုသည်။ "ဒီစမ်းသပ်စိုက်ပျိုးရေးသာ အောင်မြင်သွားရင် တစ်နေ့မှာ ကုန်ပို့ဖို့ ကားကြီးတွေ လိုလာမှာပေါ့"

ထိုအတွေးက လူတိုင်းကို စိတ်ဓာတ်တက်ကြွသွားစေသည်။ ၎င်းမှာ အလှမ်းဝေးသော အိပ်မက်ဖြစ်မှန်း သိသော်လည်း အားလုံး မပြုံးဘဲ မနေနိုင်ကြပေ။

ရယ်သံများ စဲသွားသောအခါ ယန်ရွှယ်က ရှေ့သို့ အနည်းငယ် တိုးကာ အားလုံးကို အာရုံပြန်စိုက်စေသည်။

"တခြားမြို့တွေကို သွားမယ့်အစား ငါတို့ ပြည်နယ်မြို့တော်ကိုပဲ တန်းသွားသင့်တယ်လို့ ထင်တယ်။"

အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ထိုအကြံက သူတို့ကို အံ့အားသင့်သွားစေသည်။ အနီးနားက မြို့တွေနှင့် ယှဉ်လျှင် ပြည်နယ်မြို့တော်က ပိုဝေးသည် မဟုတ်လား။ သို့သော် ကျိုးဝမ်ဟွေ့က ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။

"မြို့ကနေ ပြည်နယ်မြို့တော်ကို တိုက်ရိုက်ရထား ရှိတယ်—ရထားပြောင်းစီးစရာ မလိုဘူး။"

ခရီးက ဆယ်နာရီနီးပါး ကြာမည်မှာ မှန်သော်လည်း ရထားပြောင်းစီးစရာ မလိုခြင်းမှာ အလွန်ကြီးမားသော အားသာချက် ဖြစ်သည်။ ထိုအချက်ကို သိသွားသောအခါ အားလုံး စိတ်တက်ကြွလာကြသည်။ လျိုဝေကော၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။

"ဟုတ်သားပဲ! ပြည်နယ်မြို့တော်မှာ သွားရောင်းဖို့ ငါ ဘာလို့ မစဉ်းစားမိတာလဲ"

ခရီးသွားလာရန် ခက်ခဲသော ထိုခေတ်တွင် လူအများစုမှာ အဝေးသို့ သွားလာရန် ခဲယဉ်းသဖြင့် သူတို့၏ အတွေးမှာ ဒေသတွင်း၌သာ ဝဲလည်နေတတ်သည်။ ယန်ရွှယ်ကမူ မတူပေ။ သူမ၏ အရင်ဘဝတွင် အွန်လိုင်းအရောင်းဆိုင် ဖွင့်ခဲ့ဖူးရာ တစ်နိုင်ငံလုံးသို့ ပစ္စည်းများ ပို့ဆောင်ခဲ့ဖူးသည်။ သူမအတွက် အကွာအဝေးမှာ ပြဿနာမဟုတ်ဘဲ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး အဆင်ပြေမှုကသာ အဓိက ဖြစ်သည်။

သူမက ထိုအကြောင်းကို အကြာကြီး မပြောတော့ဘဲ လျိုဝေကောကို ပြုံးပြီး မေးလိုက်သည်။"ရှင် ပြည်နယ်မြို့တော်ကို သွားရောင်းဖို့ အဆင်ပြေတယ် မဟုတ်လား"

အရောင်းအလုပ်ကို မကူညီခင် မနှစ်ကဆိုလျှင် လျိုဝေကော တွန့်ဆုတ်နေပေလိမ့်မည်။ အကြောင်းမှာ သူသည် တစ်သက်လုံး ပြည်နယ်မြို့တော်သို့ တစ်ခါမှ မရောက်ဖူးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် တစ်နှစ်တာ အတွေ့အကြုံများအရ ၎င်းမှာ ထင်သလောက် မခက်ခဲကြောင်း သူ သိသွားပြီဖြစ်သည်။

"စမ်းကြည့်တာပေါ့" သူ တက်ကြွစွာ ပြောလိုက်သည်။ "အဆင်မပြေရင်လည်း မင်းနဲ့ ချီဖန့်တို့ သတင်းစာထဲ ပါတဲ့ ဆောင်းပါးကို ပြလိုက်မယ်။ ပြည်နယ်သတင်းစာထဲ ပါတဲ့ မှိုတွေကို ဝယ်မလားလို့ မေးမှာပေါ့။"

ဤစကားကြောင့် အားလုံး ရယ်မောကြပြီး ကျိုးဝမ်ဟွေ့ကတောင် "ရှင်ကတော့ လည်လိုက်တာ" ဟု ချစ်စနိုးဖြင့် ဆူလိုက်သည်။

"တကယ်ပြောတာပါ"

လျိုဝေကောက ပိုပြီး ပြုံးဖြီးဖြီး လုပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ငါ ဘယ်လောက်ပဲ ကြွားကြွား၊ ယန်ရွှယ် သတင်းစာထဲ ပါတာလောက်တော့ မထိရောက်ဘူးလေ"

နောက်ဆုံးတွင် ဖြေရှင်းနည်း ရသွားသဖြင့် အားလုံး သက်ပြင်းချနိုင်ကြတော့သည်။ ပြည်နယ်မြို့တော်မှာ ကျန်းချန်မြို့ထက် အဆမတန် ကြီးမားသဖြင့် ပေါင်တစ်သောင်းလောက် ရောင်းရန်မှာ ပြဿနာ မရှိနိုင်ပေ။

သို့သော် ယန်ရွှယ်က လျိုဝေကောကို ချက်ချင်း မလွှတ်သေးဘဲ ပြောလိုက်သည်။ "မလောပါနဲ့ဦး။ အရင်ဆုံး ခရိုင်ထဲက ဆိုင်တွေကို ပစ္စည်းအရင် ပို့လိုက်ပါ။ ကျွန်မ ပြင်ဆင်စရာလေးတွေ ရှိသေးတယ်"

ထိုနေ့ညနေ အလုပ်ဆင်း၍ အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ချီဖန့်မှာ ပြန်ရောက်နေပြီဖြစ်ကာ စာတစ်စောင်ကို ဖတ်ရင်း သူတို့သားလေး ခန်ပေါ်မှာ ဆော့နေသည်ကို စောင့်ကြည့်ပေးနေသည်။

"ဘယ်သူ ပို့တာလဲ?"

ယန်ရွှယ် အိတ်ကို ချရင်း မေးလိုက်သည်။ ကလေးမှာ သူမကို မြင်သည်နှင့် ဒုတိယအဘွား လုပ်ပေးထားသည့် အဝတ်ဘောလုံးလေးကို လှမ်းပေးရင်း သူမနှင့် ဆော့ချင်နေသည်။

ဘောလုံးပေးရုံတင်မကဘဲ သူမဆီကိုပါ အတင်းတွားလာရန် ကြိုးစားနေသည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် ခြေထောက်တွေက အားမရှိသေးသဖြင့် ခန်ပေါ်မှာပဲ တုန်တုန်ချိချိ ဖြစ်နေသည်။ သို့သော် ကလေးငယ်မှာ စိတ်မပျက်ဘဲ တွားမရလျှင် ပြန်ထိုင်ကာ သွားလေးတွေ ပေါ်အောင် ယန်ရွှယ်ကို ကြည့်ပြုံးနေသည်။ ဤအချက်မှာ ငယ်စဉ်ကတည်းက ပြုံးခဲလှသော သူ၏ ဖခင်နှင့် လုံးဝ မတူပေ။

ယန်ရွှယ်က သားလေးဆီက ဘောလုံးကို ယူလိုက်ပြီးမှ ချီဖန့်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ရှီနျန်ဆီကပါ။ ပရောဂျက်ကို ရပ်ဆိုင်းလိုက်ပြီလို့ စာရေးထားတယ်"

ယန်ရွှယ်က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ချက်ချင်း ဘာမှမပြောဘဲ သားလေးနှင့် ခဏ ဆော့နေလိုက်သည်။ ဒုတိယအဘွားက ကလေးကို ကျွေးရန် ဖြည့်စွက်စာ ပန်းကန်နှင့် ရောက်လာသောအခါမှ ယန်ရွှယ်က ထပြီး ချီဖန့်ပေးသော စာကို ယူဖတ်လိုက်သည်။

စာထဲတွင် ချီဖန့်၊ ယန်ရွှယ်နှင့် သားလေးတို့၏ ကျန်းမာရေးကို အရင်မေးထားပြီးမှ အဓိကအကြောင်းအရာကို ရေးထားသည်။ တစ်နှစ်နီးပါး ကြာပြီးနောက်တွင် စနစ်ပုံစံ ဒီဇိုင်းပိုင်း အမှားအယွင်းများကြောင့် သုတေသနဌာနက ပရောဂျက်ကို ရပ်ဆိုင်းရန် ဖိအားပေးခံခဲ့ရသည်။ ဤသို့ ရပ်ဆိုင်းလိုက်ခြင်းမှာ ယခင်က ကြိုးစားခဲ့သမျှ အချည်းနှီး ဖြစ်သွားခြင်းပင်။

ပရောဂျက်ကို ကြီးကြပ်ခဲ့သော ဝူရှင်းသဲ့နှင့် ပရော်ဖက်ဆာလင်တို့မှာလည်း သူတို့၏ အရည်အချင်းအတွက် စစ်ဆေးမေးမြန်းခြင်း ခံနေရသည်။ အထူးသဖြင့် ပရော်ဖက်ဆာ လင်မှာ ဤပရောဂျက်အတွက် အထူးပြန်ခေါ်ခံရသူဖြစ်ရာ အခုတော့ အလုပ်လက်မဲ့ ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။ သူသည် အလုပ်ဖြုတ်မခံရသော်လည်း ဌာနတွင် အသေးအဖွဲ့ အလုပ်များကိုသာ လုပ်ကိုင်နေရသည်။

ဌာန၏ စည်းကမ်းအရ ပရောဂျက် မရှိပါက လစာ၏ ၆၀ ရာခိုင်နှုန်းသာ ရရှိမည် ဖြစ်ရာ စက်ရုံတွင် ဝက်အူလှည့်ရသည့် ဘဝထက်ပင် ပို၍ ခက်ခဲဖွယ် ရှိသည်။ သူသည် ဝေရှု့ရှန်ဆီသို့ အကြိမ်ကြိမ် ဆက်သွယ်ခဲ့သော်လည်း သူမက ငြင်းဆိုခဲ့သည်။ ဝူရှင်းသဲ့ဆီကတော့ ဘာသတင်းမှ မကြားရတော့ပေ။

ယန်ရွှယ်က စာကို ပြန်ထည့်ပြီး ချီဖန့်ကို ပေးလိုက်သည်။"ဒီလိုဖြစ်သွားတာပဲ ကောင်းပါတယ်။ အနည်းဆုံးတော့ အချို့လူတွေ ဒါကို စွဲလမ်းမနေတော့ဘူးပေါ့။"

ချီဖန့်က "အင်း" ဟု တိုးတိုးလေး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သူသည် စာကို လှမ်းမယူဘဲ သူမ၏ လက်လေးကို ဆွဲယူကာ သူ၏ လက်ချောင်းများဖြင့် ယှက်သွယ်လိုက်သည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ စက်ပစ္စည်းများနှင့် အလုပ်လုပ်ခဲ့ရသဖြင့် ကြမ်းတမ်းနေသော သူ၏ လက်ဖဝါးမှာ သူမ၏ နူးညံ့ဖြူစင်သော လက်ချောင်းလေးများနှင့် သိသိသာသာ ကွဲပြားနေသည်။

ယန်ရွှယ်သည် အလိုလိုနေရင်း ဒုတိယအဘွားဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သော်လည်း အဘွားယန်မှာမူ သူတို့နှစ်ဦးကို လုံးဝသတိမထားမိဘဲ မြေးလေးကို အစာတစ်လုပ်ပြီးတစ်လုပ် ကျွေးရန်သာ ချော့မော့နေသည်ကို တွေ့ရသည်။

သူမ ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ချီဖန့်၏ မက်မွန်ပွင့်မျက်ဝန်းများမှာ သူမထံ၌သာ စူးစိုက်လျက်ရှိပြီး သူမ၏ လက်ကိုလည်း အနည်းငယ် ပို၍ တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ သူမသည် လက်ကို ရုန်းဖယ်ခြင်းမပြုဘဲ သူ့ကို ဆက်ဆုပ်ကိုင်ခွင့် ပေးထားလိုက်သည်။

အချို့သော ကိစ္စရပ်များသည် သူတို့နှစ်ဦးသာ သိရှိသည့် လျှို့ဝှက်ချက်များဖြစ်ပြီး၊ အချို့သော ခံစားချက်များသည်လည်း တစ်ဦးကိုတစ်ဦး အသိဆုံး ဖြစ်ကြသည်။ ထိုအခန်းထဲတွင် အခြားလူနှစ်ဦး ရှိနေသော်လည်း သတိမမူမိကြသဖြင့် ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးမှာ ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

ထိုစဉ် သူတို့နောက်ဘက်မှ ကျယ်လောင်သော "အာ့!" ဟူသည့် အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူတို့၏ သားလေးမှာ အစာစားရန်ပင် မေ့လျော့နေပြီး သူတို့နှစ်ဦးကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အထူးသဖြင့် သူတို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ သူက လက်ညှိုးလေးထိုးပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် "အာ့! အာ့!" ဟု အဆက်မပြတ် အော်တော့သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ဒုတိယအဘွားပင် လှည့်ကြည့်လာသဖြင့် ယန်ရွှယ်က သူမ၏လက်ကို အမြန်ရုန်းဖယ်လိုက်ရသည်။ ချီဖန့်လည်း စာကို ပြန်သိမ်းရင်း မေးလိုက်သည်။

"ဖတ်ပြီးပြီလား"

သူတို့သည် ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်ကာ လက်ချင်းခွဲလိုက်ကြရာ သားလေးမှာလည်း ချက်ချင်း ငြိမ်ကျသွားတော့သည်။

ချီဖန့် ကလေးကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ဒုတိယအဘွား အကြည့်လွှဲလိုက်သည်နှင့် သူက ယန်ရွှယ်၏ လက်ကို ချက်ချင်း ထပ်ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြန်သည်။ ကလေးမှာ ပါးစပ်လေးအဟောင်းသားနှင့် မျက်လုံးဝိုင်းလေးများ ပြူးသွားပြီးနောက် ပြန်လှည့်ကာ "အာ့!" ဟု ထပ်အော်ပြန်သည်။

ယခုတစ်ခါတွင်မူ သူက အော်ရုံတင်မကဘဲ ယန်ရွှယ်နှင့် ချီဖန့်တို့ဆီသို့ လက်လေးများ ယမ်းခါကာ အတင်းတွားလာရန် ကြိုးစားနေသည်။ ဒုတိယအဘွားမှာ လုံးဝဇဝေဇဝါဖြစ်သွားပြီး သူတို့နှစ်ဦးကို ကြည့်ကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဒီကလေး ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ သူ့အမေ ကျွေးတာ စားချင်လို့လား"

အကယ်၍ ဤနှစ်ယောက်ထဲမှ တစ်ဦးက စကားနည်းသူမဟုတ်ဘဲ နောက်တစ်ဦးက စကားမပြောတတ်သူ (ကလေး) မဟုတ်ပါက၊ သူတို့နှစ်ဦး အသံတိတ် စကားများနေကြသည်ဟု ယန်ရွှယ် ကျိန်းသေပေါက် ပြောမိပေလိမ့်မည်။ သူမ အဘွားယန်ထံမှ ပန်းကန်နှင့် ဇွန်းကို ယူလိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မပဲ ကျွေးလိုက်ပါ့မယ်"

သူမ ခန် ပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သည်နှင့် သားလေးမှာ သူမ၏အင်္ကျီကို ဆွဲကိုင်ပြီး သူမကိုယ်ကို ကပ်ထားကာ ချီဖန့်ကိုကြည့်၍ "အာ့!" ဟု ထပ်အော်လိုက်ပြန်သည်။ အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် ကလေးအချင်းချင်း အာရုံစိုက်ခံရဖို့ လုကြသည်ကို သူမ မြင်ဖူးသော်လည်း၊ ယခုကဲ့သို့ ဖခင်နှင့်ကလေး ပြိုင်ဆိုင်နေသည့် ကလေးမျိုးကိုမူ ပထမဆုံး မြင်ဖူးခြင်းဖြစ်သည်။ ချီဖန့်၏ မကျေနပ်မှုကိုလည်း သူမ သိသိသာသာ ခံစားနေရသည်။

မှန်းဆချက်မှာ မှန်ကန်ပေသည်။ ကလေးကို အစာကျွေးပြီး၍ ဒုတိယအဘွားက ပန်းကန်ကို ယူသွားသည်နှင့် ချီဖန့်က ချက်ချင်း လမ်းလျှောက်လာပြီး သားဖြစ်သူကို ငုံ့ကြည့်ကာ ခေါ်လိုက်သည်။

"ချီယန်ယွီ"

ချီယန်ယွီလေးကမူ သူ့အမေ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် တိုးဝင်ကာ လက်လေးများဖြင့် ဖက်ထားပြီး ပိုင်ဆိုင်ကြောင်း ပြသလိုက်သည်။

"သူက မင်းအမေ မဖြစ်ခင် ငါ့မိန်းမ အရင်ဖြစ်တာ"

ချီဖန့် ခုနစ်လသားအရွယ် ကလေးကို အတည်ပေါက်နှင့် ကျိုးကြောင်းပြ ပြောဆိုနေသည်။ ထိုအခါ ချီယန်ယွီက ယန်ရွှယ်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ပို၍ တိုးဝင်လိုက်ရာ ဖခင်ဖြစ်သူမှာ သားဖြစ်သူ၏ အသစ်စက်စက် ရိတ်ထားသော ဦးခေါင်းနောက်ပိုင်းကိုသာ မြင်တွေ့ရတော့သည်။

ချီဖန့်က တစ်ခုခု ထပ်ပြောချင်ပုံရသော်လည်း ယန်ရွှယ်က တားလိုက်သည်။"ချီဖန့်၊ ရှင် ခုနစ်လသားတုန်းက ကျိုးကြောင်းပြတာတွေကို နားလည်ခဲ့လို့လား"

ချီဖန့်မှာ တိတ်ဆိတ်သွားသော်လည်း သူ၏မျက်ဝန်းများကမူ သားဖြစ်သူထံ၌သာ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ ကလေး စကားနားလည်သည့်အရွယ်ရောက်မှ စာရင်းရှင်းရန် မှတ်ထားသည့်ပုံပင်။

သူ့အာရုံကို လွှဲရန်အတွက် ယန်ရွှယ် တာဝန်တစ်ခု ပေးလိုက်သည်။"ကျွန်မ ဆိုင်ကနေ စီးကရက်ဗူးခွံတချို့ ရခဲ့တယ်။ အဲဒီပေါ်မှာ စာလေးတချို့ ရေးပေးနိုင်မလား"

ထိုအခါမှသာ သူ၏အာရုံက သားဖြစ်သူထံမှ လွှဲသွားပြီး မေးခဲ့သည်။ "ဘာရေးရမလဲ"

"'ကျန်းချန်မြို့၊ ချန်ရှန်းခရိုင်၊ ချန်ရွှေ့မြို့နယ်၊ ကျင်းချွမ် မှိုစိုက်ပျိုးရေးအခြေစိုက်စခန်း' လို့ ရေးပေးပါ။ အရှေ့က စာလုံးတွေကို နည်းနည်း သေးရေးပြီး 'ကျင်းချွမ် ကြွက်နားရွက်မှို စိုက်ပျိုးရေးအခြေစိုက်စခန်း' ဆိုတာကိုတော့ ပိုကြီးကြီး ရေးပေးပါ"

ချီဖန့်က စားပွဲအံဆွဲထဲမှ ဖောင်တိန်နှင့် စက္ကူကို ချက်ချင်း ထုတ်လိုက်သည်။"ဘေးချင်းယှဉ် ရေးရမလား၊ နှစ်ကြောင်း ခွဲရေးရမလား"

"နှစ်ကြောင်း ခွဲရေးပေးပါ။ ပြီးရင် အောက်မှာ 'ဆက်သွယ်ရန်ဖုန်း - XXXX...' ဆိုပြီး တစ်ကြောင်း ထပ်ထည့်ပေးပါ"

ယန်ရွှယ်သည် ရိုးရှင်းသော လိပ်စာကတ်များကို ပြုလုပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ဟုန်ရှီး သစ်တောစခန်းမှ ကိစ္စက သူမကို သတိပေးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သည်—သူတို့အနေဖြင့် သူတစ်ပါး အယောင်ဆောင်ခြင်းကို ကာကွယ်ရန် လိုအပ်ပေသည်။ အရောင်းအဝယ် လွဲချော်သွားခြင်းမှာ ကိစ္စအသေးအဖွဲ့ဖြစ်ပြီး ပြန်ရှာဖွေ၍ ရသော်လည်း၊ ဂုဏ်သိက္ခာ ထိခိုက်သွားပါက ပို၍ ဆိုးရွားပေလိမ့်မည်။

ယန်ရွှယ်အနေဖြင့် အရာအားလုံးအတွက် အာမမခံနိုင်သော်လည်း၊ အနည်းဆုံးတော့ ဟုန်ရှီးမှထွက်သော မှိုနက်များမှာ ကျင်းချွမ်၏ အရည်အသွေးကို မမှီနိုင်သည်မှာ သေချာသည်။ သူတို့၏ မှိုစိုက်ရုံများမှာ လေဝင်လေထွက် မကောင်းသလို၊ မှိုတက်မှုကြောင့် စိုက်ပျိုးမှုကာလ နှောင့်နှေးခဲ့ရပြီး အဓိက အဖွဲ့ဝင်နှစ်ဦးကိုပင် လဲလှယ်ခဲ့ရသေးသည်။ အတွင်းရေးမှူးကျောက်သည် ဤစိုက်ပျိုးရေးလုပ်ငန်းကို တကယ် အောင်မြင်စေချင်ရဲ့လားဟု ယန်ရွှယ် တစ်ခါတစ်ရံ တွေးမိသည်။

နောင်တွင် အော်ဒါများကို ကျင်းချွမ်သစ်တောစခန်း၏ ဖုန်းလိုင်းသို့ တိုက်ရိုက်ဆက်သွယ်နိုင်ရန် လိပ်စာကတ်များ ရိုက်နှိပ်ရန် သူတို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။ ယန်ရွှယ်သည် စီးကရက်ဗူးခွံများကို အရွယ်အစား တူညီအောင် ဖြတ်တောက်ပြီး အနောက်ဘက်တွင် စာရေးလိုက်သည်။ ညှိနှိုင်းပြီးနောက် ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးမှာ အပေါ်နှင့် အောက်စာကြောင်းများကို ဖောင်တိန်ဖြင့်ရေးရန်နှင့် အလယ်မှ "ကျင်းချွမ် ကြွက်နားရွက်မှို စိုက်ပျိုးရေးအခြေစိုက်စခန်း" ဟူသော စာသားကိုမူ စုတ်တံဖြင့် လှပသော လက်ရေးလှရေးရန် သဘောတူခဲ့ကြသည်။

လျိုဝေကောက ထိုကတ်များကို မြင်သောအခါ အလွန်သဘောကျသွားသည်။"ဟိုး... ဒါတွေက တော်တော်လှတာပဲ! ချီဖန့် ရေးပေးတာလား"

"လောလောဆယ်တော့ ဒါနဲ့ပဲ ဖြစ်သလို လုပ်ထားပါဦး"

ယန်ရွှယ် ပြောလိုက်သည်။"နောက်မှ ကတ်ထူစက္ကူအထူ ရနိုင်မလား ကြည့်ပြီး စက်ရုံမှာ သေချာ ရိုက်ခိုင်းပါ့မယ်။"

ဈေးကွက်တွင် ရရှိနိုင်သော အထူဆုံးစက္ကူမှာ ထုပ်ပိုးရာတွင် သုံးသည့် ခရမ်ရောင်စက္ကူသာရှိပြီး ၎င်းမှာ လိပ်စာကတ်အတွက်ဆိုလျှင် ပျော့လွန်းနေသေးသည်။

လိပ်စာကတ်များ အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီ ဖြစ်သဖြင့် နောက်တစ်ဆင့်မှာ ပြည်နယ်မြို့တော်အတွက် နမူနာပစ္စည်းများ ပြင်ဆင်ရန်ဖြစ်သည်။ ခရီးမထွက်မီ လျိုဝေကောသည် ယန်ရွှယ် ညွှန်ကြားသည့်အတိုင်း ခရိုင်မြို့သို့ တစ်ခေါက် ထပ်သွားခဲ့သည်။ သူ ပြန်ရောက်လာသောအခါ သူမကို မပြောဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

"မင်း ပြောတဲ့အတိုင်းပဲ—သူတို့ပစ္စည်းတွေက တကယ်ကို ငါတို့လောက် မကောင်းဘူး။ ခရိုင်ထဲက ဟင်းသီးဟင်းရွက်နဲ့ ကုန်စုံဆိုင်ကဆိုရင် ငါတို့နာမည်ကိုတောင် သုံးပြီး ရောင်းနေတာ။"

သူ၏ မျက်နှာမှာ အုံ့မှိုင်းနေသည်။ အကယ်၍ ယန်ရွှယ်၏ ကြိုတင်မြော်မြင်မှုသာ မရှိပါက သူတို့ ခက်ခက်ခဲခဲ တည်ဆောက်ထားသော ဂုဏ်သတင်းမှာ ပျက်စီးသွားပေလိမ့်မည်။ ယန်ရွှယ်မှာမူ အလွန်အမင်း အံ့သြခြင်း မရှိပေ။ အတုအပဆိုသည်မှာ ခေတ်တိုင်းတွင် ရှိစမြဲဖြစ်ပြီး ခိုင်မာသော အမှတ်တံဆိပ်မရှိပါက မည်သူမဆို မိမိစိတ်ကြိုက် အခိုင်အမာ ပြောဆိုနိုင်သည် မဟုတ်လား။

ကျင်းချွမ်သစ်တောစခန်း၏ ကြွက်နားရွက်မှိုများသည် ပြည်နယ်သတင်းစာတွင်ပင် ပါရှိခဲ့ဖူးသည်။ ကုန်စုံဆိုင်က အဘယ်ကြောင့် ၎င်းမှာ ဟုန်ရှီးမှ ဖြစ်သည်ဟု ဝန်ခံမည်နည်း။ ကျင်းချွမ်မှ ဖြစ်သည်ဟုသာ ပြောပေလိမ့်မည်။ ထို့အပြင် သူတို့သည် မနှစ်က ကျင်းချွမ်၏ ပစ္စည်းကို ရောင်းချခဲ့ဖူးသဖြင့် ဝယ်ယူသူများကလည်း သိရှိနေကြသည်။ ယခုနှစ်တွင် ကုန်ပစ္စည်းပေးသွင်းသူ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မည်ဟု မည်သူက မျှော်လင့်ထားမည်နည်း။

ခရိုင်ဆိုင်က ဟုန်ရှီး၏ ပစ္စည်းကို စတင်တွေ့ရှိစဉ်က သူတို့ကိုယ်တိုင်ပင် မျက်မှောင်ကြုတ်ခဲ့ကြသည်။ မနှစ်က ကျင်းချွမ်၏ ပစ္စည်းနှင့် ယှဉ်လျှင် ကွာခြားချက်မှာ အလွန်သိသာလှသည်။ အပြင်ပန်းကို ကြည့်ရုံနှင့်ပင် ကျင်းချွမ်၏ မှိုများမှာ ညီညာစွာ ခြောက်သွေ့ပြီး အသားပြည့်ကာ အရွယ်အစား တူညီသော်လည်း၊ ဟုန်ရှီး၏ မှိုများမှာ သိသိသာသာပင် မညီမညာ ဖြစ်နေသည်။

ပစ္စည်းဝယ်ယူရေး တာဝန်ခံက ဟုန်ရှီး၏ ကိုယ်စားလှယ်များကို ချက်ချင်းပင် မေးခွန်းထုတ်ခဲ့သည်။

"ဒါက ကျင်းချွမ်ရဲ့ ပစ္စည်း မဟုတ်တာ သေချာပါတယ်။ ဘာလို့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မပြောခဲ့တာလဲ"

ဟုန်ရှီးအဖွဲ့ကမူ ဗြောင်ကျကျပင် ပြောဆိုရဲကြသည်။ "ဒါလည်း ကျင်းချွမ်ရဲ့ ပစ္စည်းပါပဲ—မျိုးစေ့တူတူ၊ စိုက်ပျိုးနည်းတူတူပဲ။ ဒါကို ဘယ်သူက စိုက်တတ်ဦးမှာမို့လို့လဲ"

သူတို့က အတင်းအကျပ် ပြောဆိုကြသည်။"ငါတို့ပစ္စည်းက ညံ့တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီနှစ် အထွက်နှုန်းက မကောင်းလို့ပါ။ အခုဆို ကျင်းချွမ်ရဲ့ မှိုတွေလည်း ဒီလိုပဲ ဖြစ်နေတာ"