အခန်း (၁၅၈)

ကုန်စုံဆိုင် ဝန်ထမ်းများသည် မှိုစိုက်ပျိုးရေးတွင် ကျွမ်းကျင်သူများ မဟုတ်သဖြင့် အရည်အသွေးညံ့ခြင်းမှာ အထွက်နှုန်းနှင့် မဆိုင်ကြောင်းကို ပြန်လည်မချေပနိုင်ကြပေ။ ချန်ပိုင် တောင်ခြေတွင် နေထိုင်ကြသူများ ဖြစ်သဖြင့် တောထွက်ပစ္စည်းများသည် ရာသီဥတုအလိုက် အထွက်နှုန်းနှင့် အရွယ်အစား ပြောင်းလဲတတ်သည်ကို သူတို့ သိရှိကြသည်။

ထို့အပြင် အရေးကြီးသော အချက်မှာ သူတို့ စရန်ငွေ ပေးချေထားပြီး ဖြစ်ခြင်းပင်။ ပစ္စည်းများမှာ ပုပ်သိုးနေခြင်း မဟုတ်သဖြင့် ပြန်ပေးရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။ ဟုန်ရှီးမှ လူများကလည်း ဤအချက်ကို သိရှိကြသည်။

"ဒါ့အပြင် ငါတို့က ခင်ဗျားတို့ကို ဈေးလျှော့ပေးထားတယ်လေ—မနှစ်ကထက် အများကြီး သက်သာတယ်။ တစ်ပေါင်ကို ၃ ဝမ် ၄၀ ပြားနဲ့ ရောင်းရင်တောင် ခင်ဗျားတို့ အမြတ်ရဦးမှာပါ"

သူတို့က မရိုးသားသော နည်းလမ်းကို အရိပ်အယောင်ပြကာ မျက်စိမှိတ်ပြကြသည်။ ဝယ်ယူရေး တာဝန်ခံမှာ မကျေနပ်သော်လည်း ငွေချေမှုကို အဆုံးသတ်လိုက်ရသည်။ မနှစ်က လက်ကျန်ပစ္စည်းများမှာ နှစ်သစ်ကူးမတိုင်မီကပင် ကုန်သွားခဲ့သဖြင့် ဆိုင်မှာ ပစ္စည်းအသစ်တင်ရန် အပူတပြင်း လိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဝန်ထမ်းများက ပစ္စည်းအသစ်ကို စစ်ဆေးသည့်အခါ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကြသည်။

"ဘာလို့ မနှစ်ကထက် အများကြီး ပိုညံ့နေတာလဲ"

"ဒီနှစ် အထွက်နှုန်း မကောင်းလို့တဲ့"

တာဝန်ခံက ဟုန်ရှီး၏ ဆင်ခြေကို ပြန်လည်ပြောခဲ့သည်။ "အပြင်ပန်းက အရေးမကြီးပါဘူး—အရသာက အတူတူပါပဲ။ ပြီးတော့ ဈေးလည်း ပိုသက်သာတယ်လေ!"

သို့သော်လည်း အများစုမှာ တွန့်ဆုတ်နေကြသည်။"မနှစ်က လက်ကျန်လေး ရှိသေးတယ်၊ လောလောဆယ်တော့ မဝယ်တော့ဘူး။"

ကောင်တာမှ ဝယ်ယူသူများသည်လည်း အရည်အသွေးညံ့သော ပစ္စည်းကို မြင်သဖြင့် မသေချာသလို ဖြစ်နေကြသည်။

ပစ္စည်းများ မရောင်းရဘဲ စီမံခန့်ခွဲရေးအဖွဲ့၏ ပြစ်တင်မှုကို ခံရမည်စိုးသဖြင့် တာဝန်ခံမှာ အပြင်သို့ ခဏခဏ ထွက်ကြည့်နေရသည်။ ဝယ်ယူသူများ တွန့်ဆုတ်နေသည်ကို မြင်လျှင် သူက ချက်ချင်းပင် ပြောကာ ရောင်းချသည်။

"ရာသီဥတုကြောင့် အပြင်ပန်းက ကြမ်းနေတာပါ၊ အရသာကတော့ အတူတူပါပဲ! ဈေးလည်း ပိုသက်သာတယ်လေ! ကျင်းချွမ်ကို မယုံဘူးလား? သူတို့ ပြည်နယ်သတင်းစာထဲတောင် ပါတာပဲ!"

ဈေးနှုန်းသက်သာခြင်းနှင့် ကျင်းချွမ်၏ နာမည်ဂုဏ်သတင်းကြောင့် အရောင်းအဝယ်မှာ တဖြည်းဖြည်း တက်လာခဲ့သည်။ တာဝန်ခံမှာ စိတ်အေးရုံရှိသေးသော်လည်း အမျိုးသမီးတစ်ဦးက မှိုများစိမ်ထားသော ပန်းကန်နှစ်လုံးကို ကိုင်ကာ ဒေါသတကြီး ဝင်လာခဲ့သည်။

"ရှင်က အတူတူပဲလို့ ပြောတယ်နော်။ မနှစ်ကဟာက စိမ်လိုက်ရင် အများကြီး ပိုပွတာ! ဒါကို တစ်ပေါင် ၃ ဝမ် ၄၀ ပြား ပေးရတယ် ဟုတ်လား။ ဒါက ၃ ဝမ် ၅၀ တောင် မတန်ဘူး!"

သူမက ပန်းကန်ကို ကောင်တာပေါ်သို့ ဆောင့်ချလိုက်သည်။"ရှင်တို့ ဘယ်သူ့ကို လိမ်နေတာလဲ?"

အနီးနားရှိ ဝယ်ယူသူများမှာလည်း ချက်ချင်းပင် နောက်ဆုတ်သွားကြသည်။

"ရေစိမ်ရင် သိပ်မပွဘူးလား"

"ရှင်တို့ဘာသာ ကြည့်ကြပါ!"

ထိုအမျိုးသမီးက ကျယ်လောင်စွာ အော်ပြောလိုက်သည်။ တာဝန်ခံမှာ အနားသို့ အပြေးလာခဲ့သည်။

"အေးအေးဆေးဆေး စကားပြောကြရအောင်ပါ—"

"ဘာပြောရမှာလဲ"

သူမက စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။"သတင်းစာထဲ ပါသွားရုံနဲ့ ငါတို့ကို အမှိုက်တွေ ရောင်းလို့ရပြီ ထင်နေတာလား"

သူမက ကျင်းချွမ်ဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးကာ စွပ်စွဲလိုက်သည်။ "သတင်းစာထဲ တစ်ခါပါရုံနဲ့ သူတို့ ဘဝင်မြင့်နေကြပုံပဲ"

သိသိသာသာ ကျဆင်းသွားသော အရည်အသွေးကြောင့် အခြားသူများကလည်း သံသယဝင်ကာ သူမ၏စကားကို ထောက်ခံလာကြသည်။ တစ်ယောက်ကဆိုလျှင် ပြည်နယ်သတင်းစာတိုက်သို့ တိုင်စာရေးရန်ပင် အကြံပြုသဖြင့် တာဝန်ခံမှာ ချွေးပြန်သွားရသည်။ သူက လူအုပ်ကို ထိန်းသိမ်းရန် ကြိုးစားနေစဉ် ဆိုင်ဝန်ထမ်းတစ်ဦးက သူ့အင်္ကျီစကို ဆွဲကာ တိုးတိုးလေး ပြောခဲ့သည်။

"ဘာလို့ ကျင်းချွမ်ဘက်က ကာကွယ်ပေးနေတာလဲ။ သူတို့ပဲ အဝေဖန်ခံနေရတာကို။"

သို့သော် ၎င်းမှာ ကျင်းချွမ်၏ ပစ္စည်းမဟုတ်ပေ! သူ ရှင်းမပြနိုင်ခင်မှာပင် နောက်ထပ် အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဒါ ကျင်းချွမ်ရဲ့ မှို မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား"

အားလုံး လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ အပေါက်ဝတွင် ခြင်းတောင်းတစ်လုံးကို ကိုင်ထားသည့် အသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"မသိဘဲနဲ့ လျှောက်မပြောပါနဲ့"

ပထမအမျိုးသမီးက ပြန်ပြောသည်။ "ကျင်းချွမ်ရဲ့ ပစ္စည်းမဟုတ်ရင် ဘယ်သူ့ဟာ ဖြစ်ရမှာလဲ"

အခြားသစ်တောစခန်းများ၏ အခြေအနေ၊ အထူးသဖြင့် ချန်ရွှေ့မြို့နယ်၏ အခြေအနေကို မသိသဖြင့် သူမက ထိုသို့ ပြန်လည်ပြောဆိုခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအခါ လူသစ်က သူမ၏ ခြင်းတောင်းကို ရှေ့သို့ တွန်းပို့လိုက်သည်။

"ငါက ဘာကို လျှောက်ပြောလို့လဲ။ အခုတင်ပဲ သမဝါယမဆိုင်ကနေ ကျင်းချွမ်သစ်တောစခန်းက ကြွက်နားရွက်မှိုတွေကို ဝယ်လာတာ၊ အဲဒါတွေက ဒီလိုမျိုး မဟုတ်ဘူး"

"သမဝါယမဆိုင်" ဆိုသည်မှာ ဌာနဆိုင်ရာ အသီးသီးက ပူးပေါင်းဖွင့်လှစ်ထားသော ဆိုင်ကို ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤဆိုင်မျိုးမှာ မြို့ပေါ်ရှိ သမဝါယမဆိုင်များနှင့် ဆင်တူပြီး ပစ္စည်းစုံ လင်စွာ ရောင်းချသော်လည်း၊ မှိုခြောက်ကဲ့သို့သော ကုန်ခြောက်များကို ရောင်းချလေ့ရှိသည်ဟု မည်သူမျှ မကြားဖူးကြပေ။

လူအုပ်ကြီးနှင့် ဝယ်ယူရေး တာဝန်ခံတို့မှာ သံသယဖြစ်နေကြသော်လည်း၊ ထိုအမျိုးသမီး၏ ခြင်းတောင်းထဲတွင် မှိုနက်ခြောက် အထုပ်တစ်ထုပ်ကို အမှန်တကယ် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ အသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးမှာ သိသိသာသာပင် စိတ်တိုနေပြီး စက္ကူထုပ်ထဲမှ မှိုအချို့ကိုပင် ထုတ်ပြလိုက်သည်

"ရှင်တို့ဘာသာ ကြည့်ကြပါ—ဒါက အစစ် မဟုတ်ဘူးလား"

အရွယ်အစားကို ကြည့်ရုံနှင့်ပင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်နှင့် ကုန်စုံဆိုင်တွင် ရောင်းနေသည်များထက် သိသိသာသာ ပိုကြီးမားပြီး ပုံသဏ္ဌာန်မှာလည်း သေသပ်လှပသည်။ တစ်ယောက်က ချက်ချင်း ရှေ့သို့တိုးကာ သေချာကြည့်ပြီး အတည်ပြုလိုက်သည်။

"ဒါ မနှစ်က ငါဝယ်ခဲ့တဲ့ဟာနဲ့ အတူတူပဲ"

အဝေးတွင် ရပ်နေသူများလည်း အနားသို့ တိုးလာကြပြီး ဝိုင်းပြောကြသည်။

"ငါ့ဟာလည်း မနှစ်က ဒီလိုမျိုးပဲ"

"တွေ့လား။ ငါက လိမ်နေတာလား"

ထိုအမျိုးသမီးက သူမ၏ ခြင်းတောင်းကို လိုက်ပြလိုက်သည်။

"ငါ့ကို လူလိမ်လို့ ပြောချင်တာလား။ တစ်စုံတစ်ယောက်ကသာ မဟုတ်ကဟုတ်ကတွေ လျှောက်ပြောနေတာ ဖြစ်မယ်!"

လူအုပ်ကြီးက သူမနှင့် အငြင်းခုံဆုံးဖြစ်ခဲ့သူကို ချက်ချင်း လှည့်ကြည့်ကြသည်။ ထိုအမျိုးသမီးက ပြန်၍ စိုက်ကြည့်ကာ ဆိုသည်။

"ဘာလို့ အကုန်လုံးက ငါ့ကို ကြည့်နေကြတာလဲ။ ငါက စပြောတာမှ မဟုတ်တာ"

သို့သော် မည်သူက စတင်၍ သံသယပွားခဲ့သည်ကို မည်သူမျှ မမှတ်မိကြသဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် လူအားလုံး၏ အကြည့်မှာ ဟင်းသီးဟင်းရွက်နှင့် ကုန်စုံဆိုင် ဝန်ထမ်းများထံသို့သာ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။ ပြဿနာ လာရှာသည့် အမျိုးသမီးက စ၍ အပြစ်တင်တော့သည်။

"ဒါတွေက ကျင်းချွမ် သစ်တောစခန်းကလို့ ရှင်တို့ ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား။ ဒါဆို ဘာလို့ ဟိုအမျိုးသမီး ဝယ်လာတာတွေထက် အများကြီး ပိုညံ့နေရတာလဲ"

"ဟုတ်ပ"

ပစ္စည်းဝယ်ရန် ပြင်နေသော နောက်ထပ် အမျိုးသမီးတစ်ဦးကလည်း လိမ်ခံရတော့မည်ဟု ခံစားရသဖြင့် ဝင်ပြောသည်။

"ကျင်းချွမ်က ပစ္စည်းတွေက ရှင်တို့ဟာထက် အများကြီး ပိုကောင်းတယ်"

ပစ္စည်းဝယ်ပြီးသူများမှာမူ ဒေါသအလွန်ထွက်နေကြသည်။

"ရှင်တို့ ဘယ်လိုတောင် လူတွေကို ဒီလိုမျိုး လိမ်ရဲရတာလဲ"

"ပြီးတော့ ဒီနှစ် အထွက်နှုန်း မကောင်းဘူးလို့ ပြောတယ်မလား။ ဒါဆို ကျင်းချွမ်ရဲ့ မှိုတွေက ဘာလို့ အဆင့်အတန်း မြင့်နေသေးတာလဲ"

ဆိုင်၏ ကိုယ်ပိုင်ဝန်ထမ်း အချို့ပင် ဝယ်ယူရေး တာဝန်ခံကို သံသယဖြင့် ကြည့်လာကြသည်။ တာဝန်ခံမှာ ချွေးများ ပြန်နေသော်လည်း အရှုံးမပေးသေးဘဲ အသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးကို မေးလိုက်သည်။

"ဒီပစ္စည်းကို သမဝါယမဆိုင်မှာ ဝယ်ခဲ့တာ သေချာရဲ့လား"

"ဘာလဲ၊ ငါက အတုလုပ်လာတယ် ထင်နေတာလား" သူမ ပြန်အော်လိုက်သည်။ "ဘာလို့ ကိုယ်တိုင် သွားမကြည့်တာလဲ"

သူမသည် အမှန်အတိုင်း ပြောပြပါလျက်နှင့် အဘယ်ကြောင့် အမေးအမြန်း ခံနေရသနည်းဟု နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေရသည်။

"ဒါဆို ဘယ်လောက် ပေးခဲ့ရလဲ။ အနည်းဆုံး တစ်ပေါင်ကို ၃ ဝမ် ၅၀ တော့ ပေးရတယ် မဟုတ်လား"

၎င်းမှာ တာဝန်ခံ၏ နောက်ဆုံး မျှော်လင့်ချက်ပင် ဖြစ်သည်။ သူတို့မှိုက ကျင်းချွမ်လောက် မကောင်းသော်လည်း ဈေးတော့ ပိုသက်သာသည်ဟု သူ ဆင်ခြေပေးချင်နေသည်။ ဈေးသက်သာပါက အရည်အသွေး အနည်းငယ် နိမ့်သည်ကို ခွင့်လွှတ်ပေးနိုင်သည် မဟုတ်လား။

သို့သော် အမျိုးသမီးက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "၃ ဝမ် ၅၀လား။ မဟုတ်ဘူး၊ ၃ ဝမ် ၄၀ ပဲ"

"၃ ဝမ် ၄၀လား"

တာဝန်ခံ ဘာမှမပြောနိုင်ခင်မှာပင် လူအုပ်ကြီးမှာ မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်သွားကြသည်။

"အေး၊ တစ်ပေါင် ၃ ဝမ် ၄၀။ မနှစ်ကထက် ဈေးမသက်သာရင် ငါလည်း တစ်ခါတည်းနဲ့ တစ်ပေါင်အပြည့် ဝယ်မှာ မဟုတ်ဘူး"

စကားပြောပြီးနောက် ထိုအမျိုးသမီးက မှိုများကို သိမ်းကာ အခြားကောင်တာသို့ သွားလိုက်သည်။

"ငါ့ကို ပဲတောင့်ရှည် ငါးပေါင် ပေးပါ။"

ကျန်ခဲ့သူများမှာမူ မှင်သက်နေကြဆဲပင်။ အရည်အသွေးမြင့် မှိုများကို ကုန်စုံဆိုင်မှ ညံ့ဖျင်းသော မှိုများနှင့် ဈေးနှုန်းတူတူ ရောင်းနေသည် ဟုတ်လား။ အချို့မှာ အချင်းချင်း မျက်စိမှိတ်ပြကာ ဆိုင်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ထွက်သွားကြသည်။ ပြဿနာရှာသည့် အမျိုးသမီးမှာလည်း သူမ၏ ပန်းကန်ကို ကောက်ကိုင်ကာ ထွက်သွားခဲ့သည်။ "ငါလည်း သွားကြည့်ဦးမယ်"

အကယ်၍ ဤအချက်မှာ အမှန်ဖြစ်ပါက သူမ ပြန်လာသည့်အခါ ယခုထက် ပို၍ ဒေါသထွက်နေပေလိမ့်မည်။ တာဝန်ခံမှာ အခြေအနေ မကောင်းမှန်း သိသဖြင့် သူမနောက်သို့ ကမန်းကတန်း လိုက်သွားတော့သည်။ ဟင်းသီးဟင်းရွက်နှင့် ကုန်စုံဆိုင်မှာ သမဝါယမဆိုင်နှင့် သိပ်မနီးဘဲ မိနစ် ၂၀ ခန့် လမ်းလျှောက်ရသည်။

သို့သော်လည်း သတင်းစကားကြောင့် လူအတော်များများမှာ သမဝါယမဆိုင်သို့ ရောက်ရှိနေကြပြီး မှိုများ ရောင်းချနေသည်ကို အမှန်တကယ် တွေ့ရှိရသည်။ မှိုအိတ်ထဲတွင် ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခုကို စိုက်ထားသည်။ "ကျင်းချွမ်သစ်တောစခန်းမှ စစ်မှန်သော ကြွက်နားရွက်မှိုခြောက် - တစ်ပေါင် ၃ ဝမ် ၄၀ ဆင့်။"

ဝယ်ယူသူ အချို့မှာ အလေးခိုးနေကြပြီဖြစ်သည်။ တစ်ယောက်က မေးလိုက်သည်။ "ဒီမှာ ဘယ်တုန်းက စရောင်းတာလဲ"

ဝန်ထမ်းက တက်ကြွစွာ ဖြေလိုက်သည်။ "ဘယ်သူမှ မရောင်းရဘူးလို့ မပြောထားပါဘူး။ အရင်က ကျင်းချွမ်က ဒီကို လာမပို့ဖူးလို့ပါ။ ရော့—ဒီမှာ တစ်ပေါင်"

ဝယ်ယူရေး တာဝန်ခံမှာ ထိုကွက်တိမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း သူ၏ နောက်ဆုံး မျှော်လင့်ချက်လေးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားရသည်။ သူသည် သူ့ကို ဒုက္ခပေးခဲ့သော ဟုန်ရှီး သစ်တောစခန်းကို စိတ်ထဲမှ ကြိမ်ဆဲနေမိတော့သည်။

ဒီနှစ် အထွက်နှုန်း မရှိဘူး ဟုတ်လား။ ကျင်းချွမ်နဲ့ အတူတူပဲ ဟုတ်လား။ ကျင်းချွမ်ရဲ့ အကောင်းစား မှိုတွေတောင် ဒီဈေးနဲ့ ရောင်းနေတာ၊ သူတို့ကတိပေးခဲ့တဲ့ ဈေးလျှော့ပေးတာက ဘယ်မှာလဲ။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ပျက်နေပြီဖြစ်သည်။ ဤကိစ္စကို မန်နေဂျာကို မည်သို့ ရှင်းပြရမည်နည်း။ ထိုစဉ်မှာပင် ပြဿနာရှာသည့် အမျိုးသမီးက သူ့ကို အသေသတ်လိုက်ပြန်သည်။

သူမ၏ အသံမှာ ထုံးစံအတိုင်း ကျယ်လောင်လှသည်။ "ဒါမှ ကျင်းချွမ်ရဲ့ မှိုအစစ်! ဟို ကုန်စုံဆိုင်က အဲဒီလောက် ညံ့တဲ့ အမှိုက်တွေကို ဘာလို့ ဒီဈေးနဲ့ ရောင်းနေရတာလဲ"

လူအုပ်ထဲမှ အချို့မှာ ကုန်စုံဆိုင်မှ ပစ္စည်းကို မြင်ဖူးသော်လည်း အချို့ကမူ သိပ်သတိမထားမိကြပေ။ အခုတော့ သူတို့က စိတ်ဝင်တစား မေးကြသည်။

"ကုန်စုံဆိုင်မှာလည်း ရှိတာလား။ ဘယ်လောက်တောင် ညံ့လို့လဲ"

"ညံ့ရုံတင် ဘယ်ကမလဲ" အမျိုးသမီးက လှောင်ပြောင်ခဲ့သည်။"ဒီမှာ ကြည့်—ဒါနဲ့ အဲဒါနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ယှဉ်လို့ရမှာလဲ"

သတင်းစကားမှာ တောမီးကဲ့သို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ ကုန်စုံဆိုင်သို့ တိုင်စာများ မရောက်လာခင်မှာပင် ဝယ်ယူရေး တာဝန်ခံမှာ မန်နေဂျာရုံးခန်းသို့ ဆင့်ခေါ်ခံရတော့သည်။

"ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ" မန်နေဂျာက ဟောက်လိုက်သည်။ "လူတွေက ငါ့ဆီအထိ တိုက်ရိုက် လာတိုင်နေကြပြီ!"

တာဝန်ခံမှာ မခံမရပ်နိုင် ဖြစ်ရသည်။ "ဒါတွေက ကျင်းချွမ်ကလားလို့ ကျွန်တော် မေးတော့ သူတို့က ဟုတ်ပါတယ်လို့ ပြောတာပဲ။ အမှန်တရားကို သိတဲ့အချိန်မှာ ငွေက ချေပြီးသား ဖြစ်နေပြီ။"

သို့သော် မန်နေဂျာက မယုံကြည်ပေ။ အကယ်၍ ထိုသို့သာ မှန်ပါက ဘာကြောင့် တစ်ခါတည်းနဲ့ ပေါင်တစ်ထောင် မှာယူခဲ့သနည်း။ သူသည် တာဝန်ခံ၏ လစာ တစ်ဝက်ကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။

"ဒါတွေကို ကုန်အောင်ရောင်း ဒါမှမဟုတ် ပိုက်ဆံပြန်တောင်း—မင်းဘာသာ ဖြေရှင်းပါ။ မဟုတ်ရင် ဆိုင်ရဲ့ အရှုံးတွေကို မင်းလစာထဲက နှုတ်ရလိမ့်မယ်။"

ပေါင်တစ်ထောင်ဆိုသည်မှာ ငွေ ၃,၀၀၀ ကျော် တန်ဖိုးရှိသည်။ တာဝန်ခံမှာ သေမတတ် ခံစားရသည်—သူ့ဘဝတွင် ထိုငွေကို မည်သို့မျှ ပြန်မဆပ်နိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် ဟုန်ရှီးသစ်တောစခန်းမှ လူလိမ်များကိုသာ သတ်ချင်စိတ် ပေါက်နေတော့သည်။ သူသည် သူတို့ကို သွားရောက်ရင်ဆိုင်သော်လည်း သူတို့က ငြင်းဆိုကြသည်။

"ငါတို့က မနှစ်ကထက် ဈေးလျှော့ပေးတာပဲလေ! ကျင်းချွမ်ကလည်း ၃ ဝမ် ၄၀ နဲ့ ရောင်းလိမ့်မယ်လို့ ငါတို့ ဘယ်လိုသိမှာလဲ"

ဖုန်းထဲတွင် အငြင်းပွားမှုမှာ ပြင်းထန်လာသည်။ တာဝန်ခံက စားပွဲကို ရိုက်ကာ ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။

"ပိုက်ဆံ ပြန်ပေးမှာလား၊ မပေးဘူးလား။ မပေးရင် ဆိုရှယ်လစ်စနစ်ကို ဖျက်ဆီးမှုနဲ့ တိုင်စာရေးမယ်!"

၎င်းမှာ အလွန်ပြင်းထန်သော စွပ်စွဲချက် ဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဟုန်ရှီးဘက်က အရှုံးပေးသော်လည်း ငွေပြန်အမ်းရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သဖြင့် ဈေးနှုန်းကို အကြီးအကျယ် လျှော့ချပေးလိုက်ရသည်။

သူတို့မှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။ သမဝါယမဆိုင်တွင် ကျင်းချွမ်၏ အကောင်းစား မှိုများကို ဈေးတူတူ ရောင်းနေသည်ကို လူတွေ သိသွားသောအခါ မည်သူမျှ ကုန်စုံဆိုင်မှ ပစ္စည်းညံ့ကို မဝယ်ချင်ကြတော့ပေ။ ထိုခေတ်က ငွေကြေးမှာ ရှားပါးပြီး အိမ်ရှင်မများမှာလည်း အလွန်တွက်ချက်တတ်ကြသည်။ သူတို့သည် တစ်ပြားတစ်ချပ်မကျန် သက်သာမည့်နေရာကို အမြဲရှာဖွေတတ်ကြသည်။

အစပိုင်းတွင် ဈေးကို ၃ ဝမ် ၂၀ ထိ လျှော့သော်လည်း ဝယ်သူမရှိပေ။ ၃ ဝမ်အထိ လျှော့ချလိုက်သောအခါမှ ဝယ်သူအချို့ ရှိလာသော်လည်း ဆူပူအပြစ်တင်ခြင်းကိုမူ ခံရမြဲဖြစ်သည်။ ထိုထက် ပိုဆိုးသည်မှာ ဤကိစ္စကြောင့် ကုန်စုံဆိုင်၏ ဂုဏ်သိက္ခာ ပျက်စီးသွားခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ လူတွေ စကားပြောဖြစ်တိုင်း "ဟို အတုကို အစစ်လုပ်ပြီး ရောင်းတဲ့ လူလိမ်ဆိုင်" ဟုသာ ပြောဆိုကြတော့သည်။

ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ကျင်းချွမ်သစ်တောစခန်း၏ မှိုအစစ်ကို ရောင်းချသည့် တစ်ခုတည်းသောဆိုင်အဖြစ် သမဝါယမဆိုင်မှာ လူစည်ကားလာပြီး အရောင်းအဝယ် ပိုကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။

ခရိုင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်နှင့် ကုန်စုံဆိုင်သည် အသေအချာ စဉ်းစားပြီးနောက် ဤပြဿနာကို ဖြေရှင်းရန်နှင့် ပစ္စည်းအတု ရောင်းမိသည့် အမည်းစက်ကို ဆေးကြောရန်အတွက် ကျင်းချွမ်သစ်တောစခန်းထံသို့ တိုက်ရိုက်ဖုန်းဆက်ကာ ပစ္စည်းမှာယူရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူတို့သည် သူတို့ကိုယ်သူတို့လည်း လူလိမ်ခံရသည့် သားကောင်များအဖြစ် ဟန်ဆောင်ကာ အခုတော့ အစစ်ကို ရောင်းပေးတော့မည်ဟု လူထုကို ကြေညာရန် စီစဉ်ကြသည်။

သို့သော် သူတို့ ဖုန်းဆက်သည့်အခါ ကျင်းချွမ်သစ်တောစခန်းက သူတို့၏ အရောင်းဝန်ထမ်းမှာ မရှိသဖြင့် ပစ္စည်းမပို့နိုင်ကြောင်း အကြောင်းပြန်သည်။ သူ ဘယ်ရောက်နေလဲဟု မေးသောအခါ အရောင်းချဲ့ထွင်ရန် ပြည်နယ်မြို့တော်သို့ သွားသည်ဟု သိရသည်။

"ဒီနှစ် အထွက်နှုန်းက များနေတော့ ချန်ရှန်းခရိုင် တစ်ခုတည်းနဲ့ မလောက်ဘူးလေ။ ပစ္စည်းတွေကို အလဟဿ အဖြစ်မခံနိုင်ဘူး"

လက်ထောက် အတွင်းရေးမှူးလျန်က အမှန်အတိုင်း ရှင်းပြသည်။ လျိုဝေကောသည် ပြည်နယ်မြို့တော်သို့ ထွက်ခွာသွားသည်မှာ ရက်အတော်ကြာပြီဖြစ်ကာ မည်သည့်အချိန်တွင် ပြန်လာမည်ကို မည်သူမျှ မသိကြပေ။

ဖုန်းချပြီးနောက် အလည်ရောက်နေသော ညွှန်ကြားရေးမှူးနင် မေးလိုက်သည်။ "အဲဒါ ခရိုင်ကုန်စုံဆိုင်ကလား?"

အတွင်းရေးမှူးလျန် ခေါင်းညိမ့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "သူတို့ တော်တော် အထိနာသွားပုံပဲ—ငါတို့နာမည်သုံးပြီး ရောင်းမိတာကိုး။ ယန်ရွှယ်ရဲ့ ကြိုတင်မြော်မြင်မှုသာ မရှိရင် ငါတို့ ဂုဏ်သိက္ခာလည်း ပျက်ပြီ"

ညွှန်ကြားရေးမှူးနင်သည်လည်း ယန်ရွှယ်၏ စေ့စပ်သေချာမှုကို အထူးချီးကျူးမိသည်။

"သူမက ဒီလောက်အထိ ကြိုတွေးထားလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး၊ လျိုဝေကောကို သမဝါယမဆိုင်ဆီ တမင်လွှတ်လိုက်တာကိုး။"

စကားဝိုင်းမှာ ဟုန်ရှီးသစ်တောစခန်းမှ အတွင်းရေးမှူးကျောက်ထံသို့ ရောက်သွားခဲ့သည်။ အတွင်းရေးမှူးလျန်က ခေါင်းခါရင်း မကျေမနပ် ပြောလိုက်သည်။ "အဲဒီ လောင်ကျောက်ကတော့..."

အတွင်းရေးမှူးကျောက်သည် အမြဲတမ်း အောင်မြင်မှုကိုသာ အခွင့်ကောင်းယူလိုပြီး တကယ့်အလုပ်ကျလျှင် တာဝန်ရှောင်တတ်သူ ဖြစ်သည်။

ညွှန်ကြားရေးမှူးနင်ကလည်း ထောက်ခံသည်။"အခု ယန်ရွှယ်က သမဝါယမဆိုင်မှာ ရောင်းနေတော့ သူတို့မှိုတွေ ရောင်းရမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ သူတို့က ဈေးလျှော့ရုံ ဒါမှမဟုတ် ပစ္စည်းပြန်သိမ်းရုံပဲ ရှိတော့မယ်၊ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အထိနာမှာပဲ။"

"ခံထိုက်တာပေါ့"

အတွင်းရေးမှူး လျန် ပြောလိုက်သည်။ "သူတို့လုပ်ထားတဲ့ အရှုပ်အထုပ်တွေကို ကြည့်ဦး။ လုပ်ငန်းက သေးသေးလေး၊ ဒါပေမဲ့ အလုပ်မလုပ်တဲ့ ကြီးကြပ်ရေးမှူးကတော့ ခန့်ထားသေးတယ်။"

ယန်ရွှယ်နှင့် သူမ၏အဖွဲ့မှာ ပရောဂျက် အောင်မြင်ရန်အတွက် ရည်ရွယ်လုပ်ဆောင်ကြခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ဟုန်ရှီးမှာမူ အမြတ်ဝေစုရရန်သာ အာရုံစိုက်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ရလဒ်များမှာ ကွဲပြားသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

သူတို့ စကားပြောနေစဉ် ရုံးဖုန်းမှာ ထပ်မြည်လာသည်။ အတွင်းရေးမှူး လျန် ယပ်တောင်ကို ချကာ ဖုန်းကို ဖြေပြီး ချက်ချင်းပင် ကိုယ်ကို တည့်မတ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့၊ ဒါ ကျင်းချွမ်သစ်တောစခန်းကပါ... အော်... ဟုတ်ကဲ့၊ ဟုတ်ကဲ့! ခင်ဗျားက ပြည်နယ်မြို့တော် ဟင်းသီးဟင်းရွက်နဲ့ ကုန်စုံဆိုင်ကလား"

ပြည်နယ်မြို့တော်မှ ဖုန်းဆိုသဖြင့် ညွှန်ကြားရေးမှူးနင်ပါ အာရုံစိုက်လာသည်။ အတွင်းရေးမှူး လျန် ဆက်ပြောလိုက်သည်။"မှိုတွေ မှာချင်လို့လား။ ရပါတယ်! ပေါင်နှစ်ထောင် လား။ ပြဿနာ မရှိပါဘူး!"

သူက ချက်ချင်း မှတ်သားလိုက်သည်။"ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်တော်တို့ အမြန်ဆုံး ပို့ပေးဖို့ စီစဉ်ပါ့မယ်။အရည်အသွေးကတော့ စိတ်ချပါ..."

ဖုန်းချပြီးနောက် သူနှင့် ညွှန်ကြားရေးမှူးနင်တို့ အကြည့်ချင်း ဆုံသွားကြသည်။ ညျွှန်ကြားရေးမှူးနင်က မှတ်ချက်ပေးခဲ့သည်။ "လျိုတနျိုရဲ့ သားကတော့ တော်တော် ခရီးရောက်တာပဲ"