အခန်း (၁၅၉)

ခရိုင်ဆိုင်သည် ဟုန်ရှီးဆီကနေ ပေါင်တစ်ထောင် မှာတာတောင် အသည်းအသန် ဖြစ်နေရချိန်မှာ လျိုဝေကောက ပြည်နယ်မြို့တော်မှာ ပေါင်နှစ်ထောင်အထိ အော်ဒါရလာခဲ့သည်။ သို့သော် ပြည်နယ်မြို့တော်၏ လူဦးရေနှင့် ဆိုလျှင် ဤပမာဏမှာ ဆိုင်ခွဲတစ်ခုချင်းစီအတွက် ပေါင်အနည်းငယ်စီသာ ကျပေလိမ့်မည်။

သူတို့ ထပ်မစဉ်းစားရသေးခင်မှာပင် ဖုန်းထပ်မြည်လာပြန်သည်။ ယခုတစ်ခါမှာမူ ပြည်နယ်သံမဏိစက်ရုံမှ ဖြစ်ကာ ပေါင်ရှစ်ရာ မှာယူခြင်း ဖြစ်သည်။ သံမဏိစက်ရုံမှာ သူတို့၏ ချန်ရွှေ့ သစ်တောဦးစီးဌာနကဲ့သို့ပင် ဝန်ထမ်းသောင်းနှင့်ချီရှိကာ ကိုယ်ပိုင်ကျောင်းများနှင့် ဆေးရုံများပါ ရှိသည့် နေရာကြီး ဖြစ်သည်။ မှိုခြောက် ပေါင်ရှစ်ရာဆိုသည်မှာ များပြားသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း ထိုကဲ့သို့သော စက်ရုံကြီး၏ ထမင်းစားဆောင်အတွက်ဆိုလျှင် သိပ်မကြာမီ ကုန်သွားမည့် ပမာဏသာ ဖြစ်သည်။

ဤအော်ဒါ နှစ်ခုတည်းနှင့်ပင် ပေါင်သုံးထောင်နီးပါး ရရှိသွားပြီဖြစ်ကာ မနှစ်က တစ်နှစ်လုံးစာ ရောင်းအားနှင့် တူညီနေပြီဖြစ်သည်။ ဒေသတွင်းဈေးကွက်မှ ကျော်လွန်သွားခြင်းက အခွင့်အလမ်းသစ်များကို အမှန်တကယ် ပွင့်သွားစေခဲ့သည်။

ညွှန်ကြားရေးမှူးနင် ထရပ်လိုက်သည်။"ကဲ... မင်းပဲ ဒီမှာ ဖုန်းစောင့်နေတော့။ ငါ စမ်းသပ်စိုက်ပျိုးရေး လုပ်ငန်းခွင်ဘက် သွားပြီး သူတို့ကို သတင်းသွားပေးလိုက်ဦးမယ်။"

ဤမျှကြီးမားသော အော်ဒါများ ဝင်လာသောအခါ ဖုန်းအနားတွင် တစ်ယောက်ယောက် ရှိနေရန် လိုအပ်သည်။ အတွင်းရေးမှူး လျန်လည်း မငြင်းတော့ပေ။

သတင်းမှာ စမ်းသပ်စိုက်ပျိုးရေးအဖွဲ့ထံ ရောက်ရှိသွားသောအခါ အားလုံး ဝမ်းသာအားရ ပြုံးမိကြသည်။ တစ်ယောက်က ကျိုးဝမ်ဟွေ့ကို နောက်ပြောင်ကြသည်။

"မင်းရဲ့ လျိုဝေကောကတော့ စကားပြော တော်သားပဲနော်"

ကျိုးဝမ်ဟွေ့မှာ ရှက်သွေးဖြာသွားသော်လည်း အရင်လို ရှောင်မနေတော့ဘဲ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ဒါက ယန်ရွှယ်ရဲ့ ပြည်နယ်မြို့တော်အထိ ဈေးကွက်ချဲ့ထွင်ဖို့ အကြံပေးချက်ကြောင့်ပါ"

ထိုသည်ကက အမှန်တရားပင်။ ပြည်နယ်မြို့တော်က အော်ဒါတွေက ဒီလောက်အထိ များပြားမယ်မှန်း သိခဲ့ရင် ဒေသတွင်းမှာ ပေါင်တစ်ရာ၊ နှစ်ရာအတွက် ဘာလို့ စိတ်ပူနေပါဦးမလဲ။

ယန်ရွှယ်သည် ညွှန်ကြားရေးမှူးနင်ကို ကိုယ်တိုင် လိုက်ပို့နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် အဖွဲ့သားများ၏ ပျော်ရွှင်နေသော မျက်နှာများဆီသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

"အခု အော်ဒါတွေ ရပြီဆိုတော့ ပစ္စည်းပို့ဖို့ ပြင်ဆင်ကြရအောင်။"

နွေရာသီ၏ အပူဆုံးရက်များ မတိုင်မီ နွေဦးမှို ရိတ်သိမ်းချိန်မှာ အထွက်နှုန်း ကောင်းလှပြီး တစ်ရက်လျှင် ပေါင်တစ်ရာ၊ နှစ်ရာခန့် ထွက်ရှိသည်။ လက်ကျန်ရှိသမျှကို စုစည်းလိုက်လျှင် ပြည်နယ်မြို့တော် ကုန်စုံဆိုင်၏ အော်ဒါကို အရင်ဆုံး ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်သည်။

လျိုဝေကောသည် ပြည်နယ်မြို့တော်သို့ ရောက်ရှိနေပြီး တည်းခိုခန်းလိပ်စာ ပေးထားပြီးဖြစ်ရာ ကုန်ပစ္စည်းများကို ထိုနေရာသို့ တိုက်ရိုက်ပို့ဆောင်နိုင်ပြီး ငွေချေမှုကိုလည်း ထိုနေရာမှာပင် အဆုံးသတ်နိုင်သည်။

ကုန်ပစ္စည်း ပို့ဆောင်သည့်နေ့တွင် ယန်ရွှယ်ကိုယ်တိုင် လုပ်ငန်းစဉ်ကို ကြီးကြပ်ခဲ့သည်—ပထမဆုံး ကုန်ပစ္စည်းများကို မီးရထားစက်ခေါင်းငယ်ဖြင့် မြို့သို့ သယ်ဆောင်ကာ၊ ထို့နောက် သစ်တောမီးရထားဘူတာမှ မြင်းလှည်းဖြင့် ဘူတာကြီးသို့ သယ်ယူပြီး အလေးချိန်တိုင်းကာ LCL (Less-than-carload) ကုန်စည်အဖြစ် ပေးပို့ခဲ့သည်။

LCL ဆိုသည်မှာ ရထားပို့ဆောင်ရေးတွင် အရှည် နှစ်မီတာကျော်နှင့် အနံ တစ်မီတာရှိပြီး ရှေ့ဘက်တွင် တံခါးနှစ်ချပ်ပါသော သံကွန်တိန်နာများကို အသုံးပြုခြင်း ဖြစ်သည်။ ပစ္စည်းများ တင်ဆောင်ပြီးပါက ကွန်တိန်နာများကို ခဲတံဆိပ်များဖြင့် ပိတ်နှိပ်လိုက်သည်။ အကယ်၍ လမ်းခရီးတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က ဖွင့်ဖောက်ပါက ခဲတံဆိပ်ကို နဂိုအတိုင်း ပြန်လုပ်၍မရသဖြင့် လုံခြုံရေးအတွက် စိတ်ချရသည်။

ကွန်တိန်နာတစ်လုံးလျှင် ကုန်စည် တစ်တန်ကျော် ဆံ့သည်။ ယန်ရွှယ်က အစပိုင်းတွင် "LCL" ကို "ယူနစ်" တစ်ခုဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း ပစ္စည်းပို့လွှာတွင်မူ ၎င်းကို "သယ်ဆောင်သည့်တိုင်" ဟု အဓိပ္ပာယ်ရကြောင်း ရှင်းလင်းထားသည်။

ကုန်ပစ္စည်းများက ချက်ချင်း ထွက်ခွာနိုင်သည်တော့ မဟုတ်ပေ—ရထားတွဲတစ်တွဲစာ (တန် ၅၀-၆၀ ခန့်) ပြည့်သည်အထိ စောင့်ရသည်။ သို့သော် ပစ္စည်းထုတ်ယူရန် အကြောင်းကြားစာကို ကြိုတင်စာတိုက်ပို့ထားနိုင်သဖြင့် လက်ခံမည့်သူက ပစ္စည်းရောက်သည်နှင့် ထုတ်ယူနိုင်သည်။

ဒုတိယအသုတ်အတွက် ပြင်ဆင်နေစဉ် တတိယနှင့် စတုတ္ထအော်ဒါများ ထပ်၍ဝင်ရောက်လာရာ စုစုပေါင်း နောက်ထပ် LCL ကွန်တိန်နာတစ်လုံးစာ ပြည့်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် နောက်တစ်သုတ်မှိုများ မခြောက်သေးခင်မှာပင် ပြည်နယ်မြို့တော်ဆိုင်က ရောင်းအားကောင်းလွန်းသဖြင့် နောက်ထပ် ပေါင်နှစ်ထောင် ထပ်၍မှာယူလာပြန်သည်။

လျိုဝေကောသည် သုံးရက်တစ်ကြိမ် ဖုန်းဆက် အစီရင်ခံရန် စီစဉ်ထားသည်။ ယန်ရွှယ်က သူ၏ဖုန်းကို လက်ခံဖြေကြားသောအခါ မမေးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

"ရှင် ဘယ်နှနေရာတောင် လိုက်သွားလို့လဲ"

လျိုဝေကော ရယ်မောလိုက်သည်။ "အများကြီး မဟုတ်ပါဘူး။ ဟင်းသီးဟင်းရွက်နဲ့ ကုန်စုံဆိုင်တွေကိုပဲ အဓိက သွားတာပါ။ နိုင်ငံပိုင် စားသောက်ဆိုင်တွေကိုတောင် မချဉ်းကပ်ရသေးဘူး။"

သူ ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "မင်း ယုံမှာ မဟုတ်ဘူး—ပြည်နယ်မြို့တော်က မှိုမထွက်ဘူးလေ။ အရင်က သူတို့က ပစ္စည်းစုဆောင်းရေး စခန်းတွေဆီကနေ နည်းနည်းချင်းစီကို ဈေးကြီးပေး ဝယ်နေရတာ။ မင်းရဲ့ သတင်းစာဖြတ်ပိုင်းကို ပြပြီး နမူနာပစ္စည်းတွေ ပေးခဲ့တော့ အများစုက စမ်းကြည့်ပြီးတာနဲ့ အရောင်းအဝယ်လုပ်ဖို့ အဆင်သင့် ဖြစ်နေကြတာပဲ။"

သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး ခက်ခဲသဖြင့် ကုန်စည်စီးဆင်းမှုမှာ နှေးကွေးလှပြီး ဒေသခံများ ရှာဖွေလာသော တောမှိုများကိုသာ အားကိုးနေရသည်။ ပြည်နယ်မြို့တော်သည် ဤကဲ့သို့ ဈေးနှုန်းသက်သာသော မှိုများကို မတွေ့ဖူးသဖြင့် အစပိုင်းတွင် အရောင်းအဝယ် အလွန်သွက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ အထူးအဆန်း ဖြစ်နေသည့် ကာလကုန်သွားပါက ဝယ်လိုအား ပြန်တည်ငြိမ်သွားမည် ဖြစ်သော်လည်း ယခု ပမာဏမှာမူ များလွန်းလှသည်။

ပေါင် ၆,၀၀၀ ဆိုသည်မှာ ကျင်းချွမ် သစ်တောစခန်း၏ လက်ရှိ ထုတ်လုပ်နိုင်စွမ်းထက် ကျော်လွန်နေသည်—၄,၀၀၀ ဆိုလျှင်ပင် အနိုင်နိုင် ဖြစ်နေပြီး နိုင်ငံပိုင် စားသောက်ဆိုင်များစွာကိုလည်း မချဉ်းကပ်ရသေးပေ။

ယန်ရွှယ်သည် ဖုန်းချပြီးနောက် နားထင်ကို ပွတ်နေမိရာ အတွင်းရေးမှူးလျန်က ရယ်ချင်စိတ်ဖြင့် ကြည့်နေသည်။

"အစက မရောင်းရမှာ စိုးရိမ်နေပြီး၊ အခုကျတော့ ပစ္စည်းမလောက်မှာ စိုးရိမ်နေပြန်ပြီလား"

"လူအများစုက ဒီလိုပဲ မဟုတ်လား"

ယန်ရွှယ် ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် ခဏစဉ်းစားကာ မေးလိုက်သည်။ "ဝမ်ရှန်း သစ်တောစခန်းနဲ့ ရှောင်ကျင်းချွမ် သစ်တောစခန်းမှာ ပိုတဲ့ ပစ္စည်းရှိမလားဆိုတာ ကျွန်မကို ကူညီပြီး ဆက်သွယ်ပေးလို့ ရမလား"

"ဘာလုပ်ဖို့လဲ"

"အရင် မေးကြည့်တာပေါ့" ယန်ရွှယ်က ပြန်ဖြေသည်။ "ပြီးတော့ သူတို့ပစ္စည်းရဲ့ အရည်အသွေးကိုလည်း စစ်ဆေးဖို့ လိုအပ်တယ်။"

ဝမ်ရှန်းနှင့် ရှောင်ကျင်းချွမ်တို့မှာ ပို၍ အားနာတတ်ကြသည်။ ကျင်းချွမ်ထံမှ မှိုမျိုးစေ့ဝယ်ယူပြီး စိုက်ပျိုးနည်း သင်ယူခဲ့ကြပြီးနောက် သူတို့သည် ဈေးကွက်လုရန် တမင်တကာ ရှောင်ရှားခဲ့ကြသည်။ သူတို့က ပြိုင်ဆိုင်မှု မလုပ်ချင်၍ပဲဖြစ်စေ၊ မနိုင်မှန်းသိ၍ မပြိုင်ခြင်းပဲဖြစ်စေ၊ ဟုန်ရှီး သစ်တောစခန်းထက်စာလျှင် အများကြီး ပိုကောင်းသည်။

ဖုန်းဆက်ကြည့်သောအခါ နှစ်ဖက်လုံးတွင် ပစ္စည်းလက်ကျန် ရှိနေသေးကြောင်း အတည်ပြုသည်။ ဝမ်ရှန်းသစ်တောစခန်းမှ အတွင်းရေးမှူးမှာ စိတ်အားထက်သန်လွန်းသဖြင့် စက်ဘီးကို ချက်ချင်းစီးကာ အပြေးရောက်လာသည်။ နွေရာသီအပူရှိန်ကြောင့် ချွေးတွေရွဲနေသော်လည်း မျက်နှာပင် မသုတ်ဘဲ ဝင်လာရင်း တန်းမေးတော့သည်။

"ကြွက်နားရွက်မှို မလောက်ဘူးဆိုတာ ဟုတ်လား"

" နည်းနည်း မလောက်တာပါ" အတွင်းရေးမီူး လျန် အမှန်အတိုင်း ဖြေလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်တို့ လျိုဝေကောက အော်ဒါအကြီးကြီးတွေ ရလာလို့၊ ပေါင်တစ်ထောင်၊ နှစ်ထောင်လောက် လိုနေသေးတယ်။"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဝမ်ရှန်း၏ အတွင်းရေးမှူးက ချက်ချင်း ကမ်းလှမ်းခဲ့သည်။ "ငါတို့ဆီမှာ အများကြီး ရှိပါတယ်။ ပေါင်တစ်ထောင်လောက် စုပေးဖို့က ပြဿနာ မဟုတ်ပါဘူး"

သူက သူတို့ပစ္စည်းတွေ ရောင်းထွက်ဖို့ နှေးကွေးနေပြီး နှစ်ကုန် သို့မဟုတ် နောက်နှစ်ဆန်းမှ ကုန်မည်ဟု ထင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကျင်းချွမ်ကမူ ပေါင်နှစ်ထောင်လောက် လိုနေသည်ဟု အေးဆေးစွာ ပြောနေသည်။

ဝမ်ရှန်း၏ အတွင်းရေးမှူးမှာ မနာလိုဖြစ်ရသည်မှာ အကျင့်ပင် ဖြစ်နေပြီ။ အရည်အသွေး စစ်ဆေးရန် လိုအပ်သည်ဟု ပြောသောအခါ သူက စိတ်မဆိုးဘဲ မေးလိုက်သည်။

"မင်းတို့ နည်းပညာရှင်ယန်ရွှယ်ပဲ လာမလား၊ ဒါမှမဟုတ် ငါပဲ နမူနာယူလာပေးရမလား"

ကျိန်းသေပေါက် ယန်ရွှယ်ကိုယ်တိုင် သွားရမည်ဖြစ်သည်။ များပြားသော ပမာဏကို ယူရမည်ဖြစ်ရာ အသုတ်တိုင်းမှာ ကျင်းချွမ်၏ စံချိန်စံညွှန်းနှင့် ကိုက်ညီရန် လိုအပ်သည်။ ဟုန်ရှီးနှင့် ယှဉ်လျှင် ဝမ်ရှန်းက ပို၍ ကြိုးစားလုပ်ကိုင်သည်။ အနီးနားမှာရှိသဖြင့် ကျင်းချွမ်သို့ ခဏခဏ လာရောက်လေ့လာတတ်ကြသည်။

စခန်းနှစ်ခုလုံးကို မှိုခြောက်ပြုလုပ်နည်း အတူတူ သင်ပေးခဲ့သော်လည်း ဟုန်ရှီးကမူ အလုပ်ပြီးပြီးရော လုပ်ခဲ့သဖြင့် ပစ္စည်းညံ့သော်လည်း၊ ဝမ်ရှန်းကမူ နည်းလမ်းအတိုင်း တိတိကျကျ လိုက်နာသဖြင့် သေသပ်လှပသော မှိုခြောက်များကို ထုတ်လုပ်နိုင်ခဲ့သည်။

ပစ္စည်းများကို စစ်ဆေးပြီးနောက် ယန်ရွှယ်က ကျေနပ်သဖြင့် သူတို့၏ လက်ရှိစတော့ရှယ်ယာ အားလုံး (၁,၃၀၀ ပေါင်) ကို ချက်ချင်း မှာယူလိုက်သည်။ ဝမ်ရှန်း၏ အတွင်းရေးမှူးမှာ အလွန်ဝမ်းသာသွားခဲ့သည်။ ကျင်းချွမ်၏ အရောင်းလမ်းကြောင်းကို အလကား အသုံးမချလိုသဖြင့် ရောင်းရသည့် အလေးချိန်အပေါ် မူတည်၍ ကော်မရှင်ပေးရန်လည်း သဘောတူခဲ့သည်။

ယန်ရွှယ် ဝမ်ရှန်းမှ ပြန်လာချိန်တွင် ရှောင်ကျင်းချွမ် သစ်တောစခန်းမှ အတွင်းရေးမှူးမှာ စောင့်နေပြီဖြစ်သည်။ သူကလည်း အချိန်မဆွဲဘဲ သူမကို သုံးဘီးဖြင့် ခေါ်ဆောင်ကာ သူတို့၏ ပစ္စည်းများကို သွားရောက် စစ်ဆေးခိုင်းသည်။

ပစ္စည်းများ ပို့ဆောင်ပြီး၍ ဂိုဒေါင်များ တစ်ဝက်ခန့် ဟာသွားသောအခါ အတွင်းရေးမှူး နှစ်ဦးလုံးက ဟုန်ရှီးစခန်းမှ လောင်ကျောက်မှာ လူမိုက်ဖြစ်ရမည်ဟု မတွေးဘဲ မနေနိုင်ကြတော့ပေ။ ဘာကြောင့် ကျင်းချွမ်ကို အကြောင်းမဲ့ သွားရန်စခဲ့သနည်း။ ဆက်ဆံရေး ကောင်းမွန်ပါက နည်းပညာ အကူအညီ လိုသလို ရနိုင်သည့်အပြင် ပိုလျှံသော ပစ္စည်းများကိုလည်း ရောင်းပေးဦးမည် မဟုတ်ပါလား။

ထိုအတောအတွင်း လျိုဝေကောသည် ပြည်နယ်မြို့တော်တွင် တစ်လကျော် ကြာခဲ့သည်။ သူ ပြန်လာချိန်တွင် ကျင်းချွမ်သစ်တောစခန်းသည် ကုန်စည်ပို့ဆောင်မှု လေးကြိမ် ပြုလုပ်ခဲ့ပြီးဖြစ်ကာ ရာသီဥတုမှာလည်း စ၍ အေးမြလာပြီဖြစ်သည်။

သူသည် ငွေသောင်းနှင့်ချီ သယ်ဆောင်လာခဲ့သည်—ငွေတစ်ထောင်စီကို ခရမ်ရောင်စက္ကူဖြင့် ထုပ်ထားသော အထုပ် ၂၀ ကျော်ကို အပိုပါလာသည့် အဝတ်အစားများကြားထဲတွင် ထည့်ထားသည်။ လမ်းခရီးတစ်လျှောက် မျက်စိပင် မှိတ်ရဲသည် မဟုတ်ပေ။

ချန်ရွှေ့မြို့ ဘူတာသို့ ရောက်ရှိ၍ ယန်ရွှယ်နှင့် ကျိုးဝမ်ဟွေ့တို့ သူ့ကို စောင့်နေသည်ကို မြင်မှသာ သူ စိတ်အေးသွားတော့သည်။

"ငါ နောက်ဆုံးတော့ ပြန်ရောက်ပြီ။"

"အနားမယူပါနဲ့ဦး" ယန်ရွှယ် သတိပေးလိုက်သည်။ "ဝမ်ရှန်းနဲ့ ရှောင်ကျင်းချွမ်က ကိုယ်စားလှယ်တွေ စောင့်နေကြတုန်းပဲ။" အကြောင်းပြချက်ကို ရှင်းပြရန် မလိုပေ၊ လျိုဝေကော ချက်ချင်း နားလည်သွားပြီး မြို့ဘဏ်သို့ ဦးတည်လိုက်ကြသည်။

သစ်တောစခန်း နှစ်ခုလုံးမှ စာရင်းကိုင်များမှာ စောစောစီးစီး ရောက်နှင့်နေကြသည်။ ရရှိမည့် ဝေစုများကို တွက်ချက်ထားပြီးဖြစ်ရာ လျိုဝေကောက သူတို့ကို စစ်ဆေးရန် ငွေများ လွှဲပေးလိုက်သည်။ အပိုင်းလိုက် ရေတွက်ပြီး အတည်ပြုပြီးနောက် လက်ခံဖြတ်ပိုင်းများတွင် လက်မှတ်ထိုး တံဆိပ်ရိုက်ကာ ငွေများကို သူတို့၏ စာရင်းထဲသို့ တိုက်ရိုက် အပ်နှံလိုက်ကြသည်။

ထိုခေတ်က ဘဏ်များမှာ ယခုလောက် မရှုပ်ထွေးပေ။ အပ်နှံသူ နည်းပါးသဖြင့် ဝန်ထမ်းများမှာ ကောင်တာနောက်တွင် အားကစားသဖွယ် အလေ့အကျင့်လုပ်ရင်း အချိန်ဖြုန်းနေတတ်သည်။ သို့သော် ထိုနေ့မှာမူ ထူးခြားနေသည်။ ပထမဆုံး တစ်ယောက်က ငွေ ၃,၀၀၀ ကျော် လာအပ်သည်—၎င်းမှာ စီးပွားရေး အရောင်းအဝယ်တစ်ခုဖြစ်ကြောင်း သိသာသည်။ ရေတွက်ပြီးရုံ ရှိသေးသည်၊ နောက်တစ်ယောက်က ၅,၀၀၀ နီးပါးနှင့် ရောက်လာပြန်သည်။

ထိုသူ ပြီးသွားပြန်တော့ နောက်တစ်ယောက်က အိတ်အကြီးကြီး တစ်လုံးကို ကောင်တာပေါ်တင်ကာ ပြောသည်။

"ရဲဘော်... ကျွန်တော် ငွေလာအပ်တာပါ"

မနှစ်က သူတို့ကို ခဏခဏ တွေ့ဖူးသဖြင့် ဘဏ်ဝန်ထမ်းက ချက်ချင်း မှတ်မိသွားပြီး မှင်သက်သွားသည်။

"ဒီလောက်အထိ အများကြီးလား"

မနှစ်က နှစ်ကုန်ပိုင်းတွင် သူတို့ ထုတ်ယူသွားသော ငွေပမာဏပင် ဤမျှ မများခဲ့ပေ။ ယခုမူ နှစ်ဝက်ပင် မကျိုးသေးဘဲ ယွမ်တစ်သောင်းကျော် လာအပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ဆယ်ယွမ်တန် အရွက်တွေ အထပ်လိုက် ဖြစ်နေသဖြင့် ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်တည်း မနိုင်ဘဲ အကူခေါ်ကာ ဝိုင်းဝန်း ရေတွက်အပ်နှံပေးလိုက်ရသည်။

ငွေများ ဘဏ်ထဲသို့ ဘေးကင်းစွာ ရောက်သွားမှသာ လျိုဝေကော အမှန်တကယ် စိတ်အေးသွားတော့သည်။ အိမ်သို့ အပြေးပြန်ချင်နေသဖြင့် ဘူတာမှ တန်းပြန်လာပြီး လမ်းလျှောက်သင်စ ဖြစ်နေသော သမီးလေးကို ကောက်ချီလိုက်သည်။

"အိုက်ရုန် ဘယ်သူ ပြန်လာလဲ ကြည့်ပါဦး"

သူ နမ်းရန် ကပ်လိုက်သော်လည်း သမီးငယ်လေးက သူ၏မျက်နှာကို လက်ကလေးများဖြင့် တွန်းကာ ရုန်းကန်နေသည်။ ရုန်းမရသောအခါ ငိုခဲ့သည်။

"အဘွားရေ!"

ဟွမ်ဖန့်ယင်းက မြေးမလေးကို အပြေးအလွှား လာချီလိုက်သည်။ "မငိုနဲ့ အိုက်ရုန်၊ ဒါ သမီးရဲ့ ဖေဖေပဲလေ။ မမှတ်မိဘူးလား"

ကလေးမလေးက သူ့ကို ခိုးကြည့်ပြီးနောက် မျက်နှာလွှဲကာ အပြင်ဘက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။ "မောင်လေး(တိတိ)! အဒေါ်! မောင်လေး!"

သူမက အဒေါ်(ယန်ရွှယ်) အိမ်ကို သွားပြီး ကလေးလေးကို ကြည့်ချင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ရာသီဥတု ပူလာသဖြင့် အိမ်ထဲမှာ မနေချင်တော့ဘဲ ဟွမ်ဖန့်ယင်းက သူမကို ယန်ရွှယ်အိမ်သို့ ခဏခဏ ခေါ်သွားလေ့ရှိသည်။ သို့သော် တကယ့် ပြဿနာမှာ တစ်လကျော်ကြာ ခရီးထွက်သွားခဲ့သဖြင့် လျိုဝေကော၏ ကိုယ်ပိုင်သမီးလေးက သူ့ကို မမှတ်မိတော့ခြင်းပင်...

ချီဖန့်ကမူ သူ၏သားလေးကလည်း သူ့ကို မေ့သွားစေရန် ဆုတောင်းနေမိသည်။ ကလေးက ကြီးလာလေလေ ယန်ရွှယ်ကို ပို၍ တွယ်တာလာလေလေဖြစ်ကာ ချီဖန့်ကို ယန်ရွှယ်နှင့် ဝေးအောင် တမင် လုပ်နေသကဲ့သို့ပင်။ တစ်ခါတရံ ခန်ပေါ်တွင် အေးဆေး ဆော့နေသော်လည်း ချီဖန့် ပြန်လာသည်နှင့် ယန်ရွှယ်၏ ပေါင်ပေါ်သို့ အတင်းတက်ကာ နေရာဦးတော့သည်။

ချီဖန့်က သူ့ကို စိုက်ကြည့်သောအခါ ကလေးကလည်း အပြစ်ကင်းစင်ဟန်ဖြင့် ပြန်ကြည့်တတ်သည်။ နောက်ပိုင်းတွင်မူ သူက ပို၍ လည်လာသည်—ခဏနေလျှင် ချီဖန့်ကို ကစားစရာတစ်ခု လှမ်းပေးတတ်သည်။ ၎င်းမှာ ထူးဆန်းလှသည်။ ပုံစံအမျိုးမျိုးဖြင့် ဤသားလေးမှာ သူ၏ဖခင်နှင့် တူလှသည်—အထူးသဖြင့် မိမိပိုင်ဆိုင်ရာကို ကာကွယ်သည့်နေရာတွင် ဖြစ်သည်။ သူ၏ ဖခင်ကိုပင် ဝေမျှရန် ခွင့်မပြုပေ။

ချီဖန့်က ကမ်းပေးသော ကစားစရာကို ငုံ့ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ယန်ရွှယ်လည်း အံ့သြသွားကာ သားဖြစ်သူကို မေးမိသည်။

"ဒါ ဖေဖေကို ပေးတာလား"

သို့သော် ချီဖန့်က ယူလိုက်သည်နှင့် ကလေးက ယန်ရွှယ်ကို ချက်ချင်း ဖက်လိုက်ပြန်သည်—'ဖေဖေက ကစားစရာ ယူသွားပြီဆိုတော့ မေမေကို မယူနဲ့တော့' ဟု ပြောနေသကဲ့သို့ပင်။

ဒီလောက် ငယ်ငယ်လေးနှင့် ဤမျှ လည်တာမျိုး ဘယ်ကရသလဲဆိုသည်ကို ယန်ရွှယ် မသိနိုင်ပေ။ သူမက ချီဖန့်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူက သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများ ပြူးသွားသည်။

"ရှင်... ဒီကလေးက ကျွန်မဆီက ဒီအကျင့်တွေ ရတယ်လို့ ထင်နေတာလား။ ကျွန်မ ငယ်ငယ်က ဒီလို မဟုတ်ပါဘူး။"

ချီဖန့် ဘာမှမပြောပေ။ သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင် ဒုတိယအဘွားကို ထင်းကူသယ်ပေးနေရင်း သူက ပြောလိုက်သည်။

"အဘွား... နှစ်သစ်ကူးပြီးရင် ယန်ယွီကို အဘွားနဲ့ ယန်ကျိအန်းတို့ဆီမှာ အိပ်ခိုင်းမယ်"

ဒုတိယအဘွားမှာ အံ့သြသွားခဲ့သည်။"ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ညဘက်မှာ သူက မင်းနဲ့ ယန်ရွှယ်ကို အနှောင့်အယှက် ပေးလို့လား"

"မဟုတ်ပါဘူး"

ချီဖန့်က ခပ်တည်တည်ဖြင့် ဖြေလိုက်သည်။ "လျိုဝေကောက နောက်ထပ် ကလေးတစ်ယောက် ထပ်ယူချင်တယ်လို့ ပြောလို့ပါ။"

ထိုအခါမှ ဒုတိယအဘွား သဘောပေါက်သွားသည်—သူမ၏ မြေးသမက်က မိသားစုဝင် တိုးချင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

"ကောင်းပါပြီ၊ ငါ သူ့ကို ထိန်းနိုင်မလား ကြည့်ပေးပါ့မယ်။"

သို့သော်လည်း ယခုအချိန်အထိ သူတို့သည် သားဆက်ခြားနည်းကို အသုံးပြုနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ချီဖန့်ကလည်း လျိုဝေကောက ကလေးထပ်ယူချင်နေသည်ဟုသာ လွှဲချပြောဆိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်...

ယန်ရွှယ်သည် ကစားစရာများနှင့် ပြန်ဆော့နေသော သားဖြစ်သူကို ကြည့်ကာ၊ ဖခင်ဖြစ်သူနှင့် ယှဉ်လျှင် သားလေးမှာ အတွေ့အကြုံ မရှိသေးကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ သားလေးက ယန်ရွှယ်၏ ပေါင်ပေါ်တက်ရန်သာ ကြိုးစားနေချိန်တွင် ဖခင်ဖြစ်သူကမူ သူ့ကို အခန်းထဲမှ နှင်ထုတ်ရန် ကြိုတင်ပြင်ဆင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူသာ တကယ် အခန်းထဲက ထွက်သွားရလျှင် ပြန်လာခွင့် ရပါဦးမလား။

ထိုစဉ်မှာပင် အပြင်ဘက်မှ ရင်းနှီးနေသော အသံတစ်သံက လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ "ယန်ရွှယ် အိမ်မှာ ရှိလား"

ယန်ရွှယ် အပြင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ နှစ်နှစ်ကျော်ကြာအောင် မတွေ့ခဲ့ရသော မိန်းကလေးယန်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် လန့်သွားသည်။ သူတို့ အကြည့်ချင်း ဆုံလိုက်သည်နှင့် မိန်းကလေးယန်၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ချက်ချင်း ဝဲတက်လာတော့သည်။