အခန်း (၁၆၁)

ချီဖန့်ကမူ သူတို့ စောစောက ပြောလက်စ စကားအပေါ်၌သာ အာရုံရောက်နေဆဲဖြစ်သည်။

"မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းသာဆိုရင် သူ့လိုမျိုး ဘယ်တော့မှ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး"

ယန်ရွှယ် မျက်တောင်ခတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ရှင် ဘယ်လိုလုပ် အဲဒီလောက် သေချာနေတာလဲ"

"မင်းက သူတစ်ပါး ညွှန်ကြားတဲ့အတိုင်း အသက်ရှင်မယ့်သူ မဟုတ်မှန်း ကိုယ်သိလို့ပေါ့" သူ တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

၎င်းကို သူတို့ လက်ထပ်ခဲ့သည့် အချိန်မှစ၍—ယွီရုန်ကျစ်ကို အနိုင်ယူရန် အရက်နှစ်အိုးခွဲကို မော့ချခဲ့သည့် သူမ၏ ဟန်ပန်ကို မြင်ကတည်းက သူ သိရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သူသည် အစီအစဉ်တစ်ခုအရ လျိုဝေကောကို လွှတ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်ကို သူမ မသိဘဲ မနေလောက်အောင် ထက်မြက်လှသည်။ သို့သော်လည်း သူမသည် အရာအားလုံးကို မိမိဘာသာ ကိုင်တွယ်ရန်သာ ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

တစ်ခါတရံတွင် သူမအနေဖြင့် သူ့အပေါ် ပိုမိုအားကိုးစေချင်မိကာ သူမကိုယ်သူမ ဤမျှအထိ ပင်ပန်းအောင် မလုပ်စေချင်ပေ။ သို့သော် သူမသည် မိန်းကလေးယန်ကဲ့သို့ အရာအားလုံးကို မျက်စိမှိတ် အသက်ရှင်မည့်သူ မဟုတ်သည်ကိုလည်း သူသိရှိသည်။

ထိုအတွေးကြောင့် သူ၏ အသံမှာ နူးညံ့သွားပြီး သူမ နားနောက်ရှိ ဝဲကျနေသော ဆံစလေးကို သပ်တင်ပေးလိုက်သည်။

"နောင်တစ်ကြိမ်မှာတော့ ကိုယ် အဲဒီလို မလုပ်တော့ပါဘူး"

အန္တရာယ်ကို ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရခြင်းထက် ဘာမှမသိဘဲ စိုးရိမ်တကြီး စောင့်ဆိုင်းနေရခြင်းက သူမအတွက် ပိုခက်ခဲစေမည်ကို သူ နားလည်သွားခဲ့သည်။

ယန်ရွှယ်က သူ၏ မျက်နှာရိပ်ကို ကြည့်ပြီး အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်ရန် ခဏစောင့်လိုက်ရသည်။"နောက်တစ်ခါ ထပ်ဖြစ်ရင်တော့ ကျွန်မ စိတ်ဆိုးရုံတင် မကတော့ဘူးနော်"

သူမသည် ကိစ္စရပ်တစ်ခုတည်းအတွက် အငြင်းအခုန် ထပ်ခါတလဲလဲ လုပ်ဆောင်ရခြင်းကို မုန်းတီးသည်။ ပြောင်းလဲမှုမရှိသော ကတိစကားများသည် သူမအား အလေးမထားခံရသလို ခံစားရစေပြီး သူတို့ကြားရှိ စကားလုံးတိုင်းမှာ အချိန်ကုန်ရုံသက်သက် ဖြစ်သွားစေသည်။

ချီဖန့်က သူမ အတည်ပြောနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိရှိသည်။ အကယ်၍ သူတို့၏ အိမ်ထောင်ရေးမှာ ဆက်လက်တွဲရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပါက သူမသည် ပြတ်ပြတ်သားသား လမ်းခွဲထွက်ခွာသွားနိုင်သည့် သတ္တိနှင့် အရည်အချင်းရှိကြောင်း သူ သိရှိသည်။

"ဘယ်တော့မှ ထပ်မဖြစ်စေရဘူး"

သူက သူမ၏ နဖူးကို နမ်းလိုက်ပြီး၊ နှာခေါင်းလေးကို ထိတွေ့ကာ၊ နောက်ဆုံးတွင် နှုတ်ခမ်းချင်း ထိကပ်လျက် ဆက်နမ်းလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ကစပြီး မင်းပြောသမျှကို ကိုယ် နားထောင်ပါ့မယ်"

အနမ်းမှာ ငှက်မွေးလေးနှင့် ထိတွေ့သကဲ့သို့ ပေါ့ပါးလှပြီး၊ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းနား၌ တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောနေသော သူ၏ စကားလုံးများမှာ နူးညံ့သိမ်မွေ့လှသည်။

သူတို့ သားလေး (ယန်ယွီ) ရောက်ရှိလာပြီးကတည်းက ဤဇနီးမောင်နှံမှာ ယခင် သင်ခန်းစာဟောင်းများကို ပြန်လည်လေ့လာရန်ဖြစ်စေ၊ အသစ်များကို ရှာဖွေရန်ဖြစ်စေ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် လုပ်ဆောင်နေရသဖြင့် ယခုကဲ့သို့သော အချိန်မျိုးမှာ အလွန်နည်းပါးလှသည်။ ယန်ရွှယ် ခြေဖျားလေး ထောက်လိုက်သည်။

ထိုစဉ်မှာပင် သူမ၏ နောက်မှ ကလေး၏ တစာစာ အော်ဟစ်သံက ပိုနီးကပ်လာသည်—သူသည် ဘွားဘွားကြီးနှင့် ဆော့ကစားရသည်မှာ ဝသွားပြီဖြစ်၍ ပြန်လာရန် အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီမှာ သိသာလှသည်။

ယန်ရွှယ် ဘာမှမလုပ်နိုင်မီမှာပင် ချီဖန့်က ရှေ့သို့ လှမ်းတက်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် ဟနေသော တံခါးကို အလျင်အမြန် ပိတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမကို ပြန်လှည့်လိုက်ကာ၊ ရပ်နားခဲ့သည့် နေရာမှ ပြန်စတင်ရန် ခေါင်းကို ငုံ့လိုက်သည်။

"သူ့ကို ဂရုမစိုက်နဲ့"

သူ သားဖြစ်သူကို ရည်ညွှန်းကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

ယန်ရွှယ်သည် အခန်းတံခါး ရုတ်တရက် ပိတ်သွားသဖြင့် ကလေး ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသော အသံကို အတိုင်းသား ကြားလိုက်ရသည်။

ဒုတိယအဘွားက ခြေလှမ်းကို ရပ်ပြီး ပြန်လှည့်သွားသည်။ "မင်းရဲ့ မေမေနဲ့ ဖေဖေက စကားပြောလို့ မပြီးသေးဘူး။ ဘွားဘွားကြီးနဲ့ပဲ ခဏ ထပ်ဆော့ရအောင်နော်"

နောက်ထပ် အော်သံလေးများ ထပ်ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း၊ တံခါးကို မှီလျက် မက်မွန်ပွင့် မျက်ဝန်းလေးများဖြင့် ကြည့်နေသော ချီဖန့်ကမူ ၎င်းတို့မှာ ဘာကို ဆိုလိုမှန်း လုံးဝ မသိသယောင် ဆောင်နေသည်။

သတင်းအချက်အလက်များစွာကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရင်ဆိုင်လိုက်ရသဖြင့် မိန်းကလေးယန်အနေဖြင့် အချိန်ယူရန် လိုအပ်မည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ယန်ရွှယ်သည် နောက်ရက်တွင် သူမရှိရာ တည်းခိုခန်းသို့ သွားရောက်ကြည့်ရှုခဲ့သည်။

သို့သော် တည်းခိုခန်း ဝန်ထမ်းများက မိန်းကလေးယန် ထွက်ခွာသွားပြီဖြစ်ကြောင်း ပြောပြကြသည်—သူမသည် မြို့ပြင်သို့ ထွက်ခွာသည့် အစောဆုံး ရထားကို စီးနင်းသွားခြင်းဖြစ်သည်။

သူမ ထွက်ခွာသွားချိန်တွင် မျက်လုံးများမှာ အနည်းငယ် ဖောင်းအစ်နေသဖြင့် ထပ်၍ငိုကျွေးထားမှန်း သိသာသော်လည်း စိတ်ဓာတ်မှာမူ တည်ငြိမ်ပုံရသည်။ သူမသည် ယန်ရွှယ်အတွက် စာတစ်စောင်ပင် ထားရှိခဲ့သေးသည်။

"မင်း ငါ့ကို လာကြည့်မယ်ဆိုတာ ငါသိပါတယ်။ မင်းက အဲဒီ ချီဖန့်နဲ့ မတူဘဲ အရမ်း ကြင်နာတတ်တာပဲ"

စာကို ထေ့လုံးလေးဖြင့် စတင်ထားသည်။ နားလည်မှုလွဲခြင်းများ ရှင်းလင်းသွားသော်လည်း မိန်းကလေးယန်သည် ချီဖန့်ကို တစ်ချက်ပုတ်ခတ်ရန် အခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်မခံပေ၊ ချီဖန့်ကလည်း သူမ နာမည်ကြားတိုင်း အလားတူ လုပ်ဆောင်တတ်သည် မဟုတ်ပါလား။

သူတို့ နှစ်ဦးသည် ရှေ့နောက်မတည့်အောင် မွေးဖွားလာကြသူများသဖွယ် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အကြည့်မတည့်ကြပေ—တစ်ချိန်က စေ့စပ်ခဲ့ဖူးသည်ကို တွေးကြည့်လျှင်တော့ ရယ်စရာပင်။

ယန်ရွှယ် ဆက်ဖတ်လိုက်သည်။ စာ၏ ကျန်ရှိသော အပိုင်းများတွင် ချီဖန့်အကြောင်းကို ထပ်ဖော်ပြခြင်း မရှိတော့ပေ။ ထိုအစား မိန်းကလေးယန်က သူမဘာသာ အဆင်ပြေသွားမည်ဖြစ်ကြောင်း ယန်ရွှယ်ကို အာမခံထားသည်။

"မင်းပြောတာ မှန်ပါတယ်—သူနဲ့ လက်မထပ်ခဲ့တာ ငါ့အတွက် ကံကောင်းခြင်းပဲ။ ငါ ငယ်ပါသေးတယ်၊ အိမ်ထောင်ပြုတာက တစ်ခုတည်းသော လမ်းမဟုတ်ဘူး။ လုပ်ဆောင်စရာတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်။ ဥပမာ - မင်းရဲ့ ရှေ့ပြေးစီမံကိန်းဆိုရင်လည်း အခု အောင်မြင်နေတယ် မဟုတ်လား"

မိန်းကလေးယန်သည် ဤစီမံကိန်းအကြောင်း သိရှိနေခြင်းဖြစ်သည်။ သူမသည် တည်းခိုခန်း ကောင်တာပေါ်ရှိ သတင်းစာ ဖြတ်ပိုင်းကို မြင်တွေ့ခဲ့ပုံရသည်။

မှန်ပေသည်—တည်းခိုခန်းသည် ပြည်နယ်သတင်းစာကို နံရံတွင် ဂုဏ်ယူစွာ ကပ်ထားသဖြင့် လာသမျှ ဧည့်သည်တိုင်း သစ်တောစခန်းမှ တစ်ဦးဦး သတင်းစာထဲ ပါဝင်လာသည်ကို မသိဘဲ မနေနိုင်ပေ။

ပထမတော့ ယန်ရွှယ်သည် နေရာတိုင်းတွင် သူမ၏ မျက်နှာကို မြင်တွေ့နေရသဖြင့် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့မိသော်လည်း၊ နောက်ပိုင်းတွင် အကျင့်ဖြစ်သွားပြီး ထိုဓာတ်ပုံထဲမှ လူမှာ သူမနှင့် ချီဖန့် မဟုတ်သယောင် ဟန်ဆောင်တတ်လာသည်။

မိန်းကလေးယန်သည် ထိုဆောင်းပါးထဲမှ ချီဖန့် ပါဝင်နေမှုကို သိသိသာသာ လျစ်လျူရှုထားပြီး ယန်ရွှယ်ကိုသာ ချီးကျူးစကားများ ဆိုထားကာ နောက်ဆုံးတွင် "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟု ရိုးသားစွာ ရေးသားထားသည်။

ယန်ရွှယ် တစ်ဦးတည်းသာ ထိုစကားလုံးများ နောက်ကွယ်ရှိ အလေးအနက်ကို နားလည်နိုင်သည်။ မိန်းကလေးယန်အတွက်မူ ဝူရှင်းသဲ့ကို စွန့်လွှတ်လိုက်ခြင်းသည် သူမ တစ်ချိန်က အိမ်မက်မက်ခဲ့သော ကံကြမ္မာဆိုးမှ အမှန်တကယ် လွတ်မြောက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမ တစ်ယောက်တည်း ဆက်နေထိုင်သည်ဖြစ်စေ၊ လူသစ်တစ်ဦး ရှာတွေ့သည်ဖြစ်စေ၊ မူရင်းဇာတ်လမ်းထဲ၌ စောင့်ကြိုနေသော သစ္စာဖောက်မှုနှင့် ပျက်စီးခြင်း ဒုက္ခမျိုးကို သူမ ဘယ်တော့မှ ထပ်ခံစားရတော့မည် မဟုတ်ပေ။

မိန်းကလေးယန် ထွက်ခွာပြီး မကြာမီမှာပင် ရှေ့ပြေးစီမံကိန်းမှာ ဆောင်းဦးရိတ်သိမ်းချိန်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ အောက်တိုဘာလတွင် မှိုရှာဖွေခြင်းကို ရပ်နားခဲ့ပြီး၊ နိုဝင်ဘာလ ရောက်သောအခါ ကြွက်နားရွက်မှိုအားလုံး ရောင်းထွက်သွားခဲ့သည်။

အတွင်းရေးမှူးလျန်က သူတို့၏ ဝင်ငွေများကို တင်ပြရန် ဗျူရိုသို့ သွားရောက်သောအခါ၊ ချူမင်လီပင် အံ့အားသင့်သွားရသည်။

"ဒီလောက် စောစောစီးစီး ထပ်ပြီးတော့လား"

ကြွက်နားရွက်မှို အထွက်နှုန်းမှာ ဒုတိယနှစ်တွင် အမှန်တကယ် အောင်မြင်တတ်ကြောင်း သူ ကြားသိဖူးသည်။ ကျင်းချွမ်သစ်တောစခန်းသည် ယခုနှစ်တွင် အသစ်များပါ ထပ်စိုက်ပျိုးထားသဖြင့် အထွက်နှုန်းမှာ အနည်းဆုံး နှစ်ဆ တိုးတက်လာသင့်သည်။ ထို့ကြောင့် ရောင်းထွက်ရန် အချိန်ပိုကြာမြင့်လိမ့်မည်ဟု သူ မျှော်လင့်ထားခြင်းဖြစ်သည်။

အတွင်းရေးမှူးလျန်ကမူ သူ၏ အပြုံးကို မဖုံးကွယ်နိုင်တော့ပေ။ "ဘာပြောရမလဲ။ ဟိုက လူငယ်တွေက အလုပ်လုပ်တာ သိပ်ပြီး ထိရောက်တာပဲ။ နိုဝင်ဘာလ မတိုင်ခင်မှာတင် ပစ္စည်းတွေ ပြတ်သလောက် ဖြစ်သွားတယ်"

သူ၏ အသံထဲတွင် ဂုဏ်ယူမှုများ အထင်းသား ပေါ်လွင်နေသဖြင့် ချူမင်လီလည်း မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

သို့သော် သူ စာရင်းများကို စစ်ဆေးကြည့်သောအခါ ကိန်းဂဏန်းများက သက်သေပြနေသည်။ ချူမင်လီက ဗျူရို၏ စာရင်းကိုင်ကို ချက်ချင်းခေါ်ယူပြီး ထိုနေရာမှာပင် စာရင်းသွင်းခိုင်းလိုက်သည်။

စာရင်းကိုင်က ငွေများကို အပ်နှံပြီးနောက် အခြားသူများက စတင်မေးမြန်းကြသည်။ "ဒါဆို ကျင်းချွမ်က စာရင်းတင်ပြီးပြီပေါ့။ ဒီနှစ် ဘယ်လောက်ရလဲ"

"ကျင်းချွမ်က တင်ပြီးပြီလား"

နောက်တစ်ဦးက အံ့အားသင့်တကြီး ထပ်၍မေးမြန်းခဲ့သည်။

"ဒါပေမဲ့ ဒီနှစ် သူတို့ အရောင်းပိုခက်ခဲသင့်တာလေ။ ဆောင်းတွင်းတောင် မရောက်သေးဘူး"

ဗျူရိုမှ လူအများစုသည် ကျင်းချွမ်၏ မှိုမျိုးစေ့ ရောင်းချသည့် ဆုံးဖြတ်ချက်ကို သံသယဝင်ခဲ့ကြသည်။ သစ်တောစခန်းများ ပို၍ မှိုစိုက်ပျိုးလာလေလေ ပြိုင်ဆိုင်မှု ပိုများပြားလေလေ ဖြစ်မည် မဟုတ်ပါလား—အထူးသဖြင့် စခန်းအသစ် ခြောက်ခုကပါ ဝင်ရောက်လာချိန်တွင်ဖြစ်သည်။

အချို့က ကျင်းချွမ်ကို သနားကြပြီး၊ အချို့ကမူ ကဲ့ရဲ့ကြသော်လည်း၊ အားလုံး သဘောတူညီကြသည့် အချက်တစ်ခုမှာ ကျင်းချွမ်သည် ယခုနှစ်တွင် အရောင်းရခက်ခဲလိမ့်မည်ဟူသော အချက်ပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုမူ သူတို့သည် နိုဝင်ဘာလမှာပင် စာရင်းတင်လာပြန်ပြီ။ စာရင်းကိုင်ကလည်း ခေါင်းညိမ့် အတည်ပြုသည်။

"တကယ်လား။ ဘယ်လောက်လဲ။"

မေးသူသည် ကျင်းချွမ်က အသစ်များ ထပ်မစိုက်ပျိုးခဲ့တာလား သို့မဟုတ် ဒုတိယနှစ် အထွက်နှုန်းက မျှော်လင့်သလောက် မထွက်တာလားဟု သံသယဝင်နေသည်။

ထိုအခါ စာရင်းကိုင်က လက်ငါးချောင်း ထောင်ပြလိုက်သည်။ "ငါးထောင်လား။ အဲဒီလောက်တောင် များတာလား။"

အခြားသူများလည်း အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ အကယ်၍ အမြတ်၏ ၂၀ ရာခိုင်နှုန်းမှာ ငါးထောင်ဆိုလျှင်၊ ကျင်းချွမ်သည် ယခုနှစ်တွင် ကျပ်နှစ်သောင်းမှ သုံးသောင်းအထိ ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

စာရင်းကိုင်က ခေါင်းညိမ့်ပြရင်း နောက်ထပ် လက်ငါးချောင်း ထပ်မံထောင်ပြသည်။

"ငါးထောင်ငါးရာကျော်တယ်။ အဲဒါတောင် ဒီနှစ် ဈေးကျနေတဲ့ ကြားထဲကနော်"

"ဒါတွေ စိုက်ပျိုးတာက တကယ်ပဲ အကျိုးအမြတ် ဒီလောက်များတာလား" တစ်ဦးက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ "ဒါမှမဟုတ် ကျင်းချွမ်မို့လို့လား"

"ကျင်းချွမ်မို့လို့ နေမှာပေါ့။ သူတို့က သတင်းစာထဲ ပါဝင်ထားတာဆိုတော့ မနှစ်က ဝယ်သူတွေလည်း ရှိတယ်လေ။ အရည်အသွေးကောင်းရင် ရောင်းရတာပါပဲ"

၎င်းမှာ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်လှသည်။ အခြားစခန်းများ ရုန်းကန်နေရသည့်တိုင် ကျင်းချွမ်၏ နာမည်ဂုဏ်သတင်းက ဝယ်လိုအားကို တည်ငြိမ်စေလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။

ယခု မေးခွန်းမှာမူ - မည်သည့်သစ်တောစခန်းက နောက်ထပ် လာရောက်တင်ပြမလဲ၊ ဘယ်တော့လဲ ဆိုသည်ပင်။ အားလုံးက နှစ်ကုန်အထိတော့ အချိန်ဆွဲမနေကြရန် မျှော်လင့်ရသည်။

ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် ဝမ်ရှန်းသစ်တောစခန်း ရောက်ရှိလာပြီး ယွမ်သုံးထောင်ကျော် လာရောက်အပ်နှံသည်။

စာရင်းကိုင်ပင် ငွေထုပ်ကို ကြည့်ပြီး မျက်တောင်ခတ်သွားသည်။"ရှင်တို့လည်း ဒီလောက် မြန်မြန် ရောင်းကုန်တာလား"

"ကျင်းချွမ်နဲ့ နည်းပညာရှင်ယန်ရွှယ်ကြောင့်ပါပဲ"

ဝမ်ရှန်း၏ အတွင်းရေးမှူးက ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ချီးကျူးစကားများ ဆိုကာ ပြန်ထွက်ခွာသွားသည်။

နောက်ထပ် ရောက်ရှိလာသူမှာ ရှောင်ကျင်းချွမ်၏ အတွင်းရေးမှူးဖြစ်ပြီး ယွမ်နှစ်ထောင်ကျော် လာရောက်အပ်နှံသည်။ သူတို့ကမူ ယခုနှစ်တွင် စွန့်စားမှု အနည်းငယ်သာလုပ်ပြီး ဝမ်ရှန်းထက် လျှော့ချစိုက်ပျိုးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤသစ်တောစခန်း သုံးခုတည်းဖြင့်ပင် ဗျူရိုအတွက် ယွမ်တစ်သောင်းကျော် ရရှိခဲ့သည်—၎င်းမှာ ဗျူရိုအနေဖြင့် ခွင့်ပြုချက်ပေးရုံမှအပ ဘာမှမလုပ်ဆောင်ဘဲ ရရှိသည့် ငွေကြေးဖြစ်သည်။

ညွှန်ကြားရေးမှူးလျိုပင် ဝန်ခံရသည်။"ကြွက်နားရွက်မှိုက တကယ် ငွေရလွယ်တာပဲ"

ထို့နောက် သူ သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်သည်။"အဲဒီမှာ ငါသာ အုပ်ချုပ်သူ ဖြစ်ခဲ့ရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲ"

ဒီဇင်ဘာလ ရောက်သောအခါ ကျန်ရှိသည့် စခန်းလေးခုအနက် သုံးခုမှာ စာရင်းတင်ပြီးပြီ ဖြစ်သည်—ဟုန်ရှီး သစ်တောစခန်း တစ်ခုတည်းသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

အချိန်ဆွဲနေမှုကြောင့် လူတိုင်း စိတ်မရှည် ဖြစ်နေကြသည်။ ဗျူရိုအနေဖြင့်လည်း နှစ်မကုန်မီ စာရင်းပိတ်ရန် လိုအပ်နေသဖြင့် အားလုံးက နောက်ဆုံး ကိန်းဂဏန်းကို သိရှိလိုနေကြသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ချူမင်လီက ဖုန်းဆက်သွယ်ပြီး တိုက်တွန်းလိုက်သည်။ ဟုန်ရှီး၏ အဖြေမှာ "ကျွန်တော်တို့ ရောင်းချလို့ မကုန်သေးလို့ပါ" ဟူ၍ပင်။

"ဌာနက စာရင်းပိတ်ဖို့ လိုအပ်နေပြီမို့လို့ ရှိတာ အရင် လာရောက်အပ်နှံလိုက်ပါ။ ကျန်တာကိုတော့ နောက်နှစ်မှ ဆက်လုပ်တာပေါ့" ချူမင်လီက အတင်းအကျပ် ပြောဆိုလိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဟုန်ရှီး၏ အတွင်းရေးမှူးကျောက်သည် မလိုလားစွာ ရောက်ရှိလာကာ သူတို့ ရရှိသည့် ဝင်ငွေကို လာရောက်အပ်နှံခဲ့သည်။

၆၈၆ ယွမ် ၉၁ ဆင့်။

ဤမျှလောက် နည်းလိမ့်မည်ဟု ချူမင်လီ မထင်ထားခဲ့ပေ။ တစ်ဖက်လူက စားပွဲပေါ်တွင် ငွေထုပ်တစ်ထုပ် တင်ပေးပြီးနောက် သူသည် နောက်ထပ်တစ်ထုပ် ထပ်တင်ပေးဦးမည်ဟု မျှော်လင့်ကာ ခေတ္တစောင့်နေမိသည်။

သို့သော် အတွင်းရေးမှူးကျောက်သည် ချူမင်လီ သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသော်လည်း ဘာမှမသိသလိုပင် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေမြဲဖြစ်သည်။

သူ မေ့သွားတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဘာဖြစ်လို့လဲ။

ချူမင်လီမှာ မေးရန်မှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘဲ မေးလိုက်သည်။"ကျန်တာရော?"

ထိုအခါ အတွင်းရေးမှူးကျောက်၏ မျက်နှာမှာ သိသိသာသာ မဲမှောင်သွားပြီး ပြန်ဖြေလိာက်သည်။"နောက်ထပ် မရှိတော့ဘူး"

"မရှိတော့ဘူး ဟုတ်လား"

ချူမင်လီ တကယ်ပင် အံ့အားသင့်သွားပြီး စားပွဲပေါ်က ငွေထုပ်ကို ထပ်ကြည့်မိသည်။

သူ့အရင်က လာရောက်ငွေစာရင်း ရှင်းသွားကြသော အခြားသစ်တောစခန်းများသည် ပစ္စည်းများ အကုန်မရောင်းရလျှင်ပင် အနည်းဆုံး ငွေနှစ်ထုပ်စီ ယူဆောင်လာကြသည်။

သူ၏ အံ့ဩသွားသော အမူအရာမှာ တကယ့်ကို စစ်မှန်လွန်းလှသဖြင့် အတွင်းရေးမှူးကျောက်၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ပင် ကြည့်ရဆိုးသွားသည်။

"ဒါအကုန်ပဲ၊ ဒီလောက်ပဲ ရှိတယ်"

ချူမင်လီမှာ ဘာပြန်ပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။ ဟုန်ရှီး သစ်တောစခန်းသည် အခက်အခဲအချို့နှင့် ရင်ဆိုင်ရပြီး ထုတ်လုပ်မှု လျော့ကျသွားသည်ဟု ဆိုလျှင်ပင် ကွာခြားချက်က ဤမျှအထိ မကြီးမားသင့်ပါချေ။

သူသည် စာရင်းစာအုပ်ကို ယူကာ လှန်လှောကြည့်လိုက်ရာ ရောင်းအားနည်းရုံသာမက ဈေးနှုန်းများမှာလည်း အနိမ့်ဆုံးဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မေးလိုက်သည်။

"ဘာလို့ ဒီလောက်ဈေးပေါပေါနဲ့ ရောင်းလိုက်ရတာလဲ"

ထိုမေးခွန်းမှာ အချက်အချာကို ထိမှန်သွားသည်။ အတွင်းရေးမှူးကျောက်က ခေတ္တတွေဝေပြီးမှ ပြန်ဖြေလိာက်သည်။

"ဒီနှစ်မှာ သဘာဝဘေးအန္တရာယ်အချို့ ရှိခဲ့လို့ ပစ္စည်းတွေက ကောင်းကောင်းမထွက်ဘူး"

ထို "သဘာဝဘေးအန္တရာယ်" များမှာ အဘယ်အရာဖြစ်သည်ကို အတွင်းရေးမှူးကျောက်က အသေးစိတ်မပြောသော်လည်း ချူမင်လီ သိနှင့်ပြီးသားဖြစ်သည်။

သူသည် နောက်ပိုင်းတွင် ယန်ရွှယ်ကို ထိုအကြောင်း မေးမြန်းကြည့်ခဲ့သည်။ အထွက်နှုန်း လျော့ကျခြင်းမှာ မရှောင်လွှဲနိုင်သော်လည်း စနစ်တကျ ပြုစုပျိုးထောင်မည်ဆိုလျှင် မှိုခြောက်များ၏ အရည်အသွေးမှာ ထိခိုက်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။

သို့သော် အတွင်းရေးမှူးကျောက်ကမူ ပစ္စည်းများ ကောင်းကောင်းမထွက်ဟု အကြောင်းပြကာ စာရင်းစာအုပ်ထဲတွင် တစ်ကျင်းလျှင် လက်ကားဈေး ၂.၇ ယွမ်အထိပင် ကျဆင်းသွားသည်ကို တွေ့ရသည်။

ချူမင်လီမှာ ပြောစရာ စကားပင် မရှိတော့ပေ။ သူသည် အတွင်းရေးမှူးကျောက်ကို ခပ်ကြာကြာ စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် ငွေပမာဏကို မှတ်တမ်းတင်ရန် စာရင်းကိုင်ကို ခေါ်လိုက်သည်။

စာရင်းကိုင်သည် အထုပ်တစ်ထုပ်ပင် မပြည့်သော နည်းပါးလှသည့် ငွေစက္ကူများကို မြင်သောအခါ ဘာမှမပြောသော်လည်း သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင်မူ အံ့အားသင့်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

အတွင်းရေးမှူးကျောက်သည် အဘယ်ကြောင့် ရုံးချုပ်သို့ လာရောက်ငွေစာရင်း ရှင်းရန် ဤမျှ ဝန်လေးနေသနည်းဆိုသည်မှာ မထူးဆန်းတော့ပေ။ ဤသည်မှာ လူသိရှင်ကြား အရှက်ခွဲခံရသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

သူ ထွက်သွားသည်နှင့် ရုံးတစ်ရုံးလုံးတွင် သတင်းများ ပျံ့နှံ့သွားတော့မည်ကို သူ မြင်ယောင်နေမိသည်။"ဟုန်ရှီး သစ်တောစခန်းက ဒီနှစ်မှာ ဝင်ငွေ ယွမ် ၃,၀၀၀ ကျော်ပဲ ရသတဲ့" ဟူသော သတင်းမှာ တစ်ရုံးလုံး၏ ရယ်စရာသတင်း ဖြစ်သွားတော့မည်။

မှန်ပေသည်။ စာရင်းကိုင် ပြန်ရောက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တစ်စုံတစ်ယောက်က စပ်စုသောလေသံဖြင့် ချက်ချင်းမေးတော့သည်။

"သူတို့ ဘယ်လောက်အပ်သွားလဲ"

ဟုန်ရှီးသည် ငွေစာရင်းလာရှင်းသည့် နောက်ဆုံးသစ်တောစခန်းဖြစ်သဖြင့် လူတိုင်းက လှည့်ကြည့်ကြသည်။ စာရင်းကိုင်က ဘာမှမပြောဘဲ လက်ချောင်း ခြောက်ချောင်းကိုသာ ထောင်ပြလိုက်သည်။

"ယွမ် ၆,၀၀၀ ကျော်လား" မေးမြန်းသူမှာ အံ့ဩသွားခဲ့သည်။ "သူတို့ ဘယ်လောက်တောင် စိုက်ထားလို့လဲ? ဒါက ကျင်းချွမ် သစ်တောစခန်းထက်တောင် ပိုများနေသေးတယ်!"

ကျင်းချွမ် သစ်တောစခန်းက နှစ်နှစ်စာပေါင်းမှ ယွမ် ၅,၀၀၀ ကျော်သာ အပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဟုန်ရှီးက တကယ်ပဲ အဲဒီလောက်အထိ သတ္တိရှိတာလား။

သို့သော် ခေတ္တအကြာတွင် စာရင်းကိုင်က သူ့ကို ထူးဆန်းသောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ ပြင်ပေးလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး"

"မဟုတ်ဘူး ဟုတ်လား"

ထိုသူမှာ ကြောင်သွားပြီး ရုံးခန်းထဲရှိ လေထုမှာလည်း မျှော်လင့်ချက်နှင့် စိတ်ပျက်မှုတို့ကြား လူးလာတုံ့ပြန်နေသည်။

အတော်ကြာမှ တစ်စုံတစ်ယောက်က မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ယွမ် ၆,၀၀၀ မဟုတ်ရင်... သူတို့ ယွမ် ၆၀၀ ပဲ အပ်တာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်?"

"၆၈၆ ယွမ် ၉၁ ပြား"

စာရင်းကိုင်က တိကျသော ကိန်းဂဏန်းကို ပြောလိုက်သည်။ သို့သော် ၎င်းမှာ ၆၀၀ နှင့် ဘာများ ထူးခြားနေပါသနည်း။

"နေဦး၊ သူတို့ တစ်နှစ်ပတ်လုံး အလုပ်လုပ်တာ ယွမ် ၃,၀၀၀ ပဲ ရတာလား? ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ"

"ဟုတ်ပ၊ တခြား သစ်တောစခန်းတွေတောင် အနည်းဆုံး ယွမ် ၁,၇၀၀ ဒါမှမဟုတ် ၁,၈၀၀ ရကြတာ။ သူတို့ကျမှ ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ၆၀၀ ပဲ ကျန်ရတာလဲ"

ယွမ် ၃၀၀ သို့မဟုတ် ၅၀၀ ကွာခြားခြင်းမှာ နားလည်ပေးနိုင်သော်လည်း ဤမျှ ကွာခြားချက်ကြီးမားနေခြင်းမှာ အဓိပ္ပာယ်မရှိလှပေ။ စာရင်းကိုင်မှာ အလုပ်ကို အလေးအနက်ထားသူဟု နာမည်မကြီးလျှင် သူတို့အားလုံး နောက်နေသည်ဟု ထင်ကြပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ကိန်းဂဏန်းမှာ ဆင့် အထိ တိကျနေသဖြင့် နောက်ပြောင်နေခြင်း မဟုတ်မှန်း ထင်ရှားလှသည်။ လူတိုင်း ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားပြီးနောက် တစ်စုံတစ်ယောက်က ခပ်တိုးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။

“ရောင်းအား ဒီလောက်နည်းရင် သူတို့ အရင်းတောင် ကျေပါ့မလား"