အခန်း (၁၆၂)

အမှန်စင်စစ် ဟုန်ရှီး သစ်တောစခန်းမှာ အရင်းမကျေခဲ့ပေ။ ရရှိသော ယွမ် ၃,၀၀၀ ကျော်မှာ ကျင်းချွမ် သစ်တောစခန်းမှ ဝယ်ယူခဲ့သော မှိုမျိုးစေ့ဖိုးကိုပင် မကာမိသလို၊ စိုက်ပျိုးရေးစခန်း တည်ဆောက်စရိတ်များကိုလည်း ထည့်မတွက်နိုင်သေးပေ။

သစ်တောစခန်းအနေဖြင့် ယခုနှစ်တွင် ငွေပြန်မဖော်နိုင်လျှင်ပင်၊ ရရှိသော အမြတ်ငွေမှာ နေ့စားအလုပ်သမားများ၏ လုပ်အားခကိုပင် ပေးရန် မလောက်ငပေ။ စိုက်ပျိုးရေးစခန်းရှိ အလုပ်သမားများအတွက်မူ ပုံမှန်ရရှိနေကျ အမြတ်ခွဲဝေမှု၏ ထက်ဝက်သာ ရရှိကြတော့မည်ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ ကြီးမားသော စိတ်ပျက်မှုပင် ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် အမြတ်ခွဲဝေမှု ရလိုသောကြောင့်သာ စိုက်ပျိုးရေးစခန်းသို့ ဝင်ရောက်ရန် အပြင်းအထန် ကြိုးစားခဲ့ကြခြင်း မဟုတ်ပါလား။

မကြာသေးမီက စိုက်ပျိုးရေးစခန်းတွင်လည်း ရှုပ်ထွေးမှုများ ဖြစ်ပေါ်နေပြီး လူတိုင်းက တစ်ဦးကိုတစ်ဦး အပြစ်တင်နေကြသည်။ အချို့က နည်းပညာ ညံ့ဖျင်းသည်ဟု စွပ်စွဲကြပြီး၊ အချို့က ပျင်းရိသည်ဟု လက်ညှိုးထိုးကြသည်။ လူတိုင်းက အခြားသူတစ်ဦးဦးကြောင့်ဟုသာ ယုံကြည်နေကြသည်။

အချို့ဆိုလျှင် သစ်တောစခန်း စီမံခန့်ခွဲရေးရုံးသို့ သွားရောက်ကာ တစ်နှစ်ပတ်လုံး အလုပ်လုပ်ခဲ့ပြီးမှ လုပ်အားခ ယွမ် ၂၀၀ သာ ရရှိခြင်းအပေါ် "ကျွန်တော်တို့ ဘယ်လို ဆက်အသက်ရှင်ရမလဲ" ဟု ဆန္ဒပြ ကန့်ကွက်ကြသည်။

ကျေးလက်ရွာများနှင့် မတူသည်မှာ သစ်တောစခန်း အလုပ်သမားများတွင် ကိုယ်ပိုင်လယ်ယာမြေ မရှိကြပေ။ လုပ်အားခ မရရှိလျှင် သူတို့၏ မိသားစုများမှာ ငတ်မွတ်ကြရမည်ဖြစ်သည်။

သစ်တောစခန်းမှ ဖြေရှင်းချက် မပေးနိုင်သောအခါ အလုပ်သမားတစ်ဦးသည် သူ၏ ကလေးများကို တန်းစီကာ ရုံးခန်းသို့ ခေါ်ဆောင်လာပြီး ဆူညံစွာ အော်ဟစ်ကြသဖြင့် အတွင်းရေးမှူးကျောက်မှာ ခေါင်းခဲရတော့သည်။

ဆွေးနွေးညှိနှိုင်းမှုများ ပြုလုပ်ပြီးနောက်၊ သစ်တောစခန်းသည် အလုပ်သမားများ၏ လုပ်အားခကို ဆယ်လစာအထိ ပြည့်မီအောင် ဖြည့်စွက်ပေးရန် အခြားရန်ပုံငွေများမှ ခက်ခက်ခဲခဲ ထုတ်ယူပေးခဲ့ရသည်။

သူတို့တွင် အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။ စိတ်ပျက်အားငယ်နေသော လူများသည် ဘာမဆို လုပ်ဝံ့ကြပြီး၊ အခြေအနေများ ပိုဆိုးရွားသွားပါက မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ပေးရမည်သာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုသို့ပေးနိုင်သည်မှာလည်း ဆယ်လစာသာ ဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာ အလကားပေးခြင်း မဟုတ်ဘဲ နောင်နှစ်၏ အမြတ်ငွေထဲမှ ပြန်လည် နုတ်ယူသွားမည်ဖြစ်သည်။

ထိုကိစ္စ ပြီးဆုံးသွားပြီဟု ထင်မှတ်နေချိန်တွင် လူအများက သူတို့၏ မူလအလုပ်နေရာများသို့ ပြန်လည်ပြောင်းရွှေ့ရန် ကြိုးပမ်းလာကြပြန်သည်။

ကျင်းချွမ် သစ်တောစခန်းနှင့် မတူသည်မှာ ဟုန်ရှီး၏ အဓိကနေရာများကို အမြဲတမ်း ဝန်ထမ်းများဖြင့်သာ ခန့်အပ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ သစ်တောစခန်းသည် မိသားစုလိုက် လုပ်ဆောင်သော အဖွဲ့များကို ယုံကြည်စိတ်ချမှု မရှိပေ။

သို့သော် အမြဲတမ်း ဝန်ထမ်းဖြစ်ခြင်းကြောင့် ထိုအလုပ်သမားများတွင် ပြန်စရာ အလုပ်နေရာ အတည်တကျ ရှိနေကြသည်။ စိုက်ပျိုးရေးစခန်းက သူတို့ကို ကျွေးမွေးနိုင်စွမ်း မရှိလျှင် သူတို့ စားဝတ်နေရေး အဆင်ပြေမည့်နေရာသို့ ပြန်ကြမည်မှာ ဓမ္မတာပင်။

ထိုတောင်းဆိုချက်များ အတွင်းရေးမှူးကျောက်ထံ ရောက်လာသောအခါ သူ အလွန်ဒေါသထွက်မိသည်။ သူတို့က ဝင်ငွေနည်းလို့ ညည်းတွားနေကြတာလား။ သူကသာ သူတို့၏ မစွမ်းဆောင်နိုင်မှုအပေါ် စိတ်ကုန်နေရသူဖြစ်သည်။

အခြားသစ်တောစခန်းများကို ကြည့်ပါဦး - သူတို့ ဘယ်လောက် အပ်နှံနိုင်ကြလဲ။ ကျင်းချွမ်၊ ဝမ်ရှန်း ဒါမှမဟုတ် ရှောင်ကျင်းချွမ်တို့ကို မမီလျှင်ပင် အခြားသုံးခုနှင့် ယှဉ်လျှင် ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ။ ယွမ် ၆၀၀ ကျော်ပဲ အပ်နှံနိုင်ခြင်းမှာ တကယ့်ကို အရှက်ရစရာပင်။

နောက်ဆုံးတွင် အလုပ်သမားနှစ်ဦး စိုက်ပျိုးရေးစခန်းမှ ထွက်သွားခဲ့ပြီး အတွင်းရေးမှူးကျောက်သည် အစားထိုး ဝန်ထမ်းအသစ် မခန့်တော့ဘဲ လုပ်ငန်းတစ်ခုလုံးကို မိသားစုလိုက် လုပ်ဆောင်သော အလုပ်သမားများဖြင့်သာ လည်ပတ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဤရှုပ်ထွေးမှုများ ပြီးဆုံးသွားမှသာ ဟုန်ရှီး သစ်တောစခန်းသည် နောင်နှစ်အတွက် အစီအစဉ်များ - စိုက်ပျိုးရေးစခန်းကို ဘယ်လိုလည်ပတ်မလဲနှင့် မှိုမျိုးစေ့ ဘယ်လောက်ဝယ်မလဲ ဆိုသည်ကို ဆွေးနွေးရန် အစည်းအဝေး ကျင်းပနိုင်ခဲ့သည်။

"ကျွန်တော် စုံစမ်းကြည့်ပြီးပြီ။ ကျင်းချွမ်က ဒီနှစ် ယွမ် ၅,၀၀၀ ကျော် အပ်တယ်၊ ဝမ်ရှန်းက ယွမ် ၃,၀၀၀ ကျော်၊ တခြားသူတွေထဲမှာ အနည်းဆုံးက ယွမ် ၁,၇၀၀ ပဲ။ ဒီတော့ မှိုစိုက်ပျိုးရေး စီမံကိန်းက လုပ်လို့ရနေတုန်းပဲ"

စီမံကိန်းက လုပ်လို့ရပါသည်။ ပြဿနာမှာ လုပ်ဆောင်နေသော လူများတွင်သာ ရှိသည်။ လူအ (၂) ယောက်သည် မဆင်မခြင် အတွေးအခေါ်များဖြင့် စိုက်ပျိုးရေးစခန်းထဲသို့ မှိုဆိုးများပင် ယူဆောင်လာခဲ့ကြသည်။

"ဒါ့အပြင် ဒုတိယနှစ်က မှိုထွက်နှုန်း အကောင်းဆုံးအချိန်ပဲ။ နောက်နှစ်မှာ ပိုကောင်းအောင် လုပ်ပြီး ပိုစိုက်နိုင်ရင် ဒီနှစ်က အရှုံးတွေကို ပြန်ကာမိနိုင်မှာပါ"

သူတို့ ဆက်လုပ်ရန်မှတစ်ပါး အခြားမရှိပေ။ သစ်တောစခန်းက ငွေအမြောက်အမြား ရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားပြီး လုပ်အားခများပင် ကြိုတင်ထုတ်ပေးထားရသည်။ အားလုံးကို ဒီအတိုင်း အလဟဿ အဖြစ်ခံတော့မည်လား။

သူတို့၏ အမှားများကို ပြန်သုံးသပ်ပြီး တောက်ပသော အနာဂတ်ကို မျှော်မှန်းကြည့်ပြီးနောက် အစည်းအဝေးသည် နောင်နှစ်အတွက် အစီအစဉ်ကို အတည်ပြုလိုက်သည်။

သူတို့သည် မှိုများကို ဆက်စိုက်ပျိုးမည်။ ပို၍ပင် တိုးချဲ့စိုက်ပျိုးမည်။ ယခုနှစ်တွင် အရှက်ရပြီး ငွေကုန်ကြေးကျ များခဲ့သည်မှာ ကိစ္စမရှိပါ၊ နောင်နှစ်တွင် အားလုံး ပြန်ရလာလိမ့်မည်။

သို့သော် သူတို့သည် ကျင်းချွမ် သစ်တောစခန်းသို့ အော်ဒါတင်ရန် ဖုန်းဆက်သောအခါ မှိုမျိုးစေ့များ အားလုံး ရောင်းကုန်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း အကြောင်းပြန်ခြင်း ခံရသည်။ အမြတ်အစွန်း ရရှိထားသော အခြားသစ်တောစခန်းများစွာက အော်ဒါများကို အမြောက်အမြား တင်ထားကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အတွင်းရေးမှူးကျောက်မှာ သွေးအန်မတတ် ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် ဤပြဿနာများကို ဖြေရှင်းနေရသဖြင့် ခေတ္တနှောင့်နှေးသွားရရုံမျှဖြင့် ဤမျှအထိ ဖြစ်သွားရသလား။

အမျိုးမျိုး တောင်းပန်တိုးလျှိုးပြီး ရုံးချုပ်မှတစ်ဆင့် အကူအညီတောင်းပြီးနောက်၊ နောက်ဆုံးတွင် ကျင်းချွမ်သည် ယန်ရွှယ် မိသားစု၏ စိုက်ပျိုးခန်းဟောင်းကို အသုံးပြုကာ သူတို့အတွက် ပုလင်း ၁,၀၀၀ ပြင်ဆင်ပေးရန် သဘောတူခဲ့သည်။

၎င်းမှာ ဟုန်ရှီး မူလက လိုချင်ခဲ့သော ပမာဏထက် များစွာနည်းပါးသော်လည်း ဘာမှမရှိသည်ထက်စာလျှင် တော်သေးသည်ဟု ဆိုရမည်။ မဟုတ်လျှင် နောင်နှစ်တွင်လည်း နောက်ထပ် အရှုံးတစ်ခုနှင့် ထပ်ရင်ဆိုင်ရပေလိမ့်မည်။

ခေါင်းခဲစရာ ပြဿနာများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေသဖြင့် အတွင်းရေးမှူးကျောက်သည် ယခုနှစ် နှစ်သစ်ကူးကို ပျော်ရွှင်စွာ ဖြတ်သန်းနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ကျင်းချွမ် သစ်တောဌာနတွင်မူ ကောချန်အန်းသည် စခန်းအသီးသီးမှ နောက်ဆုံး အော်ဒါစာရင်းများကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"ငါတို့ စိုက်ပျိုးခန်း တည်ဆောက်ထားတာ နည်းလွန်းတယ်။ ငါးခုတည်းပဲ။ ဒီစခန်းအားလုံးကို ထောက်ပံ့ပေးဖို့ မလောက်ငဘူး"

"အစတုန်းက ဒီလောက် စခန်းအများကြီးကို ထောက်ပံ့ပေးရမယ်လို့ ငါတို့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူးလေ"

လျန်ယွဲ့အာက စမ်းသပ်ဖန်ပုလင်းများကို ပိုးသတ်ရင်း စိတ်ပျက်လက်ပျက် လေသံဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

သို့သော် သူမ ခေတ္တရပ်သွားသည်။ အစတုန်းက ဤထက်ပင် နည်းသော အရေအတွက်ကိုသာ တည်ဆောက်ရန် စီစဉ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်ကို သူမ မှတ်မိသွားသည်။ ယန်ရွှယ်ကသာ ဤမျှအထိ တည်ဆောက်ရန် ဇွတ်အတင်း ပြောဆိုခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပါလား။

ထို့ကြောင့် သူမ ယန်ရွှယ်ကို လှမ်းကြည့်ပြီး မေးလိုက်မိသည်။"နင် အစကတည်းက မှိုမျိုးစေ့တွေကို တခြားစခန်းတွေကို ရောင်းဖို့ စီစဉ်ထားခဲ့တာလား"

"အဲဒီလောက်အထိတော့ မဟုတ်ပါဘူး"

ယန်ရွှယ် ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။"ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားတာပါ - ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မရှိတာထက်စာရင် ရှိနေတာက ပိုစိတ်ချရတာပေါ့"

ယန်ရွှယ်သည် အခြေအနေပေါ်မူတည်ပြီး လုပ်ဆောင်လေ့ရှိသော်လည်း အမြဲတမ်း ကြိုတင်စီစဉ်ထားလေ့ရှိသည်။

သို့သော် သူမ၏ စကားများအရ သူမသည် မှိုစိုက်ပျိုးရေးလုပ်ငန်းကို တိုးချဲ့ရန် အမြဲတမ်း ရည်ရွယ်ထားခဲ့ကြောင်း သက်သေပြနေသည်။

လျန်ယွဲ့အာသည် အတွင်းရေးမှူးလျန်၏ စကားကို မမှတ်မိဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ - ယန်ရွှယ်နှင့် ချီဖန့်တို့သည် ကြီးကျယ်သော အောင်မြင်မှုများကို ရရှိမည့်သူများ ဖြစ်သည်။ ကျင်းချွမ် သစ်တောစခန်းကဲ့သို့ သေးငယ်သော နေရာလေးသည် သူတို့ကို ထာဝရ ထိန်းထားနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော်ငြားလည်း သစ်တောစခန်းမှာ ယခုအခါ များစွာ တိုးတက်ပြောင်းလဲလာပြီဖြစ်သည်။ ယခုနှစ် နှစ်သစ်ကူး ပစ္စည်းများမှာ ယခင်ကထက် ပိုရောင်းကောင်းနေကြောင်း ဆိုင်ရှင်များက ပြောကြသည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လုပ်ငန်းသစ်တစ်ခု ရှိလာခြင်းက အလုပ်အကိုင် အခွင့်အလမ်းများကို ပိုဖြစ်ထွန်းစေသည်။ ဝင်ငွေအပို ရရှိလာသောအခါ လူများသည် ပိုက်ဆံကို ပိုသုံးစွဲလာကြစမြဲ ဖြစ်သည်။

လျန်ယွဲ့အာ၏ မျက်ဝန်းများတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီးနောက် ကောချန်အန်းဘက်သို့ လှည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ရှင် ဒီမှာ နေတာ ကြာပြီ။ မသွားသေးဘူးလား"

နှစ်ကုန်ခါနီးလာသောအခါ လူအများက ကောချန်အန်းအတွက် အဖော်ရှာပေးရန် ကြိုးစားလာကြသည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ အဒေါ်ကောပင်လျှင် တစ်စုံတစ်ယောက်နှင့် တွေ့ဆုံရန် သူ့ကို မတိုက်တွန်းဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကောချန်အန်း ဒဏ်ရာရခဲ့သည်မှာ သုံးနှစ်နီးပါး ရှိခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး သူသည်လည်း လူငယ်တစ်ဦး မဟုတ်တော့ပေ။ သက်ကြီးရွယ်အိုများအတွက်မူ သူ အခြေတကျဖြစ်ပြီး မိသားစု တည်ထောင်သွားသည်ကို မြင်တွေ့ရခြင်းမှာ သူတို့၏ တစ်ခုတည်းသော ဆန္ဒဖြစ်သည်။

ယနေ့တွင် ကောချန်အန်းသည် ချိန်းတွေ့မှုတစ်ခု ရှိနေသည်။ သူသည် သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကြည့်ကောင်းနေသော်လည်း စမ်းသပ်စိုက်ပျိုးရေးစခန်းသို့ အရင် လာကြည့်မိသေးသည်။

နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း သူသည် သူ၏ စွမ်းအင်အားလုံးကို ဤစီမံကိန်းထဲသို့ ပုံအောခဲ့ပြီး၊ ၎င်း အောင်မြင်လာသည်နှင့်အမျှ သူကိုယ်တိုင်လည်း ပိုကြံ့ခိုင်လာခဲ့သည်။

ယွဲ့အာ၏ မေးခွန်းကြောင့် သူ၏ နာရီကို ကြည့်လိုက်ပြီး "အခု သွားတော့မယ်" ဟု ဆိုကာ တန်းပေါ်မှ သူ၏ ကုတ်အင်္ကျီကို ယူလိုက်ပြီး နံရံဘေးရှိ တောင်ဝှေးကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။

မှန်ပါသည်၊ သူ၏ ကျန်းမာရေး ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာမှုမှာ တိုးတက်မှုရှိပြီး ခရီးတိုများကို တောင်ဝှေးမပါဘဲ လမ်းလျှောက်နိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် လမ်းပေါ်တွင် နှင်းများ ရှိနေသဖြင့် တောင်ဝှေးကို အသုံးပြုခြင်းက ပို၍ စိတ်ချရသည်။

သို့သော် ချိန်းတွေ့သည့်နေရာသို့ တောင်ဝှေးဖြင့် ရောက်သွားခြင်းက လူအများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံရစေသည်။ အထူးသဖြင့် သူတွေ့ဆုံမည့် အမျိုးသမီးလေး၏ အမြင်တွင် ဖြစ်သည်။

ကောချန်အန်းကမူ ဂရုမစိုက်ပေ။ သူသည် တောင်ဝှေးကို ဘေးသို့ ချလိုက်ပြီး ကုတ်အင်္ကျီကို ချွတ်လိုက်သောအခါ အနည်းငယ် ပုံပျက်နေသော သူ၏ ညာဘက်လက်ကို မြင်တွေ့သွားစေသည်။

ဤသည်မှာ သူ၏ လက်တွေ့ဘဝပင် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူတို့ လက်ထပ်ရန် စဉ်းစားကြမည်ဆိုလျှင် ရိုးသားမှုရှိရန်မှာ အရေးကြီးဆုံးဖြစ်သည်။ သူမကို လှည့်ဖြားရန် မည်သည့်အရာကိုမျှ ဖုံးကွယ်ထားစရာ အကြောင်းမရှိပေ။

သို့သော် အောင်သွယ်သည် သူ၏ အခြေအနေကို လျှော့ပေါ့ပြောထားခဲ့ပုံရသည်။ ထိုမိန်းကလေးသည် သူ့ကို မြင်သောအခါ အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားသည်။

သူမသည် အသက် (၂၀) ခန့်သာ ရှိသေးပြီး ငယ်ရွယ်သူ ဖြစ်သဖြင့် သူမ၏ ခံစားချက်ကို မဖုံးကွယ်နိုင်ရှာပေ။ သူမ၏ တွေဝေနေသော ပုံစံမှာ သိသာလှသည်။ သူမ သဘောမတူလိုပုံ ရသည်။

သို့သော် သူမနှင့်အတူ ပါလာသော ဆွေမျိုးဖြစ်သူမှာမူ ကောချန်အန်း၏ ရုပ်ရည်နှင့် အရည်အချင်းကို အမွှမ်းတင်ကာ အားတက်သရော ပြောဆိုနေတော့သည်။

"ဒီလောက် ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ကျင်းချွမ် စမ်းသပ်စီမံကိန်းမှာ ဒုတိယအကြီးအကဲ ဖြစ်နေပြီလေ!"

"ယာယီညွှန်ကြားရေးမှူးနင်ကသာ တကယ့် ဒုတိယအကြီးအကဲပါ။ ကျွန်တော်ကတော့ အကဲခတ်ပြီး မှတ်တမ်းတင်ရုံသက်သက်ပါ"

ကောချန်အန်းက ယန်ရွှယ်နှင့် ယွဲ့အာတို့ထံမှ သင်ယူထားသော သံတမန်ဆန်သော စကားများဖြင့် ညင်သာစွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"အတူတူပါပဲ၊ အတူတူပါပဲ"

ဆွေမျိုးဖြစ်သူက ဇွတ်အတင်း ပြောခဲ့သည်။"ဒီစီမံကိန်းမှာ တန်ဖိုးအရှိဆုံးက နည်းပညာဆိုတာ လူတိုင်း သိကြတာပဲလေ"

ကျင်းချွမ်၏ အောင်မြင်မှုနောက်ကွယ်မှ တကယ့်ရတနာမှာ ယန်ရွှယ်၏ ထက်မြက်မှုပင် ဖြစ်သည်။ ကောချန်အန်း၏ ကိုယ်ပိုင်အရည်အချင်းများမှာလည်း သူမထံမှ သင်ယူခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ကောချန်အန်းသည် ဆွေမျိုးဖြစ်သူက သူမ၏တူမလေး မည်မျှအလုပ်ကြိုးစားကြောင်းနှင့် ပြုစုပျိုးထောင်ပေးတတ်ကြောင်း ကြွားဝါနေစဉ်အတွင်း တိတ်ဆိတ်စွာသာ နားထောင်နေခဲ့သည်။

တစ်လျှောက်လုံးတွင် ထိုမိန်းကလေးသည် သူ့ကို ခိုးခိုးကြည့်နေခဲ့ပြီး သူ၏ညာဘက်လက်နှင့် ခြေထောက်ကို သတိထားမိတိုင်း မျက်နှာအမူအရာမှာ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ဤအခြေအနေမှာ အဆင်မပြေနိုင်မှန်း ကောချန်အန်း သိသည်။ အတင်းအကျပ် လက်ထပ်ထိန်းမြားခြင်းမှာ ခါးသီးလှသည်။ သူမက မတတ်သာ၍ သဘောတူခဲ့လျှင်ပင် သူက ထိုကဲ့သို့သော ဘဝမျိုးကို မလိုချင်ပေ။

သို့သော်ငြားလည်း သူသည် အဆုံးအထိ ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာ နေထိုင်ခဲ့ပြီးမှ ခွင့်တောင်းကာ ထွက်လာခဲ့သည်။ အပြန်လမ်းတွင် အလုပ်ဆင်းလာသော လျန်ယွဲ့အာနှင့် ဆုံခဲ့သည်။

"ဘယ်လိုလဲ။ သူမက ချောရဲ့လား" လျန်ယွဲ့အယ် ပြုံးစစဖြင့် မေးခဲ့သည်။

"ကြည့်ကောင်းပါတယ်" ကောချန်အန်း ဝန်ခံသည်။ "ဒါပေမဲ့ သူက အရမ်းငယ်သေးတယ်၊ အသက် ၂၀ ပဲ ရှိသေးတာ။ စကားပြောဖို့ အကြောင်းအရာ သိပ်မရှိဘူး ဖြစ်နေတယ်"

သူမ၏ တွန့်ဆုတ်နေသော အမူအရာကို သူ ထည့်မပြောခဲ့သော်လည်း၊ အခက်အခဲများစွာကို ဖြတ်ကျော်လာခဲ့ရသူတစ်ဦးအဖို့ ဤမျှငယ်ရွယ်သူတစ်ဦးနှင့် ရင်ဘတ်ချင်း နီးစပ်ရန်မှာ ခက်ခဲလှသည်။

"နောက်တစ်ခါကျရင် အမေ့ကို အသက်နည်းနည်းကြီးတဲ့သူပဲ မိတ်ဆက်ပေးဖို့ ပြောရမယ်"

"အဒေါ်ကောကို အသက်ကြီးတဲ့သူပဲ ရှာခိုင်းလိုက်တော့လေ"

သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း စကားပြောလိုက်ကြရာ ထိုစကားများမှာ ထပ်တူနီးပါး ကျနေသဖြင့် နှစ်ဦးစလုံး အံ့အားသင့်သွားပြီးမှ တဟားဟား ရယ်မောလိုက်ကြတော့သည်။

လျန်ယွဲ့အာက သူမကိုယ်သူမ ပြန်နောက်လိုက်သည်။ "ကြည့်ရတာ ငါတို့က အိမ်ထောင်ရေး ကံမကောင်းတဲ့ မောင်နှမ ဖြစ်နေပြီထင်တယ်"

သူမက ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နှင့် အိမ်ထောင်ကျပြီး ကွာရှင်းခဲ့ရသူဖြစ်ကာ၊ ကောချန်အန်းမှာမူ မင်္ဂလာပွဲကျင်းပခါနီးမှ သတို့သမီးက ထားခဲ့ခြင်းကို ခံခဲ့ရသူ ဖြစ်သည်။

ကောချန်အန်းက သူမကို လှည့်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။"ဟုတ်တယ်၊ ငါတို့က တကယ့်ကို ကံမကောင်းတဲ့ မောင်နှမတွေပါပဲ"

ထို့နောက် သူ မေးလိုက်သည်။"မင်းက ငါ့ထက် နှစ်နှစ်လောက် ကြီးမယ်ထင်တယ်"

"တစ်နှစ်ခွဲပဲ ကြီးတာပါ" လျန်ယွဲ့အာ ပြင်ပေးလိုက်သည်။"ငါ့မွေးနေ့က နောက်ကျတယ်၊ ဆောင်းဦးပေါက်မှာ မွေးတာ"

"နီးစပ်ပါတယ်" ကောချန်အန်း လက်ကာပြလိုက်သည်။ "အရမ်းအေးနေပြီ၊ ပြန်တော့လေ။ စမ်းသပ်စိုက်ပျိုးရေးစခန်းမှာ တွေ့ကြတာပေါ့"

အဒေါ်ကောမှာမူ ဤချိန်းတွေ့မှု အဆင်မပြေခဲ့သဖြင့် စိတ်ပျက်နေသည်။ နှစ်သစ်ကူးကာလအတွင်း ယန်ရွှယ်၏ အိမ်သို့ လည်ပတ်စဉ် သူမ မညည်းဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

"သူ့ရည်းစားဟောင်းတောင် အိမ်ထောင်ကျပြီး ကလေးတောင် လေးဖက်သွားနေပြီ။ သူကတော့ ဘာမှအရေးမကြီးသလိုပဲ"

ယန်ရွှယ်တွင်လည်း အဖြေမရှိပေ။ အိမ်ထောင်ရေးဆိုသည်မှာ ပုဂ္ဂိုလ်ရေး ရွေးချယ်မှုသာ ဖြစ်သည်။ ကောချန်အန်းကိုယ်တိုင်က စိတ်မပါလျှင် မည်မျှပင် တိုက်တွန်းပါစေ အကျိုးထူးမည် မဟုတ်ပေ။

အားလပ်ရက်များပြီးနောက် မြို့နယ် သစ်တောဌာနမှ သတင်းများ ပျံ့နှံ့လာသည်။ ချူမင်လီ ရာထူးတိုးရန် အလားအလာ ရှိနေသည်။

အမှန်အတိုင်းဆိုရလျှင် ဤသည်မှာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်ပေ။ ချူမင်လီသည် လွန်ခဲ့သည့် နှစ်နှစ်အတွင်း အောင်မြင်သော တိုးတက်မှုများစွာကို ပြုလုပ်နိုင်ခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူ ရာထူးမတိုးခဲ့လျှင်သာ ထူးဆန်းနေပေလိမ့်မည်။

ထူးခြားသည်မှာ ချူမင်လီကိုယ်တိုင်က တည်ငြိမ်နေသော်လည်း သူ၏ အကြီးမားဆုံးပြိုင်ဘက် ဒါရိုက်တာလျိုမှာမူ အလွန်ဝမ်းသာနေပုံရသည်။

ဌာနတွင် ဆုံမိကြသောအခါ ဒါရိုက်တာလျိုက ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။"ခင်ဗျား ခရိုင်သစ်တောဌာနကို ပြောင်းရွှေ့ရတော့မယ်လို့ ကြားတယ်၊ ဟုတ်လား?"

ချူမင်လီက သူ့ကို အကဲခတ်ကြည့်ကာ ပြန်မေးသည်။ "ဒါရိုက်တာလျိုက အဲဒီသတင်းကို ဘယ်ကကြားတာလဲ"

သူက ငြင်းဆိုခြင်း မရှိသဖြင့် ဒါရိုက်တာလျို၏ အပြုံးမှာ ပို၍ပင် စစ်မှန်သွားသည်။"အခုတော့ လူတိုင်း သိနေကြပြီပဲ။ ဂုဏ်ယူပါတယ်!"

သူ၏ စိတ်ရင်းမှန်နေသော အမူအရာကြောင့် ချူမင်လီက သူ့ကို ထပ်လေ့လာမိပြီး သူ ဘယ်လိုအကြံအစည်များ ရှိနေသနည်းဟု တွေးတောမိသည်။

'ဒါရိုက်တာလျိုရဲ့ အစီအစဉ်က ဘာလဲ'

သူသည် ချူမင်လီကို ဝမ်းသာအားရ ပို့ဆောင်ပေးပြီး၊ သူ၏ နေရာကို အစားထိုးကာ အတွင်းရေးမှူး ဖြစ်လာရန်နှင့် ချူမင်လီ၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှု အသီးအပွင့်များကို ရိတ်သိမ်းရန်ပင် ဖြစ်သည်။

သုံးနှစ်မျှ နှောင့်နှေးခဲ့သော်လည်း ချူမင်လီ၏ ကြိုးပမ်းမှုများကြောင့် ခိုင်မာသော အခြေခံအုတ်မြစ်တစ်ခု ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ယမန်နှစ်က စခန်းများမှ ရရှိသော အမြတ်အစွန်းမှာ အစပြုရုံသာ ရှိသေးသည်။ ယခုနှစ်နှင့် နောင်နှစ်များတွင် ကောက်ပဲသီးနှံများ ထွက်လာပါက တကယ့်အကျိုးကျေးဇူးများကို မြင်တွေ့ရတော့မည် ဖြစ်သည်။

မှန်ပါသည်၊ လက်ရှိပုံစံကို အပြောင်းအလဲအချို့ ပြုလုပ်ရန် လိုအပ်လိမ့်မည်။ သူတို့ကို အမြတ်ငွေ ၈၀ ရာခိုင်နှုန်း ပေးထားပြီး ဌာနက ၂၀ ရာခိုင်နှုန်းပဲ ယူရမယ် ဟုတ်လား။ အဲဒါကတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။

အမြတ်ငွေ အားလုံးကို အပ်နှံရပြီး ရာထူးအလိုက်သာ လစာပေးသည့် အခြားစက်ရုံများနှင့် မတူဘဲ၊ ဌာနက အဓိက ဝေစုကို သိမ်းဆည်းထားမည်ဆိုလျှင် တစ်နှစ်လျှင် ယွမ်သောင်းနှင့်ချီသော အပိုဝင်ငွေ ရရှိမည် ဖြစ်သည်...

ဒါရိုက်တာလျိုက စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် တွက်ချက်ပြီးနောက်၊ ယခုနှစ်၏ "ထူးချွန်သူ"ဆုအတွက် ယန်ရွှယ်နှင့် ချီဖန့်တို့ကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ထောက်ခံပေးလိုက်သည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က စိုးရိမ်တကြီး ပြောခဲ့သည်။ "လူနှစ်ဦးတည်းကိုပဲ နှစ်နှစ်ဆက်တိုက် ဆုပေးတာက မတရားဘူး ဖြစ်မနေဘူးလား။ တခြားရဲဘော်တွေ စိတ်ဓာတ်ကျသွားနိုင်တယ်"

သူက ပြတ်သားစွာ ပြန်ချေပခဲ့သည်။"ဒါက အသားခွဲဝေသလို ဝေစုခွဲပေးနေတာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီလူနှစ်ယောက် ဗျူရိုအတွက် လုပ်ဆောင်ပေးခဲ့တဲ့ အကျိုးပြုမှုတွေကို ကြည့်ရင် ဘယ်သူက သူတို့ထက် ပိုထိုက်တန်ဦးမှာလဲ"

သို့ဖြစ်၍ ယန်ရွှယ်နှင့် ချီဖန့်တို့သည် "ထူးချွန်သူ" ဆုကို ချောမောစွာဖြင့် နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်၍ရရှိခဲ့ကြပြီး၊ စင်မြင့်ပေါ်သို့ တက်ကာ ဂုဏ်ပြုမှတ်တမ်းလွှာနှင့် ဆုပစ္စည်းများကို လက်ခံရယူခဲ့ကြသည်။

လက်ခုပ်သံများမှာ ယခင်နှစ်ထက် ပိုကျယ်လောင်လှသည်။ ယခင်နှစ်က ကတိကဝတ်များသာ ရှိသေးသော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ရလဒ်များကို လက်တွေ့မြင်တွေ့နေရပြီ ဖြစ်သဖြင့် အောင်မြင်မှု အရသာမှာ ပို၍ ချိုမြိန်လှသည်။

သစ်တောစခန်းများတွင် မှိုစိုက်ပျိုးသူများ ဖြစ်စေ၊ မြို့နယ် စက်ကိရိယာ ပြုပြင်ရေးစက်ရုံမှ လူများ ဖြစ်စေ၊ လေ့ကျင့်ရေး သင်တန်းများနှင့် စက်ကိရိယာ အဆင့်မြှင့်တင်မှုများတွင် ပါဝင်ခဲ့သူတိုင်း အပိုဆုကြေးများ ရရှိခဲ့ကြသည်။

ထို့ပြင် မြို့နယ်စက်ပြင် အလုပ်ရုံမှာလည်း "ထူးချွန်ယူနစ်" အဖြစ် သတ်မှတ်ခံခဲ့ရသည်။ တစ်ခုတည်းသော နောင်တမှာမူ ဤအောင်မြင်မှုများ၏ နောက်မှ ဦးနှောက်ရှင် ချီဖန့်သည် သူတို့အဖွဲ့၏ တရားဝင် အစိတ်အပိုင်း တစ်ဦး မဖြစ်သေးခြင်းပင်။