အခန်း (၁၆၃)

ဆုပေးပွဲအပြီးတွင် ယန်ရွှယ်နှင့် ချီဖန့်တို့သည် ယခင်နှစ်ကကဲ့သို့ပင် စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုတွင် သွားရောက်ဆင်နွှဲရန် စီစဉ်ကြသည်။ အနည်းဆုံးတော့ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ချီဖန့်နှင့် ထပ်ဆုံတွေ့စရာ မလိုတော့ပေ။ သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ဒါရိုက်တာလျို ချဉ်းကပ်လာသည်။

ဌာန၏ ဒုတိယအကြီးအကဲသည် နွေဦးလေညင်းကဲ့သို့ နွေးထွေးသော အပြုံးကို ဆင်မြန်းထားပြီး လေသံမှာလည်း မိုးဖွဲဖွဲလေးကဲ့သို့ ညင်သာလှသည်။

"ဂုဏ်ယူပါတယ် ရဲဘော်တို့။ ဒီနှစ်လည်း 'ထူးချွန်သူ' ဆုကို ထပ်ရပြန်ပြီပေါ့"

ယန်ရွှယ်က ချက်ချင်း ပြုံးလျက် ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်သော်လည်း ချီဖန့်ကမူ "အင်း" ဟုသာ တိုးတိုးလေး ပြောကာ ထိုလူ၏ နောက်ကွယ်မှ ရည်ရွယ်ချက်ကို စူးစမ်းကြည့်နေသည်။

မှန်ပေသည်၊ ဒါရိုက်တာလျိုက ဆက်ပြောခဲ့သည်။ "မင်းတို့နှစ်ယောက်စလုံးက ဌာနအတွက် အများကြီး လုပ်ပေးထားပေမယ့် ငါကတော့ မင်းတို့နဲ့ အခုထိ သိပ်မရင်းနှီးသေးဘူး။ အကယ်၍ မလောဘူးဆိုရင် ငါ့ရုံးခန်းကို လာပြီး ခဏလောက် စကားပြောကြရအောင်လား"

ချီဖန့်က လောနေသည်ဟု ပြောချင်သော်လည်း အောင့်ထားလိုက်ရသည်။ ယန်ရွှယ်မှာမူ ထိုလူ ဘာအကြံရှိသနည်းဟု သိချင်သဖြင့် သဘောတူလိုက်သည်။

၎င်းမှာ ဒါရိုက်တာလျို၏ ရုံးခန်းသို့ သူတို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။ သူက ရေနွေးအိုးကို ကိုယ်တိုင်မပြီး သူတို့အတွက် ရေနွေး ငှဲ့ပေးသည်။

ထူးခြားသည်မှာ အတွင်းရေးမှူးလျန် သို့မဟုတ် ချူမင်လီတို့ ဤသို့ပြုလုပ်လျှင် သဘာဝကျသလို ခံစားရသော်လည်း၊ ဒါရိုက်တာလျို ပြုလုပ်သောအခါတွင်မူ "တစ်စုံတစ်ယောက်က မင်းရှေ့မှာ နှိမ့်ချလာရင် သူ တစ်ခုခု လိုချင်နေလို့ပဲ" ဟူသော စကားပုံကိုသာ သတိရမိစေသည်။

ဒါရိုက်တာလျိုသည် ယခင်က ပါတီစီမံခန့်ခွဲရေးတွင် အလုပ်မလုပ်ခဲ့ဖူးသဖြင့် လက်အောက်ငယ်သားများနှင့် စကားပြောဆိုရာတွင် သိပ်မကျွမ်းကျင်လှပေ။ အပေါ်ယံ စကားအနည်းငယ် ပြောပြီးနောက် သူက တိုက်ရိုက်ပင် အဓိကအချက်ကို ပြောတော့သည်။

"ချီဖန့်... မင်းလို အရည်အချင်းမျိုးနဲ့ဆိုရင် စက်ပြင် အလုပ်ရုံကို ပြောင်းရွှေ့သွားသင့်တာ ကြာပြီ။ သစ်တောစခန်းမှာ နေနေတာက နှမြောစရာပဲ။ ဒါပေမဲ့ အတွင်းရေးမှူးချူကိုတော့ အပြစ်မတင်ပါနဲ့ - သူက အလုပ်များနေတာ သိတဲ့အတိုင်းပဲ၊ အခုလည်း ခရိုင်ကို ပြောင်းရတော့မယ်ဆိုတော့ သတိမထားမိတာ ဖြစ်မှာပါ"

သူ၏ အဖွင့်စကားမှာ ချူမင်လီက သူတို့၏ အရည်အချင်းကို အသုံးချပြီး ထိုက်တန်သော ဆုလာဘ်များ မပေးခဲ့ကြောင်း သွယ်ဝိုက်၍ အပြစ်တင်ခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ ချူမင်လီနှင့် သူတို့ကြား သပ်လျှိုကာ သူ့ဘက်ပါလာအောင် ဆွဲဆောင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ယန်ရွှယ်က သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။ ချူမင်လီ ထွက်ခွာသွားသည်နှင့် ညွှန်ကြားရေးမှူးလျိုသည် မဟာမိတ်များကို ပြန်လည်စုစည်းပြီး သူမတို့နှစ်ဦးကို သူ၏ ကိုယ်ကျိုးအတွက် ဆက်အသုံးချရန် မျှော်လင့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒါရိုက်တာလျိုက ဆက်ပြောခဲ့သည်။"ဒါပေမဲ့ ဒါက ဖြေရှင်းဖို့ မခက်ပါဘူး။ အတွင်းရေးမှူးချူ ကိစ္စတွေ ပြီးသွားတာနဲ့ ငါကူညီပြီး စီစဉ်ပေးပါ့မယ်။ မင်း သစ်တောစခန်းမှာ ဆက်ပြီး အချိန်ကုန်မခံသင့်ဘူး"

သူက ချီဖန့်ကို ကြည့်ကာ ကျေးဇူးတင်စကားနှင့် အလုပ်ကြိုးစားပါ့မည်ဟူသော ကတိစကားများကို မျှော်လင့်နေသည်။ သို့သော် ချီဖန့်မှာမူ တည်ငြိမ်နေပြီး မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မပြပေ။

ဤသည်မှာ... အတော်လေး မျက်နှာပူစရာ ကောင်းလှသည်။ သူ ပြောတာ မရှင်းလို့လား။ ဒါမှမဟုတ် ချီဖန့်က စက်ပစ္စည်းတွေပဲ သိပြီး နိုင်ငံရေးကို နားမလည်တာလား။

သို့သော် ဤလူကပင် လေ့ကျင့်ရေး အစီအစဉ်ကို စတင်ခဲ့သူ မဟုတ်ပါလား။ သူ ထိုမျှအထိတော့ အ မဟုတ်တန်ရာ။

ဒါရိုက်တာလျို ခဏရပ်ပြီး ယန်ရွှယ်ဘက် လှည့်လိုက်သည်။ "ယန်ရွှယ်... ကျင်းချွမ် သစ်တောစခန်းက အခုဆို အဆင်ပြေနေပြီပဲ။ မင်း ဌာနမှာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အလုပ်တွေ လာလုပ်လို့ ရပါတယ်"

သူက ရင်းနှီးသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "လိုအပ်ရင် မင်းကို 'နည်းပညာ အကြံပေး' အဖြစ် ခန့်ထားလို့ ရတယ်။ ပြဿနာတက်တဲ့အခါမှ စခန်းတွေကို သွားကြည့်ပေါ့။ သစ်တောအလုပ်က မိန်းကလေးတွေအတွက် အရမ်းပင်ပန်းလွန်းပါတယ်"

သူက အလျင်အမြန်ပင် ထပ်ဖြည့်ပြောခဲ့သည်။"စိတ်မပူပါနဲ့၊ မင်းရဲ့ လစာက ပြောင်းလဲမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဌာနက မင်းကို အမြဲတမ်း မျှမျှတတဆက်ဆံခဲ့တာပါ"

တကယ့် ပြဿနာက ဘာလဲ။ သူက စိုက်ပျိုးရေးစခန်း၏ အမြတ်ခွဲဝေမှု စနစ်ကို ပြောင်းလဲချင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ယန်ရွှယ်ကသာ ထိုစခန်းတွင် ဆက်ရှိနေမည်ဆိုလျှင် (သူမက အရာအားလုံးကို အစကနေ တည်ဆောက်ခဲ့သူ ဖြစ်သဖြင့်) ထိုကိစ္စမှာ ခက်ခဲလိမ့်မည်။

သို့သော် သူမက မိန်းမသားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ချီဖန့်သာ အလုပ်ပြောင်းသွားလျှင် သူမကလည်း လိုက်ရပေမည်။ သူတို့က ခွဲနေကြလို့မှ မရတာ၊ ဟုတ်တယ်မလား။

ဒါရိုက်တာလျိုသည် အကွက်စေ့သည်ဟု ထင်ထားခဲ့သော်လည်း ယန်ရွှယ်က ပြုံးရုံသာ ပြုံးခဲ့သည်။"မလောပါဘူး။ စမ်းသပ်စီမံကိန်းက မကြာခင် မှိုမျိုးစေ့ထည့်တဲ့ အလုပ်စတော့မယ်။ ဒါရိုက်တာ ကိုယ်တိုင် လာစမ်းကြည့်ချင်လား"

သူမက သူ၏ စရိုက်ကို ပျိုးထောင်ရန်အတွက် စခန်းတွင် လာရောက်နေထိုင်ရန်ပင် အကြံပြုလိုက်သေးသည်။

"ဒါက စိတ်ဓာတ်ကို မြှင့်တင်ပေးပါတယ်။ အလုပ်သမားတွေက ဒါရိုက်တာလည်း သူတို့လိုပဲ အပင်ပန်းခံနိုင်တယ်ဆိုတာ မြင်သွားတာပေါ့"

ချီဖန့်လည်း ထပ်ဖြည့်ပြောခဲ့သည်။"အပေါက်ဖောက်တဲ့ အလုပ်က အကောင်းဆုံးပဲ။ ပင်ပင်ပန်းပန်း လုပ်ရတဲ့အလုပ်က စံပြဖြစ်ဖို့ အကောင်းဆုံးပဲလေ"

သူတို့နှစ်ဦးစလုံးက ဒါရိုက်တာလျိုကို သူ၏ အဖြေကို စိတ်အားထက်သန်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေသကဲ့သို့ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ ထိုအကြည့်များကြောင့် သူ သွားကျိန်းမတတ် ခံစားလိုက်ရသည်။

မကြာသေးမီက ပြုလုပ်ခဲ့သော "ခက်ခဲပင်ပန်းမှုနှင့် ရုန်းကန်ခြင်း" လှုပ်ရှားမှုများအတွင်း အရာရှိအားလုံး ကျေးလက်သို့ သွားရောက်ကာ အလုပ်လုပ်ခဲ့ကြရသည်။ သူသည်လည်း နှစ်လကြာ လယ်ယာအလုပ် လုပ်ခဲ့ပြီးပြီဖြစ်ရာ လုံလောက်လှပြီ ဖြစ်သည်။

သူတို့ မခွဲခွာမီ မည်သည့် ခိုင်မာသော ကတိကဝတ်မျှ မပြုခဲ့ကြပေ။ သို့သော် ဒါရိုက်တာလျို စိတ်မပူပေ။ ချူမင်လီထွက်သွားသည်နှင့် သူကသာ အရာရာကို ဆုံးဖြတ်ရသူ ဖြစ်လာတော့မည် မဟုတ်ပါလား။

ဌာနအပြင်ဘက်သို့ ရောက်သောအခါ ချီဖန့်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။"သူက သစ်တောစခန်းတွေရဲ့ ကိစ္စမှာ ဝင်စွက်ဖက်ချင်နေတာပဲ"

၎င်းမှာ စူးရှသော အကဲခတ်မှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ယန်ရွှယ် သဘောတူလျက် သူ့ကို ပြုံးပြလိုက်သည်။"ဒါပေမဲ့ သူ ထင်သလောက် မလွယ်စေရပါဘူး"

ချူမင်လီက ဤစနစ်ကို တည်ဆောက်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ သူ ထွက်သွားပြီးနောက် တစ်စုံတစ်ယောက်က ၎င်းကို မဆင်မခြင် ဖျက်ဆီးပစ်မည်ကို သူ ခွင့်ပြုလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ဒါရိုက်တာလျိုက သူတို့၏ ကိစ္စများတွင် လက်လှမ်းလာသဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ ငြိမ်ခံနေမည့်သူများ မဟုတ်ပေ။

"ကိုယ်တို့ ဒါကို အတွင်းရေးမှူးချူကို ပြောပြသင့်တယ်"

ထိုအချိန်တွင် သူတို့နောက်ကွယ်မှ စက်ဘီးဘဲလ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ချူမင်လီက သူ၏ စက်ဘီးကို တွန်းကာ လျှောက်လာခဲ့သည်။

"ငါနဲ့အတူ ညစာ သွားစားကြမလား"

တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုလိုပင် သာမန်ကာလျှံကာ မေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း၊ သူ သူတို့ကို စောင့်နေခြင်းလားဟု သူတို့ တွေးမိကြသည်။

ယန်ရွှယ် ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။ "အကြီးအကဲချူ ချက်မှာလား"

သူတို့ အံ့ဩသွားသည်မှာ သူက ခေါင်းညိမ့်ပြခဲ့သည်။ "ငါ့မိန်းမက အလုပ်ဆင်းနေတယ်၊ ကလေးတွေကလည်း ကျောင်းမှာ။ သူတို့ ငါနဲ့အတူ မလာကြဘူး"

အရှက်အကြောက်မရှိဘဲ ဟင်းချက်တတ်ကြောင်း ဝန်ခံသော အမျိုးသားတစ်ဦးပင်။ သူတို့ ဆွေးနွေးစရာ ကိစ္စများ ရှိနေသဖြင့် ဖိတ်ခေါ်မှုကို လက်ခံလိုက်ကြသည်။

ချူမင်လီ၏ ဌာနမှ ပေးထားသော အဆောင်မှာ သိပ်မကျယ်လှပေ။ တံခါးဘေးရှိ မီးဖိုနှင့် ဆက်ထားသော ခန်တစ်ခု ရှိပြီး ထိုနေရာတွင်ပင် သူ ဟင်းချက်သည်။

ဟင်းချက်ပြီးနောက် သူက သူတို့အတွက် ပိုင်ကျို့ အရက် အနည်းငယ်ကို ခွက်ငယ်လေးများထဲ လောင်းထည့်ပေးသည်။

"ငါ့လက်ရာကို မြည်းကြည့်ကြဦး။ အိမ်မှာဆိုရင်လည်း ငါ့မိန်းမက ငါ့ကိုပဲ ဟင်းချက်ခိုင်းတာ"

ဤခေတ်ကာလတွင် အမျိုးသားများ ဟင်းချက်ခြင်းမှာ ရှားပါးလှသလို၊ ၎င်းကို ဗြောင်ကျကျ ဝန်ခံခြင်းမှာလည်း ပို၍ပင် ရှားလှသည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက သူတို့ စတင်တွေ့ဆုံစဉ်ကအတိုင်းပင် သူသည် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ဆဲဖြစ်ကြောင်း ယန်ရွှယ် တွေ့ရှိရသည်။

သူ၏ ဟင်းလက်ရာမှာ ကောင်းမွန်လှသည်။ ထမင်းစားကာ အရက်သောက်ရင်း တစ်ဝက်ခန့် ရောက်သောအခါ သူ မေးလိုက်သည်။ "ငါ ခရိုင်ကို ပြောင်းရတော့မယ်ဆိုတာ မင်းတို့ ကြားပြီးပြီလား"

သူတို့ ခေါင်းညိမ့်ပြလိုက်ကြသည်။ ညွှန်ကြားရေးမှူးလျို မပြောခဲ့လျှင်ပင် အတွင်းရေးမှူးလျန်က သူတို့ကို သတင်းပေးမှာ အသေအချာပင်။

"ဒါဆိုရင် ငါ တိုက်ရိုက်ပဲ ပြောတော့မယ်"

ချူမင်လီက သူတို့ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။"မင်းတို့လည်း ခရိုင်ကို ပြောင်းဖို့ စဉ်းစားဖူးလား"

ချီဖန့်သည် ယန်ရွှယ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဘာမှမပြောပေ။ ယန်ရွှယ်မှာမူ စဉ်းစားနေဟန်ရှိပြီး အဖြေပေးရန် အလောမကြီးခဲ့ပါ။

ချူမင်လီလည်း အလောတကြီး မတိုက်တွန်းဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"အေးဆေးပါပဲ။ ငါ ရာထူးမပြောင်းခင် နှစ်လလောက် လိုသေးတယ်။ မင်းတို့ နှစ်ယောက်လုံး သေချာ စဉ်းစားဖို့ အချိန်ရပါသေးတယ်"

သူသည် ဝိုင်ခွက်ကို မြှောက်ကာ တစ်ငုံသောက်ပြီး ဆက်ပြောခဲ့သည်။

"ငါ ခရိုင်ရုံးမှာ ထိပ်ပိုင်းခေါင်းဆောင် မဟုတ်တော့ရင်တောင် ဌာနအတော်များများကိုတော့ အဓိက တာဝန်ယူရဦးမှာပဲ။ မှိုစိုက်ပျိုးရေး စီမံကိန်းကို ငါ ဆက်ပြီး တွန်းအားပေးချင်တယ်။ ကွမ်ချန်ရွှေ့က မြို့နယ်တစ်ခုတည်းပဲ ရှိသေးတာ၊ တိုးချဲ့ဖို့ နေရာတွေ အများကြီး ကျန်ပါသေးတယ်"

လက်ရှိ အခြေအနေအရ ပြည်နယ်ပြင်ပကို ရောင်းချဖို့က လောလောဆယ် မဖြစ်နိုင်သေးပေ။ သို့သော် ပြည်နယ်အတွင်းမှာတောင် ချန်ရွှေ့ မြို့နယ်တစ်ခုတည်းက ထွက်ကုန်နဲ့ ဈေးကွက်လိုအပ်ချက်ကို အပြည့်အဝ မဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်သေးပေ။

ချူမင်လီသည် အလုပ်တစ်ခုကို တစ်ဝက်တစ်ပျက်နှင့် လက်စသတ်တတ်သူ မဟုတ်ပါ။ "ဒါပေမဲ့ ယန်ရွှယ်သာ ခရိုင်ရုံးကို သွားရင် အစကနေ ပြန်စရလိမ့်မယ်"

ယန်ရွှယ်သည် သစ်တောစခန်းရှိ မှိုစိုက်ပျိုးရေးကို စီမံခန့်ခွဲလာသည်မှာ နှစ်နှစ်ကျော်ရှိပြီဖြစ်ပြီး ကျင်းချွမ်နှင့် အခြားသစ်ထုတ်လုပ်ရေး လုပ်ငန်းများကို လမ်းကြောင်းမှန်ပေါ် ရောက်အောင် နောက်ဆုံးတွင် စွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ယန်ရွှယ်အနေနှင့် ယခုမှ အားလုံးကို စွန့်လွှတ်လိုက်ရမည်ကို ချူမင်လီက စိုးရိမ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့်ပင် သူက နှစ်ဦးသားကို သေချာစဉ်းစားရန် အချိန်ပေးခြင်း ဖြစ်သည်။

"တကယ်တော့ မင်းတို့လို အရည်အချင်းရှိတဲ့ လူငယ်တွေ သစ်တောစခန်းမှာပဲ သောင်တင်နေတာ နှမြောစရာပဲလို့ ငါထင်တယ်"

"ချီးကျူးတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ယန်ရွှယ် ပြုံးလျက် ပြောပြီးနောက် မျက်နှာတည်သွားကာ ပြောလိုက်သည်။"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်မတို့ သေချာ စဉ်းစားပါ့မယ်"

ဤလူငယ်နှစ်ဦးမှာ အလုပ်နှင့် ပတ်သက်လျှင် ကိုယ်ပိုင်အမြင် ရှိကြသူများ ဖြစ်သည်။ ချူမင်လီက ထပ်မတိုက်တွန်းတော့ဘဲ သူတို့ဘက်သို့ ခွက်မြှောက်ပြလိုက်သည်။

ယန်ရွှယ်နှင့် ချီဖန့်တို့လည်း ပြန်ခွက်မြှောက်လိုက်ကြပြီး ထိုအကြောင်းအရာကို ခေတ္တ ဘေးဖယ်ထားလိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် ယန်ရွှယ်က ဒါရိုက်တာလျို၏ ကိစ္စကို စကားစလိုက်သည်။

"ဒါရိုက်တာလျိုအကြောင်းကို အတွင်းရေးမှူး သိထားပြီးပြီလားလို့ သိချင်လို့ပါ"

"သူ မှိုစိုက်ပျိုးရေး စခန်းကို ထပ်ပြီး နှောင့်ယှက်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလား"

ချူမင်လီ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာတွင် ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များ ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဒါရိုက်တာလျိုသည် မကြာသေးမီကပင် ရာထူးပြန်ရတော့မည့်အလား နေရာအနှံ့ လူကပ်ပြီး ပြဿနာရှာနေခဲ့သည်။ ချူမင်လီကတော့ သူ့ကို အဝေးကပဲ ရှောင်နေခဲ့သည်။

ဒါရိုက်တာလျို တစ်ခုခု ကြံစည်နေသည်ဟု သူ သံသယရှိခဲ့သော်လည်း စိုက်ပျိုးရေး အခြေစိုက်စခန်းကို ထိပါးရဲသည်အထိ ရဲတင်းလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ ချူမင်လီက ခေါင်းယမ်းလိုက်မိသည်။ "အဲဒီ လောင်လျိုကတော့..."

ရှိပြီးသားအရာတွေကိုတောင် ကောင်းကောင်း အသုံးမချဘဲ ပြဿနာရှာဖို့ပဲ အားသန်နေသည်။

ချူမင်လီက စားပွဲတစ်ဖက်ရှိ လူငယ်နှစ်ဦးကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"သူ့အတွက် စိတ်မပူပါနဲ့။ အဲဒီဘက်က ကိစ္စတွေအတွက် ငါ့မှာ တခြားအစီအစဉ် ရှိပါတယ်။ မင်းတို့ ဝင်ပါစရာ မလိုဘူး"

ဤသည်မှာ ဒါရိုက်တာလျိုကို ရည်ရွယ်၍ ပြောခြင်းဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။ ယန်ရွှယ်နှင့် ချီဖန့်တို့ ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။

ကျန်ရှိသော ထမင်းစားချိန်တွင် အထွေထွေ အကြောင်းအရာများကိုသာ ပြောဆိုခဲ့ကြသည်။ ချူမင်လီတွင် ကလေးနှစ်ယောက်ရှိပြီး အငယ်ဆုံးမှာ ကျောင်းတက်နေပြီဖြစ်ကြောင်း ယန်ရွှယ် သိလိုက်ရသည်။

"မင်းတို့ မရီးရဲ့ အလုပ်က ရာထူးပြောင်းဖို့ ခက်နေလို့သာပေါ့၊ မဟုတ်ရင် သူတို့ကို ဒီခေါ်လာခဲ့မှာ။ ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက် အိမ်ပြန်တုန်းကဆို ငါ့ကိုယ်တောင် မမှတ်မိချင်ဘူး"

ချူမင်လီက ယန်ရွှယ်နှင့် ချီဖန့်တို့၏ ကလေးအကြောင်းကိုလည်း မေးမြန်းသည်။ ကလေးလေး လမ်းလျှောက်နေပြီဖြစ်ကြောင်း ကြားသောအခါ သူ သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်သည်။

"အချိန်တွေ ကုန်တာ တကယ် မြန်တာပဲ"

ထမင်းစားပွဲ ပြီးဆုံးသောအခါ ချီဖန့်၏ မျက်နှာမှာ လည်ပင်းအထိ နီရဲနေတော့သည်။ ချူမင်လီက မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။

"ချီ... အဆင်ပြေရဲ့လား"

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ သူက သောက်ရင် မျက်နှာနီတတ်လို့ပါ"

ယန်ရွှယ် ဝင်ပြောပေးလိုက်သည်။ သူတို့ လက်ထပ်လာတာ သုံးနှစ်ကျော်ပြီဖြစ်ရာ ယန်ရွှယ်အနေနှင့် ယဉ်ပါးနေပြီ ဖြစ်သည်။

အစပိုင်းတွင် သူမ အနည်းငယ် စိုးရိမ်ခဲ့ဖူးသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် သူသည် လူကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း သိလာခဲ့သည်။ ထိုအချက်က သူ့ကို ပို၍ ယုံကြည်မှု ရှိစေခဲ့သဖြင့် သူမ ထပ်ပြီး စိတ်မပူတော့ပေ။

အမှန်ပင်၊ ချူမင်လီ၏ အိမ်မှ ထွက်လာသည်နှင့် ချီဖန့်သည် ယန်ရွှယ်၏ လက်ကို အလေးအနက် ဆုပ်ကိုင်ကာ သူ၏ ပါးပေါ်သို့ ဖိကပ်လိုက်သည်။

"မိန်းမ ကိုယ့်ပါးကို ထိကြည့်ပါဦး။ နည်းနည်း ပူမနေဘူးလား"

သူက မောက်မာရုံတင်မကဘဲ သူ၏ 'မက်မွန်ပွင့် မျက်လုံး' များဖြင့် သူမကို စိုက်ကြည့်နေပုံမှာ မျက်တောင်ဖျားလေးများပင် နီမြန်းနေပြီး ပြစ်မှုတစ်ခု ကျူးလွန်ချင်စရာကောင်းအောင် မြူဆွယ်နေသကဲ့သို့ပင်။

ယန်ရွှယ်က သူ၏ ပါးကို ခပ်ဖွဖွလေး ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။"အပြင်မှာ ရှိနေတုန်းပဲလေ၊ မူးချင်ယောင်ဆောင်မနေနဲ့"

ချီဖန့်ကတော့ ဂရုမစိုက်ပါ။ သူမ ခုနက ပုတ်လိုက်သည့် နေရာလေးကို လက်ဖမိုးနှင့် ပွတ်ရင်း "ဒါဆို အိမ်ရောက်ရင်တော့ မူးပြမယ်" ဟု ဆိုကာ မက်မွန်ပွင့် မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေဆဲပင်။

အစပိုင်းက ဘယ်သူကများ ဘဲလိုမျိုး နှုတ်သီးမာခဲ့ပြီး ဘယ်သူကများ အေးစက်စက် နေခဲ့တာလဲဆိုတာကို သူမ မသိတော့သလိုပင်။

ယန်ရွှယ် စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်သည်။ "အတွင်းရေးမှူးချူ ခုနက ပြောသွားတဲ့အကြောင်းကို ဘယ်လို ထင်လဲ"

"မင်း သွားချင်လား၊ မသွားချင်ဘူးလား ဆိုတာအပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်"

ချီဖန့်က ရွေးချယ်ခွင့်ကို ယန်ရွှယ်ထံသို့ တိုက်ရိုက် ပေးလိုက်သည်။

အကယ်၍ ယန်ရွှယ် မသွားချင်ပါက သူမ သွားစရာ မလိုပေ။ အဆိုးဆုံးအနေနှင့် တစ်ခုခု လုပ်စရာရှိတိုင်း ရုံးပြောင်း တာဝန်ထမ်းဆောင်ပေးလို့လည်း ရသည်ပင်။ ဘယ်မှာပဲဖြစ်ဖြစ် အတူတူရှိနေရင် ရပြီဟု သူ တွေးသည်။

သူက ဤစကားကို အေးအေးဆေးဆေးပင် ခံစားချက်မပါဘဲ ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သဖြင့် ယန်ရွှယ်က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ဆိုလိုက်သည်။

"ဒါဆို သွားကြတာပေါ့"

ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးနိုင်မည့် အခွင့်အရေးရှိလျှင် ယန်ရွှယ်အနေနှင့် တစ်ခုခုလုပ်ဖို့ ကြောက်ရွံ့နေခြင်း သို့မဟုတ် ကြိုးစားဖို့ ဝန်လေးနေခြင်းတို့ကြောင့် သစ်တောစခန်းမှာတင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ချည်နှောင်မထားလိုပေ။

"ဒါပေမဲ့ ဒီအတိုင်းကြီးတော့ ထွက်သွားလို့ မရဘူး။ အရင်ဆုံး ပိုပြီး ပြင်ဆင်ထားဖို့ လိုတယ်"

သူမက မျက်ခုံးလေးများ ကွေးညွှတ်သွားအောင် ပြုံးလိုက်သည်။

ဘေးမှ အမျိုးသားဖြစ်သူမှာ ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။ "အတွင်းရေးမှူးချူအတွက် နောက်ထပ် အဆိုပြုလွှာတစ်ခု ထပ်လုပ်မလို့လား"

"အင်း" ယန်ရွှယ် မငြင်းပါ။

"တကယ်တော့ အတွင်းရေးမှူးချူက ခရိုင်ကို ပြောင်းဖို့ စကားမစခဲ့ရင်တောင် ဒီအဆိုပြုလွှာကို နောက် တစ်နှစ်နှစ်လောက်နေရင် တင်ရမှာပဲ"

သူမ၏ ယခင်ဘဝတွင် အသေးအဖွဲ့ ကိစ္စရပ်များကြောင့် သူမ၏ စွမ်းဆောင်ရည်များကို ချုပ်ကိုင်ထားသလို ဖြစ်ခဲ့ရကြောင်း သူမ သဘောပေါက်လိုက်သည်။ သူမသည် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း အလုပ်တွင် ကြိုးစားရသည်ကို အမှန်တကယ် နှစ်သက်သူဖြစ်သည်။ ဤဘဝတွင် မည်သည့် ကန့်သတ်ချက်မျှ မရှိသောကြောင့် သူမသည် ပို၍ ကြီးမားသော အရာများကို ဆက်စမ်းသပ် လုပ်ဆောင်လိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ သစ်ပင်စိုက်သကဲ့သို့ပင်—သူမ၏ ဂရုစိုက်မှုအောက်တွင် ထိုသစ်ပင်က ပို၍ မြင့်မားလာရန်၊ ပို၍ ဝေဆာလာရန်နှင့် လူအများအပြားကို အရိပ်အာဝါသ ပေးနိုင်ရန် အမြဲ မျှော်လင့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ယန်ရွှယ်၏ အသံမှာ ကြည်လင်နေပြီး မျက်လုံးများမှာလည်း တောက်ပနေသည်။ ထိုအကြောင်းများကို ပြောဆိုနေချိန်တွင် သူမ၏ အပြုံးမှာ သူတို့ စတင်တွေ့ဆုံချိန်ကထက် ပို၍ပင် တောက်ပ လှပနေတော့သည်။