အခန်း (၁၆၄)

ယန်ရွှယ် ရှေ့ပြေးစီမံကိန်းကို စတင်လိုက်ကတည်းက မူလက တန်ဖိုးရှိသော ပုလဲရတနာမှာ အမှောင်ထဲတွင်ပင် တောက်ပနိုင်သည့် လင်းလက်သော ပုလဲအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

ချီဖန့်သည် သူမကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ နူးညံ့သော ဆံနွယ်လေးများကို မနေနိုင်ဘဲ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။

"ဒါဆိုလည်း လုပ်ကြတာပေါ့"

အစီအစဉ် မပြီးသေးသော်လည်း ဤလူငယ်ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦး အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ သူတို့ထံမှ ဝိုင်နံ့ သင်းသင်းလေး ထွက်နေသဖြင့် သူတို့၏ 'စွမ်းအင်ခဲလေး' (သားလေး) ၏အပယ်ခံခြင်းကို ချက်ချင်း ခံလိုက်ရသည်။

တကယ်တော့ ဝိုင်နံ့က အနည်းငယ်မျှသာ ဖြစ်သည်။ ရထားစီးပြီး ပြန်လာကတည်းက နာရီအတော်ကြာခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း ကလေးလေးကတော့ အနံ့ကို ရနေဆဲပင်။

သူသည် ယန်ရွှယ်ထံသို့ "မေမေ" ဟု ခေါ်ကာ ပြေးလာသော်လည်း ချက်ချင်း နှာခေါင်းလေး ရှုံ့ကာ နောက်သို့ ဆုတ်သွားသည်။ ခေတ္တမျှ ပုန်းနေပြီးနောက် မနေနိုင်ဘဲ ထပ်တိုးလာပြန်သည်၊ ပြီးမှ ထပ်ပြီး နောက်ဆုတ်သွားပြန်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ယန်ရွှယ်၏ လက်ကို ဆွဲကာ မျက်နှာသစ်ကန်ရှိရာသို့ ခေါ်သွားပြီး ကန်ကို ညွှန်ပြကာ "ဆေး" ဟု ပြောတော့သည်။

လမ်းလျှောက်တတ်ကာစ ဤကလေးသည် မည်သူထက်မဆို သန့်ရှင်းမှုကို ဂရုစိုက်သူဖြစ်သည်။ တောင်ပေါ်တွင် အလုပ်လုပ်နေချိန်မှာပင် တစ်ကိုယ်ရေ သန့်ရှင်းရေးကို ဘယ်တော့မှ လျစ်လျူမရှုတတ်သည့် သူ၏ ဖခင်ထံမှ အကျင့်ကို အမွေရထားခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။

ယန်ရွှယ်က အမျိုးသားဖြစ်သူကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ သူက သူတို့ကို စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ကြည့်ရတာ ကိုယ်တို့ ဒီည ဝိုင်နည်းနည်းလောက် ထပ်သောက်သင့်တယ် ထင်တယ်"

သူက ဝိုင်နံ့ကို သုံးပြီး ကလေးကို နှင်ထုတ်ကာ သူတို့နှစ်ဦးကြား အနှောင့်အယှက် မရှိအောင် လုပ်ဖို့ ကြံစည်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ယန်ရွှယ်မှာ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

မှိုမျိုးစေ့များ စတင်ထည့်သွင်းခြင်း မစတင်မီ ယန်ရွှယ်သည် အဆိုပြုလွှာကို ရေးသားပြီးစီးခဲ့ပြီး မြို့ပေါ်သို့ ကိုယ်တိုင်သွားကာ ချူမင်လီထံသို့ ပေးအပ်ခဲ့သည်။

ဤကိစ္စသည် တစ်ခရိုင်လုံးနှင့် သက်ဆိုင်သောကြောင့် အတွင်းရေးမှူးလျန်က ဆွေးနွေးပေးရန် မသင့်တော်တော့ဘဲ သူမ ကိုယ်တိုင် လာရောက်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ချူမင်လီသည် အချက်အလက်များကို ရရှိသောအခါ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။"မင်းက မှိုမျိုးစေ့ စိုက်ပျိုးထုတ်လုပ်မှုကို သီးခြားခွဲထုတ်ပြီး လွတ်လပ်တဲ့ ဌာနတစ်ခုအနေနဲ့ တည်ထောင်ဖို့ စဉ်းစားနေတာလား"

"ဟုတ်ပါတယ်"

ယန်ရွှယ်သည် ဤကိစ္စကို စဉ်းစားနေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

"မှိုမျိုးစေ့ ထုတ်လုပ်တာနဲ့ ကြွက်နားရွက်မှို စိုက်ပျိုးတာက စိန်ခေါ်မှုချင်း လုံးဝ မတူပါဘူး။ အဲဒါတွေကို တစ်ခုတည်းအဖြစ် ပေါင်းထားဖို့ မလိုဘူး"

အရိုးရှင်းဆုံးနှင့် အထိရောက်ဆုံး နည်းလမ်းမှာ အလုပ်ခွင်ကို အဆင့်ဆင့် ခွဲခြားလုပ်ဆောင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်—ကျွမ်းကျင်သူများက မိမိတို့ ကျွမ်းကျင်သည့် ကဏ္ဍကိုသာ ကိုင်တွယ်ခြင်းဖြင့် အရည်အချင်းကို အမြင့်ဆုံး အသုံးချနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

သူမ၏ ယခင်ဘဝတွင် သူမ၏ ဆိုင်သို့ ကုန်ပစ္စည်းပို့ဆောင်သူများမှာ ကဏ္ဍအလိုက် တိကျလှသည်။ ကြွက်နားရွက်မှို စိုက်ပျိုးသူများက စိုက်ပျိုးရေးကိုသာ အာရုံစိုက်ပြီး၊ မှိုမျိုးစေ့များကိုမူ သီးသန့် အဖွဲ့အစည်းများက ထုတ်လုပ်ပေးခြင်း ဖြစ်ရာ လုပ်ငန်းခွင် ခွဲဝေမှုမှာ ရှင်းလင်းလှသည်။

"ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်က တခြား သစ်တောစခန်းတွေကို လေ့လာကြည့်တဲ့အခါမှာ ညွှန်ကြားချက်သာ တိကျမယ်ဆိုရင် ကြွက်နားရွက်မှို စိုက်ပျိုးဖို့က အဆင့်မြင့် ကျွမ်းကျင်မှု သိပ်မလိုတာကို တွေ့ရပါတယ်။ ရိုးရိုးသင်တန်းပေးထားတဲ့ နေ့စားအလုပ်သမားတွေတောင် လုပ်နိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မှိုမျိုးစေ့ ထုတ်လုပ်တာကတော့ မတူဘူး—အဲဒီမှာ ရှုပ်ထွေးတဲ့ အဆင့်တွေ အများကြီးရှိပြီး အကောင်းဆုံးထဲက အကောင်းဆုံးကို ရွေးချယ်နိုင်ဖို့ လိုတယ်"

ယန်ရွှယ်သည် အဆိုပြုလွှာ၏ နောက်ဆုံးစာမျက်နှာရှိ ဇယားတစ်ခုကို လှန်ပြလိုက်သည်။ "ဒါကတော့ ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း မတူညီတဲ့ မှိုမျိုးစေ့တွေရဲ့ ကြီးထွားနှုန်းနဲ့ အထွက်နှုန်းကို နှိုင်းယှဉ်ပြထားတာပါ။ ကျွန်မတို့ အခု စတုတ္ထမျိုးဆက်အထိ ရောက်နေပါပြီ"

ပြီးခဲ့သည့် နှစ်နှစ်အတွင်း ဌာနချုပ်အနေနှင့် အသုံးစရိတ် မှတ်တမ်းများကိုသာ အဓိက လက်ခံရရှိခဲ့သဖြင့် ကျင်းချွမ် သစ်တောစခန်း၏ ရှေ့ပြေးစီမံကိန်းမှာ ဤမျှအထိ ခရီးရောက်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သူတို့ အမှန်တကယ် မသိရှိခဲ့ကြပေ။ ချူမင်လီ သေသေချာချာ ကြည့်လိုက်သည်။

ဇယားမှာ အလွန် ရှင်းလင်းလှသည်။ မတူညီသော မှိုမျိုးစေ့များ၏ ကြီးထွားမှု အဆင့်ဆင့်ကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိနိုင်သည်။ ချူမင်လီသည် ကျွမ်းကျင်သူ မဟုတ်သော်လည်း ကွာခြားချက်များကို သိမြင်နိုင်သည်။

ပထမနှစ် အချက်အလက်များအရ ဒုတိယမျိုးဆက် မျိုးစေ့များသည် တောရိုင်းမျိုးစေ့များထက် ကြီးထွားနှုန်းနှင့် အထွက်နှုန်း နှစ်ခုလုံးတွင် သိသိသာသာ သာလွန်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ တတိယမျိုးဆက်မှာလည်း အတန်အသင့် ကောင်းမွန်သော်လည်း၊ ယခုနှစ် စတုတ္ထမျိုးဆက်တွင်မူ ကြီးထွားနှုန်း သိသိသာသာ နှေးကွေးသွားကာ ရောဂါပိုးမွှားဒဏ် ခံနိုင်ရည်မှာလည်း အနည်းငယ် ကျဆင်းသွားသည်ကို တွေ့ရသည်။

"ဒါကို ကျွန်မ ကောချန်အန်းနဲ့ ဆွေးနွေးကြည့်ပြီးပါပြီ"

ယန်ရွှယ် ရှင်းပြလိုက်သည်။ "ဒါက သီးနှံမျိုးစေ့တွေလိုပဲ မျိုးဗီဇ ယုတ်လျော့မှု ဖြစ်တာလို့ ကျွန်မတို့ ယူဆပါတယ်။ အချက်အလက်တွေ ဘယ်လို ပြောင်းလဲမလဲဆိုတာ သိရအောင် နောက်ထပ် တစ်နှစ်လောက် စမ်းသပ်ကြည့်ဖို့ စီစဉ်ထားပါတယ်"

ဤသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် နည်းပညာပိုင်းဆိုင်ရာ အလွန်မြင့်မားသော ကိစ္စရပ် ဖြစ်သည်။ သီးသန့် ကျွမ်းကျင်သူများ လိုအပ်သည်။ လူအများစုမှာ မှိုမျိုးစေ့ ထုတ်လုပ်နိုင်ရန်ပင် ခဲယဉ်းနေချိန်တွင် အကောင်းဆုံးကို ရွေးချယ်နိုင်ဖို့ဆိုသည်မှာ ပို၍ပင် ခက်ခဲလှသည်။

မှိုမျိုးစေ့ ထုတ်လုပ်မှုကို သီးခြားခွဲထုတ်လိုက်ပါက သစ်တောစခန်းအနေနှင့် စိုက်ပျိုးရန်နှင့် ရိတ်သိမ်းရန်သာ တာဝန်ရှိတော့မည် ဖြစ်ရာ ပို၍ လွယ်ကူသွားမည် ဖြစ်သည်။ ပြီးခဲ့သည့်နှစ်က ပါဝင်ခဲ့သော သစ်တောစခန်း အများစုမှာလည်း ဤပုံစံဖြင့် အလွန်ကောင်းမွန်စွာ ဆောင်ရွက်နိုင်ခဲ့ကြသည်။

ထို့ပြင် ယန်ရွှယ်သည် ချူမင်လီ ခရိုင်ရုံးသို့ ပြောင်းရွှေ့ရမည်ဟု ပြောပြီးမှသာ ဤအဆိုပြုလွှာကို တင်ပြခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ချူမင်လီက သူမကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ဒီစိုက်ပျိုးရေး စင်တာကို ချန်ရွှေ့မှာပဲ တည်ထောင်ဖို့ရော စဉ်းစားဖူးလား"

"အတွင်းရေးမှူးကော ကြွက်နားရွက်မှို စိုက်ပျိုးရေးကို ချန်ရွှေ့မှာပဲ လုပ်ဖို့ စဉ်းစားဖူးလို့လား"

ယန်ရွှယ် ပြုံးလျက် ပြန်မေးလိုက်ရာ ချူမင်လီမှာ ချက်ချင်းပင် ရယ်မောသွားတော့သည်။

မှန်ပါသည်၊ ချူမင်လီသည် ၎င်းကို ချန်ရွှေ့မှာပဲ လုပ်ဖို့ တစ်ခါမျှ မစဉ်းစားခဲ့ဖူးပေ။ သူ မလုပ်လျှင်တောင် တခြားတစ်ယောက်ယောက်က နောက်ဆုံးတွင် လုပ်လာကြမည် ဖြစ်ရာ သူကိုယ်တိုင် ဦးဆောင်လုပ်လိုက်သည်က ပိုကောင်းပေသည်။

ချန်ရွှေ့မြို့နယ် ပြင်ပအထိ တိုးချဲ့နိုင်ရန်အတွက် အဆိုပါ စင်တာသည် အနည်းဆုံး ခရိုင်အဆင့်တွင် ရှိနေရမည် ဖြစ်သည်။ ခရိုင်တွင် သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး ပိုကောင်းမွန်ပြီး၊ ချန်ရွှေ့မှာပဲ ထားရှိပါက ကျင်းချွမ် သစ်တောစခန်းမှာ ထားရှိခြင်းနှင့် သိပ်ထူးခြားမည် မဟုတ်ပေ။

"မင်းက တကယ်ကို တွေးခေါ်နိုင်တာပဲ—မင်းက သုတေသနဘက်မှာ ပိုတော်မလား၊ ခေါင်းဆောင်မှုအပိုင်းမှာ ပိုတော်မလားဆိုတာ ငါတောင် မဝေခွဲတတ်တော့ဘူး" ချူမင်လီ မနေနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်မိသည်။

"ကျွန်မအတွက် ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက် ခန့်ပေးလို့လည်း ရပါတယ်"

ယန်ရွှယ် နောက်ပြောင်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။ "အတွင်းရေးမှူးချူ ဒီစိုက်ပျိုးရေး စင်တာကို သန့်ရှင်းပြီး အာရုံစိုက်မှုရှိတဲ့ နေရာတစ်ခု ဖြစ်စေချင်ပါတယ်။ အဲဒါမှ ကျွန်မ နည်းပညာပိုင်းဆိုင်ရာ အလုပ်တွေကိုပဲ အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်နိုင်မှာပါ"

ကျင်းချွမ် သစ်တောလုပ်ကွက်တွင် ရှေ့ပြေးစီမံကိန်း အောင်မြင်ရခြင်းမှာ အတွင်းရေးမှူးလျန်က သူမအပေါ် ယုံကြည်မှုရှိခြင်းကြောင့်လည်း ပါဝင်သည်။ ယာယီညွှန်ကြားရေးမှုးနင်ကလည်း သူမ၏ အလုပ်တွင် ဝင်မရှုပ်ဘဲ လွတ်လပ်စွာ လုပ်ကိုင်ခွင့် ပေးခဲ့သည်။

ချူမင်လီက ဤအချက်ကို ကောင်းကောင်း နားလည်သည်။ "ဒါကို ဖြစ်မြောက်အောင် ငါ အစွမ်းကုန် ကူညီပေးပါ့မယ်"

ထို့နောက် သူ ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "မင်း လက်အောက်က လူတွေကိုလည်း ဒီကို ပြောင်းနိုင်အောင် ကြိုးစားကြည့်ဦး"

မူလအဖွဲ့ကို အတူတူ ထားရှိခြင်းဖြင့် လုပ်ငန်းများကို ချောမွေ့စွာ စတင်နိုင်ရန် ပိုလွယ်ကူစေမည် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ခရိုင်ဘက်က လူသစ်တွေ ထည့်ချင်ရင်တောင် ကိုင်တွယ်ရ ပိုလွယ်ကူလိမ့်မည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ချူမင်လီသည် ခရိုင်အဆင့်တွင် အမြင့်ဆုံး အရာရှိ မဟုတ်ပေ။ စိုက်ပျိုးရေး စင်တာသည်လည်း ခရိုင်၏ တိုက်ရိုက်လက်အောက်ခံ မဟုတ်ဘဲ အထက်တွင် အတွင်းရေးမှူးလျန်ကလည်း ကျောထောက်နောက်ခံ ပေးထားသဖြင့် သူမတွင် ခိုင်မာသော အထောက်အပံ့ ရှိနေသည်။

ယန်ရွှယ်က နားလည်ကြောင်း ခေါင်းညိမ့်ပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမနှင့် ချူမင်လီတို့သည် မှိုမျိုးစေ့ စိုက်ပျိုးရေး စင်တာနှင့် ပတ်သက်သည့် အသေးစိတ် အချက်အလက်များကို ဆွေးနွေးခဲ့ကြပြီးနောက် သူမ ပြန်ထွက်ခွာခဲ့သည်။

ချူမင်လီအနေနှင့် ခရိုင်ရုံးတွင် မည်သို့ တင်ပြမည်မှာ သူ၏ ကိစ္စသာ ဖြစ်သော်လည်း၊ သူမကို လာရန် သူကိုယ်တိုင် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့ကတည်းက ၎င်းကို ဖြစ်မြောက်အောင် လုပ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူမ ယုံကြည်သည်။

ကျင်းချွမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ယန်ရွှယ်သည် ယခုနှစ်အတွက် မှိုမျိုးစေ့ ထည့်သွင်းခြင်း လုပ်ငန်းနှင့် အခြား သစ်တောလုပ်ကွက် ခြောက်ခုသို့ မျိုးစေ့များ ပို့ဆောင်ရန် ချက်ချင်း စတင် ပြင်ဆင်တော့သည်။

ပြီးခဲ့သည့်နှစ်က လေ့ကျင့်ပေးပြီးသား ဖြစ်သဖြင့် ယခုတစ်ခေါက်တွင် တခြားစခန်းများမှ ဧည့်သည်များကို ဖိတ်ကြားနေစရာ မလိုတော့ပေ။ မျိုးစေ့များကို အိုးများအတွင်း ထည့်သွင်း ထုပ်ပိုးကာ မြင်းလှည်းများ သို့မဟုတ် ရထားလေးများဖြင့် ပို့ဆောင်ရန် အသင့်ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

မျိုးစေ့ အရေအတွက်ကို ကြည့်ရုံဖြင့် သစ်တော အလုပ်သမားများမှာ အံ့အားသင့်လျက် ငေးကြည့်နေကြရသည်။ အမြတ်အစွန်းမှာ အလွန်များပြားမည် ဖြစ်ရာ ကျင်းချွမ်သည် ချန်ရွှေ့ရှိ သစ်တောစခန်း အားလုံးကို အမှန်တကယ်ပင် မြှင့်တင်ပေးနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ သူတို့ အပြင်ထွက်၍ ကျင်းချွမ် သစ်တောစခန်းမှ ဖြစ်ကြောင်း ပြောလိုက်တိုင်း လူတိုင်းက ရှေ့ပြေးစီမံကိန်းအကြောင်းနှင့် နည်းပညာရှင် ယန်ရွှယ်အကြောင်းကို စိတ်ဝင်တစား မေးမြန်းကြသဖြင့် ၎င်းမှာ သူတို့အတွက် အလွန် ဂုဏ်ယူစရာ ဖြစ်နေတော့သည်။

တစ်ခုတည်းသော ထူးခြားချက်မှာ မှိုမျိုးစေ့များ စတင်ထည့်သွင်းနေစဉ်မှာပင် ဒါရိုက်တာလျိုက အလုပ်စစ်ဆေးရန်ဟုဆိုကာ မြို့ပေါ်မှ ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာခြင်းဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ မျှော်လင့်မထားသောကိစ္စပင်—ဤရှေ့ပြေးစီမံကိန်းသည် နှစ်နှစ်တိုင်တိုင် အားကောင်းမောင်းသန် လည်ပတ်နေခဲ့သော်လည်း ၎င်းမှာ သူ၏ ပထမဆုံးအကြိမ် လာရောက်လည်ပတ်မှုဖြစ်ပြီး တစ်ယောက်တည်းလည်း လာရောက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ယန်ရွှယ်သည် သူ၏ အမူအရာကိုကြည့်ရုံဖြင့် သူသည် အမှန်တကယ် အလုပ်စစ်ဆေးရန် သို့မဟုတ် ပါဝင်ကူညီရန် လာခြင်းမဟုတ်ကြောင်း သိနိုင်သည်။ ထိုအစား သူသည် လူတိုင်းကို၊ အထူးသဖြင့် ကောချန်အန်းကို အားပေးစကားများ ပြောနေခဲ့သည်။

သို့သော် သူသည် ကောချန်အန်း၏ စိတ်မသက်မသာဖြစ်မှုကို သတိမပြုမိပုံရသည်။ သူက သူ၏ညာဘက်လက်ကို ကမ်းပေးခဲ့သော်လည်း ကောချန်အန်းက လက်ပြန်မြှောက်လိုက်သောအခါ တစ်ခုခုမှားယွင်းနေသည်မှာ ထင်ရှားသွားသဖြင့် ဒါရိုက်တာလျိုမှာ အနည်းငယ် အရှက်ရသွားခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ကောချန်အန်းက ယန်ရွှယ်ကို ပြောပြခဲ့သည်။

"သူက ကျွန်တော့်ကို မျိုးစေ့တွေ ဘယ်လိုပျိုးရမလဲ သိလားလို့ မေးတယ်၊ ကျွန်တော်က သိပ်မသိဘူးလို့ ဖြေလိုက်တော့ သူက ကြိုးကြိုးစားစားလုပ်ပြီး ပညာတွေ အများကြီးလေ့လာဖို့ အားပေးသွားတယ်"

"ကျွန်မကိုလည်း မေးတယ်" ကျိုးဝမ်ဟွေ့က ပြောလိုက်သည်။ "ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်က ကျွန်မတို့ ပိုက်ဆံဘယ်လောက်ရလဲဆိုတာကို သူက စုံစမ်းနေတာ။ ပြီးတော့ ကျွန်မ မကြာခင် အမြဲတမ်းဝန်ထမ်းဖြစ်တော့မယ့်အကြောင်းလည်း ပြောသွားသေးတယ်"

"ဒါရိုက်တာလျိုက မင်းကိုလည်း အမြဲတမ်းဝန်ထမ်းအကြောင်း ပြောသွားတာလား?"

လျန်ယွဲ့အာမှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ သိသာသည်မှာ သူသည် သူမကိုလည်း ခုနက ထိုအတိုင်းပင် ပြောခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

လွန်ခဲ့သည့် နှစ်နှစ်အတွင်း ဤရှေ့ပြေးစီမံကိန်းတွင် အမြဲတမ်းဝန်ထမ်းနေရာ မရှိခဲ့ပေ၊ အဓိကမှာ သစ်တောစခန်းတွင် ထိုရာထူးနေရာများ မရှိခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူတို့သည် ကိုယ်ပိုင်ဝင်ငွေဖြင့် ရပ်တည်နေကြသူများဖြစ်ရာ အမြဲတမ်းဝန်ထမ်းဖြစ်သည်ဖြစ်စေ၊ မဖြစ်သည်ဖြစ်စေ သိပ်ပြီး ထူးခြားမှုမရှိပေ။

အဓိကကွာခြားချက်မှာ အကယ်၍ ရှေ့ပြေးစီမံကိန်း ရပ်ဆိုင်းသွားပါက အမြဲတမ်းဝန်ထမ်းများကို ဌာနချုပ်မှ အခြားနေရာသို့ ပြန်လည်တာဝန်ချထားပေးမည်ဖြစ်ပြီး ယာယီအလုပ်သမားများကိုမူ တာဝန်ပေးမည်မဟုတ်ပေ။ သို့သော် စီမံကိန်းက ဤမျှအောင်မြင်နေသည်ကို ဘာကြောင့် စိုးရိမ်နေရမည်နည်း?

ဒါရိုက်တာလျိုက ရုတ်တရက် ကတိတွေအများကြီး ပေးနေခြင်းမှာ ထူးဆန်းလှသည်။ လူတိုင်းက ယန်ရွှယ်ကို မနေနိုင်ဘဲ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြရာ သူမက ပြုံးရုံသာပြုံးပြီး "ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး" ဟု ဆိုသည်။

သူတို့၏ သံသယများ ကျန်ရှိနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ တိုးတိုးလေး ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "အတွင်းရေးမှူးချူနဲ့ ကျွန်မ ဒါကို ကြိုတင်တွက်ဆထားပြီးသားပါ။ အတွင်းရေးမှူးချူက အားလုံးစီစဉ်ပြီးပါပြီ။"

လူတိုင်းကတော့ ကိုယ့်အတွေးနှင့်ကိုယ် ရှိနေကြသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဤရှေ့ပြေးစီမံကိန်းမှာ ယန်ရွှယ်၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှုဖြစ်ရာ ၎င်းကို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်မည်ကို မည်သူမျှ မလိုလားကြပေ။

မကြာမီမှာပင် မှိုမျိုးစေ့များ ထည့်သွင်းခြင်းလုပ်ငန်း ပြီးဆုံးသွားသည်။ လကုန်ခါနီးတွင် အသစ်ထည့်ထားသော မှိုတုံးများအားလုံးကို မျိုးဖောက်ရန်အတွက် မှိုစိုက်ခင်းသို့ ရွှေ့ပြောင်းလိုက်ရာ နောက်ဆုံးကျန်ရှိသော နေရာလွတ်ပါ ပြည့်သွားတော့သည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ သုံးနှစ်ကြာပြီးနောက် အာဟာရကုန်ခမ်းကာ ဆွေးမြည့်သွားသော မှိုတုံးဟောင်းများကို ဖယ်ရှားပြီး အသစ်များ ပြန်လည်အစားထိုးနေသရွေ့ ဤရှေ့ပြေးစခန်းသည် နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း ကြွက်နားရွက်မှို အထွက်နှုန်းကို အမြင့်ဆုံးအတိုင်း ထိန်းထားနိုင်တော့မည်ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်ဝန်းကျင်မှာပင် ချူမင်လီ၏ ရာထူးပြောင်းရွှေ့မိန့် မကျလာသေးသော်လည်း အခြားအမိန့်စာနှစ်စောင်မှာ အရင်ရောက်ရှိလာသည်။ ပထမတစ်ခုမှာ ချီဖန့်ကို ခရိုင်စက်မှုလက်မှု စက်ရုံသို့ ပြောင်းရွှေ့ခန့်အပ်သည့် အမိန့်ဖြစ်သည်။

ချီဖန့်သည် စက်ပြင်အလုပ်ရုံတွင် ကြာကြာမနေခဲ့သည်ကို ကျင်းချွမ် သစ်တောစခန်းရှိ လူတိုင်းသိကြသည်—သို့သော် လူတိုင်းက သူ့ကို မြို့ပေါ်ရှိ စက်ပြင်အလုပ်ရုံသို့ ပြောင်းရွှေ့လိမ့်မည်ဟုသာ ထင်ထားခဲ့ကြသည်။ ခရိုင်စက်မှုလက်မှုစက်ရုံ ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။

ဤသည်မှာ အဆင့်အတန်း အတော်လေး ခုန်တက်သွားခြင်းဖြစ်သည်။ သတင်းထွက်လာသောအခါ လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ အမိန့်စာပါ အသုံးအနှုန်းအရ သူသည် ထိုနေရာသို့ အင်ဂျင်နီယာတစ်ဦးအနေဖြင့် သွားရမည်ဖြစ်သည်။

ခရိုင်စက်မှုလက်မှုစက်ရုံရှိ အင်ဂျင်နီယာများကို တစ်ခါတစ်ရံ "ဆရာကြီး" ဟု ခေါ်ဝေါ်လေ့ရှိသော်လည်း (အင်ဂျင်နီယာအဖြစ် ရာထူးမတိုးမီက ဆရာကြီးဟုန် ဟု ခေါ်ဝေါ်ခံရသည့် ဆရာကြီးဟုန်ကဲ့သို့)၊ ခရိုင်စက်မှုလက်မှုစက်ရုံရှိ "ဆရာကြီး" များမှာ မြို့ပေါ် စက်ပြင်အလုပ်ရုံမှ ဆရာကြီးများနှင့် လုံးဝကွာခြားလှသည်။

မြို့ပေါ်စက်ပြင် အလုပ်ရုံတွင် ကိုယ်ပိုင်တီထွင်ဆန်းသစ်နိုင်စွမ်း မရှိသလို အင်ဂျင်နီယာ ရာထူးနေရာပင် မရှိပေ။ ဆရာရှောင်ချီကတော့ တကယ့်ကို အောင်မြင်သွားပြီပဲ—အခုဆို အင်ဂျင်နီယာတောင် ဖြစ်နေပြီ... မဟုတ်သေးဘူး၊ အခုကစပြီး သူ့ကို ဆရာရှောင်ချီလို့ ခေါ်လို့မရတော့ဘူး၊ အင်ဂျင်နီယာချီလို့ပဲ ခေါ်ရတော့မယ်။

အင်ဂျင်နီယာအဆင့်အတန်းက မည်သို့ပင်ရှိစေကာမူ အင်ဂျင်နီယာ တစ်ယောက်ဖြစ်ခြင်းမှာပင် အလွန်လေးစားစရာကောင်းကြောင်း သစ်တောစခန်းရှိ လူတိုင်းသိကြပြီး၊ ချီဖန့်အနေနှင့် ခရိုင်သို့ အင်ဂျင်နီယာတစ်ဦးအဖြစ် တိုက်ရိုက်ခန့်အပ်ခံရခြင်းမှာ တကယ့်ကို ထူးခြားဆန်းပြားလှသည်။

သို့သော်လည်း အခြားအမိန့်စာတစ်စောင်ကတော့ လူတိုင်းကို စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေသည်။ ခရိုင်တွင် ကြွက်နားရွက်မှို မျိုးစေ့အတွက် သီးသန့်စိုက်ပျိုးရေးစင်တာတစ်ခု တည်ထောင်ရန် စီစဉ်နေပြီး နည်းပညာရှင် ယန်ရွှယ်ကို ထိုနေရာသို့ ပြောင်းရွှေ့လိုခြင်းဖြစ်သည်။ ကျင်းချွမ်သစ်တောစခန်းသည် နည်းပညာရှင်ယန်မပါဘဲ မဖြစ်ပေ။

အကယ်၍ ယန်ရွှယ် ထွက်သွားပါက ရှေ့ပြေးစီမံကိန်းက ဘာဖြစ်သွားမည်နည်း။ လူအများအပြား၏ ဝမ်းရေးကရော ဘယ်လိုဖြစ်မလဲ။ ထိုနေ့မှာပင် ဝန်ထမ်းအချို့သည် ယန်ရွှယ် အလုပ်ဆင်းလာသည်ကို ရုံးခန်းအပြင်ဘက်တွင် စိုးရိမ်တကြီး စောင့်ဆိုင်းနေကြပြီး သူမကို မထွက်သွားရန် တောင်းပန်ချင်နေကြသည်။

အချို့ကလည်း လျန်ယွဲ့အာ၊ ကောချန်အန်းနှင့် ကျိုးဝမ်ဟွေ့တို့ကို လိုက်လံရှာဖွေကြသည်။ အချို့ဆိုလျှင် ယန်ရွှယ် ဆက်ရှိနေစေရန်အတွက် အတွင်းရေးမှူးလျန်၏ ဇနီးထံသို့ပင် သွားရောက်တောင်းပန်ကြသည်။

သတင်းပျံ့နှံ့သွားသောအခါ လျန်ယွဲ့အာနှင့် ကောချန်အန်းတို့၏ မျက်နှာများပင် တည်တင်းသွားသော်လည်း သူတို့ဘာသာ သိမ်းဆည်းထားခဲ့ကြသည်။ ယန်ရွှယ်သည် အခြေအနေကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း နားလည်ပြီး အဓိကလူအချို့နှင့် ချက်ချင်း အစည်းအဝေးခေါ်ယူလိုက်သည်။

"အတွင်းရေးမှူးချူရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကတော့ ကျွန်မနဲ့အတူ မူလအဖွဲ့ကို ခေါ်သွားနိုင်ဖို့ပါပဲ။ ခရိုင်ကို ကျွန်မနဲ့အတူ လိုက်ချင်တဲ့သူ ရှိလား"

လူတိုင်း အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ ကျိုးဝမ်ဟွေ့က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း မေးလိုက်သည်။ "ယွဲ့အာနဲ့ ကျွန်မရော လိုက်လို့ရလား"

ယန်ရွှယ်နှင့် ကောချန်အန်းတို့မှာ တရားဝင်ဝန်ထမ်းများဖြစ်သော်လည်း ကျိုးဝမ်ဟွေ့နှင့် လျန်ယွဲ့အာတို့မှာ မဟုတ်ကြပေ။

မျှော်လင့်မထားဘဲ ယန်ရွှယ် ခေါင်းညိမ့်လိုက်သည်။ "ရပါတယ်၊ အားလုံး လိုက်ခဲ့လို့ရတယ်"

သို့သော် သူမ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းလည်း ပြောပြခဲ့သည်။ "ခရိုင်က အဲဒီစင်တာကို စီမံခန့်ခွဲဖို့ တခြားဝန်ထမ်းတွေလည်း ခန့်အပ်လိမ့်မယ်။ ကျွန်မက အဲဒီမှာ ဒုတိယအဆင့်ပဲ ဖြစ်မှာဆိုတော့ အရာရာတိုင်းက ဒီမှာလိုမျိုး အဆင်မပြေနိုင်ဘူး"

မည်သို့ပင်ဆိုစေ စိုက်ပျိုးရေးစင်တာ တည်ထောင်ရန် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု လိုအပ်သည်။ ယန်ရွှယ်မှာ ခရိုင်တွင် လူသစ်သာဖြစ်သေးရာ ခရိုင်အစိုးရက သူမအား တာဝန်အကုန်လုံးကို လွှဲအပ်မည်မဟုတ်ပေ။

ကောချန်အန်းသည် ယခုအချိန်အထိ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော်လည်း ယန်ရွှယ်၏ စကားကို ကြားသောအခါ ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ခင်ဗျားနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့မယ်"

လျန်ယွဲ့အာက ကောချန်အန်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း အလျင်စလို ပြန်မဖြေခဲ့ပေ။ ထိုအစား သူမက ယန်ရွှယ်ဘက်လှည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ဘယ်တော့လောက် ထွက်သွားရမယ် ထင်လဲ"

"ချက်ချင်းကြီးတော့ မဟုတ်လောက်ဘူး" ယန်ရွှယ် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဒီနှစ်ကတော့ အဓိကအားဖြင့် နေရာရွေးချယ်ဖို့နဲ့ စိုက်ပျိုးရေးစင်တာကို တည်ဆောက်ဖို့ပဲ၊ ရှေ့နှစ်ကျမှ လည်ပတ်နိုင်မှာ"

"ဒါဆို ဒီမှာ မှိုရိတ်သိမ်းတာ ပြီးတဲ့အထိတော့ ကျွန်မတို့ ထွက်သွားလို့ မရသေးဘူး"