အခန်း (၁၆၅)

လျန်ယွဲ့အာ စဉ်းစားကာ ပြောလိုက်သည်။ "အဲဒါဆိုရင် ရှေ့ပြေးစီမံကိန်းကို ကြီးကြပ်ဖို့ အနည်းဆုံး တစ်ယောက်တော့ ကျန်ခဲ့ရမယ်"

သူတို့ လေးယောက်လုံးမှာ အဓိက အဖွဲ့ဝင်များ ဖြစ်ကြသည်။ အကယ်၍ သူတို့ အားလုံး တစ်ပြိုင်နက် ထွက်သွားပါက ဤနေရာရှိ ရှေ့ပြေးစီမံကိန်းအတွက် မည်သူက တာဝန်ယူမည်နည်း။ စိတ်မချရဘဲနှင့် အခြားတစ်ယောက်ယောက်ကို ခေတ္တလွှဲထားရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။ ယန်ရွှယ် ခေါင်းညိမ့်လိုက်သည်။

"မှန်တယ်၊ ရှေ့ပြေးစီမံကိန်းကို ဆက်လွှဲပြောင်းယူနိုင်မယ့် စိတ်ချရတဲ့လူတစ်ယောက်ကို သင်တန်းပေးဖို့ တစ်ယောက်တော့ ကျန်ခဲ့ရမယ်။ အဲဒါပြီးမှ ကျန်တဲ့သူတွေ တာဝန်ပြောင်းလို့ရမှာ"

"ဒါဆို ကျွန်မပဲ ကျန်ခဲ့ရမလား" ကျိုးဝမ်ဟွေ့က တုံ့ဆိုင်းတုံ့ဆိုင်းဖြင့် ပြောလာသည်။ "ကျွန်မက အိမ်ထောင်သည်လေ၊ ယွဲ့အာကတော့ မဟုတ်သေးဘူး။ ကျွန်မ ဒီမှာ ကျန်ခဲ့တာ ပိုအဆင်ပြေတယ်"

၎င်းမှာ အမှန်တကယ် စဉ်းစားသင့်သည့်ကိစ္စဖြစ်သော်လည်း ယန်ရွှယ်သည် ကျိုးဝမ်ဟွေ့ ထိုသို့ပြောလိုက်ချိန်တွင် သူမ၏ မျက်ဝန်းများ အောက်သို့ ငိုက်ကျသွားသည်ကို သိသိသာသာ မြင်လိုက်ရသည်။ ဤအမျိုးသမီးသည် လွန်ခဲ့သည့် နှစ်နှစ်အတွင်း အမှန်တကယ် ကြိုးစားခဲ့သူဖြစ်သည်—သူမ၏ အလုပ်အပေါ် အလေးအနက်ထားပြီး၊ စာရင်းဇယားများတွင် စေ့စပ်သေချာကာ အခြားတာဝန်များကိုလည်း ကြိုးစားလုပ်ဆောင်ခဲ့သူဖြစ်သည်။ သူမမှာ ငြိမ်ငြိမ်မနေနိုင်သော အမျိုးအစားဖြစ်သည်။

လျိုမိသားစုက သူမကို အစကတည်းက ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဆက်ဆံခဲ့သည်။ သူမ၏ အရည်အချင်းများကို မြင်သောအခါ သူတို့က အသိအမှတ်ပြုရုံတင်မကဘဲ လေးစားမှုပါ ပြသခဲ့ကြသဖြင့် သူမ၏ ယုံကြည်မှုမှာ ပို၍ တိုးလာခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် ခရိုင်သို့ ပြောင်းရွှေ့ခွင့်ရမည့် အခွင့်အရေးအကြောင်း ကြားသောအခါ သူမ၏ မျက်လုံးများ ခေတ္တ တောက်ပသွားခဲ့သော်လည်း အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့် ထိုအရောင်မှာ ချက်ချင်းပင် ပြန်လည်မှိန်ဖျော့သွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

"ဝေကောနဲ့ သေသေချာချာ ပြန်တိုင်ပင်ကြည့်ပါဦး"

ယန်ရွှယ် ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါက ယာယီအစီအစဉ်ပဲ ရှိပါသေးတယ်။ ဖြစ်နိုင်ရင်တော့ အားလုံး လိုက်လာပြီး ကျွန်မကို ဆက်ကူညီစေချင်ပါတယ်"

အကယ်၍ မင်းမှာ အကြံအစည်ရှိရင် အဲဒါကို ဖြစ်မြောက်အောင် ကြိုးစားတိုက်ပွဲဝင်ရမည်။ ဖြစ်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ မကြိုးစားကြည့်ဘဲနဲ့ လက်မလျှော့လိုက်ပါနဲ့။ စကားပြောပြီးနောက် သူမက အခြားသူများကို ကြည့်လိုက်သည်။

"အားလုံး သေသေချာချာ စဉ်းစားကြပါ။ အချိန်ရှိပါသေးတယ်။ ကျွန်မ မထွက်သွားခင် နောက်ဆုံးအဖြေ ပေးရင် ရပါပြီ။ ခရိုင်က မှိုစိုက်ပျိုးရေးကို ဆက်ပြီး ချဲ့ထွင်ဖို့ စီစဉ်နေတာ။ ကျွန်မတို့ရဲ့ ဒီရှေ့ပြေးစခန်းက နောက်ပိုင်းကျရင် လိုအပ်ချက်ကို လိုက်မမီနိုင်တော့ဘူး"

ကျင်းချွမ်သစ်တောစခန်း၏ တည်နေရာအရ ၎င်းသည် အစောပိုင်းအဆင့် အခြေစိုက်စခန်းအဖြစ်သာ ဆောင်ရွက်နိုင်သည်။ စီမံကိန်းသည် ချန်ရွှေ့ပြင်ပအထိ ကျယ်ပြန့်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အစောပိုင်းက အဆင်ပြေမှုအားလုံးမှာ အဆင်မပြေမှုများ ဖြစ်လာတော့မည်ဖြစ်သည်။

ယန်ရွှယ်သည် လူတိုင်းကို စဉ်းစားရန် အချိန်အလုံအလောက် ပေးထားသည်။ သူမနှင့်အတူ ခေါ်သွားချင်သည့် အထူးလူတစ်ယောက်ရှိသလို၊ လိုက်လာဖို့ ဆန္ဒရှိစေချင်သည့် သူတစ်ယောက်လည်း ရှိနေသည်။ အစည်းအဝေးပြီးသောအခါ သူမသည် စက္ကူနှင့် ဘောပင်ကိုယူကာ နောက်ဖေးရှိ မှိုစိုက်ခင်းသို့သွား၍ မှိုတုံးများကို ဂရုတစိုက် ရေလောင်းနေသည့် ကောင်းသိုင့်တီကို သွားရှာသည်။

အဓိက အဖွဲ့ဝင်များကတော့ သူတို့၏ ဆန္ဒအတိုင်း ဆုံးဖြတ်ကြလိမ့်မည်။ လှုပ်ရှားသွားလာရန် အခက်အခဲရှိပြီး ကလေးများနှင့် မိသားစုရှိသည့် ရှုဝမ်ချန်းကတော့ ရင်းနှီးပြီးသားဖြစ်သည့် ဤရှေ့ပြေးစခန်းမှာပဲ နေလိုသည်။

ယန်ရွှယ်ကတော့ ကောင်းသိုင့်တီအတွက်သာ စိုးရိမ်မိသည်။ သူမက ကောင်းသိုင့်တီကို အတင်းအကျပ် ခေါ်ဆောင်နေခြင်း မဟုတ်ပါ။ ဤမိန်းကလေးအား သူမ၏ မိသားစုက အုပ်မိုးထားပြီးသားဖြစ်သည်။

အခြားသူများ ထွက်သွားပြီးနောက် တာဝန်ယူမည့်သူအသစ်က သူမကို ကောင်းကောင်း ထိန်းကျောင်းနိုင်ပါ့မလား၊ သို့မဟုတ် သူမကို စောင့်ရှောက်ပေးလိုစိတ် ရှိပါ့မလားဆိုသည်မှာ မသေချာပေ။

ကျင်းချွမ်သစ်တောစခန်းတွင် ယန်ရွှယ်သည် အစီအစဉ်များကို စနစ်တကျ ပြုလုပ်နေသည်။ မကြာမီမှာပင် ရုံးခန်းမှ သတင်းအတိအကျ ထွက်ပေါ်လာသည်။ နည်းပညာရှင်ယန်သည် ချက်ချင်းကြီး ထွက်သွားမည် မဟုတ်ပေ။ သူမ ထွက်သွားလျှင်တောင် ဤနေရာရှိ ရှေ့ပြေးလုပ်ငန်းများကို ချောမွေ့စွာ ဆက်လည်ပတ်နိုင်စေရန် ကြီးကြပ်ပေးမည့်သူတစ်ဦး ကျန်ရှိနေအောင် စီစဉ်ပေးသွားမည်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် လူတိုင်း စိတ်ချလက်ချ နေနိုင်ကြသည်။

အဓိကအချက်မှာ ရှေ့ပြေးစီမံကိန်း ချောမွေ့စွာ လည်ပတ်နိုင်ရေးဖြစ်သည်။ ရှေ့ပြေးစီမံကိန်း ဆက်တည်ရှိမည်ဖြစ်ပြီး သူတို့၏ အလုပ်အကိုင်များလည်း အာမခံချက်ရှိကြောင်း ကြားလိုက်ရသောအခါ၊ ယန်ရွှယ်ကို မထွက်သွားစေလိုသည့် သူတို့၏ စိတ်ဆန္ဒမှာ အနည်းငယ် လျော့ပါးသွားသော်လည်း ဝမ်းနည်းမှုအနည်းငယ်တော့ ကျန်ရှိနေဆဲပင်။

ယန်ရွှယ်မှာ သာမန်နည်းပညာရှင်တစ်ယောက် မဟုတ်ပေ၊ သူမမှာ ပြည်နယ်သတင်းစာတွင်ပင် ပါဝင်ခဲ့သူဖြစ်သည်။ သူမ ထွက်သွားပါက သူတို့တွင် ပြောစရာ အချက်အလက်ကြီးတစ်ခု ဆုံးရှုံးသွားမည်ဖြစ်ပြီး၊ ကျင်းချွမ်သစ်တောစခန်းသည်လည်း ယခင်ကဲ့သို့ အဆင့်အတန်းမျိုး ရှိတော့မည်မဟုတ်ပေ။

ဤစိုးရိမ်ပူပန်မှုမှာ တစ်ယောက်ထက်မကသော သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် ရှိနေသည်။ ဒါရိုက်တာလျိုဆိုလျှင် ယန်ရွှယ်ကို ဆက်ရှိနေအောင် နည်းမျိုးစုံဖြင့် ကြိုးစားရန် အတွင်းရေးမှူးလျန်အား တိုက်တွန်းနေခဲ့သည်။

သို့သော် မည်သို့ တိုက်တွန်းနိုင်မည်နည်း။ အခုဆို အရာရာက သူတို့လက်ထဲ ရောက်ခါနီးမှ ချူမင်လီက လူအားလုံးကို အရှက်မရှိဘဲ ခေါ်သွားတော့မည်ဖြစ်သည်။ ၎င်းတင်မကသေးဘဲ သူသည် ခရိုင်တွင် မှိုမျိုးစေ့ စိုက်ပျိုးရေးစင်တာဆိုသည်ကို တည်ထောင်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ မျိုးစေ့အားလုံးကို ထိုနေရာတွင်သာ စိုက်ပျိုးတော့မည်ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူတို့ မှိုစိုက်ချင်ပါက ထိုနေရာမှ မျိုးစေ့များကို ဝယ်ယူရတော့မည်ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် အောက်ခြေစခန်းများကို သူတို့ ဘယ်လို ထိန်းချုပ်နိုင်တော့မည်နည်း။

အသက်သွေးကြောမှာ ချူမင်လီ၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်သည်။ ချူမင်လီမှာ ဤကိစ္စကို တမင်တကာ လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်းမှာ သိသာလှသည်။ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ရာထူးပြောင်းရွှေ့မိန့် မကျလာသေးဘဲ အာဏာရှိနေသေးစဉ်မှာပင် လူများကို အရင်ရွှေ့ပြောင်းလိုက်ခြင်းဖြစ်ရာ သူ ထွက်သွားပြီးပါက မည်သူ့ကိုမျှ ထွက်ခွင့်ပေးလိမ့်မည် မဟုတ်တော့ပေ။

၎င်းကို တွေးမိတိုင်း ဒါရိုက်တာလျိုမှာ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် အသည်းပင် နာကျင်ရသည်။ သူသည် အတွင်းရေးမှူးလျန်နှင့် စကားပြောသောအခါ အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောဆိုခဲ့သည်။

"သူလုပ်ပုံကို ကြည့်ပါဦး! ခင်ဗျားတို့ရဲ့ သစ်တောစခန်းက အခုမှ စတင်ရုံရှိသေးတာကို သူက လူတွေကို ဆွဲထုတ်သွားတယ်၊ ခင်ဗျားတို့ဘာသာ မျိုးစေ့ပျိုးတာတောင် ခွင့်မပြုဘဲ သူ့ဆီကနေ ဝယ်ခိုင်းနေတာ"

သူသည် အတွင်းရေးမှူးလျန်၏ ရုံးခန်းအတွင်းသို့ ဒေါသတကြီး ဝင်လာကာ စားပွဲကို ရိုက်၍ မကျေမနပ် ပြောဆိုနေတော့သည်။

"ကျွန်တော် ဒီဌာနမှာ လုပ်လာတာ နှစ်တွေ အများကြီး ရှိပြီ၊ ဒီလောက် အရှက်မရှိတဲ့လူမျိုး တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးဘူး—သူကတော့ တကယ့်လူပဲ!"

သူသည် အမှန်တကယ် ဒေါသထွက်နေခြင်းမှာ သိသာလှသည်။ ယခင်က သူသည် ချူမင်လီကို ကွယ်ရာမှာပဲ တိုက်ခိုက်ခြင်း သို့မဟုတ် အကြောင်းပြချက်ရှာ၍ ကန့်ကွက်ခြင်းများသာ ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ယခုမှာမူ မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဆဲရေးနေခြင်းမှာ ပထမဆုံးအကြိမ်ပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် အတွင်းရေးမှူးလျန်ကတော့ ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မပြသဖြင့် ဒါရိုက်တာလျိုမှာ ပို၍ပင် ဒေါသထွက်သွားသည်။

"ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်အတွင်းမှာ ခင်ဗျား သူ့ကို အများကြီး ကူညီခဲ့တာ မဟုတ်လား။ ချီဖန့်ကလည်း သူ့ကို လိုသလို သုံးနေတာပဲ၊ သူက သစ်တောစခန်းအားလုံးကို မှိုစိုက်စေချင်ရင် အားလုံးက စိုက်ရတာပဲ။ အဲဒီအတွက် သူက ခင်ဗျားကို ဘယ်လို ပြန်ဆက်ဆံလဲ"

ဒါရိုက်တာလျိုမှာ စိတ်နှလုံး ကြေကွဲဟန်ဖြင့် ဆိုသည်။

"သူက ခင်ဗျားရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်ကို တူးထုတ်သွားတာပဲ။ အခု ခင်ဗျားရဲ့ အလုပ်တွေကို ဘယ်လို ဆက်လုပ်မလဲ"

အမှန်တကယ်တွင် သူကိုယ်တိုင်မှာ အခြေမဲ့ အမြစ်မဲ့ ဖြစ်ကျန်ရစ်ခဲ့သလို ခံစားနေရခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း အတွင်းရေးမှူးလျန်ကတော့ လက်လျှော့ထားသည့်ပုံစံနှင့်ပင် ပြောလိုက်သည်။

"ရာထူးပြောင်းရွှေ့မိန့်က ထွက်သွားပြီပဲ။ ကျွန်တော် ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ။ အတွင်းရေးမှူးချူက သူတို့ကို သွားခိုင်းရင် သူတို့လည်း သွားရမှာပေါ့"

၎င်းမှာ ဒါရိုက်တာလျိုကို ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် ရူးချင်အောင် လုပ်လိုက်သလိုပင်။ သူ၏ ရုံးခန်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ အတွင်းရေးမှူးလျန်မှာ မျှော်လင့်ချက်မရှိတော့သူဖြစ်ကြောင်းနှင့် စောစောစီးစီး အရေးယူခံရလိမ့်မည်ဖြစ်ကြောင်း တတွတ်တွတ် ဆဲရေးနေတော့သည်။

ချူမင်လီ၏ ရာထူးပြောင်းရွှေ့မိန့်ကို အတည်ပြုပြီး ဌာနချုပ်ရှိ ဝန်ထမ်းအပြောင်းအလဲများကို အခြေချပြီးသည်အထိ ရက်များစွာကို စိုးရိမ်တကြီး ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည်။ ထိုအခါကျမှသာ အတွင်းရေးမှူးလျန်သည် အဘယ်ကြောင့် စိုးရိမ်ခြင်း သို့မဟုတ် ဒေါသထွက်ခြင်း မရှိခဲ့သည်ကို ဒါရိုက်တာလျို သဘောပေါက်သွားတော့သည်။

စိတ်ထားမည်းမှောင်ပြီး ပရိယာယ်ကြွယ်ဝသော ချူမင်လီသည် ဌာနချုပ်၏ ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးနှင့် မည်သို့မည်ပုံ ရင်းနှီးသွားသည်မသိဘဲ၊ ထိုသူမှာ အတွင်းရေးမှူးအဖြစ် ရာထူးတိုးသွားခဲ့ပြီး လျန်ကျုံးထင်မှာမူ ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးအဖြစ် ရာထူးတိုးသွားခဲ့သည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ အတွင်းရေးမှူးလျန်သည် ချူမင်လီ၏ လက်အောက်တွင် သုံးနှစ်တိုင်တိုင် အရှက်ရမှုများကို သည်းခံခဲ့ရသော်လည်း၊ အခြေအနေများ အေးဆေးသွားချိန်တွင် သူသည် ဒုတိယခေါင်းဆောင်အဖြစ်သာ ရှိနေဆဲပင် ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်...

......

"အဝတ်အစားတွေ အများကြီး ထည့်မနေနဲ့တော့။ လဲဖို့ တစ်စုံနှစ်စုံရှိရင် ရပါပြီ။ မင်းနဲ့ ချီဖန့်က နောက်ရက်အနည်းငယ်နေရင် ပြန်လာကြမှာ မဟုတ်လား"

ချီဖန့် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် လဝက်အကြာတွင် ယန်ရွှယ်သည်လည်း ခရိုင်မြို့သို့ သွားရောက်သတင်းပို့ရန် ပြင်ဆင်နေခဲ့သည်။ အဘွားယန်က သူမ ဝန်ပိုးပိမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အထုပ်အပိုးများ ပြင်ဆင်ရာတွင် ကူညီပေးနေသည်။

အမှန်တကယ်တွင် ယန်ရွှယ်မှာ ထိုမျှ နုနယ်သူမဟုတ်သော်လည်း လူကြီးသူမ၏ စေတနာကို တန်ဖိုးထားသဖြင့် ဘာမှမပြောဘဲ ပြုံးနေခဲ့သည်။

အဘွားယန်မှာ ဟိုဟိုဒီဒီ လုပ်ကိုင်နေရင်း နောက်ထပ်ကိစ္စတစ်ခုကို စကားစလာသည်။ "ခရိုင်မှာ မင်းတို့နေဖို့ နေရာရော စီစဉ်ပေးထားလား"

"အားလုံး အဆင်ပြေပါတယ်" ယန်ရွှယ် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။"ချီဖန့်ရဲ့ အလုပ်က ဝန်ထမ်းအိမ်ရာ ပေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ တော်တော်လေး ကျဉ်းတယ်—ကျွန်မတို့ တစ်ခန်းခွဲပဲ ရတယ်"

ချီဖန့်သည် မြို့ပေါ်တွင် တည်းခိုစရာ နေရာမရှိသဖြင့် ခရိုင်စက်မှုလက်မှုစက်ရုံသို့ လဝက်စော၍ သွားနှင့်ခြင်းမှာလည်း ဤအကြောင်းကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

"ချီဖန့်နဲ့ ကျွန်မ လောလောဆယ် အဲဒီမှာပဲ နေဖို့ စီစဉ်ထားပါတယ်။ အချိန်ရပြီဆိုရင်တော့ ပိုကျယ်တဲ့နေရာ ရှာပြီး အဘွားနဲ့ ကျိအန်းတို့ကို ခေါ်မှာပါ"

စက်ရုံ၏ ဝန်ထမ်းအိမ်ရာမှာ အလွန်ကျဉ်းမြောင်းလှပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် မျိုးဆက်အတော်များများမှာ အခန်းတစ်ခန်းတည်းတွင် တိုးဝှေ့နေထိုင်ကြရသည်။ အားလုံးဆံ့ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သလို၊ အချိန်တိုအတွင်း အခြားနေရာတစ်ခု ရှာရန်မှာလည်း မလွယ်ကူပေ။

အဘွားယန် လက်ကာပြကာ ပြောလိုက်သည်။"ကျိအန်းနဲ့ ငါကတော့ ဒီမှာ အဆင်ပြေပါတယ်။ ငါတို့ကို ခေါ်တာ မခေါ်တာက အရေးမကြီးပါဘူး—ဒီအိမ်ကလည်း အိမ်သစ်ပဲလေ"

ထို့နောက် သူမက ယန်ရွှယ်ကို အားပေးခဲ့သည်။ "အေးဆေးပဲ လုပ်ပါ၊ အလောတကြီး မလုပ်နဲ့။ ယန်ယွီ အတွက်လည်း စိတ်မပူနဲ့—ကျိအန်းနဲ့ ငါတို့ ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်ပါ့မယ်။ သူက လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းတွေမှာ ငါတို့နဲ့အတူ အိပ်တာ အဆင်ပြေနေပါတယ်"

ယန်ရွှယ်နှင့် ချီဖန့် နှစ်ဦးလုံးမှာ အလုပ်သစ်များ စတင်ရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ယန်ရွှယ်မှာမူ အစကနေ ပြန်စရမည်ဖြစ်သည်။ သူတို့ အလုပ်များနေမည်ဖြစ်ရာ ကလေးကို ပြုစုရန် အချိန်ရလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် 'ဖက်တီးလေး' ကို အခြေအနေများ အခြေကျသွားသည့်အထိ အဘွားယန်နှင့် ခေတ္တ ထားခဲ့ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

တစ်ခုတည်းသော အားနည်းချက်မှာ ကလေးငယ်မှာ သူ၏ မိဘများကို အပတ်စဉ် တစ်ခေါက်သာ တွေ့ရတော့မည် ဖြစ်သဖြင့် သူ့အတွက် ခက်ခဲနိုင်ခြင်းပင်။

ယန်ရွှယ်အနေနှင့် ဤနှစ်ပတ်အတွင်း ကျန်နေခဲ့ခြင်းမှာ တစ်ဖက်တွင် ရှေ့ပြေးစခန်းမှ အလုပ်များကို လွှဲပြောင်းပေးရန်ဖြစ်ပြီး၊ အခြားတစ်ဖက်တွင် 'ဖက်တီးလေး' ကို အဘွားယန်၊ ယန်ကျိအန်းတို့နှင့် နေသားတကျဖြစ်အောင် လုပ်ပေးရန်ဖြစ်သည်—ရုတ်တရက်ကြီး ခွဲခွာသွား၍ မဖြစ်နိုင်ပေ။

ကံကောင်းသည်မှာ သူမ အလုပ်လုပ်နေချိန်ကတည်းက အဘွားယန်မှာ 'ဖက်တီးလေး' ကို အချိန်အတော်ကြာ ပြုစုပေးခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ကလေးမှာလည်း နေသားတကျ ရှိနေသဖြင့် ယန်ရွှယ်အနေနှင့် စိတ်အေးလက်အေး ခရိုင်သို့ သွားနိုင်ခဲ့သည်။

ထိုစဉ် အပြင်ဘက်မှ ရင်းနှီးသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။"နည်းပညာရှင်ယန် အိမ်မှာ ရှိလား"

ခြံထဲတွင် တူလေးနှင့် ဆော့ကစားနေသော ယန်ကျိအန်းကို တွေ့သောအခါ လာရောက်သူက "ယန်ကျိအန်း!" ဟု ထပ်ခေါ်လိုက်သည်။

သူမမှာ ရှုဝမ်ချန်း၏ သမီး ရှုရှောင်လီ ဖြစ်သည်။ မိသားစုကိစ္စများကြောင့် ကျောင်းတစ်နှစ် နားခဲ့ရပြီးနောက် ကျင်းချွမ် သစ်တောဝန်ထမ်းများ အခြေစိုက်စခန်းသို့ ပြောင်းလာရာ ယန်ကျိအန်းနှင့် အတန်းဖော် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

သူမ၏ အသံကို ကြားသောအခါ ယန်ရွှယ်မှာ စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချမိပြီး ပြန်မထူးချင်သလို ဖြစ်သွားသည်။ သို့သော် ယန်ကျိအန်းက သူမ အိမ်မှာရှိကြောင်း အတည်ပြုပေးလိုက်သဖြင့် ရှုရှောင်လီသည် စက္ကူထုပ်တစ်ခုကို ကိုင်ကာ အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။

လွန်ခဲ့သည့် နှစ်နှစ်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက သူမမှာ အတော်လေး အရပ်ရှည်လာပြီး ပိန်လှီမနေတော့ပေ။ တောင်ပေါ်တွင် နှစ်ရှည်လများ သွားလာနေရသဖြင့် သူမ၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ညိုနေသည်။

"နည်းပညာရှင်ယန်... ခရိုင်ကို သွားတော့မယ်လို့ ကြားလို့ပါ။ လမ်းမှာ စားဖို့ တောရက်စ်ဘယ်ရီတွေ ခူးလာပေးတာပါ"

သူမသည် အဖြေကို မစောင့်ဘဲ စက္ကူထုပ်ကို ခန် ပေါ်သို့ တင်လိုက်ကာ ပုံမှန်အတိုင်းပင် ပြန်ပြေးရန် ပြင်ခဲ့သည်။

"နည်းပညာရှင်ယန်... လမ်းခရီး ဘေးကင်းပါစေနော်!"

ယန်ရွှယ် ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။ သူမနောက်သို့ အမြန်လိုက်ကာ ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်ရသည်။ "မင်းတို့ မိသားစုလည်း ကြီးပွားပါစေလို့ ဆုတောင်းပါတယ်"

"ကျွန်မတို့ သေချာပေါက် ကြီးပွားမှာပါ!"

ရှုရှောင်လီက တောက်ပသော အပြုံးဖြင့် ပြန်လှည့်ကြည့်ကာ လက်ပြပြီး ပြေးထွက်သွားပြန်သည်။

ယန်ရွှယ် စက္ကူထုပ်ကို ဖြေကြည့်လိုက်သောအခါ အတွင်း၌ သန္တာစေ့လေးများကဲ့သို့ တောက်ပနေသော အနီရောင် အသီးလေးများကို တွေ့လိုက်ရသည်။

၎င်းတို့မှာ ချန်ပိုင် တောင်တန်းတွင် ပေါများသော တောသီးများဖြစ်ပြီး ရုက္ခဗေဒနာမည်အရ ရက်စဘယ်ရီသီးများ ဖြစ်ကြသည်။ ချိုသော်လည်း သေးငယ်လှရာ ဤမျှများပြားအောင် ခူးရန်မှာ အချိန်အတော်ပေးရမည် ဖြစ်သည်။

အဘွားယန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။"အဲဒီကောင်မလေးကတော့ နှစ်တွေ ကြာနေပြီ၊ အခုထိ ငါတို့ကို နှစ်တိုင်း လက်ဆောင် လာပေးတုန်းပဲ"

ခဏတာ ကျေးဇူးတင်ခြင်းမှာ လွယ်ကူသော်လည်း၊ ကျေးဇူးတရားကို အချိန်အတော်ကြာ မှတ်မိနေခြင်းမှာ ရှားပါးလှသည်။ ယန်ရွှယ် ထွက်သွားမည် ဖြစ်သော်လည်း ထိုကောင်မလေးမှာ မေ့မသွားခဲ့ပေ။

ယန်ရွှယ် ပြုံးလိုက်ကာ အသီးတစ်လုံးကို ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။ ချိုလိုက်တာ—ကောင်မလေး၏ တောက်ပသော အပြုံးနှင့် စစ်မှန်သော နှလုံးသားကဲ့သို့ပင်။

ရက်စဘယ်ရီသီးများကို သိမ်းဆည်းပြီးသည်နှင့် အဒေါ်ကော ရောက်လာသည်။ သူမနှင့်အတူ စက်ဖြင့် ချုပ်ထားသော ဖိနပ်အတွင်းခံ အခုအတော်များများကို ယူလာသည်။

"အဲဒီကို ရောက်ခါစဆို လမ်းအများကြီး လျှောက်ရလိမ့်မယ်—ဒါတွေက အမြန် ပျက်စီးလွယ်တယ်။ မင်းနဲ့ ချီဖန့် လဲသုံးလို့ရအောင် အပိုတွေ အများကြီး ချုပ်လာပေးတာ"

သူမက ယန်ရွှယ်၏ လက်ထဲသို့ အထုပ်လိုက် ဖိထည့်ပေးသည်။ သူတို့၏ ဖိနပ်အရွယ်အစားနှင့် အံကိုက်ဖြစ်ပြီး ထူထူထဲထဲ ရှိလှရာ ငြင်းပယ်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

ယန်ရွှယ် ရယ်မောရင်း လက်ခံလိုက်သည်။"အဒေါ်.. ချန်အန်း အတွက်ရော ပိုမချုပ်ပေးဘူးလား။ ကျွန်မတို့ကို အများကြီး ပေးလိုက်တာပဲ!"

"ချန်အန်းအတွက်လည်း သူရသင့်သလောက် ရပြီးသားပါ"

အဒေါ်ကောက ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။ "သူ အဝေးမှာ အလုပ်သွားလုပ်ရတာ ဒါ ပထမဆုံးပဲလေ။ သူ့အတွက်လည်း ပြင်ဆင်ပေးထားတာပေါ့"

ချူမင်လီသည် အလုပ်လုပ်ရာတွင် အလွန် ထိရောက်သူဖြစ်သည်။ ယန်ရွှယ်က ရာထူးပြောင်းမည့်သူများ စာရင်းကို အတည်ပြုပြီး မကြာမီမှာပင် အခြားသူများအတွက် အမိန့်စာများ ရောက်ရှိလာရာ သစ်တောဝန်ထမ်းများမှာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

ယန်ရွှယ်နှင့် ချီဖန့်တို့ ထွက်သွားမည်ကို မည်သူမျှ အံ့ဩခြင်းမရှိသော်လည်း အခြားသူများပါ ဘာကြောင့် လိုက်သွားရသနည်း။ နည်းပညာရှင်ယန်မှာ မည်မျှအထိ သြဇာညောင်းသနည်း။

ကောချန်အန်း ဒဏ်ရာရရှိခဲ့စဉ်က လူအများက သူ့ကို သနားခဲ့ကြပြီး သူ၏ဘဝ ပြီးဆုံးသွားပြီဟု ထင်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ယခုမူ သူသည် ခရိုင်အဆင့်သို့ ရာထူးတိုးသွားခဲ့ပြီ...

လူအချင်းချင်း ကွာခြားချက်မှာ သိသာလှသည်။ ဤကဲ့သို့သော အခွင့်အရေးမျိုး ရှိမှန်းသိလျှင် သူတို့လည်း ယန်ရွှယ်ကို စောစောစီးစီး မျက်နှာချိုသွေးထားကြမည် ဖြစ်သည်။

အနောင်တရဆုံးမှာ အဘိုးကြီးဝမ်၏ မိသားစုဖြစ်သည်။ ယန်ရွှယ်က အစပိုင်းတွင် သူတို့အိမ်ကို ငှားလိုခဲ့သော်လည်း အဘိုးကြီးဝမ်က အခွင့်အရေးကို ဖျက်ဆီးခဲ့သည်။ မဟုတ်လျှင် ယခု ခရိုင်သို့ သွားရမည့်သူမှာ သူတို့ ဖြစ်နေနိုင်ပေသည်။

ဝမ်မိသားစု မည်မျှပင် ရန်ဖြစ်နေကြပါစေ၊ အဒေါ်ကောကတော့ ယခုအခါ သနားစရာ အကြည့်များအစား မနာလိုသော အကြည့်များအောက်တွင် ဂုဏ်ယူစွာ လမ်းလျှောက်နေတော့သည်။

"မင်းနဲ့ တွေ့ရတာ တကယ် ကံကောင်းတာပဲ"

အဒေါ်ကောက ယန်ရွှယ်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီကကိစ္စတွေအတွက် စိတ်မပူနဲ့။ ချန်ပင်း၊ ပေါင်ကျစ်နဲ့ ငါတို့က မင်းရဲ့အိမ်ကို စောင့်ရှောက်ပေးထားပါ့မယ်"

ယန်ရွှယ်က သူတို့မိသားစုအတွက် လုပ်ဆောင်ပေးခဲ့သည်များကို ထောက်ထား၍ သူမ၏ ကိစ္စရပ်များကို သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်ကိစ္စများထက် ပို၍ ဦးစားပေး လုပ်ဆောင်ကြမည် ဖြစ်သည်။

အဒေါ်ကောက အသံကို နှိမ့်ကာ "အဆင်ပြေမယ့်သူ တွေ့ရင်လည်း ချန်အန်းအတွက် စောင့်ကြည့်ပေးပါဦး" ဟု ဆိုရာ ယန်ရွှယ်မှာ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

အဒေါ်ကော ထွက်သွားသည်နှင့် လျိုဝေကော ရောက်လာသည်။ လက်တစ်ဖက်တွင် စက္ကူထုပ်တစ်ခုကို ကိုင်ထားပြီး အခြားလက်တစ်ဖက်တွင် နှစ်နှစ်အရွယ် သမီးလေးကို ချီထားခဲ့သည်။