အခန်း (၁၆၆)

လျိုအိုက်ရုန်လေးသည် "မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း" ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို လက်တွေ့ပြသလိုက်သည်—အိမ်ထဲဝင်သည်နှင့် ဖခင်၏လက်မှ ရုန်းထွက်ကာ 'ဖက်တီးလေး' ဆီသို့ ပြေးသွားတော့သည်။

"မောင်လေး၊ မောင်လေးယန်ယွီ!"

ဖက်တီးလေးမှာလည်း ပြုံးပျော်နေပြီး သူ၏ မက်မွန်ပွင့် မျက်လုံးလေးများ မှေးသွားသည်အထိ "မမ" ဟု ခေါ်ကာ ချော့မြှူနေတော့သည်။

လျိုအိုက်ရုန်လေးသည် သူမ၏ ဖခင်ကို ချက်ချင်း မေ့သွားပြီး၊ သူကိုင်ထားသော အထုပ်ကို ညွှန်ပြကာ ချက်ချင်း သစ္စာဖောက်လိုက်သည်။

"အသား!"

လျိုဝေကောက မျက်နှာရှုံ့လိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ ကလေးက ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ။ လူတိုင်းကို လိုက်ပြုံးပြနေတာပဲ—သူ့အဖေနဲ့ နည်းနည်းလောက်တောင် မတူဘူး"

"ဘယ်သူက မတူဘူး ပြောလဲ"

ယန်ရွှယ် နောက်ပြောင်လိုက်သည်။ အနည်းဆုံးတော့ ဖခင်ဖြစ်သူနှင့် ပတ်သက်လျှင် ဤဖက်တီးလေးမှာ ချီဖန့်နှင့် အလွန်တူလှသည်။

သူ့သမီးလေးက လျှို့ဝှက်ချက်ကို ဖွင့်ပြောလိုက်ပြီဖြစ်ရာ လျိုဝေကောက အထုပ်ကို ပေးလိုက်သည်။

"ဒါက ငါ့အမေက မင်းရဲ့နည်းအတိုင်း လုပ်ထားတဲ့ အသားခြောက်တွေ။ ယူသွားလိုက်—ခရိုင်မှာ ဒါမျိုးရဖို့ ခက်တယ်"

ခရိုင်တွင် အဆင်ပြေမှုများ ရှိသော်လည်း အရာရာတိုင်းမှာ ရိက္ခာဝေစုအပေါ် မူတည်သည်။ သစ်တောဝန်ထမ်းများ အခြေစိုက်စခန်းကဲ့သို့ တောင်ပေါ်တက်ရုံနှင့် စားစရာ မရှားသည့် နေရာမျိုး မဟုတ်ပေ။

ယန်ရွှယ် အားနာမနေဘဲ လက်ခံလိုက်သည်။ "ဝမ်ဟွေ့ရော ယူသွားရမယ့် ပစ္စည်းတွေ ထုပ်ပိုးလို့ ပြီးပြီလား"

လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားရသည်မှာ ကျိုးဝမ်ဟွေဘမှာ အစပိုင်းတွင် တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ယန်ရွှယ်နောက်သို့ လိုက်မည့်သူ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ တစ်ဖက်တွင်မူ လျန်ယွဲ့အာသည် သေသေချာချာ စဉ်းစားပြီးနောက် လောလောဆယ်တွင် ကျန်ခဲ့ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

ပထမအချက်မှာ သူမသည် အတွင်းရေးမှူးလျန်—ယခုအခါ ဒုတိယဒါရိုက်တာလျန်၏ သမီးဖြစ်ရာ အာဏာရှိပြီး မြို့နယ်အရာရှိများနှင့် ပိုလွယ်ကူစွာ ဆက်သွယ်နိုင်သည်။

ဒုတိယအချက်မှာ ယန်ရွှယ် ခရိုင်သို့ ပြောင်းရွှေ့စဖြစ်သဖြင့် စာရင်းဇယားများကို ကိုင်တွယ်ရန် ယုံကြည်ရသောသူ လိုအပ်ရာ၊ ကျိုးဝမ်ဟွေ့မှာ သူမထက် ပို၍ သင့်တော်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် အံ့ဩစရာအကောင်းဆုံးမှာ လျိုဝေကောသည် သူ၏ ဇနီးအား အိမ်နှင့် ကလေးကို ထားခဲ့ပြီး ခရိုင်တွင် အလုပ်သွားလုပ်ရန် သဘောတူလိုက်ခြင်းပင်။

သူသည် ယခင်က ဒုတိယမြောက်ကလေး လိုချင်ကြောင်း ပြောခဲ့သော်လည်း ယခုမူ ထိုအကြောင်းကို ထပ်မပြောတော့ပေ။ ယန်ရွှယ် မေးသောအခါ သူက ခေါင်းညိမ့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "အားလုံး ထုပ်ပိုးပြီးပါပြီ"

သူ ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "အိမ်အတွက် စိတ်မပူပါနဲ့။ ငါရှိသလို ငါ့မိဘတွေလည်း ရှိပါတယ်။ လိုအပ်ရင် ချွမ်းချိုင်လည်း ရှိသေးတယ်။ သူမ ဒီနှစ် ကျောင်းပြီးပြီ။ တစ်ခုပဲ... ငါက ခရိုင်မှာတော့ အမြဲ စောင့်ကြည့်ပေးလို့ မရဘူး။ အကယ်၍ ဝမ်ဟွေ့ တစ်ခုခု အခက်အခဲရှိရင် မင်းနဲ့ ချီဖန့်ကိုပဲ အားကိုးရမှာပါ"

"လူစိမ်းတွေလို စကားမပြောပါနဲ့"

ယန်ရွှယ် ရယ်မောလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။

"ရှင် ဒီလောက်အထိ သဘောထားကြီးလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ မထင်ထားဘူး"

"ငါက အမြဲတမ်း သဘောထားကြီးတာပါ။ မင်းက မသိတာပါ"

လျိုဝေကောက ချက်ချင်းပင် ကြွားဝါလိုက်သည်။

နောက်ပြောင်ပြီးနောက် သူ၏ မျက်နှာမှာ ပြန်လည် တည်ကြည်သွားသည်။"ငါကိုယ်တိုင်က အရည်အချင်း မရှိတာကို ဝမ်ဟွေ့ အပြင်ထွက်ပြီး အလုပ်လုပ်တာ ဘာလို့ တားရမှာလဲ"

ကျိုးဝမ်ဟွေ့က ဤကိစ္စကို အိမ်မှာ စတင်ပြောဆိုစဉ်က မိသားစုက အပြည့်အဝ ထောက်ခံခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ လူကြီးများ၏ အမြင်တွင် အမျိုးသမီးဆိုသည်မှာ မိသားစုကို ဦးစားပေးရမည်—သူမက အိမ်ကို ထားခဲ့ပြီး အလုပ်သွားလုပ်ရန်မှာ မည်သို့ ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။

သို့သော် လျိုဝေကောက အခိုင်အမာ ပြောခဲ့သည်။ "ယန်ရွှယ်နဲ့ အလုပ်လုပ်တာက အခွင့်အရေးကောင်းတစ်ခုပဲ။ ဝမ်ဟွေ့ ခရိုင်မှာ အခြေကျသွားရင် ငါလည်း အဲဒီကို ပြောင်းနိုင်မယ့် နည်းလမ်း ရှာကြည့်မှာပေါ့"

သို့သော် သူသည် သစ်ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့မှ လွှစက်အော်ပရေတာ တစ်ဦးဖြစ်ရာ ခရိုင်တွင် သူ့အတွက် သင့်တော်သော ရာထူးနေရာမှာ ရှားပါးလှသည်။ ပညာတတ်လူငယ်များကို ကျေးလက်သို့ ပို့နေချိန်တွင် အလုပ်အကိုင်များမှာ အလွန်ပင် ရှားပါးသည်။

လျိုဝေကော၏ ထူးခြားသော တည်ကြည်မှုကို မြင်သောအခါ ယန်ရွှယ် ခဏစဉ်းစားပြီး ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်တော့ ရှင်တို့နှစ်ယောက် ခွဲနေစရာ မလိုပါဘူး—တစ်ယောက်က သစ်တောစခန်းမှာ၊ တစ်ယောက်က ခရိုင်မှာ ဆိုတာမျိုးလေ"

လျိုဝေကော ချက်ချင်း စိတ်ဝင်စားသွားသည်။ "ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ?"

သူသည် ယန်ရွှယ်၏ ဉာဏ်ရည်နှင့် အမြော်အမြင်ကို ယုံကြည်သူ ဖြစ်သည်။"ရှင် အရောင်းဘက်ကို ပြောင်းချင်လား ဆိုတာအပေါ်မှာ မူတည်တယ်"

ယန်ရွှယ် ပြောလိုက်သည်။"အကယ်၍ ပြောင်းချင်တယ်ဆိုရင် ဒီနှစ်မှာ အော်ဒါအကြီးကြီး အနည်းဆုံး ရအောင် ကြိုးစားကြည့်"

ကျင်းချွမ် သစ်တောစခန်း၏ လက်ရှိ အထွက်နှုန်းအရ အော်ဒါအကြီးကြီးများကို ကိုင်တွယ်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။ ပြီးခဲ့သည့်နှစ်ကဲ့သို့ပင် အခြားစခန်းများမှ ကုန်ပစ္စည်းများကို စုစည်းရလိမ့်မည်။

"အဲဒီအခါကျရင် ရှင်က ယာယီညွှန်ကြားရေးမှူးနင်ကို အကြံပြုလို့ရတယ်၊ မြို့နယ်က စခန်းအတော်များများရဲ့ မှိုထွက်ကုန်တွေကို ပေါင်းစည်းလိုက်ဖို့ပေါ့။ အရည်အသွေးမီတဲ့ ကုန်ပစ္စည်းအားလုံးကို ကျင်းချွမ် တံဆိပ်နဲ့ ရောင်းချနိုင်မယ်၊ အဲဒါဆိုရင် မြို့နယ်အတွက် သီးသန့် အရောင်းဝန်ထမ်းတစ်ယောက် လိုလာလိမ့်မယ်"

ချူမင်လီ ထွက်ခွာသွားခြင်းမှ အကျိုးအရှိဆုံးသူမှာ မြို့နယ်ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးဟောင်း သို့မဟုတ် လျန်ကျုံးထင် မဟုတ်ဘဲ၊ အတွင်းရေးမှူးအဖြစ် ရာထူးတိုးသွားသော ယာယီညွှန်ကြားရေးမှူးနင်ပင် ဖြစ်သည်။

ယာယီညွှန်ကြားရေးမှူးနင်သည် ဘာမှပင် မလုပ်လိုက်ရဘဲ သစ်တောစခန်း အတွင်းရေးမှူး ရာထူးကို ရရှိခဲ့ခြင်းမှာ မည်သူမဆို မနာလိုဖြစ်စရာပင်၊ အထူးသဖြင့် မကြာသေးမီက နာမကျန်းဖြစ်၍ ခွင့်ယူထားသော ဒါရိုက်တာလျို အတွက် ပို၍ပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ၏ အကြီးမားဆုံးသော အားသာချက်မှာ မိမိ၏ အတိုင်းအတာကို သိရှိခြင်းဖြစ်ရာ၊ ထို့ကြောင့်ပင် လျန်ကျုံးထင်က စခန်းကို သူ့လက်ထဲ အပ်ဝံ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ဤအကြံဉာဏ်နှင့် ချဉ်းကပ်မည်ဆိုလျှင် သူ သေချာပေါက် ငြင်းလိမ့်မည်။

လျိုဝေကောသည် တစ်မြို့နယ်လုံး၏ အရောင်းဝန်ထမ်း ဖြစ်လာသည်နှင့် သူ၏ အချိန်ဇယားမှာ ပို၍ ပြောင်းလွယ်ပြင်လွယ် ရှိလာမည် ဖြစ်သည်။ အနည်းဆုံးတော့ သူသည် နှစ်တိုင်း တောင်ပေါ်တွင် သစ်ထုတ်နေစရာ မလိုတော့ဘဲ ခရိုင်သို့ သွားလာရန် ပိုလွယ်ကူလာမည် ဖြစ်သည်။

ခရိုင်နှင့် ချန်ရွှေ့ကြားတွင် ခရီးသည်တင် ဘတ်စ်ကားများ ပုံမှန်ရှိရာ ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦး အလွယ်တကူ သွားလာနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

လျိုဝေကောမှာ လူအ မဟုတ်ပေ။ နားထောင်လေလေ သူ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာလေလေ ဖြစ်သည်။ "ကောင်းပြီ၊ ငါ သေသေချာချာ ပြန်စဉ်းစားလိုက်ဦးမယ်"

မှန်ပါသည်၊ ယခုနှစ်တွင် ပြောင်းလဲရန်မှာ နောက်ကျသွားပြီ ဖြစ်သည်။ သူ ပြောင်းချင်လျှင်ပင် သူ၏ လွှစက်တာဝန်ကို လွှဲပြောင်းယူမည့်သူ အရင်ရှိရမည်။

သို့သော် ၎င်းမှာ ငြင်းမရသော အစီအစဉ်ကောင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ လျိုဝေကော အိမ်မှာ ပြန်ရှင်းပြသောအခါ ဟွမ်ဖန့်ယင်းပင် သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ယန်ရွှယ်ကတော့ တကယ်ကို ဉာဏ်ထက်မြက်တာပဲ"

ကျိုးဝမ်ဟွေ့ ခရိုင်သို့ ပြောင်းသွားခြင်းကြောင့် သူတို့၏ အိမ်ထောင်ရေးကို ထိခိုက်မည်ဟု သူမ စိုးရိမ်မနေပါ။ သူမသည် ချွေးမဖြစ်သူကို အပြည့်အဝ ယုံကြည်သည်။

ထို့ပြင် ထိုခေတ်က လူများသည် ကတိကဝတ်ကို တန်ဖိုးထားကြသည်။ တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲများ ပြန်လည်စတင်ချိန်တွင် လူအများအပြား ကျောင်းသွားတက်ခဲ့ကြသော်လည်း၊ အများစုမှာ သူတို့၏ မူလလက်တွဲဖော်များနှင့် လက်ထပ်ရန် ပြန်လာကြစမြဲဖြစ်သည်၊ မဟုတ်လျှင် လူမှုပတ်ဝန်းကျင်၏ ကဲ့ရဲ့မှုကို ခံရမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် လူငယ်ဇနီးမောင်နှံမှာ အချိန်အတော်ကြာ ခွဲနေရန် မည်သို့ ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။ အထူးသဖြင့် ကလေးလည်း ပါဝင်နေသည်ဖြစ်ရာ ဟွမ်ဖန့်ယင်းမှာမူ သူမ၏ သားနှင့် ချွေးမကို ပျော်ရွှင်စေချင်ရုံသာ ဖြစ်သည်။

ထွက်ခွာမည့်နေ့တွင် ‘ဖက်တီးလေး’ ချီယန်ယွီက သူ၏အမေသည် ပုံမှန်အတိုင်း အလုပ်သွားသည်ဟုသာ ထင်နေခဲ့သည်။ သူက သူ၏ဖောင်းအိနေသော လက်ကလေးကို ဝှေ့ယမ်းကာ နှုတ်ဆက်နေခဲ့သည်။

သို့သော် ယန်ရွှယ်ကမူ ခွဲခွာရမည်ကို တွန့်ဆုတ်နေခဲ့သည်။ သူမက သားဖြစ်သူကို ပွေ့ချီကာ နမ်းရှုံ့ပြီး မှာခဲ့သည်။

"မေမေ မရှိတုန်း အဘွားစကား နားထောင်နော်"

ကလေးငယ်မှာ နားလည်သလိုလို၊ မလည်သလိုလိုနှင့် ရွှင်ပျစွာ ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ယန်ရွှယ်၏ ပါးပြင်ကို တံတွေးများစိုရွှဲအောင် ပြန်လည်နမ်းရှုံ့ခဲ့သည်။

ယန်ရွှယ်က အိတ်များကို မလိုက်သည့်အချိန်ကျမှသာ တစ်ခုခုမှားနေသည်ကို ကလေးငယ်က ရိပ်မိပုံရသည်။ သူ၏ မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများက ဟိုဟိုဒီဒီ ဝေ့ကြည့်နေပြီးနောက် သူမ၏ ခရီးဆောင်အိတ်ကို လှမ်းဆွဲရန် ကြိုးစားတော့သည်။ သို့သော် သူ၏လက်လေး လှမ်းလိုက်စဉ်မှာပင် ဖန်အိုးတစ်လုံးက ရှေ့တွင် ရောက်လာသည်။

"ယန်ယွီ၊ ကြည့်စမ်း! ဒါက ဘာလဲ?"

ယန်ကျိအန်းက ဖန်အိုးဖြင့် တူဖြစ်သူ၏ အာရုံကို လွှဲလိုက်ရာ ကလေးငယ်မှာ အထဲတွင် ကူးခတ်နေသော ငါးလေးများကို အလိုအလျောက် အာရုံစိုက်သွားတော့သည်။

"ငါး?"

"ဟုတ်တယ်! ငါးလေ! ဦးဦး မနေ့က မြစ်ထဲမှာ ဖမ်းလာတာ။ ပျော်စရာကြီး မဟုတ်လား"

သားဖြစ်သူ အာရုံများနေစဉ်မှာပင် ယန်ရွှယ်သည် အိတ်များကိုယူကာ ခိုးထွက်ခဲ့သည်။ သူမ ဘူတာရုံသို့ ရောက်သောအခါ ကောချန်အန်းမှာ ရောက်ရှိနှင့်နေပြီဖြစ်သည်။ လျန်ယွဲ့အာသည်လည်း သူတို့ကို လိုက်ပို့ဆောင်ရန် ရောက်လာသည်။ မကြာမီမှာပင် လျိုဝေကော က ကျိုးဝမ်ဟွေ့၏ အိတ်များကို သယ်ကာ ရောက်ရှိလာသည်။

မရောက်သေးသူမှာ ကောင်းသိုင့်တီ တစ်ဦးတည်းသာ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ဘူတာရုံလေးတွင် အတော်ကြာအောင် စောင့်ဆိုင်းခဲ့သော်လည်း သူမ ပေါ်မလာခဲ့ပေ။ ကျိုးဝမ်ဟွေမှာ စိုးရိမ်လာခဲ့သည်။

"သူ့မိသားစုက နောက်ဆုံးမိနစ်မှ တားလိုက်တာလား"

သစ်တောစခန်းရှိ လူတိုင်းအတွက် အံ့ဩစရာအကောင်းဆုံးမှာ ကောင်းသိုင့်တီသည်လည်း ယန်ရွှယ်နှင့်အတူ ခရိုင်သို့ ပြောင်းရွှေ့ခံရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ကောချန်အန်းနှင့် ကျိုးဝမ်ဟွေ့မှာ နည်းပညာရှင်နှင့် စာရင်းကိုင်များ ဖြစ်ကြပြီး ယန်ရွှယ်နှင့် ရင်းနှီးကြသဖြင့် သဘာဝကျသော်လည်း၊ ကောင်းသိုင့်တီ၏ အခန်းကဏ္ဍမှာ ဘာလဲ။

စပ်သပ်စိုက်ပျိုးရေးစခန်းသို့ လူများက လာရောက်စုံစမ်းသောအခါ၊ စိုက်ပျိုးရေးစင်တာတွင် အတွေ့အကြုံရှိသော အလုပ်သမား လိုအပ်ကြောင်းနှင့် ထိုနေရာတွင် ရေရှည်လုပ်ကိုင်ခဲ့သူမှာ ရှုဝမ်ချန်းနှင့် ကောတိုက်တီတို့သာ ရှိကြောင်း ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။

မနာလိုမှုများမှာ တောမီးကဲ့သို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ ကောမိသားစုမှာ ကံထူးသွားပြီဟု လူများက ပြောဆိုကြသော်လည်း ကောင်းမိသားစုဝင်များမှာမူ လုံးဝ မပျော်ရွှင်ကြပေ။ သူတို့သည် ယန်ရွှယ်ထံသို့ပင် သီးသန့်လာတွေ့ခဲ့ကြသေးသည်။ ယန်ရွှယ်ကတော့ ထိုနေရာမှာပင် ဒေါသထွက်ခဲ့သည်။

"ကျွန်မက ဒီပြောင်းရွှေ့မိန့်ရအောင် ခက်ခက်ခဲခဲ စီစဉ်ပေးထားတာကို အခုမှ မလိုက်ချင်ဘူး ပြောနေတာလား။ အလုပ် မလုပ်ချင်တော့ဘူးလား။"

ကောင်းသိုင့်တီ၏ မိခင်မှာ စကားပင် မပြောနိုင်အောင် ဖြစ်သွားသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သူမက နည်းပညာရှင်ယန်မှာ အကျိုးအကြောင်းမရှိသူဟု လိုက်လံပြောဆိုသော်လည်း မည်သူမျှ မယုံကြပေ။ နည်းပညာရှင်ယန်မှာ စိတ်ထားကောင်းသူအဖြစ် လူသိများသည်။ သူမက ဘယ်လိုလုပ် အကျိုးအကြောင်းမရှိ ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။

၎င်းပြင် ခရိုင်သို့ ပြောင်းရွှေ့ရခြင်းမှာ အခွင့်အရေးကောင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူမ၏ မိသားစုက မလွှတ်ချင်ဘူးဆိုလျှင် သူတို့မှာ တစ်ခုခုမှားယွင်းနေ၍သာ ဖြစ်ရမည်။ လောဘကြီးသူများအတွက် အကျိုးအမြတ်ကို လက်လွှတ်ရခြင်းမှာ သေခြင်းထက် ဆိုးလှသဖြင့် ဤကိစ္စမှာ နောက်ဆုံးတွင် အေးအေးဆေးဆေး ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။

ယခုအခါ ကောတိုက်တီ ပေါ်မလာသည်ကို မြင်သောအခါ လူတိုင်း မျက်မှောင်ကြုတ်မိကြသည်။ လျိုဝေကောက "ငါ သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်" ဟု ဆိုကာ ထွက်ရန်ပြင်သည်။

ထိုစဉ် လမ်းအဆုံး၌ ရင်းနှီးသော ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး ကျောတွင် အထုပ်ကြီးတစ်ထုပ်ကို ပိုးထားသည်။ သူမသည် အဖွဲ့ကို မြင်သည်နှင့် ခြေလှမ်းကို အရှိန်မြှင့်လိုက်သည်။ ပထမတော့ အမြန်လျှောက်ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် ပြေးလာတော့ရာ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် တောက်ပနေသည်။

ကောင်းသိုင့်တီသည် ဘူတာရုံလေးဆီသို့ သို့မဟုတ် စောင့်နေသောသူများဆီသို့သာ ပြေးလာနေခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူမသည် ယနေ့မှ စတင်မည့် ဘဝသစ်တစ်ခုဆီသို့ ပြေးဝင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခင်က ဘာတွေပဲ ဖြစ်ခဲ့ဖြစ်ခဲ့၊ ဤအချိန်မှစ၍ သူမသည် မောင်နှမငယ်များကို စောင့်ရှောက်နေစရာ သို့မဟုတ် ရှာသမျှပိုက်ဆံအားလုံးကို မိသားစုထံ အပ်နေစရာ မလိုတော့ပေ။

ယနေ့မှစ၍ အိမ်ပြန်ရောက်သည်နှင့် သူမကို စောင့်ကြိုနေမည့် အဝတ်ပုံကြီးများ သို့မဟုတ် အိမ်မှုကိစ္စများ ရှိတော့မည်မဟုတ်ပေ။ သူမ၏ ချွေးစက်တိုင်းမှာ ယခုအခါ မိမိကိုယ်တိုင်အတွက်သာ ဖြစ်တော့မည်...

ကောင်းသိုင့်တီ ပြေးလာပြီး ယန်ရွှယ်ကို ဖက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျိုးဝမ်ဟွေနှင့် လျန်ယွဲ့အာတို့ကိုလည်း တစ်လှည့်စီ ဖက်လိုက်သည်။ ယနေ့ ကောင်းကင်ကြီးမှာ အထူးပင် ပြာလွင်နေသလို ခံစားရသည်။

အဖွဲ့သည် ခရိုင်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ခရိုင်သစ်တောဦးစီးဌာနသို့ တိုက်ရိုက်သွားကာ ချူမင်လီနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။ သူက သူတို့အတွက် အဆောင်အခန်း နှစ်ခန်း စီစဉ်ပေးခဲ့သည်။ ကျိုးဝမ်ဟွေ့နှင့် ကောင်းသိုင့်တီက တစ်ခန်း အတူနေကြပြီး ကောချန်အန်းကတော့ ဌာနမှ အခြားအမျိုးသားဝန်ထမ်းတစ်ဦးနှင့် နေရသည်။ စိုက်ပျိုးရေးစင်တာတွင် ကိုယ်ပိုင်နေထိုင်စရာများ မရရှိသေးမီအထိ ဤနေရာတွင် ယာယီနေထိုင်ရမည် ဖြစ်သည်။

"ခဏလောက် လျှောက်သွားလိုက်ရင် ဌာနရဲ့ ထမင်းစားဆောင် ရှိတယ်။ ဒီနေ့တော့ အနားယူကြဦး၊ မနက်ဖြန် မနက် ၈ နာရီ ၄၀ ကျရင် ငါ့ရုံးခန်းကို လာခဲ့ပါ။ စင်တာရဲ့ ဒါရိုက်တာနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးမယ်"

ချူမင်လီ ပြောလိုက်သည်။ သူကိုယ်တိုင် လိုက်ပို့ပေးခြင်းမှာ အချို့သူများ အထူးသဖြင့် ကောင်းသိုင့်တီအတွက် အနည်းငယ် အနေရခက်စေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယခင်က သူနှင့် သိပ်ပြီး မပတ်သက်ဖူးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ယန်ရွှယ်ကမူ ချူမင်လီ၏ စရိုက်ကို သိပြီးသားဖြစ်ရာ မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်မတို့မှာ တစ်ခုခု အခက်အခဲရှိရင် အကြီးအကဲဆီ လာခဲ့လို့ ရမလား"

"ရတာပေါ့" ချူမင်လီက ညင်သာသော အပြုံးဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းတို့က ငါ ချန်ရွှေ့ကနေ ခေါ်လာတဲ့သူတွေပဲဥစ္စာ"

သူ့တွင် လုပ်စရာအလုပ်များ ရှိသဖြင့် ကြာကြာမနေခဲ့သော်လည်း သူရှိနေခြင်းက လူတိုင်းကို စိတ်အေးစေသည်။

ယန်ရွှယ်က အခြားသူများကို အထုပ်အပိုးပြင်ရန် ကူညီပေးချင်သော်လည်း၊ အဆောင်အပြင်ဘက်တွင် ဖရဲသီးတစ်လုံး ကိုင်ထားသော ရင်းနှီးသည့် အရပ်ရှည်ရှည် ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။ ကျိုးဝမ်ဟွေ့က သူ့ကိုမြင်သည်နှင့် ပြုံးကာ ယန်ရွှယ်ကို လက်တို့လိုက်သည်။

"သူ နင့်အတွက် လာတာလေ။ ဒီမှာ အချိန်ဖြုန်းမနေနဲ့တော့"

ယန်ရွှယ်သည် ချီဖန့်ကို မြင်သဖြင့် အံ့အားသင့်သွားသည်။"ဒီနေ့ အလုပ်မဆင်းဘူးလား"

"ဂျူတီ လဲထားတယ်"

ချီဖန့်သည် အေးအေးဆေးဆေး ပြန်ဖြေရင်း ဖရဲသီးကို ချလိုက်ကာ အိမ်မှုကိစ္စများကို ဝိုင်းကူလုပ်ပေးသည်။ သို့သော် လုပ်စရာ သိပ်မရှိလှပေ။ ကျိုးဝမ်ဟွေ့နှင့် ကောင်းသိုင့်တီတို့၏ အခန်းကို သန့်ရှင်းရေး ဝိုင်းကူပေးပြီး နေ့လယ်စာ စားပြီးနောက် ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးမှာ အဆောင်မှ မောင်းထုတ်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

ထို့နောက် သူတို့သည် ဘတ်စ်ကားစီးကာ စက်မှုစက်ရုံ၏ ဝန်ထမ်းအိမ်ရာဝင်းသို့ သွားခဲ့ကြသည်။ ထိုနေရာမှာ စက်ရုံက ချီဖန့်နှင့် ယန်ရွှယ်တို့အတွက် ချပေးထားသော အိမ်သစ်လေး ဖြစ်သည်။ ထိုနေရာမှာ စက်ရုံနှင့် အလွန်နီးသည် မီတာ ၅၀၀ ပင် မဝေးပေ။ သို့သော် အိမ်တန်းရှည်များဖြစ်ပြီး ခြံဝင်းလေးများမှာ အလွန်ကျဉ်းမြောင်းသည်။

သူတို့ အိမ်ထဲဝင်လိုက်စဉ်မှာပင် မျက်နှာချင်းဆိုင်အိမ်မှ ကလေးတစ်ယောက်ကို ဆူပူနေသံမှာ ပွင့်နေသော ပြတင်းပေါက်နှင့် တံခါးများမှတစ်ဆင့် ဟိန်းထွက်နေသည်။ ချီဖန့် ချက်ချင်း မျက်မှောင်ကြုတ်မိသွားသည်။ ယန်ရွှယ်မှာမူ အိမ်ထဲဝင်ပြီး တံခါးပိတ်လိုက်သည်အထိ ဘာမှမပြောဘဲ နေခဲ့သည်။ ထို့နောက် အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဒါက အမြဲတမ်း ဒီလိုပဲလား"

"စိတ်တိုတတ်တယ်၊ ပြီးတော့ စပ်စုတယ်" ချီဖန့်က လိုရင်းကိုသာ အတိုချုပ် ပြောပြသည်။

ထိုအခါမှ ယန်ရွှယ် သဘောပေါက်သွားသည်။ "အရာရာ အခြေကျသွားရင် အိမ်တစ်လုံးဝယ်ဖို့ ရှာကြည့်ကြတာပေါ့"

ဤနေရာမှာ လူအများကြီးနေရန်လည်း မလောက်ပေ။ ချီဖန့်က "အင်း" ဟု ခပ်တိုးတိုး ဆိုကာ တံခါးဂျက်ကို ထိုးလိုက်သည်။ အိမ်နီးနားချင်းတွေက ဘယ်လောက်တောင် စပ်စုလို့ နေ့ခင်းကြောင်တောင် တံခါးပိတ်ရတာလဲဟု ယန်ရွှယ် တွေးနေတုန်းမှာပင် ချီဖန့်က သူမကို ရုတ်တရက် ပွေ့ချီလိုက်သည်။

သူမ၏ ခြေထောက်များ မြေပြင်မှ ကြွတက်သွားပြီး အလိုအလျောက်ပင် သူ၏ ခါးကို ခြေထောက်ဖြင့် ပတ်ထားလိုက်မိသည်။ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူ၏ နှုတ်ခမ်းများက သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို ရင်းနှီးပြီးသားဖြစ်သော အနမ်းနွေးနွေးများဖြင့် သိမ်းပိုက်လိုက်တော့သည်။