အခန်း (၁၇၀)

ကျွမ်းချီရှန်း မှတ်စုရေးသားပြီးမှသာ ယန်ရွှယ် ပြုံးလျက် အသာအယာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"မန်နေဂျာကျွမ်း၊ ကျွန်မဘက်ကတော့ ဒီလောက်ပါပဲ။"

ကျွမ်းချီရှန်းက အလိုလို ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးမှ သတိပြန်ဝင်လာသည်။ ခဏလေး သူက ဤနေရာတွင် ခေါင်းဆောင် ဖြစ်သည်၊ သို့သော် အဘယ်ကြောင့် ယန်ရွှယ်က အစည်းအဝေးကို ဦးဆောင်နေပြီး သူက တက်ရောက်သူ တစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်နေရသနည်း။

သူ့တွင် ရှက်ရွံ့မှုများ အကြီးအကျယ် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူ ဘေးဘီကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်သော်လည်း အခြားလူတိုင်းမှာ သတိမထားမိဟန် ဆောင်ကာ အကြည့်ချင်း မဆုံအောင် ရှောင်နေကြသည်။ သို့သော် သူ အသည်းအသန် မှတ်စုရေးနေသည်ကို သူတို့ မမြင်ဘဲ မနေနိုင်ပေ။ သူက ချောင်းတစ်ချက် ဟန့်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"ဒုတိယမန်နေဂျာ ယန်ရဲ့ အချက်တွေက ခိုင်မာပါတယ်။ တခြား ဘယ်သူမှာ ဘာအမြင်ရှိသေးလဲ"

ယန်ရွှယ်က အရာအားလုံးကို အလွန် ပြည့်စုံအောင် ပြောပြသွားသဖြင့် နောက်ထပ် မှတ်စုများ ထပ်ရေးသားရလောက်အောင် မည်သူမျှ ဘာမှ ထပ်မပြောနိုင်တော့ပေ။ သူတို့အားလုံး ခေါင်းခါပြကြသည်။

"ဒါဆိုရင် ဒီနေ့အတွက် ဒီမှာတင် ရပ်နားကြရအောင်။ ဒီအချက်တွေကို ကျွန်တော် ထပ်ပြီး စဉ်းစားပါဦးမယ်"

ကျွမ်းချီရှန်းက အလေးအနက် ပြောကာ သူ၏ ဘောပင်ကို ပြန်ပိတ်ပြီး အစည်းအဝေးကို ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

သို့သော် အမှန်တကယ်တွင်မူ စဉ်းစားရန် ဘာကျန်သေးသနည်း။ ယန်ရွှယ်သည် ပြဿနာများကို ထောက်ပြရုံသာမက၊ ချက်ချင်း အကောင်အထည် ဖော်နိုင်သော ဖြေရှင်းချက်များကိုပါ ပေးခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

လူတိုင်း ထွက်သွားပြီးနောက် ကျွမ်းချီရှန်းသည် သူ၏မှတ်စုများကို ပြန်ဖတ်ကြည့်ကာ အသက် ၂၀ ကျော်ရုံသာရှိသေးသော မိန်းကလေးတစ်ဦးထံမှ ဤမျှ ပြည့်စုံသောအကြံဉာဏ်များ ထွက်ပေါ်လာနိုင်သည်ကို အံ့သြနေမိသည်။ သူသည် နည်းပညာကျွမ်းကျင်သူများစွာနှင့် ဆုံဖူးသော်လည်း ဤကဲ့သို့ လိုက်လျောညီထွေရှိသော အတွေးအခေါ်မျိုးရှိသူ တစ်ဦးမျှမတွေ့ဖူးချေ။ အကယ်၍ သူမက အရောင်းဘက်တွင် ရှိနေလျှင်လည်း နည်းပညာပိုင်းကို အဘယ်ကြောင့် ဤမျှနှံ့စပ်နေရသနည်း။

ကျွမ်းချီရှန်း အမှန်တကယ်ပင် ဝေခွဲမရဖြစ်နေမိသည်။ ချူမင်လီ အရင်က ပြောခဲ့သော စကားများမှာ ယန်ရွှယ်ကို ရည်ညွှန်းခြင်းများလားဟုပင် သူ တွေးမိသွားသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ အစီအစဉ်ရပြီဖြစ်၍ နောက်တစ်ဆင့်မှာ အကောင်အထည်ဖော်ရန်ပင်။ စင်တာက လည်ပတ်နေပြီဖြစ်ရာ ချန်ရွှေ့မှ အော်ဒါဟောင်းများကိုသာ အားကိုးနေ၍ မဖြစ်တော့ချေ။

မှတ်စုများကို သေချာပြန်သုံးသပ်ပြီးနောက် ကျွမ်းချီရှန်းသည် အရင်က ဆက်သွယ်ခဲ့ဖူးသော သစ်တောရေးရာဌာနများထံ ဖုန်းဆက်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ခဏတန့်သွားသည်။ "ယန်ရွှယ်" ဟု သူက စင်္ကြံလမ်းသို့ ထွက်ကာ ခေါ်လိုက်သည်။

"ဒါက မင်းရဲ့အကြံဉာဏ်ဖြစ်ပြီး မင်းအသိဆုံးမို့လို့၊ သစ်တောရေးရာဌာနတွေကို မင်းပဲ ဖုန်းဆက်လိုက်ပါလား"

သူမသည် အရာရာကို ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ ပြောဆိုနိုင်သည်ကို သူ သတိထားမိသည်။ ထိုဌာနအရာရှိများအတွက် သူမက ပြောလျှင် သူ့ထက်ပို၍ ယုံကြည်ရပေလိမ့်မည်။ အဆုံးမှာတော့ သူမသည် မှိုစိုက်ပျိုးရေးကို စတင်ဖော်ထုတ်ခဲ့သူဖြစ်ပြီး ပြည်နယ်အဆင့်သတင်းစာတွင်ပင် ပါဖူးသူမဟုတ်ပါလား။ သူမ၏ ထောက်ခံချက်က သူ့ထက် ပို၍ အလေးသာပေလိမ့်မည်။

သေချာပေါက်ပင် ယန်ရွှယ်က ဖုန်းဆက်ပြီး သူမကိုယ်သူမ ချန်ရှန်း မှိုမျိုးစေ့စိုက်ပျိုးရေးစင်တာမှ ယန်ရွှယ်ဖြစ်ကြောင်း မိတ်ဆက်လိုက်သည်နှင့် "ပြည်နယ်သတင်းစာထဲက တစ်ယောက်လား" ဟူသော တုံ့ပြန်မှုက ချက်ချင်းထွက်လာသည်။

"အဲဒီဆောင်းပါးကို ဖတ်ဖူးတာလား" ယန်ရွှယ် နွေးထွေးစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်မပါပဲ။ ရှင် အားမယ်ဆိုရင် တစ်ခုလောက် ဆွေးနွေးချင်လို့ပါ။"

အစိုးရအရာရှိတိုင်း နေ့စဉ်သတင်းစာ ဖတ်ကြသည်ဖြစ်ရာ ချန်ရွှေ့နှင့် တုန်းကုမှာ ခရိုင်တစ်ခုတည်းတွင် ရှိနေသဖြင့် တုန်းကု သစ်တောဌာန အကြီးအကဲမှာ သူမကို ကောင်းကောင်းသိနေသည်။

ဖုန်းဆက်ရခြင်း အကြောင်းရင်းမှာ ထင်ရှားနေသော်လည်း ယန်ရွှယ်၏ ယဉ်ကျေးသော လေသံကြောင့် တစ်ဖက်လူကလည်း စိတ်ဝင်တစားရှိနေသည်။ "ရပါတယ်၊ ပြောပါဦး" ဟု တစ်ဖက်လူက ပြန်ဖြေသည်။

"ကျွန်မတို့ စင်တာ လည်ပတ်နေတာ ကြာပြီဖြစ်ပေမဲ့ မှိုစိုက်ပျိုးနည်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး လူသိနည်းနေသေးလို့ပါ"

ယန်ရွှယ် ရှင်းပြလိုက်သည်။ "ဒါကြောင့် ကျွန်မတို့ စင်တာကို လေ့လာရေးခရီးစဉ်လေး စီစဉ်နေပါတယ်။ ရှင်နဲ့ တုန်းကုက သစ်တောစိုက်ခင်း အကြီးအကဲတွေကို ဖိတ်ချင်လို့ပါ။ အားမလားရှင့်"

တစ်ဖက်လူက တွန့်ဆုတ်နေမည်ကို ကြိုတွေးမိသဖြင့် သူမက ပြုံးလျက် ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "အဓိကကတော့ မှိုတွေကို ဘယ်လိုစိုက်ပျိုးလဲ၊ ဘာတွေလိုအပ်လဲ၊ ထွက်နှုန်းက ဘယ်လောက်ရှိလဲဆိုတာတွေကို လက်တွေ့ပြသဖို့ပါ။ ကျွန်မတို့ဆီမှာ ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်က အချက်အလက်တွေလည်း ကိုးကားဖို့ ရှိပါတယ်။"

အခြားသူတစ်ဦးက ပြောလျှင် မယုံကြည်နိုင်စရာ ဖြစ်နေသော်လည်း ယန်ရွှယ်မှာ မှိုစိုက်ပျိုးရေး၏ ရှေ့ဆောင်ဖြစ်သဖြင့် တစ်ဖက်လူက ခေတ္တစဉ်းစားပြီးနောက် သဘောတူလိုက်သည်။ ရက်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် တုန်းကုကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့ ရောက်ရှိလာသည်။ ခရိုင်ချင်း တူနေသဖြင့် အငြင်းရခက်သည်လည်း ပါသလို သူတို့ကိုယ်တိုင်လည်း တကယ်ပင် စပ်စုချင်နေကြခြင်းဖြစ်သည်။

မျိုးစေ့ဝယ်လျှင် နည်းပညာရှင်က ကွင်းဆင်းလမ်းညွှန်ပေးမည်ကို သိသွားချိန်တွင် တစ်ဦးက ချက်ချင်းမေးခဲ့သည်။

"နည်းပညာရှင် ယန်ကိုယ်တိုင် လာရောက်လမ်းညွှန်ပေးမှာလား"

"သေချာပေါက်ပေါ့" ယန်ရွှယ် ရွှင်ပျစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ရှင်တို့က ကျွန်မကို 'နည်းပညာရှင် ယန်' လို့ ခေါ်နေကြတာပဲ၊ နည်းပညာပိုင်းကို ကျွန်မပဲ ကိုင်တွယ်ရမှာပေါ့။ ဒါက ကျွန်မ တာဝန်ပဲလေ။"

သူမ၏ အပြုံးမှာ တောက်ပပြီး အပြောအဆိုမှာလည်း ပြေပြစ်လှသည်။ အရာရှိကြီးများရှေ့တွင်လည်း ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိသလို အရည်အချင်းရှိသော လူငယ်များတွင် တွေ့ရတတ်သော မာနမျိုးလည်း မရှိချေ။

ဤခရီးစဉ်က သူတို့အပေါ် အစွဲအမြဲရှိသွားစေသည်။ ခိုင်မာသော အချက်အလက်များနှင့် ရောင်းချပြီးနောက်ပိုင်း အာမခံချက်များကြောင့် သူတို့သည် ချက်ချင်း အတည်မပြုသေးသော်လည်း ကျေနပ်စွာဖြင့် ပြန်သွားကြသည်။

ယန်ရွှယ်သည် ဆက်ဆံရေး တည်ဆောက်ပုံကိုလည်း သိသည်။ ကျွမ်းချီရှန်းနှင့် ဆွေးနွေးပြီးနောက် သူမက မျိုးစေ့အမျိုးမျိုးမှ ထွက်ရှိသော မှိုနမူနာများကို ကိုးကားရန်အတွက် လက်ဆောင်ပေးလိုက်သည်။ ကျန်သည်မှာ သူတို့၏ အတွင်းပိုင်း ဆွေးနွေးမှုများအပေါ်တွင်သာ မူတည်တော့သည်။

ဧည့်သည်များကို ပို့ဆောင်ပြီးနောက် ကျွမ်းချီရှန်းက ယန်ရွှယ်နှင့် အခြားသူများဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီနေ့ အားလုံး တော်ကြပါတယ်။ စောစောပဲ သိမ်းလိုက်ကြတော့"

ဤခေတ်တွင် အလုပ်လုပ်ရခြင်း၏ အကောင်းဆုံးအချက်မှာ အလုပ်ပြီးလျှင် ရုံးဆင်းချိန်အထိ စောင့်စရာမလိုဘဲ စောစောပြန်နိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ယန်ရွှယ်သည် သူမ၏ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းပြီး အချိန်ပိုနေသေးသဖြင့် ငွေနှင့် ရိက္ခာကူပွန်အချို့ကို ယူကာ ခရိုင်ရှိ ကုန်စုံဆိုင်သို့ လမုန့်ဝယ်ရန် သွားခဲ့သည်။ ယခုနှစ်တွင် သြဂုတ်လနှောင်းပိုင်းကတည်းက လမုန့်များ စင်ပေါ်ရောက်နေပြီဖြစ်ရာ စက်တင်ဘာလဆန်းပိုင်းတွင် သူမသည် ခရိုင်သို့ သူမနောက် လိုက်လာကြသူများကို ဝေငှရန် ဝယ်ယူလိုခြင်းဖြစ်သည်။

သူမ ထွက်လာချိန်တွင် လူတိုင်းက လက်ဆောင်ပေးခဲ့ကြသည်သာမက၊ ဤနေရာတွင် သူမ၏ရာထူးမှာ ဒုတိယအဆင့်သာဖြစ်ပြီး အခက်အခဲများ ကြုံရနိုင်ကြောင်း ပြောခဲ့စဉ်ကပင် ကောချန်အန်းက သူမနှင့်အတူ လိုက်လာရန် ချက်ချင်း ဆန္ဒပြုခဲ့သည်။ ကျိုးဝမ်ဟွေ့မှာလည်း ထိုနည်းတူပင်။ သူမသည် ခရိုင်၏ အလုပ်အခြေအနေကိုပင် မမေးမြန်းခဲ့ဘဲ ယန်ရွှယ်ကို ယုံကြည်သဖြင့် လိုက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သကြားဖြူးထားသော မုန့်များမှာ တစ်ပေါင်လျှင် ၅ ခုနှုန်းရှိပြီး ကန်တုံစတိုင်မုန့်များမှာ ၄ ခုနှုန်းရှိသည်။ စက္ကူအိတ်ဖြင့် ထုပ်ပိုးထားသော မုန့်များကို ယန်ရွှယ်က ပေးလိုက်သောအခါ ကျိုးဝမ်ဟွေ့က ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်သွားသည်။

"ဘာလို့ ဒါတွေ ပေးတာလဲ"

ကောင်းသိုင့်တီကလည်း တွန့်ဆုတ်နေပြီး ယန်ရွှယ် ဘာမှမပြောရသေးခင်မှာပင် အိတ်ကို ပြန်တွန်းကာ လက်နှစ်ဖက်လုံးဖြင့် ငြင်းဆန်နေသည်။

ယန်ရွှယ်က မုန့်များကို သူတို့အဆောင်စားပွဲပေါ်သို့ ချထားပေးလိုက်သည်။

"ယူထားကြပါ။ ဒါက ကျွန်မဆီက အပိုဆုကြေးလို့ မှတ်လိုက်။ ချန်အန်းလည်း ကျွန်မနဲ့ အတူ စအလုပ်လုပ်တုန်းက ဒီလိုပဲ ရခဲ့တာပဲ။"

ကောချန်အန်း၏ အမည်ကို ကြားသောအခါ ကျိုးဝမ်ဟွေ့က အဓိပ္ပာယ်ပါပါဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည်။ ကောင်းသိုင့်တီသည်လည်း ယန်ရွှယ်က နောက်ထပ် အိတ်နှစ်အိတ်ကို ယူကာ ထွက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ မှတ်စုစာအုပ်လေးကို ထုတ်၍ "ယွဲ့အာ ရောက်နေတယ်" ဟု ရေးပြသည်။

အစပိုင်းတွင် ယန်ရွှယ်က နားမလည်ဘဲ လျန်ယွဲ့အာ ဘယ်မှာလဲဟု မေးမိသည်။ အမျိုးသမီးနှစ်ဦးလုံးက မဖြေဘဲ ပြုံးနေကြသည်။ ကောချန်အန်းထံ မုန့်သွားပေးချိန်ကျမှသာ လျန်ယွဲ့အာသည် အမျိုးသားအဆောင်အပြင်ဘက် အဝတ်လှန်းကြိုးပေါ်တွင် အဝတ်လှန်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုအဝတ်အစားများမှာ အမျိုးသားဝတ်များဖြစ်သည်မှာ သေချာလှသည်။

ယန်ရွှယ် ခြေလှမ်းများ တုံ့သွားသည်။ သူမက လျန်ယွဲ့အာကို ကြည့်လိုက်၊ အလှမ်းဝေးသော ကောချန်အန်း၏ အဆောင်ကို ကြည့်လိုက်နှင့် ဘာမှမပြောဘဲ နေမိသည်။ သို့သော် လျန်ယွဲ့အာက သူမကို မြင်သွားပြီး မမေးဘဲနှင့် ဝန်ခံလိုက်သည်။

"ချန်အန်းရဲ့ လက်တွေက သိပ်မငြိမ်ဘူးလေ။ သူ သေချာမလျှော်မှာ စိုးလို့ ကျွန်မက တစ်ခါပြန်လျှော်ပေးနေတာ။"

"ဪ ဒါ ချန်အန်းရဲ့ အဝတ်တွေပေါ့လေ"

ယန်ရွှယ်က စနောက်သော မျက်လုံးများဖြင့် အသံရှည်ဆွဲ၍ ဆိုလိုက်သည်။ လျန်ယွဲ့အာသည် ရှက်တတ်သော မိန်းကလေးငယ်လေး မဟုတ်တော့သဖြင့် ပြန်မေးလိုက်သည်။

"ဧည့်သည်တွေ လိုက်ပြပြီးပြီလို့ ကြားတယ်၊ ဘာလို့ မနားသေးတာလဲ"

ယန်ရွှယ်က ထိုမေးခွန်းကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ပြုံးလျက်သာ ဆိုသည်။ "ဘယ်တုန်းကတည်းကလဲ။ ကျွန်မ လုံးဝမသိလိုက်ဘူး"

လျန်ယွဲ့အာလည်း အမှန်အတိုင်း ပြောပြရန်မှတစ်ပါး အခြားမရှိတော့ချေ။ "နှစ်သစ်ကူးပြီးကတည်းကပါ။ ချန်အန်းက အဲဒီတုန်းက လူကြီးချင်းမိတ်ဆက်ပေးလို့ တွေ့ခဲ့ပေမဲ့ အဆင်မပြေခဲ့ဘူး။"

သူမက ယန်ရွှယ်၏ အကြည့်ကို ဆုံကာ ရှင်းပြလိုက်သည်။ "အမှန်ကတော့ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်လုံးက ရွေးချယ်စရာ အများကြီးရှိနေတဲ့ အခြေအနေမျိုး မဟုတ်ကြဘူး၊ ဒါပေမဲ့လည်း ဒီအတိုင်းကြီးတော့ မဖြစ်ချင်ဘူးလေ။ သူက ကျွန်မတို့ အခြေအနေချင်း ကိုက်ညီတယ်လို့ ထင်လို့ စမ်းကြည့်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြတာ။ ဘယ်လိုဖြစ်လာမလဲ မသေချာသေးလို့ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောခဲ့တာ"

ထိုအချိန်တွင် လျန်ယွဲ့အာ အဝတ်လှန်းပြီးသွားပြီဖြစ်သည်။ သူမ အထဲဝင်သွားသည်နှင့် ကောချန်အန်းက ဇလုံကို သူမထံမှ လှမ်းယူပေးပြီး လက်သုတ်ရန် ပုဝါလေး တစ်ထည် ပေးလိုက်သည်။ ထိုအခါမှသာ သူမနောက်က ယန်ရွှယ်ကို သတိထားမိသွားသည်။

အမှန်တော့ သူတို့၏ ပတ်သက်မှုမှာ အရင်ကနှင့် သိပ်မထူးခြားသော်လည်း တစ်ခုခုတော့ ပြောင်းလဲသွားပြီဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားသည်။ သူတို့နှစ်ဦး တွဲသွားလိမ့်မည်ဟု ယန်ရွှယ် တစ်ခါမျှ မတွေးမိခဲ့ဖူးပေ။ သူတို့သည် သစ်တောစခန်းတစ်ခုတည်းတွင် ကြီးပြင်းလာပြီး အလုပ်တစ်ခုတည်းတွင် အတူလုပ်ခဲ့ကြသူများ မဟုတ်ပါလား။ တစ်ခုခုဖြစ်မည်ဆိုလျှင် ကြာလှပြီဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤခေတ်တွင် ချစ်ခြင်းမေတ္တာကြောင့် လက်ထပ်ကြသူ မည်မျှရှိပါမည်နည်း။ သူမနှင့် ချီဖန့်ကဲ့သို့ပင် လူအများစုမှာ တစ်ခါတွေ့ရုံဖြင့် လက်ထပ်ခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။ သူတို့ဆိုလျှင် အစပိုင်းတွင် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး တခြားလူဟုပင် မှားခဲ့ကြသေးသည်။ အကယ်၍ သူတို့နှစ်ဦးက အခြေအနေချင်း ကိုက်ညီသည်ဟု ထင်မြင်ပြီး စမ်းကြည့်ချင်ကြလျှင် ယန်ရွှယ်တွင် ကန့်ကွက်စရာမရှိချေ။ သူမက ရှေ့တိုးကာ မုန့်များကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ရော့၊ ရှင့်တို့ နှစ်ယောက်လိုပဲ တစ်စုံစာပေါ့။"

လျန်ယွဲ့အာက မရှက်သော်လည်း ကောချန်အန်းကမူ ရှက်သွားသည်။ သူ အိတ်ကို လက်ခံယူကာ ပြောလိုက်သည်။"မိသားစုတွေကို မပြောရသေးဘူး။ နှစ်သစ်ကူး ပြန်တဲ့ကျမှ ပြောတော့မယ်"

ယန်ရွှယ် ခေါင်းညိတ်ပြကာ ကတိပေးခဲ့သည်။ "လျှို့ဝှက်ချက်ကို ထိန်းပေးထားပါ့မယ်"

ထို့နောက် သူမက မအောင့်နိုင်ဘဲ စနောက်လိုက်သည်။"ဒါဆို အဲဒီနေ့က ယွဲ့အာက ကျွန်မကို ပို့တာမဟုတ်ဘဲ ရှင့်ကို လာပို့တာပေါ့လေ။ ကျွန်မကတော့ ကျွန်မအတွက်ပဲ ထင်နေတာ"

နောက်ဆုံးတွင် လျန်ယွဲ့အာလည်း အနည်းငယ် ရှက်သွားကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ဘယ်သူက မင်းအတွက် မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောလဲ။ ငါက မင်းနဲ့ ဆက်ပြီး အလုပ်လုပ်ဖို့ စဉ်းစားထားတုန်းပဲနော်"

လျန်ယွဲ့အာသည် ကောချန်အန်းကို လာတွေ့ရုံသာမက ကျင်းချွမ် ရှေ့ပြေးစိုက်ခင်း၏ အခြေအနေကိုပါ ယန်ရွှယ်အား လာရောက်ပြောပြခြင်းဖြစ်သည်။ စက်တင်ဘာလဖြစ်၍ ယခုနှစ်၏ မှိုရိတ်သိမ်းချိန်မှာ ကုန်ဆုံးလုနီးပြီဖြစ်သည်။

သို့သော် ယန်ရွှယ်သည် အိမ်ပြန်လမ်းတစ်လျှောက်လုံး အပြုံးမပျက်ခဲ့ချေ။ သူမ၏ မျက်စိအောက်မှာပင် အတွဲတစ်တွဲ တိတ်တဆိတ် ပေါ်ထွက်လာခြင်းကို သဘောကျနေမိသည်။ ချီဖန့် အလုပ်မှပြန်လာပြီး သူမ၏ အမူအရာကို မြင်သောအခါ ခေတ္တမျှ စေ့စေ့ကြည့်ကာ မေးသည်။

"သတင်းကောင်း ရှိလို့လား"

ယန်ရွှယ် သူ့ကို အနားသို့ လာရန် လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။ သူက သူမ၏ နှုတ်ခမ်းနားသို့ နားကို တိုးပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"နှစ်သစ်ကူးကျမှ ပြောပြမယ်။"

သူမသည် စိတ်ဓာတ်တက်ကြွနေသဖြင့် သူ့ကိုပင် စနောက်နေခြင်းဖြစ်သည်။ ချီဖန့်က မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်လိုက်ပြီး သူမ၏ တင်ပါးကို ခပ်ဖွဖွလေး ပုတ်လိုက်သည်။

ယန်ရွှယ်က သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးကာ သူ့ရင်ဘက်ကို တွန်းလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ဘယ်နေရာကို ရိုက်တာလဲ" သူကမူ ဘာမှမဖြစ်သလို ပြန်မတ်ရပ်ကာ သူမကို ကြည့်လျက် မေးလိုက်သည်။

"ဌာနက အိမ်တစ်လုံး အကြံပြုထားတယ်။ အခြေအနေ ကောင်းပါတယ်။ ဘယ်တော့ သွားကြည့်မလဲ"

အိမ်ဝယ်ရန်မှာ အရေးတကြီး ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ပထမအချက်မှာ အခြားသူများနှင့် နေထိုင်ရခြင်းက အဆင်မပြေခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ဒုတိယအချက်မှာ သူတို့၏ သားလေးကို လိမ်ရသည်မှာ ပို၍ ခက်ခဲလာခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည်။ တစ်ခါ အလိမ်ခံရပြီးနောက် ယန်ရွှယ် အိတ်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်နှင့် ကလေးက ငိုယိုကာ သူမ၏ ခြေထောက်ကို ဖက်ထားပြီး သွားခွင့်မပြုတော့ပေ။

လွတ်မြောက်ရန်အတွက် ချီဖန့်က အရင်ဆုံး အထုပ်အပိုးများယူကာ ထွက်သွားလေ့ရှိသည်။ သူက ခရီးသွားနေကျဖြစ်ပြီး ကလေးငယ်က သူ့ကိုမဟုတ်ဘဲ မိခင်ကိုသာ အာရုံစိုက်ခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည်။ သူ ထွက်သွားပြီးမှ ယန်ရွှယ်က အကြောင်းပြချက်တစ်ခုခုဖြင့် လစ်ထွက်လာကာ ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးမှာ အိမ်အပြင်ဘက် လမ်းဆုံတွင် တွေ့ကြရသည်။ လင်မယားထက် ခိုးရာလိုက်မည့် သူများနှင့်ပင် ပိုတူနေသေးသည်။

သို့သော် နောက်တစ်ခါတွင်မူ ချီဖန့်ပင်လျှင် အထုပ်ပြင်ရန် မလွယ်ကူတော့ချေ။ သူတို့၏သားက နှစ်ယောက်လုံးကို မျက်ခြေမပြတ် စောင့်ကြည့်နေလေပြီ။

သို့သော် ဉာဏ်ကောင်းလှသော ကလေးသည်လည်း မိဘများကို မယှဉ်နိုင်သေးပေ။ နောက်တစ်ခါတွင် သူတို့သည် အထုပ်များကို ကြိုမပြင်တော့ဘဲ သူအိပ်ပျော်နေစဉ် ကျိုးဝမ်ဟွေ့၏ အိမ်သို့ တိတ်တဆိတ် သွားပို့ထားကြသည်။ ကျိုးဝမ်ဟွေ့ပင်လျှင် ရယ်မောမိသည်။

"နင်တို့ရဲ့ ယန်ယွီက အဲဒီလောက်တောင် စူးရှတာလား။ ငါ့ရဲ့ အိုက်ရုန်ကတော့ ဘာမှမသိဘဲ ကစားနေတာပဲ။"

အိမ်ပြန်ရောက်တိုင်း ကလေးငယ်နှင့် ဉာဏ်စမ်းတိုက်ပွဲ ဆင်နွှဲနေရသည်။ အိမ်ဝယ်ပြီး သူ့ကိုပါ ခေါ်လာရန် အချိန်တန်ပြီဖြစ်သည်။ ခရိုင်တွင် ရေနှင့် မီး ရရှိသဖြင့် သစ်တောစခန်းထက် နေထိုင်ရသည်မှာ ပို၍ လွယ်ကူသည်။

ယန်ရွှယ် ပြန်စဉ်းစားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "စစ်ဆေးရေးလာဖို့ မရှိရင် ဒီရက်ပိုင်း အားပါတယ်"

ချီဖန့်က ခေါင်းညိတ်ကာ "အချိန်ညှိလိုက်မယ်" ဟု ပြောပြီး ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်သည်။ "ယန်ကျိအန်းအတွက် ကျောင်းအကြောင်းလည်း မေးထားတယ်"

"ပြောင်းရတာ လွယ်လား။ ဒီက ကျောင်းတွေက ဘယ်လိုလဲ"

ယန်ရွှယ်သည် သူမမောင်လေး၏ ပညာရေးကို အလွန်စိုးရိမ်သည်။

"သစ်တောဌာနမှာ မူလတန်းနဲ့ အလယ်တန်း ကျောင်းတွေ ရှိတယ်။ ပြောင်းရတာ လွယ်ပါတယ်၊ အတန်းတွေက ချန်ရွှေ့ထက် ပိုကြီးတယ်"

ချီဖန့် ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမကို ကြည့်ကာ ဆက်ပြောခဲ့သည်။

"အလယ်တန်းကျောင်းမှာလည်း မေးကြည့်ခဲ့သေးတယ်။ အထက်တန်းကို အဆင့်ကျော်တက်လို့ ရတယ်တဲ့၊ ဒါပေမဲ့ အလယ်တန်း အောင်စာမေးပွဲကို အရင်ဖြေပြီး သတ်မှတ်အမှတ် ပြည့်ရမယ်လို့ ပြောတယ်"

ကျိအန်းက ယခုမှ ပဉ္စမတန်းသာ ရှိသေးသဖြင့် အလယ်တန်းမှာ နောက်နှစ်မှ စမည်ဖြစ်သည်။ အထက်တန်းဆိုလျှင် ပို၍ပင် ဝေးသေးသည်။ ယန်ရွှယ်သည် အံ့သြသွားပြီး သူ့ကို မော့ကြည့်မိသည်။ အမျိုးသားက သူမကို သူ၏ မျက်ဝန်းများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။

"သူ ကျောင်းတက်ဖို့တောင် မလိုဘူး။ စာမေးပွဲတိုင်း ဝင်ဖြေပြီး အောင်ရင် လက်မှတ်ထုတ်ပေးလိမ့်မယ်။"

သူ၏ အသံမှာ သူမ၏ နှလုံးသားကို ထိတွေ့သွားသကဲ့သို့ ခပ်ဖွဖွလေး ဖြစ်နေသည်။

"မင်း အလယ်တန်းပဲ ပြီးသေးတာ မဟုတ်လား။ အထက်တန်းအောင်လက်မှတ်ရော ယူချင်လား"