အခန်း (၄၇၆-၄၇၇)
Vol. 44 Ch. 476-477
အပိုင်း (၄၇၆)
သူမ၏ စူးရှသော အကြည့်အောက်တွင် လက်ဗလာဆရာကြီးမှာ စိတ်ကို အမြန်ပြန်စုစည်းလိုက်ပြီး -
“အဲဒါတွေ အကုန်လုံးကြောင့်ပဲ။ ပထမအချက်က ‘ရွှမ်ရှောင်’ ဆိုတာ မဟာရှနိုင်ငံရဲ့ နိုင်ငံစောင့် နတ်ဘုရားဓားတစ်လက်ပဲ။ ငါက တစ်ချိန်က မဟာရှနိုင်ငံသား ဖြစ်ခဲ့သလို သူတို့ရဲ့ ကျေးဇူးတွေလည်း ရှိခဲ့ဖူးတယ်။ ကျင့်ဝတ်အရရော အသိတရားအရပါ အဲဒီဓားကို ငါ မခိုးနိုင်သလို မခိုးလည်း မခိုးချင်ဘူး။ ဒုတိယအချက်ကတော့ အဲဒီဓားကို ခိုးဖို့ဆိုတာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်လို့ပဲ”
“ဘာလို့ မဖြစ်နိုင်ရမှာလဲ”
အသက်ခြွေရာရှာဆာက မေးလိုက်သည်။ “အခု မဟာရှ မြို့တော်မှာ ဘယ်ကောင်းကင်အဆင့်မှ ရှိမနေဘူး။ ဒါဟာ အားနည်းနေတဲ့ အချိန်ပဲ။ ရှင့်ရဲ့ ခိုးယူနိုင်စွမ်းနဲ့ဆိုရင် အဲဒီနတ်ဘုရားဓားကို အေးအေးဆေးဆေး ခိုးနိုင်တာပေါ့”
လက်ဗလာဆရာကြီးက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး - “မင်းက တစ်ဖက်ပဲ မြင်ပြီး ကျန်တဲ့တစ်ဖက်ကို မသိသေးလို့ပါ။ မဟာရှ မြို့တော်မှာ ကောင်းကင်အဆင့်တွေ မရှိတာ မှန်ပေမဲ့ အဲဒီနတ်ဘုရားဓားက အလိုအလျောက် လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်း ရှိတယ်။ သူက ကောင်းကင်အဆင့် တစ်ယောက်ထက်တောင် ပိုပြီး အန္တရာယ်များသေးတယ်။ ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် ပြဿနာရှာဖို့ ကြိုးစားရင် အဲဒီဓားရဲ့ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံရမှာပဲ”
အသက်ခြွေရာရှာဆာက ထိုစကားကို အရေးမစိုက်သလို ပယ်ချလိုက်ကာ - “ရှင်က ငြင်းဖို့ ဆင်ခြေပေးနေတာလို့ပဲ ကျွန်မ ထင်တယ်။ နတ်ဘုရားဓားက ဘယ်လောက်ပဲ စွမ်းစွမ်း လက်နက်တစ်ခုပဲလေ။ တကယ်ပဲ ကောင်းကင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်ကို သတ်နိုင်ပါ့မလား။ မှတ်ထားပါ... ရှင်က အခု ဝတ်ရုံစိမ်းမျှော်စင်ရဲ့ လူဖြစ်နေပြီ၊ မဟာရှနိုင်ငံနဲ့ ဘာမှ မပတ်သက်တော့ဘူး။ ရှင့်ကို စဉ်းစားဖို့ သုံးရက် အချိန်ပေးမယ်၊ ကျေနပ်စရာကောင်းတဲ့ အဖြေတစ်ခု ရလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ မျှော်လင့်ပါတယ်”
ပြောပြီးသည်နှင့် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။ လက်ဗလာဆရာကြီးမှာ မျက်နှာပျက်လျက် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ သူသည် ဝေခွဲမရဖြစ်နေသဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် လင်းပိုင်ဖန်ထံမှ အကြံဉာဏ်တောင်းရန် လျှို့ဝှက်စွာ သွားရောက်ခဲ့သည်။
……
အခြေအနေကို ကြားသိရသောအခါ လင်းပိုင်ဖန်က ရယ်မောလျက် - “ဒါက ကောင်းတဲ့ကိစ္စပဲ။ သူက လိုချင်နေမှတော့ လာယူခိုင်းလိုက်ပေါ့။ ဒီအခွင့်အရေးကို သုံးပြီး ဝတ်ရုံစိမ်းမျှော်စင်ကို အကြီးအကျယ် အံ့အားသင့်သွားအောင် လုပ်ပေးလိုက်မယ်”
လင်းပိုင်ဖန်က သူ၏ အစီအစဉ်ကို လက်ဗလာဆရာကြီးအား ပြောပြလိုက်သည်။ လက်ဗလာဆရာကြီးသည် ပြန်ရောက်လာသောအခါ အသက်ခြွေရာရှာဆာထံသို့ သတင်းပို့ပြီး တာဝန်ကို လက်ခံလိုက်သည်။ သို့သော် သူက စည်းကမ်းချက်တစ်ခု ထုတ်လိုက်သည်မှာ အသက်ခြွေရာရှာဆာကိုယ်တိုင် ထိုဓားကို လိုက်လံယူဆောင်ပေးရမည် ဖြစ်သည်။
“ဘာလို့လဲ” အသက်ခြွေရာရှာဆာက မေးလိုက်သည်။
လက်ဗလာဆရာကြီးက လေးနက်သောလေသံဖြင့် - “ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒီနတ်ဘုရားဓားမှာ မိစ္ဆာအငွေ့အသက်တွေ ရှိနေလို့ပဲ။ ကောင်းကင်အဆင့်ကို မရောက်သေးတဲ့သူ ဘယ်သူမဆို အဲဒီဓားရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုကို ခံရပြီး စိတ်ရူးပေါက်ပြီး လူသတ်မိသွားလိမ့်မယ်။ ငါ့ရဲ့ အခု ကျင့်ကြံမှု အဆင့်နဲ့ဆိုရင် အဲဒီဓားကို လုံးဝ ထိလို့တောင် မရဘူး”
အသက်ခြွေရာရှာဆာက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး - “အဲဒီဓားက ကျိန်စာသင့်နေတဲ့ ဓားလို့ ကျွန်မ ကြားဖူးတာ ကြာပြီ။ သူ စတင် ပေါ်ပေါက်လာကတည်းက သွေးချောင်းစီး သတ်ဖြတ်မှုတွေ ဖြစ်ခဲ့တာပဲ။ ဓားကို လာလုတဲ့သူတိုင်း တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် သတ်ဖြတ်ရင်း သေဆုံးခဲ့ကြရတာ။ ကောင်းပြီလေ... ကျွန်မ ရှင့်နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့မယ်။ သွားပြင်ဆင်ထားချေ၊ မနက်ဖြန် ငါတို့ ခရီးထွက်မယ်”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ တတိယခေါင်းဆောင်”
လက်ဗလာဆရာကြီး ထွက်သွားပြီးနောက် အသက်ခြွေရာရှာဆာက လူယုံတစ်ဦးကို ခေါ်လိုက်သည်။
“မဟာရှနိုင်ငံက ကောင်းကင်အဆင့် သုံးယောက် အခု ဘယ်မှာလဲ၊ ဘာထူးခြားမှု ရှိလဲ”
တစ်ဖက်လူက - “သတင်းပို့ပါတယ် တတိယခေါင်းဆောင်။ မဟာရှရဲ့ ဓားအဖိုးအို နဲ့ လှံနတ်ဘုရားတို့က အခု လင်းပိုင်ဖန်ကို ခြံရံပြီး ခရီးထွက်နေကြပါတယ်။ မြို့တော်ကို ပြန်ရောက်ဖို့ အနည်းဆုံး ရက်သတ္တပတ် နှစ်ပတ်လောက် လိုပါသေးတယ်။ နောက်ထပ် ကောင်းကင်အဆင့် တစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ ဟန်တာ့ရှန် ကတော့ မဟာရှမှာ မရှိပါဘူး၊ သူ့ရဲ့ နေအိမ်ဟောင်းမှာပဲ ဓားမော့သိုင်းပညာကို အသည်းအသန် လေ့လာနေပါတယ်”
အသက်ခြွေရာရှာဆာမှာ အလွန်ပင် ကျေနပ်သွားကာ - “ကောင်းပြီ။ လက်ဗလာဆရာကြီးက ငါတို့ကို သစ္စာမဖောက်သေးဘူးပဲ။ ဒါဟာ ငါတို့ လက်ဦးမှုယူဖို့ အကောင်းဆုံးအချိန်ပဲ။ မဟာရှ မြို့တော်ထဲကို ဝင်စီးပြီး ရှိသမျှ ရတနာတွေ အကုန်ယူမယ်။ ပြီးတော့ ငွေတေး သန်း ၃၀ ကိုလည်း ငါတို့အိတ်ထဲ ထည့်ရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ”
နောက်ရက်တွင် အသက်ခြွေရာရှာဆာသည် လက်ဗလာဆရာကြီး အပါအဝင် ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင် ၁၀ ဦးကို ခေါ်ဆောင်၍ မဟာရှ မြို့တော်သို့ ဦးတည်ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။
လက်ဗလာဆရာကြီးက စိုးရိမ်ဟန်ဖြင့် - “ငါတို့ရဲ့ တာဝန်က နတ်ဘုရားဓားကို လုဖို့ပဲလေ၊ ဘာလို့ လူတွေ အများကြီး ခေါ်လာရတာလဲ”
အသက်ခြွေရာရှာဆာက ကောက်ကျစ်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး - “ဓားကို လုဖို့တင်မကဘူး၊ တခြား လုပ်စရာတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်။ မဟာရှ နန်းတော်ထဲမှာ နတ်ဘုရားလက်နက်တွေ၊ နတ်ဆေးရည်တွေနဲ့ ထူးခြားတဲ့ သိုင်းကျမ်းတွေ အများကြီး ရှိတယ်လို့ ကြားတယ်။ အဲဒါတွေအားလုံးကို တစ်ခါတည်း အမြစ်ပြတ် သိမ်းပိုက်ကြမှာပေါ့”
“ဒါဆိုရင် မဟာရှနိုင်ငံကို အကြီးအကျယ် ရန်စမိသလို ဖြစ်သွားမှာပေါ့” လက်ဗလာဆရာကြီးမှာ ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားသည်။
သူတို့၏ မူလအစီအစဉ်မှာ ကောင်းကင်အဆင့်တွေ မလှုပ်ရှားသေးခင် အသက်ခြွေရာရှာဆာကို မဟာရှနိုင်ငံထဲသို့ မျှားခေါ်ကာ ‘ရွှမ်ရှောင်’ နတ်ဓားဖြင့် ဖြေရှင်းရန်ဖြစ်သည်။ ထိုဓားသည် အချင်းချင်း အင်အား ကူးပြောင်းပေးနိုင်သဖြင့် သူမကို သတ်ရန် အခွင့်အရေး အလွန်များသည်။ သို့သော် ယခုမူ ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် ၁၀ ဦးအထိ ပါလာခြင်းမှာ အစီအစဉ်အတွက် အကြီးအကျယ် ဟာကွက် ဖြစ်သွားနိုင်ကာ မဟာရှ မြို့တော်ပါ အန္တရာယ်ရှိလာနိုင်သည်။
“ရန်စမိတယ်…၊ အဲဒီတော့ ဘာဖြစ်လဲ။ အင်ပါယာတစ်ခုပဲလေ။ ငါတို့ ဝတ်ရုံစိမ်းမျှော်စင်က ဘယ်တုန်းက ရန်သူကို ကြောက်ဖူးလို့လဲ” အသက်ခြွေရာရှာဆာက ဂရုမစိုက်သလို ပြောလိုက်ပြီး - “အချိန်မဖြုန်းနဲ့တော့၊ အခုချက်ချင်း ဆက်သွားမယ်”
သူတို့အဖွဲ့သည် မဟာရှနိုင်ငံ နယ်နိမိတ်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်နှင့် လင်းပိုင်ဖန်က ချက်ချင်း သိရှိသွားသည်။ သူက အလွန်ဝမ်းသာသွားကာ - “ငါက ကောင်းကင်အဆင့် တစ်ယောက်တည်းကိုပဲ ရှင်းပစ်ဖို့ စိတ်ကူးထားတာ၊ အခုတော့ ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် ၁၀ ယောက်တောင် လက်ဆောင်လာပေးနေတာပဲ။ ကောင်းကင်ကြီးက ငါ့ကို ကူညီနေတာပဲ၊ ဟားဟား…”
သူသည် ချက်ချင်းပင် မိုးလေဝသကို စိုးမိုးနိုင်သည့် ‘ရာသီဥတုလက်ဝါး’ ကို သုံးလိုက်ရာ လေပြင်းများ၊ မိုးသီးမိုးပေါက်များနှင့် မိုးကြိုးမုန်တိုင်းများ ကျရောက်လာပြီး ကြီးမားသော လေဆင်နှာမောင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။ ထိုလေဆင်နှာမောင်းမှာ လက်ဗလာဆရာကြီးဆီသို့ ဦးတည်သွားပြီး ခဏချင်းမှာပင် သူ့ကို လေထဲသို့ ဆွဲခေါ်သွားတော့သည်။
အသက်ခြွေရာရှာဆာမှာ သူ့ကို ကယ်တင်ရန် အချိန်မမီလိုက်ဘဲ ကောင်းကင်ပေါ်သို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကိုသာ ကြည့်နေနိုင်တော့သည်။
“မုန်တိုင်းက အရမ်းပြင်းတာပဲ၊ လူတောင် လွင့်သွားပြီ။ ခဏလောက် မိုးခိုဖို့ နေရာရှာရအောင်။ မုန်တိုင်းငြိမ်သွားပြီး လက်ဗလာဆရာကြီး ပြန်ရောက်လာမှ ခရီးဆက်မယ်”
သူတို့သည် တောင်ကြီးတစ်လုံးဆီသို့ ပြေးသွားကာ ခိုအောင်းရန် ဂူတစ်ခုကို အင်အားသုံး၍ ဖန်တီးလိုက်ကြသည်။ အရာအားလုံးမှာ လင်းပိုင်ဖန်၏ အစီအစဉ်အတိုင်း ဖြစ်နေသည်။
ထိုအချိန်တွင် လင်းပိုင်ဖန်က အဝေးမှနေ၍ လက်ဝါးတစ်ချက် ရိုက်ချလိုက်သည်။ ထိုလက်ဝါးသည် ကောင်းကင်ယံမှ ဆင်းသက်လာသော ဧရာမ လက်ဝါးကြီးအသွင် ပြောင်းလဲသွားကာ တောင်ထိပ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားတော့သည်။
“ဝုန်း…”
တစ်ခဏချင်းမှာပင် တစ်ကမ္ဘာလုံး မှောက်ခုံဖြစ်သွားသလိုပင်။ တောင်ထိပ်တစ်ခုလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဧရာမ လက်ဝါးရာကြီးတစ်ခုသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။ ထိုအချိန်တွင် လေရော မိုးပါ ရုတ်ခြည်း ငြိမ်သက်သွားသည်။
လက်ဗလာဆရာကြီးမှာ အပြေးအလွှား ပြန်ရောက်လာသောအခါ မြင်လိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းကြောင့် မှင်တက်သွားတော့သည်။
“ဒါ... ဒါ လက်ဝါးရာကြီးပါလား…”
“အသက်ခြွေရာရှာဆာတို့က ဒီနားမှာ ရှိနေတာလေ။ ဒါဆို သူတို့တွေ ဗုဒ္ဓဂိုဏ်းက စီနီယာကြီးတစ်ယောက်ရဲ့ လက်ချက်နဲ့ အပြတ်ရှင်းခံလိုက်ရတာလား…”
သံသယကို အတည်ပြုရန် သူသည် ထိုလက်ဝါးရာ ကျင်းထဲသို့ ဆင်းကာ အထောက်အထား ရှာဖွေတော့သည်။ ထို့နောက် သူ ရင်းနှီးနေသော ‘ချင်း’ ဆိုသည့် ဓားမြှောင်ကို တူးဖော်တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ဤလက်နက်ကို သူ ခိုးယူခဲ့ပြီးနောက် အသက်ခြွေရာရှာဆာ၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်ကို သူ ကောင်းကောင်းမှတ်မိနေသည်။
အခုတော့ လူတွေ ပျောက်ကွယ်သွားသော်လည်း ဓားကတော့ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ သူ၏ သံသယမှာ အတည်ဖြစ်သွားပြီဖြစ်သည်။
“မိုးတော့ ထပ်ပြိုပြန်ပြီပဲ…”
လက်ဗလာဆရာကြီးမှာ ထိတ်လန့်နေသော်လည်း ရင်ထဲတွင် သက်ပြင်းချနိုင်သွားသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် လေဆင်နှာမောင်းကြောင့် လွင့်သွားခဲ့ရလို့သာပေါ့၊ မဟုတ်လျှင် သူလည်း ထိုစီနီယာကြီး၏ လက်အောက်တွင် ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားမှာ အမှန်ပင်။
သူသည် ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် ထိုဓားမြှောင်ကို သိမ်းဆည်းကာ ချက်ချင်းပင် ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်ခဲ့သည်။ ထိုနေ့မှာပင် မဟာရှနိုင်ငံအတွင်း နောက်ထပ် လက်ဝါးရာကြီးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည့် သတင်းမှာ တစ်လောကလုံးသို့ လျင်မြန်စွာ ပြန့်နှံ့သွားတော့သည်။
“ဗုဒ္ဓဂိုဏ်းက စီနီယာကြီး နောက်တစ်ခါ လှုပ်ရှားပြန်ပြီတဲ့ဟေ့”
“ဒါက လေးခုမြောက် လက်ဝါးရာပဲ၊ တစ်ခုထက်တစ်ခု ပိုနက်လာတယ်”
“ဒီစီနီယာကြီးက ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ၊ ဘာလို့ လက်ဝါးရာတွေပဲ ဒီလောက်တောင် လိုက်ချနေရတာလဲ”
ထိုသတင်းကြောင့် သိုင်းလောကသား အများအပြားမှာ အခွင့်အရေး ရှာရန် ရောက်ရှိလာကြသည်။ ထို့နောက် ထိုလက်ဝါးရာကြီးထဲမှ ရင်းနှီးနေသော နတ်ဘုရားလက်နက်တစ်ခုကို ထပ်မံ တွေ့ရှိခဲ့ကြပြန်သည်။
“ဟမ်.. ဒါက ဝတ်ရုံစိမ်းမျှော်စင်ရဲ့ ‘ချင်း’ ဓား မဟုတ်လား။ ဒါကြီးက ဘာလို့ ဒီထဲ ရောက်နေရတာလဲ”
“လက်ဗလာဆရာကြီး ခိုးသွားပြီး ဝတ်ရုံစိမ်းမျှော်စင်ဆီ ပြန်ရောက်သွားတယ်ဆိုတဲ့ ဓား မဟုတ်လား။ အခု ဘာလို့ ဒီမှာ ပြန်ပေါ်လာတာလဲ”
ထိုနတ်ဘုရားလက်နက်ကို တူးဖော်တွေ့ရှိပြီးနောက် တစ်လောကလုံးမှာ အုန်းအုန်းကျွက်ကျွက်နှင့် အုတ်အော်သောင်းနင်း ဖြစ်သွားတော့သည်။
အပိုင်း (၄၇၇)
နတ်ဘုရားလက်နက် ‘ချင်း’ ဓားမြှောင်၏ အစအနနှင့် ဖြစ်တည်မှုအကြောင်းကို လူတိုင်းက ကောင်းကောင်းသိကြသည်။
ပထမဆုံးအကြိမ် ဤဓား ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်မှာ ဗုဒ္ဓဂိုဏ်းမှ စီနီယာ၏ တတိယမြောက် လက်ဝါးရာ ကျင်းထဲတွင် ဖြစ်ပြီး ထိုစဉ်က တာအိုဂိုဏ်းက ရရှိသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ဝတ်ရုံစိမ်းမျှော်စင်က နည်းမျိုးစုံသုံးကာ ထိုနတ်ဘုရားလက်နက်ကို ပြန်လည်လုယူခဲ့သည်။ ဤ ‘ချင်း’ ဓားမြှောင်ကို ဝတ်ရုံစိမ်းမျှော်စင်၏ ခေါင်းဆောင်အဆင့်ရှိသူများသာ ပိုင်ဆိုင်ခွင့်ရှိသည်။
ယခုမူ ‘ချင်း’ ဓားကို ဤနေရာတွင် တွေ့ရသော်လည်း ဝတ်ရုံစိမ်းမျှော်စင်၏ ခေါင်းဆောင်ကိုမူ အရိပ်အယောင်မျှပင် မမြင်ရချေ။ ဒါဆိုလျှင်... ဝတ်ရုံစိမ်းမျှော်စင်၏ နောက်ထပ် ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်မှာလည်း ထိုဗုဒ္ဓဂိုဏ်းစီနီယာ၏ လက်ချက်ဖြင့် ။
“ဝတ်ရုံစိမ်းမျှော်စင်ခေါင်းဆောင်က ဒီနားက ဖြတ်သွားရင်းနဲ့ ကံဆိုးစွာပဲ ဗုဒ္ဓဂိုဏ်းက စီနီယာနဲ့ တိုးသွားတာနေမှာပဲ”
“ဗုဒ္ဓဂိုဏ်းစီနီယာက မကောင်းမှုကို အလွန်စက်ဆုပ်တဲ့သူဆိုတော့ လက်ဝါးတစ်ချက်နဲ့ပဲ ဝတ်ရုံစိမ်းမျှော်စင်ခေါင်းဆောင်ကို အပြတ်ရှင်းလိုက်တာပဲ ဖြစ်ရမယ်”
“ဒါပေါ့... ကောင်းကင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်ကို သတ်နိုင်စွမ်းရှိတာ အဲဒီစီနီယာတစ်ယောက်ပဲ ရှိတာလေ”
“ဟုတ်တယ်၊ ဒါ အမှန်ပဲ။ သူ လှုပ်ရှားလိုက်တိုင်း တစ်ယောက်မှ အရှင်မထွက်နိုင်ဘူး”
“ငါတို့ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး မဟာမိတ်အဖွဲ့က ဒီလောက်အကြာကြီး ကြိုးစားနေတာတောင် စီနီယာကြီးရဲ့ လက်ဝါးတစ်ချက်စာလောက်တောင် အသုံးမကျပါလား”
“ဗုဒ္ဓဂိုဏ်းက စီနီယာကတော့ တကယ့်ကို အံ့မခန်းပါပဲ”
“ငါကတော့ အဲဒီစီနီယာကြီးကိုပဲ အကြည်ညိုဆုံးပဲ”
သိုင်းလောကတစ်ခုလုံးမှာ ထိုလျှို့ဝှက်စီနီယာအပေါ် ကြည်ညိုလေးစားမှုများမှာ မြစ်ရေပြင်လိုပင် တားမရဆီးမရ လျှံတက်နေတော့သည်။ ဗုဒ္ဓဂိုဏ်း၏ ဂုဏ်သတင်းမှာလည်း တစ်ဟုန်ထိုး မြင့်တက်လာပြီး တစ်လောကလုံးကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်ခဲ့ကာ အထူးသဖြင့် ဝတ်ရုံစိမ်းမျှော်စင်မှာ ပို၍ပင် ထိတ်လန့်နေတော့သည်။
သို့သော်လည်း ဗုဒ္ဓဂိုဏ်းအတွင်းရှိ ဘုန်းကြီးများမှာမူ နောက်တစ်ကြိမ် ဆွံ့အသွားကြပြန်သည်။
သူတို့သည် အားလုံး ဝိုင်းဝန်းကူညီကြစေရန် သိုင်းပညာရှင်များညီလာခံ ကျင်းပပြီး မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး မဟာမိတ်အဖွဲ့ကို ဖွဲ့စည်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် အဆိုပါ စီနီယာကြီး၏ ကြားဝင်ဆောင်ရွက်မှုကြောင့် အာရုံစိုက်မှုအားလုံးက သူတို့ထံသို့သာ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ဝတ်ရုံစိမ်းမျှော်စင်၏ ခေါင်းဆောင်နှစ်ဦးမှာ သူ၏လက်ချက်ဖြင့် ဆက်တိုက်သေဆုံးခဲ့ရရာ ယခုအခါ ဝတ်ရုံစိမ်းမျှော်စင်၏ သူတို့အပေါ်ထားသည့် ရန်ငြိုးမှာ ပင်လယ်ထက်ပင် နက်ရှိုင်းနေချေလေပြီ။
ဝတ်ရုံစိမ်းမျှော်စင် စတင်တည်ထောင်ကတည်းက ဤမျှကြီးမားသော ထိုးနှက်ချက်မျိုး တစ်ခါမျှ မကြုံခဲ့ဖူးချေ။ ယခုမူ ဤရန်ငြိုးမှာ မည်သို့မျှ ဖြန်ဖြေ၍မရနိုင်သော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
ရှောင်လင်ဘုရားကျောင်းတွင် အိုမင်းသော ဘုန်းကြီးတစ်ပါးက တုန်ရင်နေသော လေသံဖြင့် “ဆရာတော် ကျဲချန်... အခု ကျွန်တော်တို့ ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
ဆရာတော် ကျဲချန်မှာလည်း ထုံထိုင်းနေဟန်ဖြင့် - “သင်က ကိုယ်တော့်ကို မေးနေတယ်၊ ဒါဆိုရင် ဒီက ကိုယ်တော်က ဘယ်သူ့ကို သွားမေးရမှာလဲ။ ဒီလောက် ရှုပ်ထွေးသွားတဲ့ အခြေအနေကို ဗုဒ္ဓတောင် ဖြေရှင်းနိုင်ပါတော့မလား”
“ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ ဖြေရှင်းရမှာပဲလေ”
အိုမင်းသော ဘုန်းကြီးက ငိုမလိုမျက်နှာဖြင့် - “ကျွန်တော်တို့က ဝတ်ရုံစိမ်းမျှော်စင်ကို အကြီးအကျယ် ရန်စမိသွားပြီ။ တစ်နေ့မဟုတ်တစ်နေ့ သူတို့ ကလဲ့စားချေဖို့ ပြန်လာကြလိမ့်မယ်။ ကျွန်တော်တို့က သာမန်ဘုန်းကြီးတွေပဲလေ၊ အဲ့ဒီစီနီယာလို အစွမ်းမျိုး ကျွန်တော်တို့မှာ မရှိဘူး”
ဆရာတော် ကျဲချန်က မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာ မျက်လုံးမှိတ်လိုက်ပြီး - “သင်ပြောတာတွေကို ကိုယ်တော် မသိဘူးလို့ ထင်နေတာလား။ ဒါပေမဲ့ အခုချိန်မှာ ကိုယ်တော်တို့ လုပ်နိုင်တာဆိုလို့ ကျောင်းတံခါးပိတ်၊ လူအင်အားစုစည်းပြီး ရန်သူကို ခုခံဖို့ပဲ ရှိတော့တယ်။ အောမီထောဖော…”
“အောမီထောဖော…” ဘုန်းကြီးများကလည်း ငိုကြွေးရင်း လိုက်ဆိုလိုက်ကြသည်။
………
လျှို့ဝှက်သော ကျွန်းတစ်ကျွန်းပေါ်တွင်….
ဝတ်ရုံစိမ်းမျှော်စင်၏ အမြင့်ဆုံးခေါင်းဆောင်ကြီးမှာလည်း ဤသတင်းကို ကြားသိရသောအခါ ဒေါသတကြီးဖြင့် ဟိန်းဟောက်လေတော့သည်။ တစ်ဂိုဏ်းလုံးတွင် ကောင်းကင်အဆင့် ၃ ဦးနှင့် ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် ၅၆ ဦးသာ ရှိကြောင်း သိထားသင့်သည်။
အဆိုပါ ဘုန်းကြီးတစ်ပါးတည်း၏ လက်ချက်ဖြင့် နှစ်လမပြည့်မီအတွင်း ကောင်းကင်အဆင့် ၂ ဦးနှင့် ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် ၄၂ ဦး သေဆုံးခဲ့ရသည်။ ဤဆုံးရှုံးမှုက ကြီးမားလွန်းလှသည်။
“ဗုဒ္ဓဂိုဏ်း... မင်းတို့နဲ့ ငါတို့မှာ ဘယ်လိုရန်ငြိုးတွေ ရှိလို့ ဝတ်ရုံစိမ်းမျှော်စင်ကို ဒီလောက်အထိ ပစ်မှတ်ထားနေရတာလဲကွာ”
“ဒီသွေးကြွေးကို ငါ ထာဝရ မှတ်ထားမယ်”
“ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှု အဆင့်တက်တာနဲ့ မင်းတို့ ဗုဒ္ဓဂိုဏ်းနဲ့ စာရင်းရှင်းမယ်။ ငါ ဆုံးရှုံးခဲ့ရတာတွေထက် အဆပေါင်း ရာချီ၊ ထောင်ချီ ပြန်တောင်းမယ်”
“အဲဒီ ကတုံးတွေ အကုန်လုံး သေသင့်တယ်…!!!”
သူ၏ စကားအဆုံးတွင် တစ်ကျွန်းလုံး တုန်ခါသွားတော့သည်။
……..
ဤကြီးမားသော ဆုံးရှုံးမှုများနောက်တွင် ဝတ်ရုံစိမ်းမျှော်စင်မှာ ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။ သိုင်းလောကအတွင်းရှိ လှိုင်းလေများမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်လာခဲ့သည်။
လက်ဗလာဆရာကြီးမှာမူ မဟာရှနိုင်ငံသို့ လျှို့ဝှက်စွာ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။ လင်းပိုင်ဖန်၏ မူလအစီအစဉ်မှာ ဝတ်ရုံစိမ်းမျှော်စင်၏ ခေါင်းဆောင်များနှင့် ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် ရှိသူများကို ရှင်းလင်းပြီးနောက် လက်ဗလာဆရာကြီးကို ရာထူးတိုးပေးကာ ဝတ်ရုံစိမ်းမျှော်စင်ကို တဖြည်းဖြည်း ထိန်းချုပ်ရန် ဖြစ်သည်။
အစီအစဉ်က အလွန်ချောမွေ့နေသော်လည်း လက်ဗလာဆရာကြီးကမူ မလိုက်နာလိုတော့ချေ။ အကြောင်းမှာ ဝတ်ရုံစိမ်းမျှော်စင်သည် အန္တရာယ်များသော နေရာဖြစ်ပြီး သေဆုံးသွားသော ခေါင်းဆောင်နှစ်ဦးအပြင် နောက်ထပ် ခန့်မှန်းရခက်သော အမြင့်ဆုံးခေါင်းဆောင်ကြီး တစ်ဦး ရှိနေသေးသဖြင့် ထိုအဖွဲ့အစည်းတွင် ဆက်နေရန်မှာ မလုံခြုံတော့ဟု ယူဆသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ထို့အပြင် သူသည် ဗုဒ္ဓဂိုဏ်းမှ စီနီယာကြီး၏ ဧရာမလက်ဝါးကြီးကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီးကတည်းက အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားခဲ့ကာ တစ်နေ့တွင် သူကိုယ်တိုင် ထိုလက်ဝါးအောက်တွင် ပြာဖြစ်သွားမည်ကို ကြောက်နေမိသည်။ ထို့ကြောင့် သူက ပြန်ပြေးလာခြင်း ဖြစ်သည်။
သူ၏ အဆိုအရ မဟာရှ၏ ကောင်းကင်အဆင့် ၃ ဦးနှင့် ‘ရွှမ်ရှောင်’ နတ်ဓားတို့၏ အကာအကွယ်အောက်တွင်သာ သူက လုံခြုံသည်ဟု ခံစားရသည်ဟု ဆိုသည်။ လွန်ခဲ့သည့် တစ်လအတွင်း သူ ခိုးယူလာခဲ့သမျှ ရတနာများနှင့် ပိုင်ဆိုင်မှုအားလုံးကို လွှဲပြောင်းပေးအပ်ခဲ့သဖြင့် လင်းပိုင်ဖန်ကလည်း မူလအစီအစဉ်ကို စွန့်လွှတ်ကာ သူ့ကို ပြန်လည်လက်ခံလိုက်သည်။
………
သို့သော် ကံမကောင်းစွာဖြင့် တာအိုဂိုဏ်းက ထိုကိစ္စကို သိသွားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် အခြားသော နစ်နာသူများနှင့်အတူ မဟာရှနိုင်ငံ တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိလာကြတော့သည်။
“အရှင်မင်းကြီး... လက်ဗလာဆရာကြီး မဟာရှကို ပြန်ရောက်နေတယ်လို့ ကျွန်ုပ်တို့ ကြားသိရပါတယ်။ ဒါ တကယ်ပဲလား” ဝူတန်တောင်မှ ဆရာကြီး ထိုက်ယီက မေးလိုက်သည်။
လင်းပိုင်ဖန်က ခေါင်းခါယမ်းလျက် - “လုံးဝ မဟုတ်တာပဲ။ အဲဒီလိုမျိုး မရှိဘူးပါဘူး”
“အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်ုပ်တို့ကို ထပ်ပြီး မဖုံးကွယ်ပါနဲ့တော့”
ဆရာကြီး ထိုက်ယီက တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် - “ကျွန်ုပ် သူ့ကို မြင်လိုက်တယ်၊ သူက အရှင်မင်းကြီးရဲ့ တခြား နဂါးလှေတစ်စင်းပေါ်မှာ ပုန်းနေတာပဲ။ သူ့ကို ခေါ်ထုတ်ပြီး စစ်ဆေးဖို့ လိုအပ်သေးလား”
လင်းပိုင်ဖန်က ခဏတာ မှင်တက်သွားပြီးနောက် ရယ်မောလျက် - “ခင်ဗျား လူမှားနေပြီ။ ခင်ဗျားပြောတဲ့သူက လက်ဗလာဆရာကြီး မဟုတ်ဘူး၊ သူ့ရဲ့ ညီ ‘လက်ဗလာနှစ်ဖက်’ ပဲ”
“လက်ဗလာဆရာကြီးရဲ့ ညီ... လက်ဗလာနှစ်ဖက် ဟုတ်လား” လူတိုင်းမှာ ဆွံ့အသွားကြသည်။
လင်းပိုင်ဖန်က လက်ယမ်းပြလိုက်ကာ - “လက်ဗလာနှစ်ဖက်ကို ဒီကို ခေါ်လိုက်စမ်း”
ခဏအကြာတွင် ‘လက်ဗလာနှစ်ဖက်’ ရောက်ရှိလာသည်။ ထပ်တူကျနေသော ရုပ်ရည်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ နစ်နာသူများမှာ ဒေါသတကြီးဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြတော့သည်အသက်ပျောက်သွားခဲ့ပြီလော။
“ဒါ လက်ဗလာဆရာကြီးပဲ။ သူ ပြာဖြစ်သွားရင်တောင် ငါ မှတ်မိသေးတယ်။ ငါ့မိသားစုရဲ့ ရတနာကို အခုချက်ချင်း ပြန်ပေး”
လက်ဗလာဆရာကြီးက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် - “ဆရာကြီးနဲ့ မိတ်ဆွေတို့... ခင်ဗျားတို့ လူမှားနေပါပြီ။ ကျွန်တော်က လက်ဗလာဆရာကြီး မဟုတ်ပါဘူး၊ သူ့ရဲ့ အမြွှာညီ ‘လက်ဗလာနှစ်ဖက်’ ပါ” ဟု ပြန်လည် ပြောကြားလိုက်သည်။