အခန်း (၄၅၅-၄၅၆)

အခန်း ၄၅၅ ။ မင်းသမီးကို လက်ထပ်ခွင့် တောင်းဆိုခြင်း

ဒဏ်ရာက အလွန်မပြင်းထန်လှသဖြင့် သုံးလေးရက်အကြာတွင် စတုတ္ထမင်းသားသည် ပတ်တီးဖြူလေးဖြင့် အပြင်သို့ ထွက်လာနိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ဘယ်ဘက်လက်မောင်း လည်သွားခြင်းဖြစ်ရာ သူ၏လှုပ်ရှားမှုများကို အကြီးအကျယ် အဟန့်အတားမဖြစ်စေပေ။ မြင်းတော့ စီး၍မရသေးသဖြင့် အမျိုးသမီးဆောင်မှ လူများနှင့်အတူ ထိုင်ရင်း အခြားသူများ လှုပ်ရှားနေသည်ကိုသာ ကြည့်နေရတော့သည်။

စတုတ္ထမင်းသား၏ ခန့်ညားသော မျက်နှာလေးနှင့် ပျားသကာလို ချိုသာလှသော စကားများမှာ အမျိုးသမီးများကြားတွင် အင်မတန် ရေပန်းစားလှသည်။ လူကြီးမိဘများရော၊ ရွယ်တူများပါ သူ၏ချော့မြူစကားများကြောင့် ပြုံးပျော်နေကြရသည်။ ယဲ့ယွင်သည် ဘေးမှနေ၍ မတတ်သာသလို ကြည့်ရင်း - ငယ်စဉ်က နင်ချန်သည်လည်း ဒီလိုပဲလားဟု တွေးမိနေတော့သည်။ သို့သော် ပြန်စဉ်းစားကြည့်လျှင် မဖြစ်နိုင်ပေ၊ နင်ချန်၏ ငယ်ဘဝမှာ စတုတ္ထမင်းသားကဲ့သို့ လွတ်လပ်မှုမရှိခဲ့သည်မှာ အမှန်ပင်။

စတုတ္ထမင်းသားသည် အမျိုးသမီးများကြားတွင် မျက်နှာပွင့်နေသော်လည်း၊ အမျိုးသားများဘက်တွင်မူ အနည်းငယ် မှိန်သွားခဲ့သည်။ အမျိုးသားများမှာ နေ့စဉ် အမဲလိုက်ခြင်း၊ မြားပစ်ခြင်း၊ နပန်းသတ်ခြင်းတို့ ပြုလုပ်နေကြရာ စတုတ္ထမင်းသား ဝင်ရောက်မဆင်နွှဲနိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် ဤရက်ပိုင်းအတွင်း တတိယမင်းသားမှာ မျက်နှာပွင့်လာခဲ့သည်။ မင်းသားကြီးနှင့် ဒုတိယမင်းသားတို့မှာ ဤကိစ္စများတွင် မကျွမ်းကျင်လှသဖြင့် တတိယမင်းသားသည် နင်ချန်အတွက် ဂုဏ်ယူရသော တစ်ဦးတည်းသော သားဖြစ်လာခဲ့သည်။

နန်ချီတော်ဝင်မိသားစု၏ လူငယ်မျိုးဆက် ဂုဏ်ဆောင်သဖွယ် ဖြစ်နေသဖြင့် တတိယမင်းသားမှာ ပြုံးရွှင်နေသလို၊ ယိဖေးသည်လည်း သူမ အရိုက်ခံထားရသည့်ကိစ္စကို မေ့လျော့ကာ မေးလေး ပြန်မော့လာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် တတိယမင်းသား မည်မျှပင် ထူးချွန်ပါစေ၊ နင်ချန်သည် ယိဖေးအပေါ် ဘယ်သောအခါမှ မရင်းနှီးခဲ့ပေ။ ညဘက်တွင် မိမိတဲနန်း၌ နားနေခြင်း သို့မဟုတ် ယဲ့ယွင်ထံ သွားခြင်းသာ ပြုလုပ်သဖြင့် အခြားကိုယ်လုပ်တော်များမှာ နေ့ခင်းဘက် လူစုံချိန်မှသာ ဧကရာဇ်ကို တွေ့ခွင့်ရကြသည်။

ဤကဲ့သို့သော သဘောထားကြောင့် တတိယမင်းသားမှာ နင်ချန်၏စိတ်ကို ခန့်မှန်း၍ မရဖြစ်နေရသည်။ သားဖြစ်သူက ဤမျှ ကြိုးစားနေသည်ကို ခမည်းတော်က မိခင်ဖြစ်သူအား ဘာကြောင့် မျက်နှာသာ မပေးသလဲဟု သူ တွေးမရပေ။ ထို့ကြောင့် နင်ချန်သည် ကွေ့ဖေးကိုသာ အဆမတန် မျက်နှာလိုက်နေသည်ဟု သူ ပိုမို ခံစားလာရတော့သည်။

တတိယမင်းသား၏ ထူးချွန်မှုကို အခွင့်ကောင်းယူကာ အန်းဟယ်ကျင်းသည် သူ၏ လက်ထပ်ပူးပေါင်းရေး အစီအစဉ်ကို အမြန်ဆုံး အကောင်အထည်ဖော်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဆောင်းဦးလယ်ပွဲတော် မတိုင်မီ အမဲလိုက်ပွဲတစ်ခုတွင် အန်းဟယ်ကျင်းသည် သိမ်းငှက်ကြီးတစ်ကောင်ကို ပစ်ချကာ ပထမဆု ရရှိခဲ့သည်။ နင်ချန်က ဘာဆုလာဘ် လိုချင်သလဲဟု မေးမြန်းချိန်တွင် - အန်းဟယ်ကျင်းသည် မြေပြင်ပေါ်၌ ဒူးထောက်ကာ ဦးညွှတ်လိုက်သည် -

“အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ သားကြီး ဟုန်ကဲ့အာအတွက် မင်းသမီးကြီးကို တရားဝင် ကြင်ယာတော်အဖြစ် တောင်းခံချင်ပါတယ်!”

ဤစကားကြောင့် စားသောက်ပွဲတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။ ရုန်ရှန်ဖေး နှင့် မင်းသမီးကြီးတို့ သားအမိမှာ မှင်တက်သွားကြသည်။ အထူးသဖြင့် ရုန်ရှန်ဖေးမှာ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် မင်းသမီးကြီးက သူမ၏လက်ကို အသာမဆုပ်ကိုင်ထားပါက ချက်ချင်းပင် ထ၍ ငြင်းဆိုမိပေလိမ့်မည်။

မင်းသမီးကြီးမှာ ပါးနပ်သူဖြစ်ရာ ခမည်းတော်နှင့် တတိယမင်းသားကြီးကြား ဆက်ဆံရေး တင်းမာနေမှန်း သိသည်။ အကယ်၍ သူမ ခင်ပွန်းနောက်လိုက်သွားခြင်းဖြင့် ကျားစခ် အေးချမ်းမည်ဆိုလျှင် သူမ လိုက်လျောရန် အသင့်ရှိနေခဲ့သည်။ သို့သော် နင်ချန်မှာတော့ သဘောတူမည် မဟုတ်ပေ။

နင်ချန်က အသာအယာ ရယ်မောလိုက်ပြီး သက်ပြင်းချကာ - “မင်းသားကြီးမှာ ဒီလို စေတနာရှိတာ ကောင်းတဲ့ကိစ္စပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျားယွီ (မင်းသမီးကြီး) က ဒီနှစ်သစ်ကူးမှာတင် အရွယ်ရောက်သွားပြီဖြစ်ရာ ကျန်းက သူမအတွက် လက်ထပ်ဖက်ကို ရွေးချယ်ထားပြီးပါပြီ။ အမိန့်တော်သာ မထုတ်ပြန်ရသေးတာပါ။ ဒါကြောင့် မင်းသားကြီးရဲ့ စေတနာကို ငြင်းပယ်ရတာ ခွင့်လွှတ်ပါဦး။ တခြားဆုကိုပဲ စဉ်းစားပါဦးလား”

ထိုအခါမှ ရုန်ရှန်ဖေး စိတ်အေးသွားရသည်။ ၎င်းမှာ ဧကရာဇ်၏ ငြင်းဆိုရန် အကြောင်းပြချက်မှန်း အားလုံး သိသော်လည်း မည်သူမျှ ဝင်ရောက်မစွက်ဖက်ရဲကြပေ။ မင်းသမီးကြီးသည်လည်း ခမည်းတော်အား ကျေးဇူးတင်လှသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ရာ ဘေးတွင်ရှိသော ယဲ့ယွင်က မြင်တွေ့သွားသဖြင့် စိတ်အေးရန် မျက်စိမှိတ်ပြလိုက်သည်။

သို့သော် အန်းဟယ်ကျင်းမှာ လက်မလျှော့ပေ။ သူ၏ ဒုတိယမြောက် တောင်းဆိုချက်မှာ ဒုတိယမင်းသမီး ကို လက်ထပ်ရန် ဖြစ်နေပြန်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် နင်ချန် စကားမပြောရသေးမီ ဒုတိယမင်းသမီးနှင့် အရင်းနှီးဆုံးဖြစ်သော စတုတ္ထမင်းသားက မအောင့်နိုင်ဘဲ ဝင်ပြောတော့သည်။

“တတိယမင်းသားကြီး... ကျွန်တော့်ရဲ့ ဒုတိယအစ်မတော်က ခုထိ အရွယ်မရောက်သေးပါဘူး။ သူမ အရွယ်ရောက်ဖို့က နောက်ထပ် နှစ်နှစ်လိုပါသေးတယ်။ အိမ်ရှေ့စံ (ဟုန်ကဲ့အာ) က အသက်ကြီးနေပြီဖြစ်လို့ နောက်ထပ် နှစ်နှစ် ထပ်စောင့်ရမှာလား။ အလယ်ပိုင်းဒေသရဲ့ ထုံးစံအရ တရားဝင် ဇနီးမဝင်ခင်မှာ မယားငယ်တွေ၊ အစေခံတွေ မရှိရသလို သားသမီးလည်း မရနိုင်ပါဘူး။ ဒါဆိုရင် အိမ်ရှေ့စံရဲ့အချိန်တွေကို အလကား ဖြုန်းတီးပစ်ရာ ကျမှာပေါ့”

“တကယ်လို့ မင်းသားကြီးက ကျွန်တော့်ရဲ့ အစ်မတော်တွေကို ဒီလောက်တောင် လက်ထပ်ချင်နေတယ်ဆိုရင်တော့... အိမ်ရှေ့စံကို မြို့တော်ကို ခေါ်သွားပြီး ‘သမက်တော်’ လုပ်ခိုင်းလိုက်ပါလား။ မြို့တော်မှာဆိုရင် ချက်ချင်း လက်မထပ်နိုင်သေးပေမဲ့ မကြာခဏ တွေ့ရမှာပေါ့!”

စတုတ္ထမင်းသားက ပါးနပ်စွာ ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်ခြင်းဖြစ်ရာ အန်းဟယ်ကျင်းအနေနှင့် မိမိသားကို မြို့တော်သို့ ပို့ကာ ‘ဓားစာခံ’ သဖွယ် သမက်တော် သွားလုပ်ခိုင်းမည် မဟုတ်သည်မှာ သေချာလှပေသည်။ စတုတ္ထမင်းသား၏စကားက အန်းဟယ်ကျင်းကို ဆွံ့အသွားစေခဲ့သည်။

နင်ချန်က မျက်ဝန်းများ ဝင်းလက်သွားကာ စတုတ္ထမင်းသားကို ပြုံးလျက် ကြည့်လိုက်ပြီး ချက်ချင်း ထောက်ခံသည် - “ဒါက တကယ်ကို ကောင်းတဲ့နည်းလမ်းပဲ။ ကျန်းအနေနဲ့လည်း ချစ်သမီးကို အနားမှာ ထားနိုင်သလို မင်းသားကြီးရဲ့ စေတနာကိုလည်း မစော်ကားရာ ရောက်တာပေါ့။ မင်းသားကြီးကော ဘယ်လိုသဘောရလဲ”

အခြေအနေမှာ အင်မတန် အကျပ်ရိုက်သွားခဲ့ပြီ။ အန်းဟယ်ကျင်းသည် နင်ချန်က သမီးကို အဝေးသို့ ပေးစားမည်မဟုတ်မှန်း သိသဖြင့် ‘လက်ထပ်ခွင့် တောင်းခြင်း’ ကို နှစ်ကြိမ်ပြုလုပ်ကာ ငြင်းဆိုခြင်း ခံရပြီးနောက်၊ တတိယအကြိမ်တွင် မိမိ၏သမီးကို မင်းသားတစ်ပါးနှင့် ပေးစားရန် အကွက်ဆင်ထားခြင်း ဖြစ်၏။ သို့သော် နင်ချန်က ‘သားကို မြို့တော်သို့ ပို့ရန်’ ပြန်လည်တိုက်စစ်ဆင်လိုက်သဖြင့် အန်းဟယ်ကျင်း၏အကွက်မှာ ပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

ထိုစဉ် ဟုန်ကဲ့အာသည် မတတ်သာသည့်အဆုံး ထရပ်ကာ ဝင်ပြောရတော့သည် -

“ခမည်းတော်... သားတော်မှာ အပြစ်ရှိပါတယ်။ သားတော့်ရင်ထဲမှာ တိတ်တဆိတ် ချစ်မြတ်နိုးရသူ ရှိနေပါပြီ။ မင်းသမီးကို လက်ထပ်လိုက်ရင် သူမအတွက် မတရားရာ ကျပါလိမ့်မယ်။ သားတော်က ကြမ်းတမ်းသူဖြစ်လို့ မင်းသမီးနဲ့ မထိုက်တန်ပါဘူး။ ဒါကြောင့် ခမည်းတော် သားတော့်အတွက် လက်ထပ်ခွင့် မတောင်းပါနဲ့တော့”

သူသည် နင်ချန်၏ရှေ့တွင် ဒူးထောက်လိုက်ရင်း - “အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်မျိုး မင်းသမီးကို မလက်ထပ်နိုင်ပေမဲ့၊ ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ ညီမလေး ဝူလန်ထောယားကတော့ တတိယမင်းသားကို တကယ်ပဲ စိတ်ရှိနေပါတယ်။ အရှင်မင်းကြီး အကောင်အထည်ဖော်ပေးဖို့ တောင်းဆိုပါတယ်!”

ဤစကားအဆုံးတွင် အန်းဟယ်ကျင်းသည် သားဖြစ်သူ ဘာလုပ်နေသည်ကို ချက်ချင်း ရိပ်မိသွားကာ၊ ဟန်ဆောင်ပန်ဆောင်ဖြင့် ဟုန်ကဲ့အာကို ကန်ချလိုက်သည် - “ဒီကောင်စုတ်... ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ။ မင်းနဲ့ မင်းရဲ့မယ်တော်က ညီမလေးကို အလိုလိုက်လွန်းလို့ အခုတော့ တို့ကို အရှက်ခွဲနေပြီ!”

နန်းတွင်းအကွက်များမှာ ပြင်းထန်လှပေပြီ။

စတုတ္ထမင်းသားလေး၏ ပါးနပ်မှုက မင်းသမီးများကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့သော်လည်း၊ တတိယမင်းသားနှင့် ကျားစခ် ပူးပေါင်းရေးလမ်းစမှာတော့ ပွင့်သွားခဲ့လေပြီ။

***

အလှလေးကဧကရာဇ်ရဲ့ကိုယ်လုပ်တော်တဲ့ (IC)

IC 456

အခန်း ၄၅၆ ။ မယားငယ်

တတိယမင်းသားကြီးက သားဖြစ်သူကို သေအောင်ရိုက်တော့မည့် အမူအရာမျိုး လုပ်နေပြီး ဟုန်ကဲ့အာကလည်း အံကြိတ်ကာ ဘာမှပြန်မပြောပေ။ ဝူလန်ထောယားကတော့ သူမ၏အစ်ကိုရှေ့တွင် အမြန်ဝင်ခံကာ ကာကွယ်ပေးနေတော့သည်။

မိသားစုတစ်စုလုံး ဟန်ဆောင်ပန်ဆောင် ကပြနေသည်မှာ အင်မတန် ပီပြင်လှသဖြင့် ယဲ့ယွင်ပင်လျှင် သူတို့ကို ဆုတံဆိပ် ပေးချင်စိတ် ပေါက်သွားရသည်။ ယခုအချိန်တွင် သူမ ဘာကိုမှ နားမလည်စရာ မရှိတော့ပေ။ တတိယမင်းသားသည် တတိယမင်းသားကြီးနှင့် ကြိုတင် ပူးပေါင်းကြံစည်ထားသည်မှာ သေချာလှပေသည်။

တတိယမင်းသားကြီးမှာ ရည်မှန်းချက် ကြီးမားသူဖြစ်ရာ သူ့သမီးအရင်းကို မယားငယ်အဖြစ် ထားရန် မလိုလားသလို၊ တတိယမင်းသားမှာလည်း မာနကြီးသူဖြစ်သဖြင့် ကျားစခ်မှ အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို တရားဝင် ကြင်ယာတော်အဖြစ် ထားလိုစိတ် မရှိပေ။ သို့သော် ဤမျှ အဆင့်အတန်း မြင့်မားသော အမျိုးသမီးက တတိယမင်းသား၏ မယားငယ် ဖြစ်လာခဲ့လျှင် - နောင်တစ်ချိန် မြို့တော်မှ မည်သည့် ပညာတတ် အမျိုးသမီးကမှ ဤအရှိန်အဝါကြီးသော မယားငယ်ကို နှိမ်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

အကယ်၍ တတိယမင်းသား၏ တရားဝင် ဇနီးက လက်ရည်မကျွမ်းကျင်ပါက သူ့အိမ်ထောင်ရေးမှာ ဘယ်သောအခါမှ အေးချမ်းမည် မဟုတ်တော့ပေ။ မိမိ၏ သားနှင့် အစ်ကိုဖြစ်သူ ဒဏ်ရာရခဲ့သည်ကို သတိရမိသောအခါ ယဲ့ယွင်၏အကြည့်များ အေးစက်သွားသည်။ ဤ ‘ခွေးရူး’ များ တစ်ကောင်နှင့်တစ်ကောင် ပြန်ကိုက်ကြစေရန် သူမ လေပင့်ပေးလိုက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူမသည် စိုးရိမ်ဟန်ဆောင်ကာ အမြန် စကားဆိုလိုက်သည် -

“မင်းတို့ ဘာတွေ ငေးနေကြတာလဲ၊ မင်းသားကြီးကို အမြန် သွားဆွဲလိုက်ကြစမ်းပါဦး။ အိမ်ရှေ့စံကို ဒဏ်ရာရအောင် ရိုက်မိနေပါဦးမယ်!”

ကိုယ်ရံတော်များက အမြန်ပင် လူခွဲလိုက်ကြသည်။

ယဲ့ယွင်က သက်ပြင်းချကာ ညင်သာစွာ ဆိုသည် - “မင်းသားကြီးရယ်... ကလေးတွေ ကိစ္စနဲ့ ဒီလောက်အထိ ဒေါသထွက်နေစရာ မလိုပါဘူး။ အိမ်ရှေ့စံက ရိုးသားလို့သာ အမှန်အတိုင်း ပြောပြတာလေ၊ သူ့ရဲ့ စေတနာက မင်းသမီးကိုလည်း မစော်ကားရာ ရောက်သလို ညီမလေးအပေါ် ထားတဲ့ သံယောဇဉ်ကလည်း တကယ်ကို ကြည်နူးစရာပါပဲ”

သူမ ခနရပ်ကာ မျက်နှာမကောင်းဖြစ်နေသော နင်ချန်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည် - “ဒါပေမဲ့ အရှင်မင်းကြီး... တတိယမင်းသားက ငယ်ပါသေးတယ်။ ချန်းချဲ့ နန်ချီမှာဆိုရင် အစောဆုံး လက်ထပ်ရင်တောင် ဆယ့်ငါးနှစ် ပြည့်ရတာ မဟုတ်လား”

ယိဖေးမှာ ထိုင်မနေနိုင်တော့ဘဲ ထပြောတော့သည် - “ဟုတ်ပါတယ်၊ တတိယမင်းသားက ငယ်သေးသလို မင်းသမီးလေးကလည်း အသက်မကြီးသေးပါဘူး။ နောက်ရက်ကျရင် စိတ်ပြောင်းသွားနိုင်တာမို့ ဒီလက်ထပ်ပွဲကို အလွယ်တကူ မသတ်မှတ်သင့်ပါဘူး”

ယဲ့ယွင်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ခေါင်းညိတ်သည် - “ဒါက တကယ်ကို ခက်ခဲတဲ့ ကိစ္စပါပဲ။ မင်းသမီးလေးမှာ စေတနာရှိပေမဲ့ မင်းသားတစ်ပါးရဲ့ လက်ထပ်ပွဲဆိုတာ စည်းကမ်းတွေ အများကြီး ရှိတာလေ၊ အရှင်မင်းကြီးရဲ့ စကားတစ်ခွန်းတည်းနဲ့ ဆုံးဖြတ်လို့ မရပါဘူး”

ဤစကားက နင်ချန်ကို အချက်ပေးလိုက်ခြင်းပင်။ တရားဝင် ကြင်ယာတော်အတွက် စည်းကမ်းကြီးသော်လည်း မယားငယ်အတွက်တော့ ထိုမျှ မခက်ခဲပေ။ အမှန်တော့ နင်ချန်သည် တတိယမင်းသားအား မယားငယ်တောင် ပေးချင်သူ မဟုတ်ပါ။ သို့သော် အန်းဟယ်ကျင်း မိသားစုက ဤမျှအထိ ကပြနေသလို၊ မိမိကလည်း နှစ်ကြိမ်ဆက်တိုက် ငြင်းဆိုခဲ့ပြီးပြီဖြစ်ရာ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ငြင်းလျှင် ဧကရာဇ်ပီပီ သဘောထား ကျဉ်းမြောင်းရာ ကျပေလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် သူက စကားလက်ခံလိုက်သည် -

“အသက်ငယ်ပေမဲ့လည်း စိတ်ရင်း မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောလို့မရပါဘူး။ ငယ်ရွယ်စဉ်က သံယောဇဉ်က ပိုပြီးတော့တောင် ဖြူစင်သေးတာပေါ့။ ကွေ့ဖေးက အတိတ်ကို ပြောပြတော့မှ ကျန်းလည်း အရင်က ကိစ္စတွေကို သတိရမိသွားတယ်။ ဒီလက်ထပ်ပွဲကို သတ်မှတ်ပေးလိုက်တာဟာ ကောင်းတဲ့ နိမိတ်တစ်ခု ဖြစ်မှာပါ”

နင်ချန်က ပြုံးလျက် ယဲ့ယွင်၏လက်ကို အသာအယာ ပုတ်လိုက်သည် - “နှမြောစရာကောင်းတာက မင်းသမီးလေးရဲ့ ဇာတာက တတိယမင်းသားနဲ့ လုံးဝ မကိုက်ညီတာပါပဲ၊ တရားဝင် ကြင်ယာတော်လုပ်ဖို့ဆိုရင် တော်ဝင်စည်းကမ်းနဲ့ မညီညွတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့... အကယ်၍ မင်းသမီးလေးက ‘မယားငယ်’ အဖြစ် နေထိုင်ဖို့ ဝန်မလေးဘူးဆိုရင်တော့ အဲဒီစည်းကမ်းတွေကို ဂရုစိုက်နေစရာ မလိုတော့ပါဘူး”

‘မယားငယ်’ ဟူသော စကားလုံး ထွက်လာသည်နှင့် အန်းဟယ်ကျင်း၏မိသားစုမှာ မှင်တက်သွားကြသည်။ ထိုစဉ် ယဲ့ယွင်က သူတို့ သတိမဝင်ခင်မှာပင် ချက်ချင်း ဝင်ပြောလိုက်သည် -

“မင်းသမီး ဝူလန်ထောယားရဲ့ တတိယမင်းသားအပေါ်ထားတဲ့ စေတနာကို အိမ်ရှေ့စံတောင် သိနေတာဆိုတော့ တကယ်ကို စစ်မှန်လှပါတယ်။ တကယ် ချစ်တဲ့သူဆိုရင် ရာထူးကို ဘယ်မှာ ဂရုစိုက်ပါ့မလဲ”

ယဲ့ယွင်သည် သူမရှေ့မှ မိန်းကလေးကို စိုက်ကြည့်ကာ ဆိုလိုက်သည်။ ထိုအကြည့်မှာ အင်မတန် ဖိအားပေးလွန်းလှသဖြင့် အကယ်၍ သူမ ခေါင်းမညိတ်ပါက သူမ၏လိမ်ညာမှုကို ချက်ချင်း ဖော်ထုတ်ပစ်တော့မည့်အလားပင်။

အန်းဟယ်ကျင်းက တစ်ခုခု မှားနေမှန်း ရိပ်မိသဖြင့် သမီးဖြစ်သူကို တားရန် ပြင်စဉ်မှာပင်၊ ဝူလန်ထောယားသည် မျက်နှာပျက်ပျက်ဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်ရတော့သည် -

“ကျွန်မ... ကျွန်မ ဂရုမစိုက်ပါဘူး။ တတိယမင်းသားအပေါ် ထားတဲ့ ကျွန်မရဲ့ စေတနာက အစစ်အမှန်ပါ”

“အရှင်မင်းကြီး ကြည့်ပါဦး၊ ဘယ်လောက်ဖြူစင်တဲ့ ကလေးမလေးလဲ” ယဲ့ယွင်က အကြည့်ကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းကာ ညင်သာစွာ ဆိုလိုက်သည်။

နင်ချန်က သဘောကျဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည် - “ကောင်းပြီ... မင်းသမီးရဲ့ စေတနာကို ထောက်ထားပြီး ဟန်အာ (တတိယမင်းသား) မင်း လက်ခံလိုက်ပါ။ ကျန်းက ဝူလန်ထောယားကို တတိယမင်းသားရဲ့ ဒုတိယတန်းစား ကြင်ယာတော်အဖြစ် လက်ထပ်ပေးလိုက်မယ်။ သူမ အရွယ်ရောက်တဲ့နေ့ကျမှ လက်ထပ်ပွဲ ကျင်းပပေးတာပေါ့”

ယိဖေး၏မျက်နှာမှာ ညိုမှောင်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ‘တရားဝင် ဇနီး’ မဟုတ်ဘဲ ‘မယားငယ်’ ဖြစ်သွားသဖြင့် အနည်းငယ်တော့ စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။ သို့သော် အန်းဟယ်ကျင်းကတော့ မျက်နှာ ပျက်နေတော့သည်။ သူ၏ သမီးအရင်းက မယားငယ် သွားလုပ်ရမည်မှာ... သို့သော်လည်း ဧကရာဇ်၏အမိန့်တော် ထွက်လာပြီးပြီဖြစ်သလို ‘ရာထူးကို ဂရုမစိုက်ဘူး’ ဟု ဆိုသည်မှာ သူ၏ သမီးကိုယ်တိုင် ပြောခဲ့ခြင်း ဖြစ်သဖြင့် အောင့်အီး၍သာ လက်ခံလိုက်ရတော့သည်။ အနည်းဆုံးတော့ လက်ထပ်ပူးပေါင်းရေး ရည်ရွယ်ချက်က အောင်မြင်သွားခဲ့ပြီ မဟုတ်လား။

စားသောက်ပွဲမှာ အင်မတန် စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းခဲ့သည်။ တတိယမင်းသားကြီးတို့သားအဖ၏ သရုပ်ဆောင်မှုကို မြင်ခဲ့ရသလို၊ တတိယမင်းသားအတွက် နောက်ထပ် နှစ်နှစ်ကြာမှ လက်ထပ်ရမည့် မယားငယ်လေးတစ်ဦး ရရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်လေသည်။

……

တဲနန်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ယိဖေးမှာ အကြီးအကျယ် ဒေါသထွက်ကာ - ယဲ့ယွင်က တမင် လုပ်လိုက်သဖြင့် ဧကရာဇ်က ထိုတောင်းဆိုချက်ကို တိုက်ရိုက် မငြင်းဆိုခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ဆဲဆိုနေတော့သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အပါးတော်မြဲ ယွမ်ရှုက - ဤသို့ဖြင့် တတိယမင်းသားသည် တတိယမင်းသားကြီးဟူသော အင်အားကြီး အထောက်အပံ့တစ်ခု ရရှိသွားပြီဖြစ်ကြောင်း ဖျောင်းဖျလိုက်မှ ငြိမ်သွားခဲ့သည်။

လက်ထပ်ပွဲ သတ်မှတ်ပြီးကတည်းက တတိယမင်းသားမှာ အင်မတန် ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။ ဟုန်ကဲ့အာထံသို့ တိတ်တဆိတ် သွားရောက်ခြင်း မရှိတော့ပေ။ ယဲ့ယွင်က လူလွှတ်၍ စောင့်ကြည့်ခိုင်းသော်လည်း ဘာမှမတွေ့ရပေ။

ဤကိစ္စများကို ခနဘေးဖယ်ကာ၊ မကြာမီ ရောက်ရှိတော့မည့် ကိုးလပိုင်း ကိုးရက်နေ့ပွဲတော်အတွက် ယဲ့ယွင် အလုပ်ရှုပ်ရတော့မည်ဖြစ်သည်။ ယခုနှစ် ပွဲတော်ကို မြက်ခင်းပြင်ပေါ်တွင် ကျင်းပရမည် ဖြစ်သော်လည်း နင်ချန်က တော်ဝင်မိသားစုကပင် အဓိက ဦးဆောင်ကျင်းပရန် ညွှန်ကြားထားသည်။ ၎င်းမှာ ခရီးစဉ်၏ နောက်ဆုံးပွဲဖြစ်သဖြင့် နှုတ်ဆက်ပွဲ အငွေ့အသက်လည်း ပါဝင်နေသည်။

ယဲ့ယွင်သည် တစ်ဦးတည်း စီမံရန် မလွယ်ကူသဖြင့် အခြားကိုယ်လုပ်တော်များကို ခေါ်ယူကာ အလုပ်များကို ခွဲဝေပေးလိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် ဤရက်ပိုင်းအတွင်း ကွေ့ဖေး၏တဲနန်းမှာ အင်မတန် စည်ကားနေခဲ့သည်။

ထိုနေ့တွင် စတုတ္ထမင်းသားသည် ယဲ့ယွင်ထံသို့ လာရောက်ကာ ညစာ အတူစားစဉ်၊ ချီဖေးဘက်တွင် ပြဿနာတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူမ၏လက်ထဲမှ လက်ဆောင်စာရင်းစာအုပ် တစ်အုပ် ပျောက်ဆုံးနေခြင်းပင်။ ပွဲတော်အတွက် ၎င်းမှာ အင်မတန် အရေးကြီးလှသည်။ အစေခံ မိန်းမစိုးလေးက ကွေ့ဖေးတဲနန်းမှ အပြန်တွင် တစ်စုံတစ်ခုနှင့် တိုက်မိကာ လက်ထဲမှ ပစ္စည်းများ လွတ်ကျခဲ့သဖြင့် ထိုနေရာတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ပုံရသည်ဟု လျှောက်တင်သည်။

ချီဖေးသည် စိတ်ပူသွားကာ အစေခံများကို ခေါ်ဆောင်၍ ယဲ့ယွင်၏ တဲနန်းသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။ လမ်းတွင် အရှိန်နှင့် သွားနေစဉ် - တစ်ဖက်မှ ဗန်းကို ကိုင်၍ လာနေသော ကျားစခ် အစေခံမလေး တစ်ဦးနှင့် တိုက်မိသွားသည်။

ဗန်းထဲတွင် စွပ်ပြုတ်နှင့် ဟင်းလျာအချို့ ပါဝင်ရာ - ချီဖေးနှင့် မတိုက်မိစေရန် ရှောင်လိုက်စဉ် ထိုအစေခံမလေးသည် စွပ်ပြုတ်ပူများဖြင့် ကိုယ်ကို အကုန် အပက်ခံလိုက်ရတော့သည်။ သူမသည် နာကျင်သော်လည်း ချက်ချင်းပင် ဒူးထောက်လိုက်သည် -

“ချီဖေးမယ်မယ် ခွင့်လွှတ်ပါ၊ ခွင့်လွှတ်ပါ။ ကျွန်တော်မျိုးမက ကွေ့ဖေးမယ်မယ်ဆီ စားသောက်ဖွယ်ရာတွေ သွားပို့ဖို့ အလျင်လိုနေတာကြောင့် မယ်မယ့်ကို စော်ကားမိသွားပါတယ်”

“ရပါတယ်... မင်းကလည်း မရည်ရွယ်ပါဘူး။ ငါလည်း အလျင်လိုပြီး အသွားမြန်သွားလို့ပါ” ချီဖေးက လက်ယမ်းပြသည် - “မင်း အပူလောင်သွားလားဟင်”

အစေခံမလေးက ခေါင်းယမ်းသည် - “မလောင်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်မျိုးမရဲ့ အဝတ်အစားတွေ စိုကုန်ပြီး ပုံစံမပျက်သွားရအောင် အဆောင်ပြန်ပြီး လဲရပါဦးမယ်။ အချိန်နှောင့်နှေးသွားရင်တော့... စီမံသူက ကျွန်တော်မျိုးမကို တမင် အပျင်းထူတယ်ဆိုပြီး အပြစ်ပေးပါလိမ့်မယ်...” ဟု ငိုသံလေးဖြင့် ဆိုရှာသည်။

ချီဖေးသည် သူမအား ကြည့်ပြီး သနားသွားကာ -

“ဒါဆိုရင် အဲဒီပစ္စည်းတွေကို ငါပဲ ကူပြီး သွားပို့ပေးလိုက်မယ်။ ငါလည်း အခု ကွေ့ဖေးဆီ သွားနေတာပဲလေ။ မင်း အဆောင်ပြန်ပြီး အဝတ်အစားလဲလိုက်ပါဦး”

***