အခန်း (၄၆၅-၄၆၆)

အခန်း ၄၆၅ ။ အတိုင်းအဆမရှိတော့ပြီ

ယဲ့ယွင်၏ မျက်နှာလေးမှာ အနည်းငယ် နီမြန်းသွားကာ၊ အကြည့်များကို အနေရခက်စွာ လွှဲဖယ်ရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

“တစ်ခါပဲ သွားသွန်မိတာကို... သတိထားမိသွားတာပဲလား။ နောက်တော့ တစ်ပန်းကန် ပြန်သောက်လိုက်ရတာပဲလေ”

“တစ်ခါဆိုရင်လည်း မရဘူး။ မင်းရဲ့ အစာအိမ်က ဒဏ်ရာရထားတာမို့ သေသေချာချာ ဂရုစိုက်ရမယ်။ အစပ်တွေ၊ ငါးပုစွန်တွေ၊ အသားကင်တွေနဲ့ ဟော့ပေါ့တွေ စားချင်တယ် မဟုတ်လား။ အစာအိမ် မကောင်းရင်တော့ ဒါတွေ ဘာမှစားလို့ ရမှာမဟုတ်ဘူး” ဟု နင်ချန်က လေသံတိုးတိုးဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် ဆေးပန်းကန်ကို မကာ အနည်းငယ် မြည်းကြည့်ရင်း အပူချိန်ကို စမ်းလိုက်သည်။ မပူတော့မှ သူမကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

“မြန်မြန်သောက်လိုက်။ တစ်ကျိုက်တည်း အကုန်သောက်ပြီးရင် မုန့်ချိုလေး စားလိုက်၊ ဒါဆို မခါးတော့ဘူး”

ယဲ့ယွင်သည် မသောက်ချင်သော်လည်း နှုတ်ခမ်းဆူကာ ဆေးပန်းကန်ကို ယူ၍ အကုန်သောက်ချလိုက်သည်။ သို့သော် နင်ချန် ကမ်းပေးလာသော မုန့်ချိုကိုမူ သူမက ခေါင်းလွှဲ၍ ရှောင်လိုက်ပြီး၊ အစားထိုးအနေဖြင့် နင်ချန်၏လည်ပင်းကို လက်ဖြင့် သိုင်းဖက်ကာ ခြေဖျားထောက်၍ သူ့အား နမ်းလိုက်တော့သည်။

ခါးသက်လှသော ဆေးနံ့များက သူတို့နှစ်ဦး၏ နှုတ်ခမ်းများကြားတွင် ပျံ့လွင့်သွားသည်။ နင်ချန်မှာ အငိုက်မိသွားသော်လည်း သတိဝင်လာချိန်တွင် ဆေးပန်းကန်ကို ဘေးသို့ ပစ်ချကာ သူမအား ပြန်လည် တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်ပြီး ထိုအနမ်းကို ပိုမို နက်ရှိုင်းစေခဲ့သည်။

ထိုအမျိုးသား၏ အနိုင်ယူမှုကို ယဲ့ယွင် မည်သို့ ခုခံနိုင်ပါမလဲ။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းလေးများ ရဲရဲနီကာ ဖူးယောင်သွားတော့မှသာ သူက လွှတ်ပေးခဲ့သည်။

သို့သော် သူမက ညှို့ဓာတ်ပါသော မျက်ဝန်းများဖြင့် မော့ကြည့်ကာ အသံအက်ရှရှလေးဖြင့် စနောက်လိုက်သေးသည်။

“အရှင်က မုန့်ချိုထက် ပိုချိုတာပဲ။ နောက်ခါ ဆေးသောက်ရင် အရှင်သာ အနားမှာရှိရင် ဒီမုန့်ချိုတွေ မလိုတော့ဘူးနော်”

နင်ချန်သည် မျက်ဝန်းများကို အသာမှေးလိုက်သည်။ သူ့ရင်ခွင်ထဲတွင် မြေခွေးမလေး တစ်ကောင်ကို ဖက်ထားရသကဲ့သို့ ရင်ထဲတွင် မီးဟုန်းဟုန်းတောက်ကာ ပူလောင်သွားရသည်။ ယဲ့ယွင်သည် သူ၏ စိတ်ကြိုက် အပြည့်အဝ ဖြစ်နေသည်ကို သူ ဝန်ခံလိုက်ရသည်။

နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ ဖိန်ဝမ်က စာကြည့်ဆောင်တွင် အလုပ်ကိစ္စအတွက် စောင့်နေသဖြင့် ထိုစိတ်ကို အသာအယာ ထိန်းချုပ်လိုက်ရခြင်းပင်။ သူသည် ယဲ့ယွင်၏ လက်ကလေးကို အသာအယာ ကိုက်လိုက်ရင်း -

“ညကျမှ ပြန်လာပြီး မင်းဆိုတဲ့ ဒီမြေခွေးမလေးကို ကျန်း ဆုံးမပေးမယ်”

ပြောပြီးသည်နှင့် သူသည် ဝတ်စုံကို ပြန်လည်ပြင်ဆင်ကာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။ ယဲ့ယွင်မှာတော့ ပြုံးလျက် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

…….

စာကြည့်ဆောင်အတွင်း ဖိန်ဝမ်သည် နာရီဝက်နီးပါး စောင့်နေခဲ့ရသည်။ အရှင်မင်းကြီးက မိဖုရားခေါင်ကြီးအား ဆေးတိုက်ရန်အတွက် အလုပ်ကို ပစ်ထားခဲ့သည်ဟူသော အချက်မှ သူ ရုန်းမထွက်နိုင်သေးပေ။ ထို့ကြောင့် နင်ချန် ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် သူ မှင်တက်နေဆဲဖြစ်၏။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် နေလည်စာမတိုင်မီ အလုပ်အားလုံးကို သူတို့ အပြီးသတ်နိုင်ခဲ့သည်။ နင်ချန်သည် ဖိန်ဝမ်အား နေလည်စာ အတူတူ သုံးဆောင်ရန် ခေါ်ယူလိုက်သည်။

၎င်းမှာ နင်ချန်၏ ကိုယ်ပိုင်အကြံအစည်လည်း ပါဝင်နေသည်။ ယဲ့ယွင်မှာ အဆိပ်ကြောင့် အစာအိမ် ထိခိုက်ထားသဖြင့် ဆီဦးဆီဖျဉ်းနှင့် အစာမကြေမည့် အရာများကို မစားရပေ။ ထို့ကြောင့် နင်ချန်မှာ သူမနှင့်အတူ နေ့စဉ် အပေါ့အပါးများကိုသာ စားနေရသဖြင့် အတော်လေး အသားစားချင်နေခြင်းပင်။ ယဲ့ယွင်၏ရှေ့တွင် စားရန်လည်း မဝံ့သဖြင့် ယခုကဲ့သို့ ဖိန်ဝမ်နှင့်အတူ တိတ်တဆိတ် အသားစားရန် ကြံစည်ခြင်းဖြစ်၏။

စားပြီးလျှင်လည်း အနံ့မထွက်စေရန် ပလုပ်ကျင်းကာ အဝတ်အစားပါ လဲရဦးမည်။ မဟုတ်လျှင် ထိုမိန်းမလှလေးက စိတ်ကောက်နေပေလိမ့်မည်။ ဧကရာဇ်တစ်ပါးအနေနှင့် အတော်လေး အောက်ကျို့နေရသည်ဟု ဆိုရမည်။ သို့သော် အခြားသူများ အမြင်တွင်မူ အရှင်မင်းကြီးသည် မိဖုရားခေါင်ကြီးကို ‘အတိုင်းအဆမရှိ’ အလိုလိုက်လွန်းနေသည်ဟုသာ ထင်ကြတော့သည်။

……

၁၁လပိုင်းလကုန်တွင် နန်းတင်ပွဲ ပြီးဆုံးသွားကာ စတုတ္ထမင်းသားသည် နန်ချီ၏ တရားဝင် အိမ်ရှေ့စံ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ စည်းကမ်းအရ အိမ်ရှေ့စံသည် နန်းတွင်း၌ မနေရတော့ဘဲ သီးသန့်အဆောင် သို့မဟုတ် အပြင်၌ စံအိမ်ဆောက်၍ နေရမည်ဖြစ်၏။ သို့သော် အစ်ကိုကြီး နှစ်ဦးမှာလည်း အိမ်ထောင်မပြုရသေးသဖြင့် စတုတ္ထလေး အပြင်ထွက်လျှင် သူတို့ပါ ထွက်ရပေလိမ့်မည်။

နောက်ဆုံးတွင် ယဲ့ယွင်က ဆုံးဖြတ်ချက် ချပေးလိုက်သည်။ ရှေ့နှစ် ဆောင်းဦးလယ်ပွဲတော် ပြီးလျှင် မင်းသားအားလုံး အပြင်ထွက် နေထိုင်ကြရန်ပင်။ နင်ချန်က သူ၏ နန်းမတက်မီက စံအိမ်ကို အိမ်ရှေ့စံ စံအိမ်အဖြစ် ပြုပြင်ပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ရာ - ယဲ့ယွင်က အလိုလိုက်လွန်းရာ ကျမည်ဟု ထင်သော်လည်း နင်ချန်က ဂရုမစိုက်ပေ။

ခြောက်ယောက်မြောက် မင်းသားလေးမှာမူ အစ်ကိုများ အပြင်ထွက် နေထိုင်မည်ကို ကြားသဖြင့် အကြီးအကျယ် စိတ်ကောက်ကာ ပစ္စည်းများ ထုပ်ပိုး၍ လိုက်သွားမည်ဟု ဆူပူနေတော့သည်။ ယဲ့ယွင်က စိတ်မရှည်သဖြင့် ထိုသားရဲငယ်နှင့် ခွေးလေး ညန်ကောင်းတို့ကို စတုတ္ထမင်းသားထံသာ ပို့ပြီး ဆုံးမခိုင်းလိုက်တော့သည်။

စတုတ္ထမင်းသမီးလေးမှာလည်း ပို၍ ဆိုးလှသည်။ သူမသည် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်၏အလုပ်များကို မသင်ဘဲ စစ်ရေးကွင်းထဲသို့သာ နေ့စဉ်သွားကာ ‘ဓားသိုင်း’ ကစားနေတော့သည်။ ယဲ့ယွင်မှာ သူမတို့ ငယ်စဉ်က ပစ္စည်းရွေးပွဲတုန်းက ရွေးချယ်မှုများကို သတိရကာ ခေါင်းခါရရုံသာ ရှိတော့သည်။

၁၂လပိုင်း၏ ပထမဆုံးနှင်း ကျလာချိန်တွင် နင်ချန်သည် ယဲ့ယွင်၏ကျန်းမာရေးအတွက် အားလုံးကို ပစ်ထားခဲ့ကာ နှစ်ဦးတည်း လင်ရှီးဥယျာဉ်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ နှစ်သစ်ကူးပွဲတော် စီစဉ်မှုများကိုမူ အခြား ကိုယ်လုပ်တော်များနှင့် မင်းသမီးများကိုသာ လွှဲအပ်ခဲ့သည်။

ဥယျာဉ်အတွင်း၌ အေးချမ်းလှသဖြင့် ယဲ့ယွင်မှာ အင်မတန် စိတ်အေးလက်အေး ဖြစ်နေရသည်။ သူမသည် နေလည်ခင်းအထိ အိပ်စက်ပြီးမှ နိုးလာခဲ့သည်။

“အရှင်... အစီရင်ခံစာတွေ သွားမကြည့်ဘူးလား” ဟု သူမက နင်ချန်၏ရင်ခွင်ထဲ တိုးဝင်ရင်း မေးလိုက်သည်။

နင်ချန်က သူမအား ဖက်ထားလျက် - “အိမ်ရှေ့စံလည်း အလုပ်သင်ရမှာပေါ့။ အမတ်ကြီးတွေ ရှိနေတာပဲ... ဘာမှမမှားနိုင်ပါဘူး” ဟု ဆိုကာ သားဖြစ်သူကို အလုပ်ပုံပေးထားလိုက်သည်။

“နင်ချန်...”

“အင်း?”

“ကျွန်မ ဟော့ပေါ့ စားချင်တယ်”

“မရဘူး... မင်းရဲ့ အစာအိမ်က လက်မခံနိုင်ဘူး”

“စွပ်ပြုတ်အကြည်လေးနဲ့လေ။ ငါးသားနုနုလေးတွေနဲ့ မှိုလေးတွေပဲ စားမှာပါ။ တစ်နပ်တည်းပါပဲ... နော်”

ယဲ့ယွင်က ချွဲနွဲ့ကာ တောင်းဆိုနေသဖြင့် နင်ချန်မှာ မည်သို့မျှ မငြင်းနိုင်တော့ဘဲ တစ်နပ်တည်းသာဟု ကတိတောင်းကာ ခွင့်ပြုလိုက်ရသည်။ နေလည်စာတွင် သူမ စိတ်ကြိုက် ဟော့ပေါ့ကို စားရသဖြင့် ယဲ့ယွင် အင်မတန် ပျော်နေရှာသည်။ သူမသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထိန်းချုပ်ကာ ၇ ပုံခန့် ဗိုက်ပြည့်သည်နှင့် ရပ်လိုက်သည်။

စားပြီးနောက် လမ်းလျှောက်ရန် ထွက်လာစဉ် - အဝေးမှ အစေခံမလေးတစ်ဦးသည် ရွှေငါးကန် ဘေးတွင် သစ်ကိုင်းတစ်ချောင်းဖြင့် တစ်ခုခုကို ဆယ်ယူနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့ အနားရောက်ခါနီးတွင် ထိုအစေခံမလေးသည် ရေကန်ထဲသို့ ‘ဗွမ်း’ ခနဲ ခုန်ချသွားလေသည်။

***

အလှလေးကဧကရာဇ်ရဲ့ကိုယ်လုပ်တော်တဲ့ (IC)

IC 466

အခန်း ၄၆၆ ။ ကံကောင်းစေတဲ့ အရုပ်မလေး

ရွှေငါးကန်၏ရေမှာ အစေခံမလေး၏ ပခုံးအထိသာ မြုပ်သော်လည်း၊ သူမ တစ်ကိုယ်လုံး ရွှဲရွှဲစိုသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ခုန်းချင်း နှင့် မိန်းမစိုးငယ်အချို့က သူမအား ဆွဲတင်လိုက်ချိန်တွင် သူမ၏လက်ထဲ၌ ပိုက်ဆံအိတ်လေးတစ်ခုကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်ကို တွေ့ရသည်။

ယဲ့ယွင် နှင့် နင်ချန်တို့ အနားသို့ တိုးသွားချိန်တွင် ထိုအစေခံမလေးမှာ ချမ်းလွန်းသဖြင့် တဆတ်ဆတ်တုန်ရင်း ဦးတိုက်တော့သည်။

“ကျွန်တော်မျိုးမ... အရှင်မင်းကြီးနဲ့ မိဖုရားခေါင်ကြီးကို စော်ကားမိတာ ခွင့်လွှတ်ပါ။ အရမ်းကိုမှအရေးကြီးတဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခု ရေထဲကျသွားလို့ ဆယ်ယူရတာပါ။ မင်းကြီးတို့ရှေ့မှာ အမူအရာ မလျော်ကန်မိတာကို အပြစ်ပေးပါဦး”

ချမ်းလွန်းသဖြင့် သူမ၏အသံများမှာ တုန်ရီနေရှာသည်။

“ဘယ်လို အရေးကြီးတဲ့ အရာမို့လို့ ဒီလောက် အေးစက်နေတဲ့ ဆောင်းတွင်းကြီးမှာ ကန်ထဲ ခုန်ချရတာလဲ” ဟု ဟွေယွဲ့က မေးလိုက်သည်။ သူမသည် အမြဲတမ်း သတိကြီးသူဖြစ်ရာ တစ်စုံတစ်ယောက်က နင်ချန်ကို ညှို့ယူရန် ကြံစည်နေခြင်းလားဟု သံသယဝင်မိသည်။

သို့သော် ထိုအစေခံမလေးက သူမ၏ လက်ဖဝါးကို ဖြန့်ပြကာ ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ဆိုသည် -

“ဒါ... ဒါက မိဖုရားခေါင်ကြီး ဆုချထားတဲ့ ငွေစေ့လေးတွေပါ။ ကျွန်တော်မျိုးမ ချော်လဲတုန်းက လက်မှာ ရွှံ့တွေပေသွားလို့ ကန်ဘေးမှာ ဆေးကြောနေရင်း... အင်္ကျီလက်ထဲကနေ ပိုက်ဆံအိတ်လေးက ကန်ထဲ ကျသွားလို့ပါ”

ခုန်းချင်းက အနားသို့ တိုးကြည့်ပြီး ယဲ့ယွင်အား ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ ပိုက်ဆံအိတ်လေးမှာ အမှန်တကယ်ပင် ယဲ့ယွင် အောက်ခြေလူတန်းစားများကို ဆုချလေ့ရှိသည့် ပစ္စည်းဖြစ်၏။ ငွေအနည်းငယ်အတွက် အသက်စွန့်ပြီး ရေထဲဆင်းသည်မှာ ငွေမက်ခြင်းကြောင့်လား။

အစေခံမလေးမှာ ပို၍ ထိတ်လန့်သွားကာ အလျင်အမြန်ပင် ရှင်းပြရှာသည် -

“မိဖုရားခေါင်ကြီးနဲ့ အရှင်မင်းကြီးတို့ဟာ အင်မတန် သံယောဇဉ်ကြီးမားပြီး ချစ်ခင်ကြပါတယ်။ မိဖုရားခေါင်ကြီးက သားတော်နှစ်ပါးနဲ့ သမီးတော်တစ်ပါးကိုလည်း မွေးဖွားထားသူဆိုတော့... ကျွန်တော်မျိုးမတို့ အစေခံတွေ အမြင်မှာတော့ မိဖုရားခေါင်ကြီးဟာ ကမ္ဘာပေါ်မှာ ကံအကောင်းဆုံးသူပါပဲ။ အားလုံးက ပြောကြတယ်... မိဖုရားခေါင်ကြီးဆီက ပစ္စည်းတစ်ခုခု ရရင်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ မိဖုရားခေါင်ကြီးရဲ့ အရှိန်အဝါကို ရရင်ပဲဖြစ်ဖြစ် နောင်ကျရင် ဘဝက ကောင်းမွန်လာလိမ့်မယ်တဲ့”

“ကျွန်တော်မျိုးမက... နောက်နှစ်ဆိုရင် နန်းတော်က ထွက်ခွင့်ရပါပြီ။ အပြင်မှာလည်း လက်ထပ်ဖို့ သတ်မှတ်ထားပြီးသားပါ။ မိဖုရားခေါင်ကြီးရဲ့ ဆုလာဘ်ကို မရမက ရအောင် တောင်းခံထားတာဖြစ်သလို၊ ဒါကို အဆောင်အယောင်အဖြစ် လက်ထပ်တဲ့အခါ ယူသွားချင်လို့ပါ။ ဒါကြောင့် ပျောက်သွားမှာကို နှမြောလွန်းလို့ပါ”

ဤအဖြေမှာ အားလုံးအတွက် မထင်မှတ်ထားသော အရာပင်။ ယဲ့ယွင်နှင့် နင်ချန်တို့ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြသည်။

“ကျွန်မက အခုတော့ ‘ကံကောင်းစေတဲ့ အရုပ်မလေး’ ဖြစ်သွားပြီပေါ့လေ?”

ယဲ့ယွင်၏ အဓိပ္ပာယ်မရှိသော ထိုစကားကြောင့် နင်ချန်မှာ ‘ဖူး’ ခနဲ ရယ်မောမိတော့သည်။ သူသည် သူမ၏ နှာခေါင်းလေးကို အသာဆိတ်လိုက်ရင်း -

“မင်းက အစကတည်းက ကံကောင်းသူပဲလေ။ တစ်လောကလုံးက မြင်နေကြတာပဲ... ဒီမှာ ကြည့်လေ” ဟု ဆိုကာ အစေခံမလေးကို ညွှန်ပြသည်။

ယဲ့ယွင် ရင်ထဲ၌ ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ နေရင်းထိုင်ရင်းနှင့် သူမမှာ ‘နတ်ရုပ်’ လိုမျိုး ကိုးကွယ်ခံနေရပြီလား။

“ကျွန်တော်မျိုးမ လျှောက်မပြောရဲပါဘူး။ မိဖုရားခေါင်ကြီး မယုံရင် တစ်ခြားလူတွေကို မေးကြည့်နိုင်ပါတယ်၊ အားလုံးက ဒီလိုပဲ ပြောကြတာပါ” ဟု အစေခံမလေးက ထပ်မံ ဦးတိုက်သည်။

သူမ အင်မတန် ချမ်းနေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် ယဲ့ယွင်က ခုန်းချင်းအား သူမ၏အပေါ်အင်္ကျီကို ချွတ်ပေးလိုက်ရန် မှာကြားသည်။ နင်ချန်ကလည်း ပြုံးလျက် -

“မင်းမှာ လက်တွဲဖော်ရှိနေပြီဆိုတော့... ကျန်းကပဲ မင်္ဂလာလက်ဆောင် ပေးလိုက်ပါ့မယ်။ မင်းကို ငွေ စ ၂၀ ဆုချမယ်၊ ဒီရက်ပိုင်းအတွင်းပဲ အထုပ်ပြင်ပြီး နန်းတော်က ထွက်တော့။ အိမ်မှာ အေးအေးဆေးဆေး နှစ်သစ်ကူးပြီးတာနဲ့ နွေဦးကျရင် မင်္ဂလာဆောင်လိုက်တော့” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ခုနက ‘သံယောဇဉ်ကြီးမားခြင်း’၊ ‘ချစ်ခင်ကြခြင်း’ ဟူသော စကားလုံးများက နင်ချန်၏ နားထဲတွင် အင်မတန် သာယာနေခဲ့ပုံရသည်။ အစေခံမလေးမှာ ဝမ်းသာလွန်းသဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် ဦးညွှတ်ကျေးဇူးတင်ကာ ဆုတောင်းစကားများစွာ ပြောပြီးမှ ထွက်သွားတော့သည်။

ထိုအဖြစ်အပျက်လေးကြောင့် နင်ချန်မှာ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ပြုံးပျော်နေခဲ့သည်။ မေဥယျာဉ်သို့ ရောက်ချိန်တွင် ယဲ့ယွင်က မအောင့်နိုင်ဘဲ ပြောတော့သည် -

“အရှင်... မရယ်ပါနဲ့တော့၊ ရှက်စရာကြီး။ အစေခံတွေက ကျွန်မကို ‘ကံကောင်းစေတဲ့ အရုပ်မလေး’ လို ကြည့်နေကြတာ တကယ့်ကို ထူးဆန်းလိုက်တာ”

ယဲ့ယွင်၏စိတ်ထဲတွင် သတို့သမီးလောင်းများက သူမကို အမွှေးတိုင်ထွန်း ကိုးကွယ်နေသည့် ပုံရိပ်များ ပေါ်လာသဖြင့် တကယ့်ကို ထူးဆန်းနေခြင်းပင်။

“ကျန်းက ဒါကို ရယ်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ တစ်ကမ္ဘာလုံးက ကျန်းနဲ့ ချင်းချင်းတို့ရဲ့ ချစ်ခြင်းက ပျားရည်လို ချိုမြိန်နေမှန်း သိနေကြတာကို ပျော်လို့ပါ” ဟု နင်ချန်က သူမ၏နားနားသို့ ကပ်၍ တိုးတိုးလေး ဆိုလိုက်သည်။

ယဲ့ယွင် ပါးပြင်လေးများ နီမြန်းသွားကာ နင်ချန်၏ခါးကို လက်ဖြင့် တစ်ချက် ဆိတ်လိုက်သည်။ ဆောင်းတွင်းဝတ်စုံက ထူသဖြင့် နင်ချန် မနာသော်လည်း - သူက နာဟန်ဆောင်ကာ သူမ၏ လက်ကလေးကို ဆွဲယူပြီး ‘ပွတ်ပေး’ ခိုင်းနေတော့သည်။ ဤအမျိုးသားမှာ အရှက်အကြောက် မရှိ ပိုဆိုးလာသည်ကို ယဲ့ယွင် ဘာမှမတတ်နိုင်တော့ပေ။

အဆောင်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ စားပွဲပေါ်၌ စာအုပ်ငယ်လေးများ ရောက်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။

“ဒါတွေက ဘာလဲဟင်”

ယဲ့ယွင် ယူကြည့်လိုက်ရာ မြို့တော်ရှိ အထက်တန်းလွှာ မိသားစုများမှ လူငယ်ပညာရှိလေးများ၏ အချက်အလက်များ ဖြစ်နေသည်။ နင်ချန်က လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံသောက်ရင်း -

“မင်းသမီးကြီး ကျားယွီလည်း အရွယ်ရောက်ပြီဆိုတော့... ကျန်းတို့တွေ လက်ထပ်ဖက် ရွေးပေးသင့်ပြီလေ။ ဒါကြောင့် ထိန်းမြားခြင်းဌာနကို စာရင်းလုပ်ခိုင်းလိုက်တာ။ ကျန်း အရင်ကြည့်ပြီးရင် ရုန်ရှန်ဖေးကို ပြလိုက်မယ်”

“လာ... မင်းလည်း အတူကြည့်ရအောင်” သူက ယဲ့ယွင်ကို အနားသို့ ဆွဲခေါ်ကာ ထိုင်စေသည်။ ယခုအခါ သူမသည် မိဖုရားခေါင်ကြီးဖြစ်သလို မင်းသမီးကြီး၏ မယ်တော် (တရားဝင်) လည်း ဖြစ်သဖြင့် ကြည့်ပိုင်ခွင့်ရှိသည်။

နှစ်ဦးသား အတူကြည့်ပြီးနောက် နင်ချန်က မေးသည် - “မင်း ဘယ်သူတွေကို သဘောကျလဲ”

ယဲ့ယွင်က တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ သုံးအုပ်ကို ရွေးထုတ်လိုက်သည် -

“ရွှီမိသားစု၊ ကျိုးမိသားစုနဲ့ ချီမိသားစုပါ။ ဒီလူငယ်လေးတွေက အသက်ချင်းလည်း တူသလို ပညာရော ရုပ်ရည်ပါ ထူးချွန်ကြတယ်”

“ရွှီချင်းလင်ကတော့ ကျင့်အာရဲ့ စာသင်ဖော်ဆိုတော့ တို့ သိပြီးသားပဲ။ ချီမိသားစုက လူငယ်လေးကတော့ ချီဖေးရဲ့ တူလေးပဲလေ၊ သူတို့အိမ်က ပညာရေးကို ယုံကြည်ရပါတယ်။ ကျိုးမိသားစုကတော့ ချန်းချဲ့သိပ်မသိပေမဲ့... လူဦးရေ နည်းတော့ မင်းသမီးလေး အဲဒီကို ရောက်ရင် စိတ်အေးလက်အေး နေရမှာပါ”

ယဲ့ယွင် ရွေးလိုက်သူများမှာ နင်ချန် စဉ်းစားထားသည်နှင့် ထပ်တူပင် ဖြစ်၏။ သို့သော် နင်ချန်က စနောက်လိုက်သေးသည် -

“ယွမ့်အာ (စတုတ္ထမင်းသမီး) လေးက ရွှီမိသားစုက ကောင်လေးကို သိပ်ကြိုက်တာလေ။ မင်းက အစ်မတော်အတွက် ပေးစားဖို့ ရွေးလိုက်တာဆိုတော့... သမီးလေးက မင်းကို စိတ်ကောက်နေဦးမယ်”

ယဲ့ယွင်က မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည် -

“သူမက ရုပ်ချောတာကိုပဲ ကြိုက်တာပါ။ နောင်ကျရင် ရွှီချင်းလင်ထက် ချောတဲ့သူ တွေ့ရင် စိတ်ပြောင်းသွားမှာပဲ”

နင်ချန်က သက်ပြင်းချကာ - “ဒီ ‘အလှအပ မက်တဲ့စရိုက်’ က ဘယ်သူ့ဆီက ပါလာတာလဲ မသိဘူး”

စကားအဆုံးတွင် ယဲ့ယွင်က သူမ၏လက်ချောင်းလေးဖြင့် နင်ချန်၏မေးစေ့ကို အသာပင့်လိုက်သည်။ သူမသည် နင်ချန်၏နားနားသို့ ကပ်ကာ တိုးတိုးလေး ဆိုလိုက်သည် -

“အလှအပ မက်တာကတော့... ကျွန်မဆီက ပါတာပေါ့။ ကျွန်မက အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ရုပ်ရည်ကို စွဲလမ်းနေတာမို့... ဒီတစ်သက်တော့ ခွဲနိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး”

“ချင်းချင်းမှာ ဒီလိုစိတ်ရှိတာ... ကျန်းနဲ့ တကယ်ပဲ စိတ်ချင်း ဆုံတာပဲ” နင်ချန်က ပြုံးလျက် သူမအား ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်လေသည်။

သို့သော် ထိုနေ့ နေ့လည်ခင်းမှာပင် နန်းတော်အပြင်ဘက်၌ မင်းသမီးကြီးသည် ကျိုးမိသားစု၏ သားကြီးနှင့် မမျှော်လင့်ဘဲ ဆုံတွေ့ခဲ့ရသည်။

ကျားဟယ်မင်းသမီး (နင်ချန်၏ ညီမ) ၏ စံအိမ်တွင် မေပန်းမျိုးသစ်များ ပွင့်သောကြောင့် မြို့တော်မှ လူငယ်လူရွယ်များကို ဖိတ်ကြားခဲ့ရာ မင်းသား၊ မင်းသမီးများလည်း ပါဝင်ခဲ့သည်။

ပွဲတော်အတွင်း မင်းသမီးကြီးသည် အဝတ်လဲရန် ထွက်လာစဉ် - နားကပ်တစ်ဖက် ပျောက်ဆုံးနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ အကယ်၍ မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်ရှိသူ တစ်ဦးဦးက ကောက်ရသွားလျှင် သူမ၏သိက္ခာကို ထိခိုက်နိုင်သဖြင့် အစေခံများနှင့်အတူ အပြေးအလွှား ပြန်ရှာတော့သည်။

စံအိမ်မှာ ကျယ်ဝန်းလှသဖြင့် အတော်ကြာအောင် ရှာမတွေ့ဖြစ်နေစဉ် - ကျောက်ဆောင်ငယ်လေး တစ်ခုအောက်တွင် ရပ်နေသော လူငယ်တစ်ဦးက လှမ်းမေးလိုက်သည် -

“မိန်းကလေး... တစ်ခုခု ပျောက်လို့လားဟင်”

မင်းသမီးကြီး လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ - အပြာနုရောင် အပေါ်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော ခန့်ညားတည်ငြိမ်သည့် လူငယ်တစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမက ဂါရဝပြုကာ -

“ကျွန်မ နားကပ် တစ်ဖက် ပျောက်သွားလို့ ရှာနေတာပါ”

ထိုလူငယ်က မလှမ်းမကမ်းကို ညွှန်ပြကာ -

“ဟိုရှေ့ကို နည်းနည်း ထပ်သွားလိုက်ပါဦး။ ကျောက်စရစ်လမ်းဘေးမှာ တစ်ခုရှိနေတာ မြင်ခဲ့တယ်၊ အဲဒါ မင်းရဲ့ နားကပ် ဖြစ်မှာပါ”

***