extra

အလှလေးကဧကရာဇ်ရဲ့ကိုယ်လုပ်တော်တဲ့ (IC)

IC 469

အခန်း ၄၆၉ ။ အချပ်ပို - ကျားယွီ

နင်ချန်၏ ပထမဆုံးသော ရင်သွေးဖြစ်သဖြင့်၊ မိန်းကလေးဖြစ်သော်လည်း မင်းသမီးကြီး ကျားယွီသည် ဘယ်သောအခါမှ အနှိမ်မခံခဲ့ရပေ။ တစ်နည်းအားဖြင့်ဆိုရလျှင် သူမ၏ မယ်တော်ဖြစ်သူ ယန်ရှီ (ရုန်ရှန်ဖေး) မှာ မျက်နှာသာ အပေးမခံရသော်လည်း၊ သူမမှာတော့ နင်ချန်၏ရင်ထဲ၌ အမြဲရှိနေသော သမီးတော် ဖြစ်၏။

ထူးခြားသည်မှာ - ယန်ရှီကိုယ်တိုင်က အတွေးအခေါ် အားနည်းသော်လည်း၊ သူမသည် မြို့တော်ရှိ အထက်တန်းလွှာမိသားစုမှ လာသူပီပီ သမီးဖြစ်သူအား အင်မတန် တည်ငြိမ်ပြီး ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့အောင် ဆုံးမနိုင်ခဲ့သည်။ မင်းသမီးကြီး၏ ထက်မြက်မှုမှာမူ ယန်ရှီ၏လက်ရာမဟုတ်ဘဲ၊ နင်ချန်က သမီးတော်အတွက် သီးသန့် ငှားရမ်းပေးခဲ့သော အမျိုးသမီး ပညာရှိ ဆရာမကြီးကြောင့်ပင် ဖြစ်၏။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ၊ အရွယ်ရောက်ချိန်သို့ ရောက်သောအခါ မင်းသမီးကြီးသည် ထိုခေတ်ကာလ၏ အထူးချွန်ဆုံး အမျိုးသမီးလေးတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူမသည် တော်ဝင်မျိုးနွယ်မှ ဆင်းသက်လာသူပီပီ ရုပ်ရည်ရော ပညာပါ ပြည့်စုံလှသလို၊ စရိုက်မှာလည်း နူးညံ့ပြီး ဖော်ရွေလှသည်။ မာနကြီးခြင်းမျိုး လုံးဝမရှိဘဲ လူမှုရေး သိတတ်ကာ အခြေအနေအရ အတိုးအဆုတ်ကိုလည်း နားလည်သူဖြစ်၏။

ထို့ကြောင့် မင်းသမီးကြီးအတွက် ‘သမက်တော်’ ရွေးချယ်ချိန်တွင် - နင်ချန်က မြို့တော်ရှိ အထက်တန်းလွှာ မိသားစုများမှ အထူးချွန်ဆုံး လူငယ်များကို ဖိတ်ခေါ်ကာ တစ်ဦးချင်းစီ စစ်ဆေးခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ချီမိသားစု၊ ရွှီမိသားစုနှင့် ကျိုးမိသားစုမှ လူငယ် သုံးဦးကို ရွေးချယ်လိုက်ပြီး၊ မင်းသမီးကြီး စိတ်ကြိုက်ရွေးချယ်နိုင်ရန် စာရင်းစာအုပ်များကို ပို့ပေးခိုင်းလိုက်သည်။

ရုန်ရှန်ဖေးသည် သမီးဖြစ်သူကို ခေါ်ကာ စာရင်းကို ကမ်းပေးလိုက်သည် -

“ဒါက မင်းရဲ့ ခမည်းတော်နဲ့ မိဖုရားခေါင်ကြီးတို့ ရွေးထားတဲ့ လူငယ်တွေပဲ။ မင်း ဘယ်သူ့ကို သဘောကျလဲ ကြည့်လိုက်ဦး၊ အားလုံးကတော့ လူချောလူတော်လေးတွေ ချည်းပါပဲ”

အမှန်တကယ်တော့ မိဖုရားခေါင်ကြီး (ယဲ့ယွင်) နှင့် အတူတူ ရွေးချယ်သည်ဟု ကြားစဉ်က ရုန်ရှန်ဖေးမှာ စိုးရိမ်ခဲ့သေးသည်။ မိဖုရားခေါင်က သူမ၏သမီးအတွက် မကောင်းသောသူကို ရွေးပေးမလားဟု တွေးမိခဲ့သော်လည်း၊ အမှန်တကယ် မြင်လိုက်ရချိန်တွင် အားလုံးမှာ အဆင့်အတန်း မြင့်မားသူများ ဖြစ်နေသဖြင့် အံ့သြသွားရသည်။ သို့သော် ထိုစကားကို သမီးဖြစ်သူအား သူမ မပြောဝံ့ပေ။ ယခုအခါ မင်းသမီးကြီးနှင့် အတူနေရသည်မှာ ရုန်ရှန်ဖေးအတွက် မိမိကိုယ်ကိုယ် သမီးဖြစ်ပြီး၊ မင်းသမီးကြီးကသာ မိခင်ဖြစ်နေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသောကြောင့်ပင်။

မင်းသမီးကြီးမှာတော့ ခေါင်းငုံ့ကာ ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် စာရင်းကို လှန်ကြည့်နေသည်။ နောက်ဆုံးစာအုပ်သို့ ရောက်ချိန်တွင် ရင်းနှီးနေသော အမည်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည် - ကျိုးကျင်ယောင်။ စာအုပ်နောက်ကျောမှ ပန်းချီပုံလေးကို ကြည့်လိုက်ရာ - ၎င်းမှာ လွန်ခဲ့သောရက်က ကျားဟယ်မင်းသမီး၏ စံအိမ်တွင် ဆုံခဲ့သော ထိုလူငယ်လေးပင်ဖြစ်၏။

သမီးဖြစ်သူ ရပ်သွားသည်ကို မြင်သဖြင့် ရုန်ရှန်ဖေးက ဘေးမှ ကပ်ကြည့်သည် -

“ဒီတစ်ယောက်ကို သဘောကျလို့လား။ မင်းနဲ့ စရိုက်ချင်း တူမှာပဲ။ ကြားတာတော့ ဒီရှောင်ကျိုးက အေးအေးဆေးဆေး နေတတ်ပြီး စာပေလေ့လာတာပဲ ဝါသနာပါသတဲ့။ သူက တစ်ဦးတည်းသောသား၊ အစ်မနှစ်ယောက်ကလည်း အိမ်ထောင်ကျကုန်ပြီ။ သူ့အမေက လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်တွေက ဆုံးသွားပြီဆိုတော့... အခု အိမ်မှာ သူနဲ့ သူ့အဖေပဲ ရှိတာ။ မင်း အဲဒီကို ရောက်ရင် အိမ်ထောင်မှုကို မင်းပဲ စီမံရမှာဆိုတော့ အရမ်းကောင်းတာပေါ့”

“အမေ!” မင်းသမီးကြီးက ရှက်လွန်းသဖြင့် စာအုပ်ကို အမြန်ပိတ်လိုက်သည် - “သမီးတော်က ခဏကြည့်ရုံတင်ပါ၊ မယ်တော်က ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ။ အိမ်ထောင်မှု စီမံတာတွေ ဘာတွေနဲ့... သမီးတော်က ခုထိ အိမ်ထောင်မပြုရသေးဘူးလေ!”

သမီးဖြစ်သူ၏ ထိုပုံစံကို ကြည့်ရုံနှင့် ရုန်ရှန်ဖေး ဘာကို နားမလည်ဘဲ ရှိပါမလဲ။ သေချာပေါက် သဘောကျနေခြင်းပင်။ သူမက တမင် စနောက်လိုက်သည် -

“ဪ... မကြိုက်ဘူးပေါ့။ ဒါဆို ရွှီမိသားစုက ကောင်လေးကော ဘယ်လိုလဲ။ ရုပ်ချောတာတင်မကဘူး၊ သူ့အဖေက အရှင်မင်းကြီးရဲ့ အမာခံ အမတ်ကြီးလေ။ သူကလည်း အိမ်ရှေ့စံရဲ့ စာသင်ဖော်ဆိုတော့ နောင်ကျရင် အနာဂတ်က တောက်ပြောင်မှာ သေချာတယ်”

မင်းသမီးကြီးက ခေါင်းငုံ့ကာ သူမ၏ လက်ကိုင်ပဝါကို ဆွဲရမ်းနေမိသည် -

“သမက်တော်က အနာဂတ် တောက်ပြောင်နေဖို့ ဘာလိုလို့လဲ။ သမီးတော်က လူရွေးတာပဲ၊ ပထမဆုရမယ့် ပညာရှိကို ရွေးနေတာမှ မဟုတ်တာ။ ဒါတင်မကဘူး သမီးတော်က မင်းသမီးပဲဟာ၊ ဘာစည်းစိမ်တွေ မရှိလို့လဲ။ သမက်တော်က သမီးတော်အတွက် ရှာကျွေးစရာ မလိုပါဘူး”

“ဪ... ဟုတ်သားပဲ။ ဒါဆိုရင်တော့ ချီမိသားစုက ကောင်လေးကိုပဲ သတ်မှတ်လိုက်ရအောင်။ ရှန်းလော့... မင်း သွားပြီး အရှင်မင်းကြီးကို လျှောက်တင်လိုက်တော့၊ သုံးယောက်ထဲမှာ နှစ်ယောက်ကို မကြိုက်လို့... ချီမိသားစုက ကောင်လေးကိုပဲ ရွေးလိုက်ပြီလို့” ဟု ရုန်ရှန်ဖေးက တမင် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

အစေခံမလေး ရှန်းလော့ကလည်း ရိပ်မိသဖြင့် - “ဟုတ်ကဲ့ပါ... ကျွန်တော်မျိုးမ အခုပဲ သွားလျှောက်လိုက်ပါ့မယ်!” ဟု ဆိုကာ ထွက်ရန် ပြင်သည်။

ထိုအခါမှ မင်းသမီးကြီး အသည်းအသန် ဖြစ်သွားကာ ရုန်ရှန်ဖေး၏အင်္ကျီလက်ကို လှမ်းဆွဲတော့သည် -

“မေမေ! သမီးတော် ဘာမှ မပြောရသေးဘူးလေ။ ဘာလို့... ဘာလို့ ချီမိသားစုကို ရွေးလိုက်ရတာလဲဟင်!”

ရုန်ရှန်ဖေးက ရယ်မောကာ သမီးဖြစ်သူ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည် -

“ကဲ... ဒါဆို အမှန်အတိုင်း ပြောစမ်း၊ ဘယ်သူ့ကို လိုချင်တာလဲ”

မင်းသမီးကြီး၏ ပါးပြင်လေးများမှာ မေပန်းများကဲ့သို့ နီမြန်းနေကာ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ရင်း တိုးတိုးလေး ဆိုလိုက်သည် -

“ကျိုးမိသားစုက... ကျိုးကျင်ယောင်ပါ”

“မင်း ဒီလို စိတ်ရှိမယ်ဆိုတာ မေမေ သိသားပဲ” ရုန်ရှန်ဖေးက ပြုံးလျက် သမီးဖြစ်သူ၏နဖူးကို အသာပုတ်ကာ လူလွှတ်၍ အကြောင်းကြားခိုင်းလိုက်လေတော့သည်။

မကြာမီ နင်ချန် သတင်းရရှိခဲ့သည်။ သို့သော် မင်းသမီးကို လက်ထပ်ပေးခြင်းမှာ စာရွက်ပေါ်တွင် လက်မှတ်ထိုးရုံနှင့် မပြီးပေ။ သမီးကြီးကို ပေးစားရမည်ဖြစ်ရာ ဖခင်တစ်ဦးအနေနှင့် ထိုလူငယ်ကို လူကိုယ်တိုင် တွေ့ဆုံ စစ်ဆေးလိုခြင်းဖြစ်၏။

…..

ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် အမတ်ကြီးကျိုးသည် သားဖြစ်သူကို ခေါ်ဆောင်၍ နန်းတော်သို့ဝင်ရန် အမိန့်ရရှိခဲ့သည်။ အမတ်ကြီးကျိုးသည် အတွေ့အကြုံရှိသူပီပီ ဧကရာဇ်၏ဆိုလိုရင်းကို ရိပ်မိသဖြင့် - နန်းတော်သို့ မဝင်မီ သားဖြစ်သူအား သေသေချာချာ မှာကြားရသည်မှာ - “မင်းရဲ့ အဲဒီ သစ်တုံးကြီးလို အေးစက်စက်စရိုက်ကို အရှင်မင်းကြီးရှေ့မှာ မထုတ်ပြနဲ့ဦးနော်၊ နည်းနည်းလောက် ပါးပါးနပ်နပ် နေစမ်းပါ” ဟူ၍ပင်။

ကျိုးကျင်ယောင်ကတော့ စိတ်ထဲတွင် အေးဆေးပင်။ ဧကရာဇ်က သူ့အား သမက်တော်အဖြစ် လျာထားမှန်း သူ သိသော်လည်း၊ သမက်တော်ဖြစ်ရခြင်းမှာ သူ့အတွက် ဆွဲဆောင်မှု မရှိလှပေ။ သို့သော် မိဘအမိန့်ကို နားထောင်ရမည်ဖြစ်သဖြင့် လိုက်ပါလာခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။

နန်းတော်ရောက်သည့်အခါ ထူးဆန်းသည်မှာ - နင်ချန်က သူ့အား ချက်ချင်း မတွေ့ဘဲ၊ အမတ်ကြီးကျိုးကိုသာ စာကြည့်ဆောင်သို့ ခေါ်ယူကာ စကားပြောပြီး၊ သူ့ကိုတော့ မိန်းမစိုး တစ်ဦးနှင့်အတူ နန်းတွင်းဥယျာဉ်ထဲတွင် လမ်းလျှောက် လည်ပတ်ခိုင်းလိုက်ခြင်းပင်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်၊ ယဲ့ယွင်သည် စတုတ္ထမင်းသမီးလေး (ယွမ့်အာ) အား တမင် စေခိုင်းကာ၊ မင်းသမီးကြီးကိုလည်း ဥယျာဉ်ထဲသို့ ခေါ်ထုတ်လာခဲ့သည်။ ဤသို့ဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးမှာ ‘တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်’ ဆုံတွေ့သွားကြလေတော့သည်။

မင်းသမီးကြီးသည် သူမရှေ့မှ လူငယ်ကို မှတ်မိသဖြင့် ပါးပြင်လေးများ နီမြန်းသွားကာ အနည်းငယ် အလှမ်းကွာသော နေရာမှ ဦးညွှတ်လိုက်သည် -

“သခင်လေးကျိုး... နန်းတော်ထဲမှာ ဆုံရတာ တကယ်ပဲ တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ”

“မိန်းကလေး ဘေးကင်းပါစေ” ကျိုးကျင်ယောင်က လက်နှစ်ဖက်ဆုပ်ကာ နှုတ်ဆက်သည် - “ကျွန်တော်က ဖခင်နောက်ကို လိုက်လာတာပါ။ မိန်းကလေးကကော...”

သူသည် မိန်းကလေး၏ ဆံပင်အပြင်အဆင်ကို ကြည့်ကာ၊ သူမမှာ ကိုယ်လုပ်တော် တစ်ဦးဦး၏ ဆွေမျိုး သို့မဟုတ် တော်ဝင်မျိုးနွယ်မှ မင်းသမီးတစ်ပါး ဖြစ်မည်ဟု ယူဆလိုက်သည်။ မိမိ နန်းတော်သို့ လာရသည့် အကြောင်းရင်းကို သတိရကာ၊ ကျိုးကျင်ယောင်သည် အထင်လွဲမှု မရှိစေရန် နောက်သို့ နှစ်လှမ်းခန့် ဆုတ်လိုက်သည်။ ကြည့်ရသည်မှာ သူသည် တကယ့်ကို စည်းကမ်းကြီးသော လူကြီးလူကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်လေသည်။

ကျိုးကျင်ယောင်က တုံးသော်လည်း မင်းသမီးကြီးက မတုံးပေ။ စတုတ္ထညီမလေး မိမိကို ခေါ်ထုတ်လာသည့် ရည်ရွယ်ချက်ကို သူမ ရိပ်မိလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ သူမအား အနာဂတ် သမက်တော်နှင့် တွေ့ဆုံစေခြင်းပင်။

မင်းသမီးကြီးသည် စနောက်ချင်စိတ် ပေါ်လာသဖြင့် လက်ကိုင်ပဝါကို ဆုပ်ကိုင်ကာ တမင် ပြောလိုက်သည် -

“ကျွန်မက ယွီကျိုးက လာတာပါ။ ရုန်ရှန်ဖေးမယ်မယ်ရဲ့ တူမတော် တစ်ယောက်ပါ၊ မင်းသမီးကြီးကို အဖော်လုပ်ပေးဖို့ နန်းတွင်းထဲ ခဏလာနေတာ”

“ဪ... ယန်မိသားစုက မိန်းကလေးကိုး၊ ဂါရဝပြုပါတယ်” ကျိုးကျင်ယောင်က ရိုးရိုးသားသားပင် ဦးညွှတ်သည်။

မင်းသမီးကြီးက သူ လိမ်ရလွယ်သည်ကို တွေ့ရသဖြင့် ပို၍ စနောက်ပြန်သည် -

“သခင်လေးက မင်းသမီးကြီးနဲ့ အသက်တူတူပဲနော်။ အရှင်မင်းကြီးက သမက်တော်အဖြစ် ရွေးလိုက်လို့ နန်းတော်ထဲ လာရတာ မဟုတ်လား။ ဒါဆိုရင် ကျွန်မက ကျွန်မရဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်မတော် မင်းသမီးကြီးကိုယ်စား... ရှင့်ကို အရင်ဆုံး အကဲခတ်ပေးရမှာပေါ့”

ပြောပြီးသည်နှင့် သူမသည် ရှေ့သို့ ခပ်သွက်သွက် တိုးသွားလိုက်သည်။ ဤအပြုအမူကြောင့် ကျိုးကျင်ယောင်မှာ ထိတ်လန့်သွားကာ နောက်သို့ အကြိမ်ကြိမ် ဆုတ်မိတော့သည်။ သူ၏ ဖြူစင်သော မျက်နှာမှာလည်း ရုတ်တရက် နီမြန်းသွားရသည် -

“မိန်းကလေးယန်... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တန်ဖိုးထားပါဦး။ အမျိုးသားနဲ့ အမျိုးသမီးကြားမှာ အကွာအဝေး ရှိသင့်ပါတယ်။ ဒါတင်မကဘူး... ကျွန်တော်သာ သမက်တော် ဖြစ်လာခဲ့ရင် မင်းရဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုတော် ဖြစ်လာမှာဆိုတော့... ပိုပြီးတော့တောင် သတိထားရပါဦးမယ်”

နှုတ်က ထိုသို့ပြောကာ စည်းကမ်းစောင့်နေသော်လည်း၊ ရှေ့မှ တောက်ပလှပသော အမျိုးသမီးလေးကို ကြည့်ရင်း ကျိုးကျင်ယောင် ရင်ထဲတွင် ထူးဆန်းစွာ ခံစားနေရသည်။ လွန်ခဲ့သောတစ်ခေါက် တွေ့ခဲ့စဉ်က ခဏတာ မြင်လိုက်ရသည့် ပုံရိပ်မှာ ယခုအခါ ဖျောက်ဖျက်၍ မရတော့ပေ။

“ဟားဟားဟား... အားရပါးရပဲ! ရှင်က တကယ်ကို ရယ်ရတာပဲ။ အစ်မတော်က စနောက်တာကို တကယ်ကြီး ယုံနေတာလား!”

ရုတ်တရက် ကျောက်ဆောင်နောက်မှ အရုပ်လေးတစ်ရုပ်ကဲ့သို့ ချစ်စရာကောင်းသော မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦး (စတုတ္ထမင်းသမီးလေး) ခုန်ထွက်လာကာ၊ ဗိုက်ကိုနှိပ်၍ ရယ်မောတော့သည်။

ကျိုးကျင်ယောင်မှာတော့ ဘာဖြစ်မှန်းမသိ ကြောင်အမ်းနေဆဲဖြစ်သလို၊ မင်းသမီးကြီး ကျားယွီမှာမူ ပါးပြင်နှစ်ဖက်မှာ နီရဲတက်လာတော့သည်။ သူမသည် စတုတ္ထညီမလေးဆီသို့ အပြေးသွားကာ သူမ၏ ပါးကို ဆွဲညှစ်လိုက်တော့သည် -

“ယွမ့်အာ! ဒီကောင်မလေးကတော့... တကယ်ကို ဆိုးတာပဲ!”

***

အလှလေးကဧကရာဇ်ရဲ့ကိုယ်လုပ်တော်တဲ့ (IC)

IC 470

အခန်း ၄၇၀ ။ အချပ်ပို - ကျားယွီ

“အစ်မတော်ကြီးကမှ တကယ်ဆိုးတာပါ။ ကိုယ့်ရဲ့ စေ့စပ်ထားတဲ့ သမက်လောင်းကို တွေ့တာတောင် ဝမ်းကွဲညီမပါဆိုပြီး လိမ်နေသေးတယ်”

စတုတ္ထမင်းသမီးလေး (ယွမ့်အာ) သည် ခါးလေးကို လှည့်ကာ၊ မြေခွေးမလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ စနောက်နေတော့သည်။

ထိုအခါမှ ကျိုးကျင်ယောင်တစ်ယောက် အဖြစ်မှန်ကို သဘောပေါက်သွားကာ၊ မျက်နှာတစ်ခုလုံး မီးဟုန်းဟုန်း တောက်သကဲ့သို့ နီမြန်းသွားပြီး အလျင်အမြန်ပင် ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်ရတော့သည်။

“မင်းသမီး နှစ်ပါးလုံးကို ဂါရဝပြုပါတယ်။ မင်းသမီးလေးတို့ ဘေးကင်းပါစေ!”

ယွမ့်အာက မျက်လုံးလေး ကလည်ကလည်ဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးကြားရှိ အငွေ့အသက်ကို ကြည့်ကာ ဟီးခနဲ ရယ်လိုက်သည် - “သမက်တော်လောင်းက အစ်မတော်ကိုပဲ ဂါရဝပြုလိုက်ပါတော့။ ညီမလေးကတော့ ဖေဖေနဲ့ မေမေ့ကို သွားပြီး အစီရင်ခံရဦးမယ်!”

ပြောပြီးသည်နှင့် သူမသည် အစေခံများကိုခေါ်ကာ လစ်ခနဲ ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။ ဤသို့ဖြင့် ထိုနေရာတွင် နှစ်ဦးတည်း ကျန်ရစ်ခဲ့ရာ အငွေ့အသက်မှာ အင်မတန် အနေရခက်စရာ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

“ကျွန်မ... ကျွန်မ တမင် လိမ်ခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး...” မင်းသမီးကြီး ကျားယွီသည် နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ကာ အင်မတန် ရှက်နေရှာသည်။

ကျိုးကျင်ယောင်မှာလည်း လက်ဖဝါးများတွင် ချွေးများ စိုလာသည်အထိ ရင်ခုန်နေရသည် - “ကိစ္စမရှိပါဘူး... ရပါတယ်။”

သူသည် စကားပြော အင်မတန် အားနည်းသူဖြစ်ရာ ထိုစကားတစ်ခွန်းအပြီးတွင် ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွားပြန်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် မင်းသမီးကြီးကပင် စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ကာ စကားစလိုက်ရသည်။

“ရှင့်ကို သမက်တော်အဖြစ် ရွေးတာက ကျွန်မရဲ့ ဆန္ဒပါ။ ခမည်းတော်က ကျွန်မကို ရွေးခိုင်းတော့... ရှင်က လူကောင်းတစ်ယောက်လို့ ကျွန်မ ထင်မိတယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်မရဲ့အမြင် မမှားပါစေနဲ့နော်။ အကယ်၍... အကယ်၍ လက်ထပ်ပြီးတဲ့အခါ ရှင်က ကျွန်မအပေါ် မကောင်းရင်တော့... ကျွန်မ ရှင်နဲ့ ကွာရှင်းမှာနော်”

“မင်းသမီး စိတ်ချပါ။ ကျွန်တော်မျိုး မင်းသမီးအပေါ် သေချာပေါက် ကောင်းပါ့မယ်။ ကျွန်တော်... ကျွန်တော်... မင်းသမီးက ကြယ်နဲ့ လကို လိုချင်ရင်တောင် ဆွတ်ခူးပေးပါ့မယ်!” ဟု ကျိုးကျင်ယောင်က အသည်းအသန် ကတိပေးတော့သည်။

ပြောပြီးမှ သူ ရှက်လွန်းသဖြင့် လျှာကိုပင် ကိုက်လိုက်ချင်တော့သည်။ သို့သော် မိမိပြောသည့် စကားမှာ မှန်သည်ဟု ယူဆသဖြင့် ပြန်လည် ဖြည့်စွက်သည် - “ယောကျာ်းကောင်းဆိုတာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဆုံးမရမယ်၊ အိမ်ထောင်ကို စည်ပင်အောင် လုပ်ရမယ်။ အိမ်ထောင်စည်ပင်ဖို့ဆိုတာ ဇနီးမောင်နှံ စိတ်တူကိုယ်တူ ရှိဖို့ လိုပါတယ်။ မင်းသမီးသာ ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ ဇနီးဖြစ်လာရင်... ကျွန်တော်မျိုး မင်းသမီးကို အစွမ်းကုန် ကြင်နာပါ့မယ်”

သူ၏ ထိုကဲ့သို့ ဖြောင့်ဖြောင့်မတ်မတ် ရှိလှသော အမူအရာကြောင့် မင်းသမီးကြီးပင် အနေရခက်လာရသည်။ သူမက ရှက်ပြုံးလေးဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည် - “ဒါဆိုရင်တော့... ရှင့်ကို ကျွန်မ ယုံလိုက်မယ်”

ထိုစဉ် ရုန်ရှန်ဖေး လွှတ်လိုက်သော လူများ ရောက်လာသဖြင့် မင်းသမီးကြီး ပြန်ရန် ပြင်ရသည်။ သူမသည် ကျိုးကျင်ယောင်အား တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ - သူကလည်း သူမအား စိုက်ကြည့်နေသည်နှင့် ဆုံသဖြင့် အကြည့်ချင်း အမြန်လွှဲလိုက်ကြသည်။

“သခင်လေးကျိုး အဆင်ပြေသလို နေပါဦး။ ကျွန်မ သွားပြီ” မင်းသမီးကြီးက လှည့်ထွက်သွားသည်။ သို့သော် လေးငါးလှမ်းမျှ အကွာတွင် နောက်မှ အသံတစ်ခု ကြားလိုက်ရသည် -

“မင်းသမီး ခန စောင့်ပါဦး။ ဒီကျောက်စိမ်းဆွဲပြားက ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ ကွယ်လွန်သူ မိခင် ချန်ထားခဲ့တဲ့ အမွေပါ။ ကျွန်တော်မျိုး ငယ်ငယ်ကတည်းက ဆောင်ထားတာပါ။ အခု မင်းသမီးကို လက်ဆောင်ပေးတာဟာ... ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ စိတ်ရင်းနဲ့ ကတိသစ္စာပါပဲ”

မင်းသမီးကြီး လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ - ထိုလူငယ်လေးက လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားလေး တစ်ခုကို ကမ်းပေးနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ကြိုးလေးကို ကြည့်ရုံနှင့် ၎င်းမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ဆောင်ထားမှန်း သိသာလှပေသည်။ မင်းသမီးကြီး ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးသွားကာ၊ ပြုံးလျက် လက်ခံလိုက်ပြီးနောက် - သူ့ရှေ့မှာပင် သူမ၏ခါးတွင် ချိတ်ဆွဲလိုက်လေသည်။

နှစ်ဦးစလုံး စိတ်တူကိုယ်တူဖြစ်ကြသဖြင့် လက်ထပ်ပွဲမှာ အဆင်ပြေစွာ ဖြစ်မြောက်ခဲ့သည်။ ထိုနှစ် ၁၀လပိုင်းတွင် မင်္ဂလာပွဲ ကျင်းပခဲ့ကြသည်။ ဧကရာဇ်သည် ပထမဆုံးအကြိမ် သမီးတော်ကို ပေးစားရခြင်းဖြစ်ရာ အခမ်းအနားမှာ အင်မတန် ကြီးကျယ်လှပေသည်။ မင်္ဂလာ အခမ်းအနား တန်းရှည်ကြီးမှာ မြို့တော်တစ်ခုလုံးကို တစ်ပတ်ပတ်ခဲ့ရသည်။

…..

လက်ထပ်ပြီးနောက်တွင် ကျိုးကျင်ယောင်သည် သူ့ကတိအတိုင်း မင်းသမီးကြီးအပေါ် အင်မတန် အလိုလိုက်ကာ၊ အသေးစိတ်မှအစ ဂရုစိုက်ပေးသည်။ သို့သော် သူသည် စည်းကမ်း အင်မတန် ကြီးသူဖြစ်ရာ - တစ်ဦးကိုတစ်ဦး လေးစားလွန်းသဖြင့် နေ့စဉ် စည်းကမ်းဘောင်များအတွင်းမှသာ ဆက်ဆံနေခဲ့သည်။

အစပိုင်းတွင် မင်းသမီးကြီးက သူ တုံးသည်ဟုသာ ထင်ခဲ့သော်လည်း၊ ကြာလာသောအခါ ကျိုးကျင်ယောင်သည် မိမိအပေါ် စိမ်းကားနေသည်ဟု ခံစားလာရသည်။ နောက်ဆုံးတွင် တစ်နေ့၌ သူမ ပေါက်ကွဲသွားကာ သမက်တော်အား အိပ်ခန်းတံခါး အပြင်ဘက်သို့ မောင်းထုတ်လိုက်တော့သည်။

ကျိုးကျင်ယောင်မှာ ဘာဖြစ်မှန်းမသိဘဲ - လက်ထဲတွင် သူမအတွက် ဝယ်လာသော လိပ်ပြာမုန့် နှစ်ထုပ်ကို ကိုင်ရင်း၊ တံခါးခေါက်ရန်လည်း မဝံ့၊ ပြန်သွားရန်လည်း မလိုလားသဖြင့် တံခါးဝတွင် ကုလားထိုင်တစ်လုံး ချ၍ ထိုင်စောင့်နေတော့သည်။ ထိုညတွင် မိုးကြီး လေကြီး ကျလာသဖြင့် ဝရန်တာအောက်တွင်လည်း ရေများ စိုကုန်တော့သည်။

အခန်းထဲတွင် မီးမှိတ်၍ လှဲနေသော မင်းသမီးကြီးမှာ ဒေါသထွက်နေသော်လည်း၊ နောက်ဆုံးတွင် မအောင့်နိုင်ဘဲ ထ၍ တံခါးဖွင့်ပေးလိုက်သည်။ ကျိုးကျင်ယောင်သည် အသံကြားသည်နှင့် ချက်ချင်း လှည့်လာကာ၊ သူ့ရင်ခွင်ထဲ၌ တယုတယ ကာကွယ်ထားသော မုန့်ထုပ်လေးကို ထုတ်ပြရှာသည် - “မင်းသမီး... စားချင်နေတဲ့ လိပ်ပြာမုန့်လေး ရပါပြီ”

“ကျိုးကျင်ယောင်!” မင်းသမီးကြီးမှာ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် မျက်ဝန်းများ နီမြန်းလာသည် - “လက်ထပ်တာ တစ်နှစ်ကျော်ပြီ၊ ရှင့်ရဲ့ ဇနီး နာမည်ကိုရော သိရဲ့လား။ တစ်နေ့တစ်နေ့ မင်းသမီး... မင်းသမီးနဲ့ပဲ ခေါ်နေတာ။ ‘မိန်းမ’ လို့ တစ်ခါလေးတောင် ခေါ်တာ မကြားဖူးဘူး။ ရှင်က ကျွန်မကို ဧည့်သည်တစ်ယောက်လိုပဲ ဆက်ဆံနေတာ၊ ဒါက ရှင် တရားဝင် လက်ထပ်ထားတဲ့ ဇနီးတစ်ယောက်ကို ဆက်ဆံရမယ့် ပုံစံလား!”

“ကျွန်တော်...” ကျိုးကျင်ယောင်မှာ အော်ခံလိုက်ရသဖြင့် မှင်တက်သွားသည်။

မင်းသမီးကြီးက ပို၍ပင် ဝမ်းနည်းသွားကာ တစ်နှစ်ကျော်အတွင်းက ကိစ္စများကို ထုတ်ပြောတော့သည် - “တခြားလူတွေရဲ့ ယောက်ျားတွေဆိုရင် ဇနီးကို ရထားလုံးပေါ် ချီတင်ပေးတယ်၊ တွဲပေးတယ်။ ရှင်ကတော့ ခုံလေးတစ်လုံးပဲ ချပေးတတ်တယ်။ တခြားသူတွေ လသာသာမှာ ဝိုင်တစ်အိုးတည်း အတူသောက်ကြရင်... ရှင်ကတော့ ခွက်နှစ်ခွက်ကို သီးသန့် သွားယူလာသေးတယ်။ အိပ်စက်တဲ့ အခါမှာတောင် ရှင် ကျွန်မကို တစ်ခါမှ မဖက်ဖူးဘူး။ အမှန်အတိုင်းပြောစမ်း... ရှင် ကျွန်မကို မချစ်လို့... အနားမကပ်ချင်တာ မဟုတ်လား!”

“မဟုတ်ပါဘူး! မဟုတ်ပါဘူး!” ကျိုးကျင်ယောင် အသည်းအသန် ငြင်းတော့သည်။

သူ့အမြင်တွင် မင်းသမီးကြီးမှာ နတ်သမီးလေးကဲ့သို့ အင်မတန် မြင့်မြတ်လွန်းသဖြင့် မရိုမသေ မလုပ်မိစေရန် အစွမ်းကုန် လေးစားစွာ ဆက်ဆံနေခြင်းဖြစ်၏။ သို့သော် မင်းသမီးကြီး အမြင်တွင်မူ ၎င်းမှာ စိမ်းကားခြင်းသာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

“မဟုတ်ဘူးဆိုရင်လည်း ရှင်းပြလေ! ရှင်က အမြဲတမ်း ဒီလိုပဲ... သစ်တုံးကြီးလို ဘာမှလည်း မပြောတတ်ဘူး!”

မင်းသမီးကြီးသည် ဒေါသရော၊ ဝမ်းနည်းမှုပါ ပေါင်းစုံကာ မြေပြင်ပေါ်၌ ထိုင်၍ ငိုချလိုက်တော့သည်။ ကျိုးကျင်ယောင်မှာ အင်မတန် အကျပ်ရိုက်သွားကာ၊ မင်းသမီးကြီး ပြောသည့် စကားများကို ပြန်စဉ်းစားပြီးနောက် - နောက်ဆုံးတွင် သူ့ဦးနှောက်မှာ ‘ပွင့်’ သွားခဲ့လေပြီ။

သူသည် မုန့်ထုပ်ကို ဘေးသို့ ချလိုက်ကာ၊ ဒူးထောက်၍ မင်းသမီးကြီးကို ပွေ့ချီလိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏ ပွေ့ချီပုံမှာ မင်းသမီးပွေ့သလိုမဟုတ်ဘဲ၊ ကလေးလေးတစ်ယောက်ကို ချီသကဲ့သို့ မင်းသမီးကြီးကို ရင်ခွင်ထဲ သိမ်းပိုက်လိုက်ခြင်းဖြစ်ရာ ကျားယွီလေးမှာ မှင်တက်သွားရသည်။

“ဘာလုပ်တာလဲ?”

“ကျွန်တော့်ရဲ့ ဇနီးလေးကို ချီတာလေ။” ကျိုးကျင်ယောင်၏မျက်နှာမှာ နီမြန်းနေသော်လည်း အကြည့်များက ပြတ်သားနေသည် - “မင်းရဲ့နာမည်ကို ကျွန်တော် သိတာပေါ့။ ကျားယွီ... မြင့်မြတ်ပြီး လှပတဲ့ အဓိပ္ပာယ်လေ။ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အဖိုးတန်ဆုံး ရတနာလေးပေါ့။ ကျားယွီကို ဇနီးအဖြစ် ရခဲ့တာဟာ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အကြီးမားဆုံး ကံကောင်းခြင်းပါပဲ။ ကျားယွီရယ်... ကျွန်တော် တုံးတာကို စိတ်မဆိုးပါနဲ့တော့နော်... ဟုတ်ပြီလား”

မင်းသမီးကြီးမှာ ထိုကဲ့သို့ အနားကပ်မှုကို အသားမကျသေးသဖြင့် သူ၏ ပခုံးကို ထုရိုက်နေသေးသည် - “ကျိုးကျင်ယောင်... လွှတ်စမ်း! ကျွန်မ ဒေါသမပြေသေးဘူး။ စကားချိုချိုလေး နှစ်ခွန်းနဲ့ အကုန်ပြီးသွားမယ် မထင်နဲ့။ တစ်နှစ်ကျော်လုံး အေးစက်ခဲ့တာကို ကျွန်မ အကုန်မှတ်ထားတာ!”

“မလွှတ်ဘူး။ မင်း ဖူကျိက ‘ဇီးယိုမုန့်’ ကို ကြိုက်တာ၊ လီကျိက ‘ချယ်ရီယို’ ကို ကြိုက်တာ၊ ချန်အန်းလွမ်က ‘လိပ်ပြာမုန့်’ ကို ကြိုက်တာ... အကုန်မှတ်မိတယ်။ မင်း သစ်ခွပန်းကို ချစ်တာ၊ အထူးသဖြင့် ‘မင်းသားသစ်ခွ’ ကို မြတ်နိုးတာ... အကုန်သိတယ်။ အပြာနုရောင် ဝတ်စုံလေးနဲ့ မင်းကို အလှဆုံးဖြစ်နေတာကိုလည်း ကျွန်တော် သိတယ်။ အဲဒါတွေကို... အဲဒါတွေကို ကျွန်တော် ရင်ထဲမှာပဲ သိမ်းထားခဲ့မိတာပါ။ ကျွန်တော်က စကားမပြောတတ်လို့ပါ... ဇနီးလေးရယ် ကျွန်တော့်ကို မမုန်းပါနဲ့နော်”

ကျိုးကျင်ယောင်၏ မျက်ဝန်းများမှာ ကြယ်တာရာများကဲ့သို့ တောက်ပနေကာ၊ မင်းသမီးကြီး၏ နှလုံးသားထဲသို့ တိုက်ရိုက် တိုးဝင်သွားခဲ့သည်။ ထိုသစ်တုံးကြီးကို သူမ ဘာမှမတတ်နိုင်တော့ပေ။

အပြင်ဘက်တွင် မိုးများ အေးစက်စွာ ရွာသွန်းနေသော်လည်း၊ အခန်းတွင်း၌မူ သူတို့နှစ်ဦး၏ နှလုံးသားများမှာ နေမင်းကြီးကဲ့သို့ ပူနွေးလှပနေလေသည်။

……

ထိုနေ့မှစ၍ သမက်တော်ကျိုးကြီးမှာ အရာရာကို သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။ လမ်းလျှောက်လျှင် လက်တွဲရမည်၊ ချမ်းလျှင် ဖက်ထားရမည်၊ လူမရှိလျှင် တိတ်တဆိတ် နမ်းရမည်ဟူသော အတတ်ပညာများကို သူ ကျွမ်းကျင်သွားခဲ့ပြီဖြစ်၏။ တစ်ခါတစ်ရံ ချွဲလွန်းသဖြင့် မင်းသမီးကြီးကပင် သူ့အား တံခါးအပြင်သို့ ပြန်မောင်းထုတ်ချင်စိတ် ပေါက်သွားရသည်။ သို့သော် သမက်တော်ကြီးကတော့ မပြန်တော့ပေ၊ တစ်ခါ အရသာတွေ့သွားပြီဖြစ်ရာ ဘယ်တော့မှ လက်လွှတ်မည် မဟုတ်တော့ပေ။

ထိုကဲ့သို့ ကြင်နာမှုများကြားတွင် လက်ထပ်ပြီး တတိယနှစ်၌ မင်းသားကြီးကို မွေးဖွားခဲ့သလို၊ နောက်ထပ် နှစ်နှစ်အကြာတွင် သမီးလေးတစ်ဦးကို ထပ်မံ မွေးဖွားခဲ့သည်။ ကျိုးကျင်ယောင်သည် ဇနီးဖြစ်သူ ကလေးမွေးရသည်မှာ ပင်ပန်းလွန်းသည်ဟု ယူဆကာ နောက်ထပ် ကလေးမယူရန် ပြတ်သားစွာ ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့နှစ်ဦးမှာ သားတစ်ယောက်၊ သမီးတစ်ယောက်နှင့်သာ ဘဝကို အေးချမ်းစွာ ဖြတ်သန်းခဲ့ကြသည်။

မင်းသမီးကြီး၏ တစ်ဘဝလုံးမှာ ပျော်ရွှင်စရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ ငယ်စဉ်က ဖခင်၏ အချစ်ဆုံး သမီးတော် ဖြစ်ခဲ့သလို၊ လက်ထပ်ပြီးနောက်တွင်လည်း ခင်ပွန်းဖြစ်သူက သူမအား ရတနာတစ်ခုကဲ့သို့ တန်ဖိုးထားခဲ့သည်။ မင်းသမီးကြီးသည် အသက် ၇၀ ကျော်အထိ နေထိုင်သွားခဲ့ပြီး၊ ကျိုးကျင်ယောင်ထက်အရင် လူ့လောကကို စွန့်ခွာသွားခဲ့သည်။

သို့သော် ကျိုးကျင်ယောင်က သူမအား အကြာကြီး မစောင့်ခိုင်းခဲ့ပေ။ မင်းသမီးကြီး၏ နောက်ဆုံးခရီးကို သေသေချာချာ စီစဉ်ပေးပြီးနောက် မကြာမီမှာပင် သူပါ လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။ သူ မသေဆုံးမီ သားသမီးများကို မှာကြားခဲ့သည်မှာ - “ငါ ကျားယွီကို တစ်သက်လုံး စောင့်ရှောက်ခဲ့တာ... သူမအတွက် အရာရာပြည့်စုံအောင် လုပ်ပေးပြီးမှပဲ ငါ မျက်စိမှိတ်ရဲတယ်” ဟူ၍ပင် ဖြစ်၏။

သားသမီးများမှာ အသည်းအသန် ငိုကြွေးကြရင်း မိဘနှစ်ပါးကို တစ်ကျင်းတည်း အတူတူ ဂူသွင်း သင်္ဂြိုဟ်ပေးခဲ့ကြသည်။ မင်းသမီးကြီး ကျားယွီ၏ တစ်သက်တာမှာ အင်မတန်ပြည့်စုံလှသော ဘဝတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့လေသည်။

ပြီးပါပြီ။

***