extra

အလှလေးကဧကရာဇ်ရဲ့ကိုယ်လုပ်တော်တဲ့ (IC)

IC 475

အခန်း ၄၇၅ ။ အချပ်ပို - ယွီချွန်း

နင်ယွီချွန်း ဆိုသည့် နာမည်က သိပ်ပြီး ကံမကောင်းလှပေ။ ငယ်စဉ်ကဖြစ်စေ၊ ကြီးလာသည့်အခါဖြစ်စေ ဒုတိယမင်းသား၏ လုပ်ရပ်များမှာ သူ့နာမည်အတိုင်း ဖြူစင်ရိုးသားခြင်းဟူသော စကားလုံးနှင့် လုံးဝ အလှမ်းဝေးခဲ့သည်။

သူသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ကျင်းဖေး စုန့်ရှီ၏ လက်ထပ်တွင် ကြီးပြင်းခဲ့ရသည်။ စုန့်ရှီ၏ အကွက်စွမ်း၊ နည်းပရိယာယ်များမှာ နန်းတွင်း၌ ဒုတိယမရှိဟု ဆိုရမည်။ ထိုစဉ်က ယဲ့ယွင်သာ သူမအား အကျပ်မကိုင်ခဲ့ပါက၊ စုန့်ရှီ၏ သည်းခံနိုင်စွမ်းနှင့်ဆိုလျှင် နောက်ထပ် နှစ်ပေါင်းများစွာ တိုက်ပွဲဝင်နေဦးမည်မှာ အမှန်ပင်။ ဤကဲ့သို့သော မိခင်လက်ထဲတွင် ကြီးပြင်းရသူပီပီ ဒုတိယမင်းသားမှာ စိတ်ထားဖြူစင်သူတစ်ဦးတော့ မဟုတ်ခဲ့ပေ။

သူသည် ငယ်စဉ်က ရည်မှန်းချက် ကြီးမားခဲ့သည်။ ထိုစဉ်က သူ့မိခင် ရာထူးမှာ နန်းတွင်းကိုယ်လုပ်တော်များ၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ပြီး၊ မင်းသားကြီးမှာ အားကိုးရာ မိခင်မရှိသဖြင့် - ဒုတိယမင်းသားဖြစ်သော သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ‘မင်းသားကြီး’ အဖြစ်ပင် မှတ်ယူခဲ့ဖူးသည်။ စာပေသင်ကြားရာတွင်လည်း တတိယမင်းသားနှင့် အပြိုင်အဆိုင် ထူးချွန်ခဲ့သလို၊ ခမည်းတော်ကလည်း သူ့အား ‘ရိုးသားဖြူစင်သည်’ ဟု မကြာခဏ ချီးမွမ်းခဲ့ဖူးသည်။

သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင် မင်ဖေး (ယဲ့ယွင်) က အမြွှာမောင်နှမ မွေးဖွားလိုက်ပြီး ‘ကွေ့ဖေး’ ရာထူး ရရှိသွားချိန်တွင် အခြေအနေများ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ စတုတ္ထလေးနှင့် ဆဌမလေးမှာ ကွေ့ဖေး၏ သားများဖြစ်ရာ သူ့ထက် အဆင့်အတန်း ပိုမြင့်မားသွားခဲ့သည်။ မင်ကွေ့ဖေးမှာလည်း အမြဲတမ်း မျက်နှာသာပေးခံရသူဖြစ်ရာ သူ့မိခင် စုန့်ရှီပင် မယှဉ်နိုင်တော့ပေ။ ဒုတိယမင်းသားသည် ရင်ထဲမှ မနာလိုဖြစ်လာခဲ့သည် - “ဘာလို့ ဒီသားအမိတွေက အသာလေးနဲ့ ငါ့ရဲ့မျက်နှာပွင့်မှုကို လုယူသွားရတာလဲ” ဟူ၍ပင်။

ထို့ကြောင့် ညီအစ်ကို သုံးဦး ဥယျာဉ်ထဲတွင် ဆော့ကစားနေစဉ် - သူသည် တတိယမင်းသားအား တမင် သွေးထိုးပေးလိုက်ရာ၊ တတိယမင်းသား ဒေါသထွက်ပြီး စတုတ္ထမင်းသားကို စင်ပေါ်မှ တွန်းချလိုက်တော့သည်။ စတုတ္ထလေးမှာ အောက်က ပန်းအိုးများနှင့် ထိမိကာ နောက်စေ့ကွဲပြီး သတိလစ်သွားခဲ့သည်။ ထိုခဏ၌ သူသည် ကြောက်လန့်သွားကာ နောင်တရမိခဲ့သည်။ မိမိကိုယ်မိမိလည်း မေးခွန်းထုတ်မိသည် - “ငါ ဘာလို့ ဒီလို လုပ်မိတာလဲ၊ သူက ငါ့ညီလေးပဲဟာ” နောင်တွင် ထိုအဖြစ်အပျက်ကို ပြန်စဉ်းစားမိသည့်အခါမှ - ထိုစဉ်က သူ၏ ရင်ထဲ၌ ‘အသိတရား’ အနည်းငယ် ကျန်နေသေး၍သာ ဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်ရသည်။ သူသည် တတိယမင်းသားကဲ့သို့ လုံးဝ ဥဿုံ လမ်းမှားမရောက်ခဲ့ခြင်းမှာ ကံကောင်းလှပေသည်။

စုန့်ရှီ သေဆုံးပြီးနောက် သူမ ပြုလုပ်ခဲ့သမျှ ယုတ်မာမှုများ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ ထိုအခါမှ သူသည် မိမိကိုယ်မိမိ ‘မိခင်သတ်ပြီး သားလုယူခံရသူ’ ဖြစ်မှန်း သိလိုက်ရသည်။ မိမိ နှစ်ပေါင်းများစွာ ချစ်ခင်လေးစားခဲ့သော မိခင်မှာ မိမိ၏ မိခင်ရင်းကို သတ်ခဲ့သူဖြစ်နေခြင်းမှာ - သူ့စိတ်ကို အကြီးအကျယ် ပျက်စီးစေခဲ့သည်။ ဤမျှသော သံယောဇဉ်များမှာ အဆင့်အတက်အတွက် အသုံးချရန် ဖန်တီးထားသော လိမ်ညာမှုကြီးများ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ထိတ်လန့်မှုနှင့် ဝမ်းနည်းမှုကြောင့် သူသည် အပြင်းအထန် ဖျားနာခဲ့သည်။ မိခင်ရင်းအတွက် နာကျင်ရသလို၊ နောင်တစ်ချိန်တွင် အားကိုးရာမဲ့သွားမှာကိုလည်း သူ ကြောက်နေမိသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ကွေ့ဖေး (ယဲ့ယွင်) ကိုယ်တိုင် လာရောက်ကာ စကားများကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောပြမှသာ သူ စိတ်သက်သာရာ ရသွားတော့သည်။ နောင်ကျမှ ပြန်စဉ်းစားကြည့်လျှင် ကွေ့ဖေးကဲ့သို့သော အရှိန်အဝါရှိသူက သူ့လို ကလေးတစ်ယောက်ကို ဒုက္ခပေးရန် မလိုအပ်သည်မှာ ရှင်းလှပေသည်။

ရောဂါပျောက်ကင်းပြီးနောက်တွင် သူသည် ထီးနန်းလုပွဲများမှ စိတ်ကုန်သွားခဲ့သည်။ နားနေစဉ်အတွင်း စာပေများကို ဖတ်ရှုရာမှ ကဗျာ၊ ပန်းချီများကို စွဲလန်းသွားခဲ့သည်။ ခမည်းတော်ကလည်း သူ့အတွက် ပညာရှင်ကြီးများ၏လက်ရာများကို ရှာဖွေပို့ဆောင်ပေးခဲ့ရာ - ခမည်းတော်သည် မိမိကို စွန့်ပစ်ထားခြင်း မဟုတ်ကြောင်း သိရသဖြင့် သူ စိတ်အေးသွားရသည်။ သူသည် မင်းသားကြီးကဲ့သို့ပင် နောင်ကျရင် ‘အေးဆေးသော မင်းသားတစ်ပါး’ အဖြစ်သာ နေထိုင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေတော့သည်။

သို့သော် သူသည် မင်းသားကြီးနှင့်တော့ မတူပေ။ သူသည် ‘ပညာတတ် ပွေရှုပ်သူ’ တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူ၏ မိခင်ရင်း ရန်ရှီမှာ ယခင်က အင်မတန် ရုပ်ရည်လှပကာ အက၊ အဆို ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်သဖြင့် - သူမ၏အလှကို ဆက်ခံထားသော ဒုတိယမင်းသားမှာ အင်မတန် ခန့်ညားလှပေသည်။ မင်းသားဟူသော ဂုဏ်ပုဒ်နှင့်ဆိုလျှင် မိန်းကလေးများစွာ၏နှလုံးသားကို အလွယ်တကူ သိမ်းပိုက်နိုင်သူ ဖြစ်၏။

တစ်နှစ်တွင် မင်းသားများ ယန်ချင့်ဘုရားကျောင်းသို့ ဆုတောင်းရန် သွားကြစဉ် - ဒုတိယမင်းသားသည် မိုးရွာပြီးနောက် တောင်ပေါ်မြင်ကွင်းကိုကြည့်ရန် တစ်ဦးတည်း ထွက်လာခဲ့သည်။ ထိုစဉ် အမတ်ချုပ်လီ ၏ သမီး လီရွှမ် နှင့် မမျှော်လင့်ဘဲ ဆုံတွေ့ခဲ့သည်။ သူသည် မိန်းကလေးကို မြင်မြင်ချင်း ပြုံးလျက် ကဗျာတစ်ပုဒ်ဖြင့် ချီးမွမ်းလိုက်သည် -

“ကြာပန်းလှပေမဲ့ မင်းရဲ့အလှကို မမီပါဘူး၊ ရေကန်ထဲက လေပြေကြောင့် မင်းရဲ့ အလှတန်ဆာတွေက ပိုလို့တောင် မွှေးပျံ့နေသယောင်ပဲ”

လီရွှမ်မှာ ရှက်လွန်းသဖြင့် မျက်နှာနီရဲသွားသော်လည်း - ဒုတိယမင်းသားသည် သာမန်ဝတ်စုံနှင့် ဖြစ်သဖြင့် လူရှုပ်တစ်ဦးဟု ထင်မှတ်ကာ သူ့အား အားမနာတမ်း ပြန်လည်ဆဲဆိုတော့သည်။ သူမသည် ကျန်းမာရေး သိပ်မကောင်းသဖြင့် ချောင်းဆိုးရင်း အစေခံမလေးကို တွဲကာ တောင်ပေါ်မှ ဆင်းသွားခဲ့သည်။

ဒုတိယမင်းသားသည် မိန်းကလေးကို စိတ်ဆိုးအောင်လုပ်မိသဖြင့် အားနာကာ စုံစမ်းခိုင်းလိုက်ရာ - လီမိသားစုမှ သမီးဖြစ်မှန်း သိရသဖြင့် နောက်တစ်နေ့တွင် လူကိုယ်တိုင် တောင်းပန်ရန် သွားရောက်ခဲ့သည်။ လီရွှမ်သည် သူ မင်းသားဖြစ်မှန်း သိသော်လည်း မာနကြီးသူပီပီ တွေ့ခွင့်မပေးခဲ့ပေ။ ထိုအချက်ကပင် ဒုတိယမင်းသား၏စိတ်ကို ပို၍ ဆွဲဆောင်သွားခဲ့သည်။ သူသည် နေ့စဉ် ပန်းများ၊ ပန်းချီများနှင့် ကဗျာများကို ပို့ပေးခဲ့ရာ - နောက်ဆုံးတွင် ပညာတတ် မိန်းကလေး လီရွှမ်သည်လည်း သူ့လက်ရည်ကို လေးစားကာ ချစ်ခင်သွားခဲ့လေတော့သည်။

သူတို့နှစ်ဦး လက်ထပ်ပြီးနောက်တွင်မှ လီရွှမ်သည် ဒုတိယမင်းသား၏ကြင်နာမှုမှာ သူမတစ်ဦးတည်းအတွက် မဟုတ်မှန်း သိလိုက်ရသည်။ မယားငယ် ဝမ်ရှီက စောင်းတီးလျှင် သူက ပုလွေဖြင့် လိုက်မှုတ်ပေးတတ်သလို၊ ကိုယ်လုပ်တော် ယွမ်ရှီအတွက်လည်း ပန်းချီများကို နေ့စဉ် ဆွဲပေးတတ်သည်။ မြို့တော်ရှိ နာမည်ကြီး ကချေသည်မလေးတစ်ဦးအတွက်လည်း တန်ဖိုးကြီးပန်းများကို ဝယ်ယူပေးတတ်သေးသည်။

သို့သော် သူသည် လီရွှမ်ကိုလည်း အင်မတန်ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံသည်။ သူမ၏ မွေးနေ့နှင့် ဝါသနာများကို သူ တစ်ခုမကျန်မှတ်မိသလို၊ ဆေးများကိုလည်း ကိုယ်တိုင်မြည်းစမ်းပြီးမှ တိုက်ကျွေးတတ်သည်။ သို့သော် လီရွှမ်မှာတော့ စိတ်ပျက်သွားခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ - ဒုတိယမင်းသားသည် မည်သူ့အပေါ်တွင်မှ စစ်မှန်သော နှလုံးသားကို မသုံးဘဲ၊ သူသည် ‘ပညာတတ် လူကြီးလူကောင်း’ တစ်ဦးအဖြစ် ဟန်ဆောင်နေထိုင်ခြင်းသာဖြစ်ကြောင်း သူမ သိရှိသွားသောကြောင့် ဖြစ်၏။

လီရွှမ်သည် မာနကြီးသူပီပီ မိမိလက်ထပ်ထားသောသူမှာ မိမိရှာဖွေနေသော ‘တစ်သက်တာလက်တွဲဖော်’ မဟုတ်မှန်း သိလိုက်ရချိန်တွင် စိတ်ဓာတ်ကျသွားခဲ့သည်။ သို့သော် တော်ဝင်မိသားစုနှင့် လက်ထပ်ထားသဖြင့် ကွာရှင်းရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် လက်ထပ်ပြီး လေးနှစ်အကြာတွင် သမီးလေးတစ်ဦးကို မွေးဖွားပြီးနောက် - သူမသည် ကျန်းမာရေးကို အကြောင်းပြကာ ဒုတိယမင်းသားနှင့် အနားမကပ်တော့ဘဲ သီးသန့်နေထိုင်သွားလေတော့သည်။ ဒုတိယမင်းသားမှာမူ ဘာကြောင့် ဤသို့ဖြစ်ရသည်ကို မသိရှာဘဲ၊ သူမအား အတင်းအကျပ်မပြုဘဲ အဝေးမှသာ ခင်ပွန်းတစ်ဦး၏တာဝန်ကို ကျေပွန်စွာ ထမ်းဆောင်သွားခဲ့လေသည်။

***

အလှလေးကဧကရာဇ်ရဲ့ကိုယ်လုပ်တော်တဲ့ (IC)

IC 476

အခန်း ၄၇၆ ။ အချပ်ပို - ယွီချွန်း

ဒုတိယမင်းသား၏ဘဝတွင် ဇနီးသည် လီရွှမ် မရှိတော့ဘဲ သမီးငယ်လေးသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်မှာ ထူးခြားသော ပြောင်းလဲမှု မရှိသယောင် ထင်ရသော်လည်း၊ အရာရာမှာတော့ ကွဲပြားသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

လီရွှမ်သည် မိမိ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို အင်မတန် တန်ဖိုးထားသော အမျိုးသမီးဖြစ်ရာ - လိုချင်သော်လည်း မရရှိနိုင်သော ‘အချစ်’ ကြောင့် သူမ၏ဘဝမှာ တဖြည်းဖြည်း ကြွေလွင့်လာခဲ့သည်။ မွေးရာပါ အားနည်းသော ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကလေးမွေးပြီးနောက် ပိုမို ထိခိုက်ခဲ့သလို၊ ခြောက်နှစ်တိုင်တိုင် စိတ်ဒဏ်ရာဖြင့် ရှင်သန်ခဲ့ရာမှ - နောက်ဆုံးတွင် မိုးဖွဲဖွဲရွာသော ၄လပိုင်း၏ နေ့တစ်နေ့၌ သူမ လဲကျသွားခဲ့လေတော့သည်။

ရောဂါမှာ အင်မတန်ပြင်းထန်လှသဖြင့် သမားတော်များပင် ခေါင်းယမ်းခဲ့ရသည်။ ကုတင်ပေါ်၌ လီရွှမ်သည် လေပြေကြောင့် လွင့်ပါတော့မည့် မိုးမခပင်လေးကဲ့သို့ ဖြူလျော်နုနယ်နေသည်။ သူမသည် မျက်ဝန်းများကို အသာမှေးစင်းရင်း တိုးတိုးလေး ဆိုလိုက်သည် -

“အပြင်မှာ မိုးတိတ်ပြီလား။ ပြတင်းပေါက်လေး ဖွင့်ပေးပါဦး... ငါ ကြည့်ချင်လို့ပါ”

အနီးကပ်အစေခံမလေးမှာ ငိုသံမထွက်အောင် အံကြိတ်ရင်း ပြတင်းပေါက်ကို ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။ အေးမြသော လေပြေများ အခန်းထဲသို့ တိုးဝင်လာချိန်တွင် လီရွှမ်သည် သူတို့နှစ်ဦး ပထမဆုံး ဆုံတွေ့ခဲ့သည့် အချိန်ကို ပြန်လည် မြင်ယောင်နေမိသည်။

ထိုစဉ် ဒုတိယမင်းသားသည် အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာကာ၊ ပြတင်းပေါက်ဖွင့်ထားသည်ကို မြင်သောအခါ အစေခံများကို ဆူပူတော့သည် -

“ဝမ်ဖေးက နေမကောင်းဖြစ်နေတာကို... ဘာလို့ လေပေးတိုက်နေကြတာလဲ!”

“မင်းသား...” လီရွှမ်က အားနည်းစွာ ခေါ်လိုက်သည် - “ဖွင့်ထားပါစေ။ လေအေးလေးက စိတ်ကို ကြည်လင်စေတယ်... ကျွန်မရဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်မှာ သတိလေး ကပ်ထားချင်လို့ပါ”

ဒုတိယမင်းသား မှင်တက်သွားကာ သူမ၏ လက်ကလေးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည် -

“ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ။ ဒီမင်းသားရှိနေတာပဲ... တစ်ကမ္ဘာလုံးက သမားတော်တွေကို ခေါ်ပြီး မင်းကို ကုပေးမယ်”

လီရွှမ်က အားနည်းစွာ ပြုံးလိုက်သည် - “ကျွန်မ အရှင့်ကို ယုံပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မလိုတော့ပါဘူး”

သူမ ယုံကြည်သည်မှာ - ဤစကားမျိုးကို ဒုတိယမင်းသားသည် အခြားအမျိုးသမီးများကိုလည်း ပြောနိုင်သည်ဟူသော အချက်ပင်။ သို့ဆိုလျှင် သူမအတွက် ဘာထူးခြားပါဦးမလဲ။

“‘ကြာပန်းလှပေမဲ့ မင်းရဲ့အလှကို မမီပါဘူး၊ ရေကန်ထဲက လေပြေကြောင့် မင်းရဲ့ အလှတန်ဆာတွေက ပိုလို့တောင် မွှေးပျံ့နေသယောင်ပဲ’ ... အရှင် ဒီကဗျာကို မှတ်မိသေးလားဟင်” ဟု လီရွှမ်က မေးသည်။

“မှတ်မိတာပေါ့။ ငါနဲ့ မင်း ပထမဆုံး ဆုံတွေ့တုန်းက မင်းရဲ့အလှက ကြာပန်းတွေထက်တောင် သာလွန်နေခဲ့တာလေ”

“ဒါပေမဲ့ ဒီကဗျာရဲ့ နောက်တစ်ဝက်က ‘မျက်ရည်တွေနဲ့ ယပ်တောင်ကို အုပ်ထားရသူဟာ ဘယ်သူလဲ၊ လမင်းကြီးကို ငေးကြည့်ရင်း အရှင်မင်းကြီးကို မျှော်နေရသူပေါ့’ တဲ့။” လီရွှမ်က မချိပြုံး ပြုံးလိုက်သည် - “ကဗျာထဲက လူက အရှင်မင်းကြီးကို မျှော်လို့မရသလိုပဲ... ကျွန်မလည်း အရှင့်ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ နှလုံးသားကို မရရှိခဲ့ပါဘူး”

ဒုတိယမင်းသား စကားပြန်ရန် ပြင်သော်လည်း သူမက တားလိုက်သည် -

“ကျွန်မကို အေးအေးဆေးဆေး သွားခွင့်ပြုပါတော့။ ငယ်စဉ်က မဆုံခဲ့ဖူးဘူးလို့ပဲ မှတ်ယူလိုက်ပါ။ နောက်ဘဝဆိုတာ ရှိရင်တော့... သာမန်မိသားစုမှာပဲ လက်ထပ်ပြီး၊ သားသမီးတွေနဲ့အတူ အိုမင်းသွားချင်ပါတော့တယ်”

စကားအဆုံးတွင် သူမသည် မျက်ဝန်းများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ပိတ်လိုက်လေတော့သည်။ ဒုတိယမင်းသားမှာ သူမ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း အကြာကြီး ငေးမှိုင်နေမိသည်။ သူ ငုံ့ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် လီရွှမ်မှာ သူ၏ ဆုပ်ကိုင်ထားမှုကို တစ်စုံတစ်ရာ ပြန်လည်မတုံ့ပြန်တော့ပေ။

သူ့အတွေးထဲတွင် အတိတ်က ပုံရိပ်များ တိုးဝင်လာသည်။ သူသည် လီရွှမ်၏ ကမ္ဘာထဲသို့ အတင်းအဓမ္မ ဝင်ရောက်ကာ သူမ၏ နှလုံးသားကို ယူငင်ခဲ့သော်လည်း၊ မိမိ၏ စစ်မှန်သော နှလုံးသားကိုတော့ သူမအား တစ်ခါမှ ပေးအပ်ခဲ့ခြင်း မရှိပေ။ မာနကြီးလှသော ဤအမျိုးသမီးက ထိုသို့သော အခြေအနေကို မည်သို့ လက်ခံနိုင်ပါ့မလဲ။

ထို့ကြောင့် လီရွှမ်သည် မသေဆုံးမီ - သူနှင့် မဆုံတွေ့ချင်တော့ကြောင်းနှင့် နောက်ဘဝမှာလည်း မတွေ့ချင်တော့ကြောင်း ပြောကြားခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။ လီရွှမ် သူ့ကို မုန်းသလားဆိုသည်ကို သူ မသိသော်လည်း၊ သူမသည် သူ့အား တွေ့ဆုံခဲ့မိခြင်းအတွက် နောင်တရသွားမှန်းတော့ သူ သေချာပေါက် သိလိုက်ရသည်။

ဝမ်ဖေး ကွယ်လွန်သွားသဖြင့် အိမ်တော်တစ်ခုလုံး ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေကြသော်လည်း၊ ဒုတိယမင်းသားမှာတော့ သူမ၏ အဆောင်ဟောင်းတွင် တစ်ညလုံး ငေးမှိုင်ထိုင်နေခဲ့သည်။ လီရွှမ်၏ ဈာပနကို သူကိုယ်တိုင် အသေးစိတ် စီစဉ်ပေးခဲ့သဖြင့် အပြင်လူများက သူမမှာ ဤမျှ ကြင်နာသော ခင်ပွန်းကို ရရှိထားသဖြင့် ကံကောင်းလှသည်ဟု ချီးမွမ်းကြသည်။

သို့သော် သူမအား မြေမြှုပ်သင်္ဂြိုဟ်မည့်နေ့တွင် ဒုတိယမင်းသားသည် သူတို့၏ ‘စေ့စပ်လက်ဆောင်’ ကျောက်စိမ်းကို ခေါင်းတလားအတွင်းသို့ ထည့်သွင်း မြှုပ်နှံပေးလိုက်သည်။ သူမ၏ ဆန္ဒအတိုင်း - နောက်ဘဝတွင် သူတို့ကြား၌ မည်သည့် ပတ်သက်မှုမှ မရှိစေရန် ဆုတောင်းပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။

ထိုအချိန်မှစ၍ ဒုတိယမင်းသားမှာ မိမိ၏ နှစ်ပေါင်းများစွာက လုပ်ရပ်များအတွက် နောင်တရလာခဲ့သည်။ ခမည်းတော်က သူ့အား ဇနီးအသစ် ထပ်မံ ရွေးချယ်ပေးရန် ပြင်သော်လည်း သူ ငြင်းဆိုခဲ့သည်။ ထိုအခါ သားကြီးကို မွေးဖွားထားသော မယားငယ် ဝမ်ရှီမှာ မျှော်လင့်ချက် တက်လာကာ တရားဝင်ဇနီးနေရာကို ရယူရန် ကြံစည်တော့သည်။

အမြဲတမ်း နူးညံ့လှသော ဒုတိယမင်းသားသည် အကြီးအကျယ် ဒေါသထွက်ကာ ဝမ်ရှီအား သတိပေးလိုက်သည် - “မင်းရဲ့ လောဘကို ငါ သိတယ်။ သူမ သက်ရှိထင်ရှား ရှိတုန်းက ငါ တန်ဖိုးမထားခဲ့ပေမဲ့... အခု သူမ မြေကြီး ဖြစ်သွားချိန်မှာတော့ ဘယ်သူ့ကိုမှ အစားထိုးခွင့် မပေးနိုင်ဘူး!”

ဝမ်ရှီအား အကျဉ်းချပြီးနောက် ဒုတိယမင်းသားသည် အပြင်းအထန် ဖျားနာခဲ့သည်။ အိပ်မက်ထဲတွင် လီရွှမ်နှင့်အတူရှိခဲ့သော အချိန်များကိုသာ မြင်ယောင်နေမိသည်။ သူသည် တစ်ခါမှ မိမိကိုယ်မိမိ အပြစ်မရှိဟု ယူဆခဲ့သော်လည်း - အိပ်မက်မှ နိုးလာချိန်တွင်တော့ ကလေးတစ်ယောက်လို ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးမိတော့သည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ သူသည် ကဗျာ၊ ပန်းချီများကိုသာ ဆက်လက်မြတ်နိုးနေသော်လည်း မိန်းမပျက်များနှင့် ပေါင်းသင်းခြင်း မရှိတော့ပေ။ အိမ်တော်အနောက်ဆောင်မှာ အလှပြပစ္စည်းတစ်ခုလို ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူသည် လီရွှမ်၏ အဆောင်ဟောင်းကို သူမ ရှိစဉ်ကအတိုင်း ပြင်ဆင်ထားခိုင်းပြီး၊ ရက်အနည်းငယ်ခြားတိုင်း ထိုနေရာတွင် သွားရောက် ထိုင်နေတတ်သည်။

တစ်နှစ်တွင် လီရွှမ်၏မွေးနေ့၌ - ဒုတိယမင်းသားသည် အကြီးအကျယ် မူးယစ်နေကာ အသည်းအသန် ငိုကြွေးနေသဖြင့် အစေခံများက လီရွှမ်၏ တစ်ဦးတည်းသော သမီးတော်လေးကို ခေါ်လာပေးကြသည်။ ၁၂ နှစ်အရွယ် သမီးလေးမှာ ကွယ်လွန်သူ မိခင်နှင့် ၆ ပုံခန့် ဆင်တူလှသည်။ သူမအား မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ဒုတိယမင်းသားမှာ မိမိ၏ ဇနီး ပြန်လာပြီဟု ထင်မှတ်ကာ မှင်တက်သွားခဲ့သည်။

သမီးဖြစ်သူ၏ နှစ်သိမ့်မှုအောက်တွင် သူသည် အသိစိတ်ပြန်ဝင်လာကာ အဆောင်ပြင်သို့ ထွက်ခွာခဲ့သည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ သူသည် ထိုအဆောင်သို့ လာရောက်ခြင်း ကျဲပါးသွားခဲ့သည်။ သမီးဖြစ်သူ အိမ်ထောင်ပြုပြီးနောက်တွင်မှ သူသည် ထိုအဆောင်သို့ တစ်ခေါက်ပြန်သွားကာ - အရာရာကို အပြီးသတ် သိမ်းဆည်းခိုင်းလိုက်ပြီး၊ ထိုခြံဝင်းကို ဗလာအတိုင်းသာ ထားရှိလိုက်လေတော့သည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ ဗလာဖြစ်နေသော နှလုံးသားနှင့် အတူတူပင်ဖြစ်၏။

အသက်ကြီးလာသောအခါ သူသည် ဗုဒ္ဓတရားတော်များကို စွဲလန်းလာခဲ့သည်။ အိမ်တော်အတွင်း၌ ဘုရားခန်းငယ်တစ်ခု ဆောက်လုပ်ကာ နေ့စဉ် တရားထိုင်ခြင်း၊ ကျမ်းစာကူးခြင်းများဖြင့်သာ အချိန်ကုန်ဆုံးခဲ့သည်။ သူသည် ညီအစ်ကိုများထဲတွင် အသက်အရှည်ဆုံးနေခဲ့ရကာ ၈၇ နှစ်အရွယ်တွင်မှ ကွယ်လွန်ခဲ့သည်။

သူ မကွယ်လွန်မီတွင် သမီးဖြစ်သူ၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ဆိုလိုက်သည် -

“ငါ မင်းရဲ့ မေမေအပေါ်မှာ အင်မတန် အပြစ်ရှိခဲ့ပါတယ်။ သူမလို မာနကြီးတဲ့ အမျိုးသမီးကို ငါ့ဘေးမှာ ချုပ်နှောင်ထားပြီး... စစ်မှန်တဲ့အချစ်ကို မပေးခဲ့မိဘူး။ သူမက နောက်ဘဝမှာ ငါ့ကို မတွေ့ချင်တော့ဘူးလို့ ပြောခဲ့ပေမဲ့... ငါကတော့ လောဘကြီးစွာနဲ့ နောက်ဘဝမှာ သူမကို ပြန်လည် ကုစားပေးချင်နေမိသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့... သူမကတော့ ငါ့ကို ခွင့်လွှတ်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး ထင်ပါရဲ့”

သူ ကွယ်လွန်ပြီးနောက် သားသမီးများက သူ၏ မှာကြားချက်အတိုင်း - သူ့ရုပ်အလောင်းနှင့်အတူ မင်္ဂလာဆောင်စဉ်က လီရွှမ်နှင့် ပူးချည်ခဲ့သော ‘ဆံပင်ထုံး’ လေးကို တစ်ပါတည်း ထည့်သွင်း မြှုပ်နှံပေးလိုက်ကြသည်။

၎င်းကို ယူဆောင်သွားခြင်းဖြင့် နောက်ဘဝတွင် သူမကို တစ်ဖန်ပြန်လည် ရှာတွေ့နိုင်ရန် သူ မျှော်လင့်နေခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ သို့သော်... သူမကတော့ ငယ်စဉ်ကကဲ့သို့ သူ့အား တစ်ဖန် ပြန်လည် ခွင့်လွှတ်ပါဦးမှာလား။

ပြီးပါပြီ။

***