အခန်း (၁၄၃-၁၄၄)

အခန်း ၁၄၃။ အမုန်းတရား

သူမသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အားကိုးရာမဲ့စွာ ချလိုက်ပြီး ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။

"ရှင် အခုသွားသင့်ပြီ မဟုတ်ရင် ဗိုလ်ချုပ်ကြီးဒန်နီရယ်က တိုက်ခန်းထဲအထိ ဝင်လာပြီး ရှင့်ကို အတင်းဆွဲခေါ်သွားလိမ့်မယ်"

ဆိုင်းလပ်စ်က မျက်လုံးလှန်ပြလိုက်ပြီး "ကိုယ်လုပ်ထားတဲ့ ကိစ္စတွေကြောင့် သူ အဲဒီလို လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်တော့ပါဘူး" ဟု လေသံတိုးတိုးဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

အိုင်ဗီက ထိုစကားကို ကြားသွားသဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။

"ရှင် ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ"

ယခုအကြိမ်တွင်မူ ဆိုင်းလပ်စ်က ရှင်းမပြတော့ပေ။ အဲဒီအစား သူမ၏ နဖူးကို နူးညံ့စွာ နမ်းလိုက်ပြီး "ညကျမှ ပြောပြမယ်"

သူမ ဘာမှပြန်မပြောနိုင်ခင်မှာပင် သူ လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။

အိုင်ဗီမှာ ပါးပြင်များ ပူနွေးကာ ရင်ထဲတွင် မငြိမ်မသက်ဖြစ်ရင်း နေရာမှာတင် ကြောင်ရပ်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း သူမ၏ စိတ်အခြေအနေမှာ လေးလံနေဆဲပင်။ ဗိုလ်ချုပ်ကြီးဒန်နီရယ်၏ စကားများက သူမ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေခဲ့သည်။

ရာဗင်ခရော့ဖ် မိသားစုကြောင့် ဆိုင်းလပ်စ်ရဲ့ မိသားစုက ငါ့ကို ဒီလောက်တောင် မုန်းနေကြတာပဲ... တစ်ဝက်လောက်က ငါ့အပြစ်ဆိုတာ ငါဝန်ခံပါတယ်။ ငါက ဝေခွဲမရဖြစ်ခဲ့လို့ သူ့ကို နာကျင်စေခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ရာဗင်ခရော့ဖ် မိသားစုကတော့... သူတို့က တစ်ခါမှ တောင်းပန်မှာ မဟုတ်သလို နောင်တလည်း ရမှာမဟုတ်ဘူး။ သူတို့ နောင်တမရဘူးဆိုရင်တော့ သူတို့ ပြန်ပေးဆပ်ရလိမ့်မယ်။

သူမ၏ မျက်ဝန်းများ မှောင်မှောင်မည်းမည်း ဖြစ်သွားသည်။

သူမသည် ဧည့်သည်အိပ်ခန်းဆီသို့ လျှောက်သွားကာ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ပြီး လက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်သည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် လူသုံးယောက် ထွက်ပေါ်လာသည်က... မက်ဂနပ်စ်၊ ဆာဖီနာ နှင့် အိုင်စလာ ရာဗင်ခရော့ဖ် တို့ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ လက်နှင့် ခြေထောက်များကို ကြိုးများဖြင့် တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ချည်နှောင်ထားပြီး ပါးစပ်များကိုလည်း တိပ်အထူစားများဖြင့် ပိတ်ထားသည်။

အိုင်ဗီ့ကို မြင်လိုက်ရသည့် ခဏ၌ သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တောက်ပသွားကြသည်။ သူမက သူတို့အား အစားအစာပေးရန်အတွက် ထုတ်လာပေးသည်ဟု ထင်နေကြခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော် သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲမှ ပြင်းထန်သော ဒေါသအရိပ်အယောင်များကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင်မူ ထိုစိတ်လှုပ်ရှားမှုများမှာ ကြောက်ရွံ့မှုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

အိုင်ဗီ၏ အသံမှာ တည်ငြိမ်လွန်းနေသည်။

"ဒီနေ့ ကျွန်မ ဗိုလ်ချုပ်ကြီးဒန်နီရယ်နဲ့ သွားတွေ့ခဲ့တယ်။ သူ ငါ့ကို စကားတစ်ခွန်း ပြောခဲ့တယ်။ ငါ့ရဲ့ ဝေခွဲမရဖြစ်တတ်တဲ့ စိတ်ကြောင့် ငါက ဆိုင်းလပ်စ်နဲ့ မထိုက်တန်ဘူးတဲ့။"

သူမ ခေတ္တရပ်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ အေးစက်သော သံမဏိများကဲ့သို့ပင်။

"ငါ ဘာလို့ အဲဒီလောက် ဝေခွဲမရဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ နင်တို့သိလား။ အဲဒါ နင်တို့ သုံးယောက်ကြောင့်ပဲ။ ရာဗင်ခရော့ဖ် မိသားစုကြောင့်ပေါ့။"

မက်ဂနပ်စ်၊ ဆာဖီနာ နှင့် အိုင်စလာတို့မှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်နေကြသည်။ သူတို့သည် တိပ်များ‌ အောက်မှနေ၍ တောင်းပန်ရန် ကြိုးစားရင်း အသံများ ဗလုံးဗထွေး ထွက်ပေါ်လာသည်။

သို့သော် အိုင်ဗီက သူတို့ကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။ သူမသည် အခန်းထောင့်မှ နှင်တံတစ်ချောင်းကို ကောက်ယူလိုက်သည်။ လေထဲတွင် နှင်တံရိုက်သံမှာ စူးရှပြီး ရက်စက်လှသည်။

သူမသည် သူတို့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး "အခုတော့ နင်တို့ ငါ့ရဲ့ ဒေါသကို ခံစားရတော့မယ်" ဟု ဆိုသည်။

နှင်တံမှာ ဝှစ်ခနဲ ကျရောက်သွားသည်။ မက်ဂနပ်စ်သည် တိပ်‌ အောက်မှနေ၍ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ထိုအသံမှာ နံရံများကို ရိုက်ခတ်သွားသည်။ ထို့နောက် ဆာဖီနာ။ ထို့နောက် အိုင်စလာ။

သူတို့အားလုံး ဗလုံးဗထွေး အသံများဖြင့် တောင်းပန်တိုးလျှိုးနေကြသော်လည်း အိုင်ဗီမှာမူ ကရုဏာတရား ကင်းမဲ့နေခဲ့သည်။ ရိုက်ချက်တိုင်းမှာ ပြင်းထန်လှပြီး သူမ နှစ်ပေါင်းများစွာ သယ်ဆောင်လာခဲ့ရသော နာကျင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

သူမ၏ အတွေးများမှာ ပိုမို မှောင်မိုက်လာသည်။

ငါ ၁၀ နှစ်သမီးတုန်းက အိုင်စလာက ငါ့ကို သေလုနီးပါး ရိုက်နှက်ခဲ့တယ်။ ကျန်တဲ့လူတွေကတော့... နင်တို့က ဒီအတိုင်း ရပ်ကြည့်နေခဲ့ကြတာ။ ငါ့သွေးတွေ ရေထဲကို ကျနေတာတောင် ငါ့ကို ပန်းကန်ဆေးဖို့ နင်တို့ ခိုင်းခဲ့ကြတယ်။ ငါ အားနည်းသွားတဲ့အချိန်မှာ နင်တို့ ငါ့ကို ထပ်ပြီး ရိုက်နှက်ခဲ့ကြတယ်။ နှစ်ရက်တိုင်တိုင် ငါက နင်တို့လက်ထဲမှာ စုတ်ပြတ်နေတဲ့ အဝတ်စုတ်တစ်ခုလို ဖြစ်ခဲ့ရတာ။ အဲဒါတောင် နင်တို့ ကရုဏာ မပြခဲ့ဘူး။

နှင်တံမှာ ပိုမို ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သွားသည်။

တစ်ခါတလေ ငါ ဘယ်လိုများ ရှင်သန်ခဲ့လဲလို့ တွေးမိတယ်။ ငါ မရှင်သန်ခဲ့သင့်ဘူး ထင်ပါရဲ့။ ဒါပေမဲ့ ငါ ရှင်သန်ခဲ့တယ်။ အခုတော့ ငါ ခံစားခဲ့ရတာတွေကို နင်တို့လည်း ခံစားရလိမ့်မယ်။ ဆင်းရဲဒုက္ခဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာ နင်တို့ သိစေရမယ်။

သူမ၏ အသက်ရှုသံများ ပြင်းထန်လာသော်လည်း မျက်ဝန်းများမှာမူ အေးစက်နေဆဲပင်။

ရာဗင်ခရော့ဖ် မိသားစု၏ ဗလုံးဗထွေး ငိုယိုသံများမှာ အခန်းထဲတွင် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း အိုင်ဗီ့နှလုံးသားမှာ တုန်လှုပ်ခြင်း မရှိပေ။ သူမသည် သူတို့ဆီကနေ သင်ခန်းစာ ရခဲ့ပြီးသားဖြစ်သည်။ ရန်သူဆိုသည်မှာ ကရုဏာနှင့် မထိုက်တန်ကြောင်းပင်။

အတန်ကြာပြီးနောက် အိုင်ဗီသည် နှင်တံကို တစ်ဖက်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။ သူမ၏ ရင်ဘတ်မှာ အသက်ရှုလိုက်တိုင်း နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေသည်။ ရာဗင်ခရော့ဖ် မိသားစုကို သူမ ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့မှာ နာကျင်မှုဒဏ်မှ ကာကွယ်ရန် ကိုယ်ကို ကျုံ့ထားကြသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ ဖြူဖျော့နေပြီး ခန္ဓာကိုယ်များမှာလည်း တုန်ယင်နေကြသည်။

အိုင်ဗီ လက်ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် သူတို့ သုံးယောက်စလုံး စွမ်းအင်လှောင်ခန်းထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ အခန်းထဲမှာ ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

သူမသည် ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး လက်များကို ဒူးပေါ်တွင် တင်းတင်းဖိထားမိသည်။ သူမကိုယ်သူမ ပြန်လည် တည်ငြိမ်အောင် အသက်ပြင်းပြင်း ရှုလိုက်ရသည်။

ရာဗင်ခရော့ဖ် မိသားစု... သူတို့က အတိတ်ဘဝမှာ ဆိုင်းလပ်စ်ကို သတ်ခဲ့တဲ့ လူသတ်သမားတွေတင် မကဘူး။ ကမ္ဘာပျက်ပြီး ပထမ နှစ်နှစ်အတွင်း ငါ့ကို ဒီလောက်ထိ ဒုက္ခပေးခဲ့တဲ့ သူတွေလည်း ဖြစ်တယ်။ နေ့တိုင်း နေ့တိုင်း ငါ့ကို ကျွန်တစ်ယောက်လို ခိုင်းခဲ့ကြတာ။ သန့်ရှင်းရေး၊ ချက်ပြုတ်ရေး၊ ဇမ်ဘီတွေကို သတ်ခိုင်းတာ... အရာအားလုံးပဲ။ ငါ တိုက်ခိုက်ဖို့ အားအင်ကုန်နေချိန်မှာတောင် ငါ့ကို အတင်းအကျပ် ခိုင်းခဲ့ကြတယ်။ ငါ့ရဲ့ စွမ်းအားကိုတောင် ငါ့ဆီကနေ ခိုးယူဖို့ နည်းလမ်းရှာခဲ့ကြသေးတာ။

သူမ၏ လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်မိသည်။

နောက်ပိုင်း ငါ တကယ် စိတ်ပျက်အားငယ်နေချိန်မှာ သူတို့ကို အကူအညီတောင်းခဲ့ပေမဲ့ သူတို့ ငါ့ကို လျစ်လျူရှုခဲ့ကြတယ်။

အဲဒါတင်မကသေးဘူး၊ ငါ ထွက်ပြေးဖို့ ကြံနေတယ်ဆိုပြီး တလွန် အခြေစိုက်စခန်း ခေါင်းဆောင်ကို တိုင်ခဲ့ကြသေးတာ။ ငါက နည်းနည်းလေးလောက်ပဲ ကြင်နာမှုကို လိုချင်ခဲ့တာပါ။ သူတို့ကြောင့်ပဲ ငါ အမဲလိုက်ခံခဲ့ရတယ်။ သူတို့ကြောင့်ပဲ ငါ သေလု‌ ပျောပါး ဖြစ်ခဲ့ရတာ။

သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ပူလောင်နေပြီး ခဏတာမျှ အသက်ရှုပင် ကျပ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဒီအမုန်းတရားက... ရိုက်နှက်ရုံလောက်နဲ့ ပြေပျောက်မှာ မဟုတ်ဘူး။ မဟုတ်ဘူး... ငါ ခံစားခဲ့ရတဲ့ မျှော်လင့်ချက်မဲ့တဲ့ အရသာကို သူတို့ကိုလည်း မြည်းစမ်းစေချင်တယ်။ သူတို့ရဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေကို အကြိမ်ကြိမ် ရိုက်ချိုးပစ်မယ်... စိတ်ပျက်အားငယ်မှု အရသာကို သူတို့ သိသွားတဲ့အထိ။ အဲဒီအချိန်ကျမှပဲ သူတို့ရဲ့ ဘဝကို ငါ အဆုံးသတ်ပေးမယ်။

သူမသည် သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချလိုက်ပြီး ထိုအတွေးများကို ပြန်လည် ဖိနှိပ်လိုက်သည်။

ဟုတ်တယ်၊ ငါက ရက်စက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ့အပေါ် အရင်ရက်စက်ခဲ့တာ ဘယ်သူလဲ။ ငါ့ကို ငရဲထဲ တွန်းပို့ခဲ့တာ ဘယ်သူလဲ။

စိတ်တည်ငြိမ်သွားပြီးနောက် သူမသည် မတ်တတ်ထရပ်ကာ အဝတ်အစားများကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဖြစ်အောင် ပြင်လိုက်သည်။

အနာဂတ်အတွက် စဉ်းစားဖို့ အချိန်တန်ပြီ။ အခု ငါ့စခန်းမှာ ကုန်စုံဆိုင်ရှိနေပြီဆိုတော့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေ လာကြမှာ အသေအချာပဲ။ ငါ့သိုလှောင်ခန်းထဲက ခရမ်းချဉ်သီးတွေကိုလည်း ရောင်းလို့ရတာပဲ။

စိတ်ကြည်လင်သွားပြီးနောက် အိုင်ဗီသည် အခန်းထဲမှ ထွက်လာကာ သူမ၏ အခြေစိုက်စခန်းဆီသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။

သူမ စခန်းအပေါက်သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် ကြောင်သွားမိသည်။ အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ဇမ်ဘီများကို တိုက်ထုတ်ရင်း အပြင်ဘက်တွင် ယိုင်တိုင်တိုင် ဖြစ်နေသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ သွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့နေသည်။ သူသည် အနိုင်နိုင် ရပ်တည်နေရပုံပင်။

"ငတုံးပဲ" အိုင်ဗီက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ "သူ့ကိုယ်သူ သေအောင် လုပ်နေတာပဲ"

အမျိုးသားသည် သူ၏ လက်နက်ကို အားနည်းစွာ ဝေ့ယမ်းလိုက်သော်လည်း ဇမ်ဘီတစ်ကောင်က နောက်ကွယ်မှ ပြေးဝင်လာသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ထိတ်လန့်မှုကြောင့် ပြူးကျယ်သွားသည်။ သူသည် အဆုံးသတ်သွားပြီဟု သိလိုက်သဖြင့် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်တော့သည်။

သို့သော် ဇမ်ဘီ၏ လက်သည်းများ သူ့ကို မထိမီမှာပင် အိုင်ဗီက ရှေ့သို့ ပြေးဝင်ကာ လက်သီးဖြင့် ထိုးလိုက်သည်။ ဇမ်ဘီမှာ ရုပ်သေးရုပ်ပျက်ကြီးတစ်ခုလို နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားတော့သည်။

သူမသည် ထိုအမျိုးသားကို မျက်မှောင်ကြုတ်ကြည့်လိုက်သည်။ "ရှင် ဒီလောက်တောင် ဂရုမစိုက်ဘဲ မနေသင့်ဘူး ပင်ပန်းနေရင် နားလိုက်ပေါ့ ဒီလိုမျိုး သတိမမူဘဲ မနေနဲ့”

အခန်း ၁၄၄။ မာကိုနှင့် အိုင်ဗီတို့ တွေ့ဆုံခြင်း

ထိုအမျိုးသားသည် သူမကို မယုံကြည်နိုင်သလို ကြည့်နေမိသည်။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများ တုန်ယင်နေ၏။ ထို့နောက် ကျန်ရှိနေသော ဇမ်ဘီများဘက်သို့ အိုင်ဗီ လှည့်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားတော့သည်။ သူမသည် လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားရင်း လက်များကို လေထဲတွင် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ ဇမ်ဘီတိုင်းသည် ဈေးထဲတွင် ဟင်းသီးဟင်းရွက် လှီးနေသကဲ့သို့ တစ်ချက်တည်းနှင့် လဲကျကုန်သည်။

သူသည် ကြောင်ရပ်ကြည့်နေမိသည်။

သူမက... သူမက လူမဟုတ်ဘူး။ မုန်တိုင်းတစ်ခုလိုပဲ။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လူတစ်ယောက်က ဇမ်ဘီတွေကို ဘာမှမဟုတ်သလိုမျိုး သတ်နိုင်ရတာလဲ။

တစ်ဖက်တွင်မူ အိုင်ဗီသည် သူ၏ မှင်တက်နေသော မျက်နှာထားကို သတိပင်မထားမိပေ။ နောက်ဆုံး ဇမ်ဘီလဲကျသွားပြီးနောက် သူမသည် လက်မှ ဖုန်များကို ခါထုတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ အခြေစိုက်စခန်းဆီသို့ ဦးတည်လျှောက်လှမ်းသွားသည်။

ထိုအမျိုးသားသည် မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီးမှ သူမနောက်သို့ အပြေးအလွှား လိုက်လာသည်။

"နေပါဦး မင်းက ဘယ်သူလဲ။ ကျွန်တော့်အသက်ကို ကယ်ပေးခဲ့လို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်နာမည် မာကို ပါ"

အိုင်ဗီက ခေါင်းတစ်ချက် ညိတ်ပြလိုက်သည်။ "အိုင်ဗီပါ။ အနီးနားက စခန်းတစ်ခုကို သွားမလို့။ အဲဒီမှာ အစားအစာ ဝယ်လို့ရတယ်လို့ ကြားလို့"

မာကိုသည် ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွား၏။ "စခန်း ဟုတ်လား စစ်တပ်စခန်းက လွဲလို့ တခြားစခန်း ရှိသေးတာလား"

"ရှိတာပေါ့" အိုင်ဗီက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

သူသည် အသည်းအသန်ဖြင့် သူမ၏ လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ "အစားအစာက ဘယ်လောက်လဲ။ အမြူတေ ဘယ်လောက် ပေးရတာလဲ"

အိုင်ဗီသည် သူ့ကိုကြည့်ကာ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မသိသလောက်တော့ ဂျုံ ဒါမှမဟုတ် ဆန် တစ်ကီလိုဂရမ်ကို အမြူတေ တစ်ရာထက် မပိုပါဘူး"

မာကို ကြောင်သွားသည်။ သူ၏ ပါးစပ် အဟောင်းသား ဖြစ်သွား၏။ "ဘာ... တစ်ရာလား အဲဒါ အရမ်းဈေးကြီးတာပဲ စစ်တပ်စခန်းမှာတောင် ဒီထက်ဈေးသက်သာသေးတယ်"

မကြာမီမှာပင် သူတို့သည် အိုင်ဗီပြောသော စခန်းသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ မာကို၏ အမြင်တွင်မူ ထိုနေရာမှာ အလွန်သေးငယ်လွန်းပြီး ရယ်စရာပင် ကောင်းနေသည်။ သေတ္တာပုံစံ တိုက်ခန်း ဆယ်ခန်းသာ ရှိပြီး အထင်ကြီးစရာ တစ်ခုမျှ မရှိပေ။

"ဒါက... တကယ်ပဲ ဒီနေရာလား" မာကိုက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

အိုင်ဗီက ပြန်မဖြေပေ။ သူမသည် အလယ်ဗဟိုရှိ ဆိုင်ငယ်လေးဆီသို့ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပင် လျှောက်သွားသည်။ မာကိုကလည်း မသေချာသော်လည်း စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် လိုက်လာခဲ့သည်။

ဆိုင်ထဲသို့ ရောက်သောအခါ သူ၏ မျက်လုံးများ ထပ်မံပြူးကျယ်သွားပြန်သည်။ စင်ပေါ်တွင် ဆန်ထုပ်များ၊ ဂျုံထုပ်များနှင့် ဆားများပင် ရှိနေသည်။

အမှန်စင်စစ် အစားအစာများ ဖြစ်သည်။ ရက်သတ္တပတ်ပေါင်းများစွာ သူ မမြင်ဖူးခဲ့သော အရာများပင်။

သူသည် အနီးကပ်သွား၍ ဈေးနှုန်းများကို စစ်ဆေးကြည့်သည်။ ဆန် တစ်ကီလိုဂရမ်လျှင် အမြူတေ တစ်ရာ၊ ဂျုံ တစ်ကီလိုဂရမ်လျှင် တစ်ရာ၊ ဆားမှာ အမြူတေ လေးဆယ် ဖြစ်သည်။

သူ၏ လည်ချောင်းများ ခြောက်ကပ်သွားသည်။

စင်ပေါ်ရှိ အရာအားလုံးထဲတွင် ဆန်နှင့် ဂျုံကသာ ဈေးကြီးနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအရာများနှင့် ယှဉ်လျှင် ဆားမှာ များစွာ ဈေးသက်သာနေသည်။ အမှန်စင်စစ် ၎င်းမှာ အလွန်ဈေးသက်သာလွန်းသဖြင့် မာကိုအနေဖြင့် စစ်တပ်စခန်းတွင်ပင် ဝယ်ယူနိုင်ခြင်း မရှိပေ။

သူသည် ဆားထုပ်လေးကို စိုက်ကြည့်ရင်း လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်မိသည်။

သူသည် အိုင်ဗီ့ဘက်သို့ မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်း... မင်းက ဒီစခန်းမှာ နေတာလား"

အိုင်ဗီ ခေတ္တတန့်သွားသည်။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို ခဏတာ တင်းတင်းစေ့ထားပြီးမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်မ ဒီမှာနေတာ"

သူမ၏ စကားကို ကြားသောအခါ မာကိုသည် မျှော်လင့်ချက် အရိပ်အယောင်လေး တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် နှလုံးခုန်သံများ မြန်လာသည်။

"ဒါဆို... အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ။ စစ်တပ်စခန်းနဲ့ ယှဉ်ရင် တိုက်ခန်းတွေက ဘယ်လိုလဲ"

အိုင်ဗီသည် အဖြေမပေးမီ ခဏတာ စဉ်းစားလိုက်သည်။

"ကောင်းပါတယ်။ ကျွန်မသိသလောက်တော့ တိုက်ခန်းအားလုံးမှာ မကြာခင် ဆိုလာပြားတွေ တပ်တော့မှာ အဲဒါက လျှပ်စစ်မီး အမြဲတမ်း ရမယ်လို့ ဆိုလိုတာပဲ။ ဒီစခန်းက အစားအစာတွေ ပိုပြီး သွင်းလာဦးမှာ၊ ပိုပြီး ဈေးသက်သာတဲ့ အစားအစာတွေပေါ့။ နေထိုင်ရတဲ့ နေရာကလည်း မဆိုးပါဘူး"

မာကိုသည် သူမ၏ စကားများကြောင့် မျက်ဝန်းများ တောက်ပသွားသည်။ သူ မထိန်းနိုင်ဘဲ "အဲဒါ... အဲဒါ တကယ် အံ့သြစရာပဲ။ အိမ်ငှားခက ဘယ်လောက်လဲ" ဟု မေးမိသွားသည်။

အိုင်ဗီ တွန့်ဆုတ်သွားသည်။ သူမ ခေတ္တပြန်စဉ်းစားလိုက်ပြီးမှ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ပြောလိုက်သည်။ "တိုက်ခန်း တစ်ခန်း ငှားဖို့အတွက် အမြူတေ တစ်သောင်း ပေးရပါမယ်"

မာကို ကြောင်အမ်းသွားသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရုပ်ထုတစ်ခုလို တောင့်တင်းသွား၏။ ပါးစပ်အဟောင်းသားနှင့် အိုင်ဗီ့ကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

"တစ်... တစ်သောင်းလား" သူ၏ အသံမှာ မယုံကြည်နိုင်မှုကြောင့် တုန်ယင်နေသည်။

သူ၏ နားထဲတွင် နှလုံးခုန်သံများ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ တစ်သောင်းလား ဒါ နောက်ပြောင်နေတာလား။ ဒီလောက်ကို ဘယ်သူက ပေးနိုင်မှာလဲ။ ငါတောင် တစ်လလုံးမှ အမြူတေ တစ်ရာ ပြည့်အောင် မနည်းစုနေရတာကို

သူသည် အိုင်ဗီ့ကို မယုံကြည်နိုင်သော မျက်ဝန်းများဖြင့် ထူးဆန်းစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"ဘယ်သူက အဲဒီလောက် အများကြီး ပေးမှာလဲ။ ဒီနေရာမှာ ဈေးသက်သာတဲ့ အစားအစာနဲ့ လျှပ်စစ်မီး ရှိရင်တောင်... တစ်သောင်းဆိုတာကတော့ များလွန်းပါတယ်"

အိုင်ဗီသည် တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိဘဲ သူ့ကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ အတွေးများထဲတွင်မူ

ငါ တွက်ချက်မှု မှားသွားတာလား။ ငါ့ရဲ့ အတိတ်ဘဝတုန်းကတော့ အခန်းတစ်ခန်းအတွက် အမြူတေ ငါးသောင်းဆိုတာတောင် ဈေးသက်သာတယ်လို့ သတ်မှတ်ကြတာ။

အမိုးက ယိုနေရင်တောင်၊ နံရံတွေမှာ အပေါက်တွေ ရှိနေရင်တောင် လူတွေက အရူးအမူး လုယူကြတာပဲ။ အားလုံးက အမြူတေတွေကို ပုံအောပေးပြီး ရတနာတစ်ခုလို သဘောထားခဲ့ကြတာ။

ဒါပေမဲ့ အခုတော့... သူတို့အတွက် တစ်သောင်းဆိုတာ များလွန်းနေပြီပေါ့။ ဈေးလျှော့ပေးလိုက်တာက သူတို့အတွက် ကျေးဇူးပြုရာ ရောက်မယ်လို့ ငါထင်ခဲ့တာ။ ဘယ်သူမှ တန်ဖိုးမထားတတ်ကြဘူး ထင်ပါရဲ့။

သို့သော် သူမ ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တင်းသွားပြီး တစ်ခုခုကို သတိရလိုက်သည်။ သူမ၏ အတိတ်ဘဝတွင် ဈေးနှုန်းများမှာ ကမ္ဘာပျက်ပြီး တစ်နှစ်ကြာမှ ထိုးတက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုမှာ စောလွန်းသေးပြီး စွမ်းအားရှင် အများစုမှာ အမြူတေ ၁၀၀ ရဖို့တောင် ရုန်းကန်နေရဆဲ ဖြစ်သည်။

သူမ၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် မှေးကျဉ်းသွာရးသည်။ ဈေးနှုန်းကို ပြောင်းလဲလို့ မရဘူး။ ဒီစခန်းက တည်ငြိမ်နေရမယ်။ ဈေးနှုန်းက ကျသွားမှာ မဟုတ်ဘူး။ အဆုံးအထိ ဒီဈေးအတိုင်းပဲ ထားမယ်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ သူမ ပြန်လည်မွေးဖွားလာပြီးနောက် ၂ လ ကုန်လွန်သွားပြီဖြစ်ရာ သူမ၏ စခန်းသည် ကုန်ကျစရိတ် သက်သာပြီး လုံခြုံသော စခန်းတစ်ခုအဖြစ် ပေါ်ထွက်လာရန် နောက်ထပ် တစ်လသာ စောင့်ရန် လိုအပ်တော့သည်။

သူမသည် မာကိုကို ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မကြားတာတော့ အမြူတေ တစ်သောင်း ပေးရင် လုံခြုံမှုကို အာမခံတယ်တဲ့။ ကျွန်မ ဆက်သွယ်ထားတဲ့ သူဌေးက ဒီစခန်းကို ဇမ်ဘီတွေ ဘယ်တော့မှ ကျူးကျော်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ကတိပေးထားတယ်"

မာကိုသည် သူမကို ခေါင်းနှစ်လုံးနှင့် လူတစ်ယောက်ကို ကြည့်သကဲ့သို့ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ တွန့်ချိုးသွားပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူသည် စိတ်ပျက်မှုများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ဖြည်းဖြည်းချင်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"အဲဒါ အရမ်းဈေးကြီးတယ်။ အစားအစာကလည်း ဈေးကြီးတယ်။ လျှပ်စစ်မီး ရှိရင်တောင် အဲဒီလောက် မတန်ပါဘူး"

သို့သော် သူသည် ဆားကိုတော့ လျစ်လျူမရှုနိုင်ပေ။ သူသည် ရှေ့သို့ တိုးကာ ဆားထုပ်လေးကို ကောက်ယူပြီး ရတနာတစ်ခုလို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူ၏ လည်ချောင်းများ ခြောက်ကပ်နေသည်။ သူ အဲ့ဒါကို လိုချင်သည်။ သူ လိုအပ် နေသည်။

သူ၏ အမြူတေများကို ထုတ်ယူလိုက်ချိန်တွင် သူ၏ မျက်ခုံးများ တွန့်သွားသည်။ သူသည် ဆိုင်ထဲတွင် လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုရင်း စင်များ၊ နံရံများနှင့် ဗလာဖြစ်နေသော အရောင်းကောင်တာကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။

"နေပါဦး... ဒီမှာ ဆိုင်စောင့်မရှိဘူးလား။ ဘယ်သူ့ကို ပေးရမှာလဲ"

အိုင်ဗီ မျက်တောင်ခတ်လိုက်မိသည်။ ဆိုင်ထဲဝင်လာပြီးကတည်းက ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးစလေး တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ဤအချက်ကို သူမ မေ့လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

"ကျွန်မကိုပဲ ပေးလိုက်ပါ။ ဒီဆိုင်ရဲ့ ဆိုင်စောင့်က ကျွန်မပါ"

မာကို၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ နီရဲတက်လာသည်။ ခုနလေးတင် သူပြောခဲ့သော စကားများကို သတိရလိုက်သဖြင့် သူ၏ လည်ပင်းအထိ အပူရှိန်များ တက်လာတော့သည်။

လွန်ခဲ့သည့် မိနစ်အနည်းငယ်ကပင် သူသည် အရာအားလုံးက ဘယ်လောက် ဈေးကြီးကြောင်းကို သူမရှေ့တွင် တတွတ်တွတ် မြည်တွမ်နောက်တီးနေခဲ့တာလေ။