အခန်း (၁၄၇-၁၄၈)

အခန်း ၁၄၇။ သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူမ၏အမေသည် နောက်မှ လိုက်မလာတော့ပေ။ အန်နီ တစ်ဖိုးတည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိသာ စိုက်ကြည့်နေပြီးမှ နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့ကာ အထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားတော့သည်။

အန်နီ၏ သန်မာမှုနှင့် တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းကြောင့် သူတို့နေထိုင်သည့် အခန်းမှာ အခြားသူများထက် ပို၍ ကောင်းမွန်သည်။ အခြားမိသားစုများမှာလည်း သူတို့ကို မနှောင့်ယှက်ရဲကြပေ။ သူတို့တွင် ပိုမိုကျယ်ဝန်းသော နေရာ၊ ခိုင်ခံ့သော နံရံများနှင့် သီးသန့်မီးဖိုချောင်ပင် ရှိသည်။

သူမအမေသည် ကုလားထိုင်တွင် ထိုင်ရင်း အလေးအနက် စဉ်းစားနေမိသည်။ 'အန်နီကို ငါ ထာဝရ ထိန်းချုပ်ထားလို့ မရဘူး။ သူမက ပိုပြီး သန်မာလာနေပြီ။ တစ်နေ့ကျရင် သူမ ငါ့ကို ပြန်တော်လှန်လိမ့်မယ်။ သူမကို ဖိနှိပ်ထားဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခု ငါ လိုအပ်တယ်။'

သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများက ရက်စက်သော အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးညွတ်သွားသည်။ 'သူ့မောင်လေး ရှိသေးတာပဲ။ အဲဒီကောင်လေးကို ငါ့လက်ထဲမှာ ဆုပ်ကိုင်ထားသရွေ့ သူမ ငါ့ကို ဘယ်တော့မှ အာခံရဲမှာ မဟုတ်ဘူး။'

ထိုအတွေးကြောင့် သူမ စိတ်လက်ပေါ့ပါးသွားကာ သီချင်းတညည်းညည်းဖြင့် မီးဖိုချောင်သို့ လျှောက်သွားသည်။ ဘူးတစ်ခုကို ဖွင့်လိုက်ရာ အတွင်း၌ ဆန်အိတ်တစ်အိတ် ရှိနေသည်။ ခုနက မရှိတော့ဘူးဟု သူမ လိမ်ပြောခဲ့သော ဆန်များပင် ဖြစ်သည်။ သူမသည် ဆန်များကို ခပ်ထည့်ကာ ချဉ်ဖတ်အချို့နှင့်အတူ တစ်လုပ်ချင်း အရသာခံကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း စားသောက်နေတော့သည်။

'အန်နီ ငါ့ကို ဘယ်လောက်ပဲ မုန်းမုန်း' ဟု သူမ တွေးလိုက်သည်။ 'ဟိုကောင်လေး ရှိနေသရွေ့ သူမ ငါ့လက်ခုပ်ထဲက ဘယ်တော့မှ လွတ်မှာမဟုတ်ဘူး။'

အန်နီသည် သူမ၏ မကျေနပ်ချက်များကို ဖြေဖျောက်ရန် ထွက်လာခဲ့သည်။ ဇမ်ဘီများကို မြင်လျှင် တုန်လှုပ်ငိုယိုနေကြသော အခြားသူများနှင့် ယှဉ်လျှင် သူမက များစွာ တည်ငြိမ်သည်။ အမှန်စင်စစ် ကမ္ဘာမပျက်မီက သူမသည် အားကစားနည်းပြတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။

ထို့အပြင် သူမသည် တိုက်ကွမ်ဒိုနှင့် ထိုက်ချီ ကျွမ်းကျင်သူလည်း ဖြစ်သည်။ ကိုယ်ခံပညာ ပြိုင်ပွဲများစွာတွင် ပါဝင်ခဲ့ဖူးသည့် ထိုယုံကြည်ချက်များက ယခု ကမ္ဘာသစ်ထဲအထိ ပါလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမ၏ စွမ်းအားမှာ "အလွန်အမင်း သန်မာခြင်း" ဖြစ်သော်လည်း အမှန်တကယ်တော့ သူမတွင် လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ရှိသေးသည်။ သူမသည် "နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း" စွမ်းရည်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ အန်နီသည် ၎င်းကို မည်သူ့ကိုမျှ မပြောပြဘဲ သူမ၏ ခွန်အားကိုသာ လူမြင်အောင် ပြသခဲ့သည်။

နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း စွမ်းရည်ဖြင့် သူမသည် ဇမ်ဘီများကို အခြားသူများထက် ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ ကိုင်တွယ်နိုင်သည်။ သူမ တစ်ခုကိုလည်း ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။ ဇမ်ဘီအမြူတေများကို ပိုမို စုပ်ယူနိုင်လေ စွမ်းအားများ ကြီးထွားလာပြီး အဆင့်တက်နိုင်လေ ဖြစ်သည်။

သို့သော် အမြူတေများစွာ စုပ်ယူပြီးသည့်တိုင် သူမမှာ အဆင့်သုည အဆင့်တွင်ပင် ပိတ်မိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ အဆင့် ၁ သို့ပင် မရောက်သေးပေ။ အန်နီသည် ၎င်းမှာ ပုံမှန်ဖြစ်ကြောင်း သိသည်။ လူများစွာမှာလည်း ဤအခြေအနေတွင်ပင် ရှိနေကြပြီး အဆင့်တက်ရန် တစ်လ သို့မဟုတ် ထိုထက်မက ကြာမြင့်နိုင်သည်။

ထိုအချက်ကို တွေးကာ သူမ ပို၍ ကြိုးစားတိုက်ခိုက်သည်။ အချိန်တိုအတွင်း အမြူတေ သုံးရာကျော်ကို သူမ စုဆောင်းနိုင်ခဲ့သည်။ လူအများစုအတွက်ဆိုလျှင် ၎င်းမှာ ကြီးမားသော အောင်မြင်မှုပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် အန်နီ ဂုဏ်မယူနိုင်ပေ။ အဲလ်ရိုးတောင်ကုန်းအနားတွင် သူမ တွေ့ခဲ့ရသော ပုံရိပ်ကို သတိရမိသည်။ ပန်းရောင်ဆံနွယ်များ ဖားလျားကျနေသည့် အမျိုးသမီး... အိုင်ဗီ ပင် ဖြစ်သည်။ သူမသည် တည်ငြိမ်မှု၊ ကျွမ်းကျင်မှုတို့ဖြင့် တိုက်ခိုက်နေခဲ့သည်။

တစ်နာရီအတွင်းမှာပင် အိုင်ဗီသည် ဇမ်ဘီ နှစ်ရာကျော်ကို ရှင်းလင်းခဲ့သည်။ အန်နီမှာမူ ထိုအချိန်အတွင်း ၃၀ မှ ၄၀ ခန့်သာ ရှင်းနိုင်ခဲ့သည်။

'အိုင်ဗီက တကယ် အံ့သြစရာပဲ' ဟု အန်နီ တွေးလိုက်သည်။

'အခွင့်အရေးသာ ရှိရင် သူမနဲ့ သူငယ်ချင်း ဖြစ်ချင်မိတယ်။ ဒါပေမဲ့... ငါ့အိမ်က လှောင်အိမ်တစ်ခုလိုပဲ။ ငါ့အမေက ငါ့ကို ဘယ်တော့မှ လွှတ်မှာမဟုတ်ဘူး။ သူမက ငါ့အပေါ်မှာ သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်တစ်ကောင်လို ကပ်ပါးရပ်ပါး ရှင်သန်နေတာ။ ငါမရှိရင် သူမ ဘယ်လိုမှ အသက်ရှင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။'

အမေဖြစ်သူအကြောင်း တွေးမိသည်နှင့် အန်နီ ခေါင်းကိုက်လာရသည်။ သို့သော်လည်း သူမ ဆက်လက် ကြိုးစားနေဆဲပင်။

လေးနာရီကြာ တိုက်ခိုက်ပြီးနောက် သူမ အမြူတေ ခြောက်ရာ စုဆောင်းမိခဲ့သည်။ ခန္ဓာကိုယ်က ပင်ပန်းနေသော်လည်း စိတ်က ပို၍ လေးလံနေသည်။ အောင်ပွဲခံမည့်အစား သူမသည် မှတ်ပုံတင်ရုံးသို့ သွားခဲ့သည်။

"အစားအသောက် ထပ်ဝယ်လို့ ရမလား" အန်နီ မေးလိုက်သည်။

တာဝန်ရှိသူက သူမကို ကြည့်ကာ မှတ်တမ်းကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။ သူမသည် စောစောက ဆန် ၅၀၀ ဂရမ်နှင့် ချဉ်ဖတ်တစ်ထုပ် လဲလှယ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

"ဒါက စွမ်းအားရှင်တွေအတွက် တစ်ရက်စာ ကန့်သတ်ချက်ပဲ" ဟု သူက ရှင်းပြသည်။ "ဘယ်သူမှ ဒီထက်ပိုပြီး လဲလို့မရဘူး။"

အန်နီ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်သည်။ "ဒါဆို ပေါင်မုန့်တို့၊ တခြားဟာတို့ရော"

တာဝန်ရှိသူက သူမကို ကြင်နာစွာ ကြည့်သော်လည်း လေသံက တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။

"စိတ်မကောင်းပါဘူး။ စည်းကမ်းက စည်းကမ်းပဲ။" ထို့နောက် သူက အသံကို အနည်းငယ် နှိမ့်ကာ "ဒါပေမဲ့ ပိုလိုချင်တယ်ဆိုရင်တော့... မှောင်ခိုဈေးက အမြဲတမ်း ဖွင့်ထားပါတယ်" ဟု ဆိုသည်။

အန်နီ၏ မျက်မှောင်ကြုံ့သွားသည်။ သူ ဘာကို ဆိုလိုသည်ကို သူမ သိသည်။

သို့သော် သူမတွင် ရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။ သူမ သွားကြိတ်ကာ ဈေးသို့ သွားခဲ့သည်။

ထိုနေရာရှိ ဈေးနှုန်းများမှာ မတန်တဆပင်။ ပုံမှန် အမြူတေ ၅၀၀ ခန့်သာ တန်သော အစားအစာမှာ ယခု တစ်ခုလျှင် ၁၀၀ စီ ဖြစ်နေသည်။ အန်နီ ရင်ထဲ ဒေါသများ ပူလောင်လာသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူမ ပေးချေလိုက်သည်။ သူမ ဆန် လေးကီလိုဂရမ် ဝယ်ခဲ့သည်။

သူမ ၎င်းတို့ကို အိမ်သို့ အကုန်ယူမသွားပေ။ လျှို့ဝှက်နေရာတစ်ခုတွင် သူမအတွက် နှစ်အိတ်ကို သေချာဝှက်ထားပြီး ကျန်နှစ်အိတ်ကိုသာ အိမ်သို့ သယ်လာခဲ့သည်။

တံခါးဖွင့်လိုက်သည်နှင့် သူမအမေက သိန်းငှက်တစ်ကောင်လို စူးရှသော မျက်လုံးများဖြင့် စောင့်ကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

သူမအမေ၏ အကြည့်က ဆန်အိတ်များပေါ် ကျရောက်သွားသည်။ သူမ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး တောက်ပသွားကာ ဘာမှမစဉ်းစားတော့ဘဲ ထခုန်ကာ အန်နီ့ထံ ပြေးလာတော့သည်။

"ငါ့ကို ပေးစမ်း" သူမအမေက လက်လှမ်းကာ ဟောက်လိုက်သည်။

အန်နီသည် ဘေးသို့ အမြန်ရှောင်လိုက်ပြီး အိတ်များကို လက်လှမ်းမမှီအောင် ထားလိုက်သည်။ သူမ၏ လက်များက တင်းတင်းဆုပ်ထား၏။ ရင်ထဲတွင် နှလုံးခုန်သံများ မြန်နေသော်လည်း သူမအမေကို တည်ငြိမ်သော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

'သူမက လင်းတတစ်ကောင်လိုပဲ' ဟု အန်နီ တွေးလိုက်သည်။ 'ငါ့အပိုင်ကို လုယူဖို့ အမြဲ စောင့်နေတာ။ ငါ့ကို သူမရဲ့ ကိရိယာတစ်ခုလိုပဲ အမြဲ သတ်မှတ်ထားတာ။'

သူမအမေ၏ မျက်နှာ ပျက်သွားသည်။ "ငါ့ကို အစားအသောက် ဝှက်ထားရဲတယ်ပေါ့ ငါက နင့်အမေလေ"

အန်နီ ကျောကို မတ်လိုက်သည်။ သူမ အော်ဟစ်မနေသော်လည်း လေသံက ပြတ်သားနေသည်။ "ဒီဆန်က အမေ့အတွက် မဟုတ်ဘူး။ တစ်စေ့တောင် စားဖို့ မစဉ်းစားနဲ့။"

သူမအမေ ခဏတာ ကြောင်သွားသည်။ အန်နီက သူမကို ဤသို့ ပြန်ပြောသည်ကို မကျင့်သားရသေးပေ။ ထို့နောက် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများက ခါးသီးသော လှောင်ပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးညွတ်သွားသည်။

"နင်က ငါ့ကို ဒီလို ပြောရဲတယ်ပေါ့ ဟုတ်လား ဇမ်ဘီအချို့ကို တိုက်နိုင်ရုံနဲ့ နင်က သန်မာလှပြီ ထင်နေတာလား။ ငါမရှိရင် နင် အသက်တောင် ရှင်နေမှာ မဟုတ်ဘူး"

အန်နီ မတုန်လှုပ်ပေ။ သူမ ဆန်အိတ်ကို ပို၍ တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ "မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မမရှိရင် အမေ အသက်ရှင်နေမှာ မဟုတ်တာ။ အမေ ကိုယ်တိုင်လည်း သိပါတယ်။"

ထိုစကားလုံးများက လေထုထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ သူမအမေ၏ မျက်နှာ မှောင်ကျသွားသော်လည်း အန်နီ နောက်မဆုတ်ပေ။

'ငါ တော်လောက်ပြီ' ဟု အန်နီ တွေးလိုက်သည်။ 'သူမ အော်နိုင်တယ်၊ ကျိန်ဆဲနိုင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ ငါ့ဆီကနေ အရာအားလုံးကို လုယူသွားခွင့် မပေးနိုင်တော့ဘူး။ သူမကို ဆန့်ကျင်ရမယ်ဆိုရင်တောင် အနည်းဆုံးတော့ အစားအသောက်အချို့ကို ဘေးကင်းအောင် ထားဖို့ ငါ လိုအပ်တယ်။'

သူမအမေက ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တိုးလာသည်။ အိတ်ကို အတင်းလုယူချင်သည့်အလား လက်များ တုန်ယင်နေ၏။ အန်နီက အနည်းငယ် ရွှေ့လိုက်ပြီး သူမကို မျက်တောင်မခတ် စိုက်ကြည့်နေသည်။

"အမေသာ ကြိုးစားကြည့်မယ်ဆိုရင်" အန်နီက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည် "ကျွန်မ အမေ့ကို အိမ်ပေါ်ကနေ မောင်းချပစ်မယ်"

"အန်နီ ငါ ဘယ်သူ့ကြောင့် ဒီလို ဒုက္ခခံနေရလဲဆိုတာ နင် မေ့သွားပြီလား။ နင်နဲ့ နင့်မောင်လေးကြောင့်လေ နင်တို့ နှစ်ယောက်သာ မရှိရင် ငါ့ဘဝကို အေးအေးဆေးဆေး ပျော်ပျော်ပါးပါး ဖြတ်သန်းနေရဦးမှာ"

အခန်း ၁၄၈။ လောဘရမ္မက်ကြီးသော မိခင်

အန်နီသည် သွားများကို ကြိတ်ထားမိသည်။ သူမမိခင်၏ စကားလုံးများက ဓားဖြင့် မွှန်းနေသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။ သူမ အရာအားလုံးကို ကောင်းကောင်းမှတ်မိနေသေးသည်။

တစ်ချိန်က သူမ၏ မိခင်သည် ချမ်းသာကြွယ်ဝသော ဘဝတွင် နေထိုင်ခဲ့ဖူးသည်။ သူဌေးကြီးတစ်ဦး၏ မယားငယ်အဖြစ် နေထိုင်ခဲ့ပြီး အန်နီနှင့် သူမ၏မောင်လေးဟာ ထိုသူနှင့် ရရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သူတို့တွင် ကောင်းမွန်သော အိမ်၊ တင့်တယ်သော အဝတ်အစားနှင့် အကန့်အသတ်မရှိသော အစားအသောက်များ ရှိခဲ့သည်။ သူမအမေ၏ အနားတွင် ခစားမည့် အစေခံများလည်း ရှိခဲ့သည်။ သူမသည် အန်နီနှင့် သူမမောင်လေးကို အကောင်းဆုံးတွေ ပေးမည်ဟု အမြဲပြောလေ့ရှိသည်။

သို့သော် အမှားတစ်ခုက အရာအားလုံးကို ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့သည်။

အန်နီသည် ထိုနေ့ကို ယခုတိုင် မြင်ယောင်နေဆဲပင်။ ကျောင်းတွင် သူမ ရန်ဖြစ်ခဲ့သည်။ အခြားကလေးများက သူမကို အဖေမရှိသော အောက်လမ်းကလေးဟု ခေါ်ဝေါ်ခဲ့ကြသည်။ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုနှင့် ဒေါသတို့ကြောင့် သူမ အမှားတစ်ခု ကျူးလွန်မိခဲ့သည်။

သူမသည် သူဌေးကြီးတစ်ဦး၏ သမီးဖြစ်ကြောင်း အော်ဟစ်ပြောဆိုခဲ့မိသည်။ ထိုစဉ်ကတော့ ၎င်းမှာ ဘာမှမဟုတ်ဟု သူမ ထင်ခဲ့သည်။

သို့သော် သတင်းက ထိုသူဌေးကြီး၏ တရားဝင်မိသားစုထံ ရောက်ရှိသွားသည်။ သူ၏ တရားဝင်သမီးဖြစ်သူက ပြင်ပမှကလေးတစ်ယောက်က သူ၏ သွေးသားဖြစ်ကြောင်း လိုက်လံပြောဆိုနေသည်ဟု ငိုယိုကာ တိုင်တောခဲ့သည်။

ထိုသူဌေးကြီး၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် နီမြန်းသွားခဲ့သည်။ သူသည် ရှင်းပြချက်ကိုပင် နားမထောင်ခဲ့ပေ။ သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အန်နီ၏ မိခင်မှာ သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ညှိုးနွမ်းစေသော အစွန်းအထင်းတစ်ခုသာ ဖြစ်သွားတော့သည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူသည် အဆက်အသွယ် ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။ လက်ဆောင်များ ရပ်တန့်သွားကာ ငွေကြေးများလဲ ရပ်တန့်သွားသည်၊ လုံခြုံရေးအစောင့်များကလည်း သူတို့ သုံးယောက်ကို အိမ်ပေါ်မှ နှင်ချခဲ့ကြသည်။

အန်နီ၏ မိခင်သည် သူမကို ရက်ပေါင်းများစွာ အော်ဟစ်ဆဲဆိုခဲ့သည်။ ထို့နောက် ဒေါသများ ငြိမ်သက်သွားချိန်တွင် အန်နီနှင့် သူမမောင်လေးကို ခေါ်ဆောင်ကာ ဆင်းရဲပြီး တိတ်ဆိတ်သော နေရာတစ်ခုတွင် ဝေးဝေးလံလံ သွားရောက်ပုန်းအောင်းခဲ့ရသည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ အန်နီသည် ထိုဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို ထမ်းပိုးခဲ့ရသည်။ သူမသည် ကြိုးစားအလုပ်လုပ်ခဲ့သည်၊ ပို၍ ပြင်းပြင်းထန်ထန် လေ့ကျင့်ခဲ့သည်၊ သူမအမေကို လုပ်ကျွေးခဲ့သည်။ သို့သော် သူမအမေက သူမကို ဘယ်တော့မှ ခွင့်မလွှတ်ခဲ့ပေ။

'ဟုတ်ပါတယ်... ကျွန်မ အမှားလုပ်ခဲ့မိတာပါ' အန်နီ ခါးသီးစွာ တွေးလိုက်သည်။

'ဒါပေမဲ့ အဲဒီလူက တစ်နေ့နေ့မှာ ငါတို့ကို ထားခဲ့မှာပဲ။ သူက ငါတို့ကို ထာဝရ‌ စောင့်ရှောက်ထားဖို့ ဘယ်တုန်းကမှ စိတ်မကူးခဲ့ဘူး။ အမေ ပန်းကန်တစ်လုံး ခွဲမိရင်တောင် အဲဒါက သူ့အတွက် အကြောင်းပြချက် ဖြစ်သွားမှာပဲ။ ငါ့ရဲ့အမှားက သူ့ကို ငါတို့ကို နှင်ထုတ်ဖို့ အခွင့်အရေး ပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားတာပဲ။'

သို့သော် သူမအမေက ထိုသို့မယုံကြည်ပေ။ သူမအတွက်တော့ အရာအားလုံးက အန်နီ့အပြစ်သာ ဖြစ်သည်။

အန်နီသည် အသက်ပြင်းပြင်းရှုကာ သူမအမေကို တည့်တည့်စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ လေသံမှာ တည်ငြိမ်နေသည်။

"မှန်ပါတယ် အမေ့ရဲ့ နေရာပျောက်သွားအောင် ကျွန်မ လုပ်ခဲ့မိတယ် ဒါပေမဲ့ ကျွန်မသာ အဲဒီလို မလုပ်ခဲ့ရင်တောင် အမေ အဲဒီနေရာမှာ ကြာကြာနေနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ အဲဒီလူက အမေ့ကို ထားခဲ့ဖို့ အခွင့်အရေးကို အဆင်သင့် စောင့်နေခဲ့တာ။"

သူမအမေ၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် နီမြန်းသွားသည်။ သူမသည် အန်နီ့ကို လက်ညှိုးငေါ့ငေါ့ထိုးလိုက်သည်။

"နင်က ဘယ်လိုတောင် ပြောရဲရတာလဲ နင်က ငါ့ကို အာခံနိုင်ပြီလို့ ထင်နေတာလား။ ငါ့လက်ထဲမှာ ဘယ်သူရှိနေလဲဆိုတာ နင်မေ့နေပြီလား နင့်မောင်လေးလေ"

အန်နီ၏ ရင်ထဲတွင် တင်းကျပ်သွားသည်။ သူမ ပြန်ပြောရန် ပါးစပ်ဟလိုက်စဉ်မှာပင် အားနည်းသော်လည်း စူးရှသော အသံတစ်သံက လေထုထဲသို့ ရုတ်တရက် ဝင်ရောက်လာသည်။

"အဲဒီလိုသာဆိုရင်" ဟု ဆိုကာ ၁၂ နှစ်အရွယ် ကောင်လေးတစ်ယောက်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ "ကျွန်တော့်ကိုပဲ စွန့်ပစ်လိုက်ပါတော့"

အန်နီနှင့် သူမအမေ နှစ်ယောက်စလုံး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

၎င်းမှာ သူမ၏ မောင်လေးပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် ပိန်ပိန်ပါးပါး၊ ဖြူဖျော့ကာ ဖျားနာနေပုံရသော်လည်း သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင်တော့ အံတုလိုစိတ်များ တောက်ပနေသည်။

သူသည် သူတို့အမေကို စိုက်ကြည့်ကာ လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားသည်။

"ကျွန်တော်ဟာ အသုံးချစရာတစ်ခုပဲ ဆိုရင်... အန်နီ့ကို နှိပ်စက်ဖို့ ကျွန်တော့်ကို သုံးမှာဆိုရင်... အမေ အန်နီ့ကို ဆက်ပြီး ထိန်းချုပ်နေတာကို ကြည့်နေမယ့်အစား ကျွန်တော် အခုချက်ချင်း သေလိုက်တာကမှ ပိုကောင်းဦးမယ်"

မည်သူမျှ မတားဆီးနိုင်မီမှာပင် သူသည် နံရံဆီသို့ လှည့်ကာ သူ၏ခေါင်းနှင့် ဆောင့်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

"တော်တော့" အန်နီ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သူမသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း နေရာရွှေ့ပြောင်းကာ သူ့ကို အချိန်မီ ဖမ်းဆီးလိုက်သည်။ သူမသည် သူ့ကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းကာ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်ထားလိုက်သည်။ သူမ၏ နှလုံးခုန်သံများမှာ မြန်ဆန်နေ၏။

သူမအမေ၏ မျက်နှာမှာ ခဏတာ ဖြူဖျော့သွားပြီး မျက်ဝန်းထဲတွင် ကြောက်ရွံ့ရိပ်များ လက်ခနဲ ပေါ်သွားသည်။

သူမသည် လောဘကြီးချင်ကြီးမယ် ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီးထဲတွင် အစားအသောက်နှင့် ငွေကြေးကို အရာအားလုံးထက် ပိုချစ်ချင်ချစ်မယ်၊ သို့သော် ရင်ထဲတွင်တော့ သူမ၏ သားသမီးများကို ချစ်မြတ်နိုးဆဲပင်။ သူတို့ သေဆုံးသွားသည်ကို သူမ ဘယ်သောအခါမှ မလိုလားခဲ့ပေ။

အန်နီက ကောင်လေးကို တားဆီးနိုင်သည်ကို မြင်သောအခါ သူမ သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို စိတ်သက်သာရာရစွာ ချလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း ဒေါသများက ချက်ချင်း ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြန်သည်။

သူမသည် သားဖြစ်သူကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "နင်က ဘာလို့ ဒီလိုတွေ လုပ်နေရတာလဲ။ ငါက နင့်ကို ဂရုမစိုက်ဘူးလို့ ထင်နေတာလား။ ငါလုပ်သမျှ အရာအားလုံးက နင်တို့ အကောင်းဆုံးဖြစ်ဖို့အတွက်ပဲ"

ကောင်လေးသည် အန်နီ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ရုန်းကန်နေသည်။ သူ၏ သေးငယ်သော ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ ရုန်းထွက်ရန် ကြိုးစားရင်း လူးလွန့်နေ၏။

"လိမ်တာ ကျွန်တော့်အတွက် ဆိုရင် ဘာလို့ အန်နီ့ကို နာကျင်အောင် လုပ်ဖို့ ကျွန်တော့်ကို အမြဲသုံးနေရတာလဲ။ ဘာလို့ သူမကို ခဏခဏ ခြိမ်းခြောက်နေရတာလဲ။"

သူသည် နံရံနှင့် ခေါင်းကိုဆောင့်ရန် ထပ်မံကြိုးစားသော်လည်း အန်နီက သူ့ကို မြဲမြံစွာ ထိန်းထားသည်။

"တော်ပြီ" အန်နီက တိုးတိုးလေးပြောကာ သူ့ကို တင်းတင်းဖက်ထားလိုက်သည်။ သူမသည် သူ၏ ကျောပြင်ကို သာသာလေး ပုတ်ပေးရင်း အသံကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားသည်။

"အဲဒီလိုတွေ မပြောပါနဲ့။ ဒီလိုမျိုး မလုပ်ပါနဲ့။ အစ်မ အဆင်ပြေပါတယ်။ ဒီဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို မောင်လေး ထမ်းထားစရာ မလိုဘူး။ အစ်မ အတွက်လည်း အပြစ်ရှိတယ်လို့ ခံစားမနေပါနဲ့။"

သူမမောင်လေး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ယင်နေသည်။ အရှက်ရမှုကြောင့် မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာ၏။

သူမသည် အသက် ၂၃…၂၄ နှစ်သာ ရှိသေးသော်လည်း မျက်ဝန်းအောက်မှ အရေးအကြောင်းဖျော့ဖျော့လေးများကို သူ မြင်နေရသည်။

သူမသည် ငယ်ရွယ်သေးသော်လည်း သူမ၏ ကျောပြင်ပေါ်တွင် မိသားစုတစ်ခုလုံး၏ အလေးချိန်ကို ထမ်းပိုးထားရသည်။

'ငါ့အစ်မက သန်မာပေမဲ့ သူမ အရမ်းပင်ပန်းနေပြီ' ဟု သူ တွေးလိုက်ရင်း လက်သည်းများဖြင့် လက်ဖဝါးကို ဆုပ်ထားမိသည်။

'သူမက ကျွန်တော့်အတွက် အရာအားလုံးကို စတေးခဲ့တာ။ တစ်ခါမှလည်း မညည်းညူခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော်ကတော့ သူမ ခြိမ်းခြောက်ခံနေရတာကို ထိုင်ကြည့်နေရရုံပဲ။ ကျွန်တော် ဒါကို မုန်းတယ်။ အားနည်းနေရတာကို မုန်းတယ်။'

အန်နီသည် သူမမောင်လေးကို ရင်ခွင်ထဲတွင် ထည့်ထားဆဲပင်။ သူ၏ သေးငယ်သော ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ တုန်ယင်နေတုန်းပင် ရှိသေးသည်။

သူမ၏ နှလုံးသားမှာ ကြေကွဲမတတ် ခံစားနေရသော်လည်း သူမမောင်လေး၏ နားထဲတွင် တည်ငြိမ်သော အသံဖြင့် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"မကြောက်ပါနဲ့။ အစ်မ နည်းလမ်းတစ်ခု ရှာပါ့မယ်။ ကတိပေးပါတယ်... တစ်နေ့ကျရင် မောင်လေးကို ဒီနေရာကနေ ခေါ်ထုတ်သွားမယ်။ ငါတို့ ဒီလိုမျိုး ဆက်ပြီး နေထိုင်စရာ မလိုတော့ပါဘူး။"

သူမမောင်လေးက သူမကို မျက်ရည်ဝဲနေသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ သူ သူမကို ယုံကြည်ချင်သလို ရင်ထဲတွင်လည်း ယုံကြည်နေမိသည်။

သို့သော် သူ၏ လက်သီးများမှာ တင်းတင်းဆုပ်ထားဆဲဖြစ်ပြီး လက်သည်းများမှာ လက်ဖဝါးထဲသို့ စိုက်ဝင်နေဆဲပင်။

အန်နီသည် သူ၏ ဆံပင်များကို သပ်ပေးကာ နူးညံ့စွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

"အစ်မကို ခဏလောက် စောင့်ပေးပါ။ အမမ အားလုံး အဆင်ပြေအောင် လုပ်ပါ့မယ်။"

ရင်ထဲတွင်မူ သူမ တိတ်တဆိတ် တွေးလိုက်သည်မှာ

'အချိန်တန်ရင် သူ့ကို ဒီကနေ ခိုးထုတ်သွားနိုင်သရွေ့ အမေ့ကို ငါတို့ ထပ်ပြီး သည်းခံစရာ မလိုတော့ဘူး။ အရာအားလုံးကို ဆန့်ကျင်ရမယ်ဆိုရင်တောင် သူ့ကို ငါ ကာကွယ်ပေးမယ်။'

......................

ဝေးကွာသော စစ်တပ်ရုံးခန်းအတွင်းတွင်မူ လေထုမှာ တင်းမာနေသည်။ အခန်းအလယ်ရှိ စားပွဲအရှည်ကြီး၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် ဗိုလ်ချုပ်ကြီးအချို့ ထိုင်နေကြသည်။

စာရွက်စာတမ်းများ ပြန့်ကျဲနေပြီး ကိန်းဂဏန်းများစွာ ရေးခြစ်ထားသော်လည်း အမှန်တရားကိုတော့ ဖုံးကွယ်ထား၍ မရပေ။ သူတို့၏ အစားအသောက်ရိက္ခာများ ကုန်ခန်းလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ဗိုလ်ချုပ်ကြီး ဂျဲနက် သည် သူမ၏ မျက်မှန်ကို ပြင်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်သော်လည်း လေးလံသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့ရဲ့ အစားအသောက်တွေ လျော့နည်းလာပြီ၊ စိုက်ပျိုးဖို့ နည်းလမ်းလည်း မရှိတဲ့အတွက် မကြာခင်မှာ တကယ့်အန္တရာယ်နဲ့ ရင်ဆိုင်ရတော့မယ်။ ဒီအတိုင်းသာဆိုရင် ငါတို့ ကြာကြာခံမှာ မဟုတ်ဘူး။"