အခန်း (၁၄၉-၁၅၀)

အခန်း ၁၄၉။ စားနပ်ရိက္ခာ ပြဿနာများ

သူမ၏ စကားများကြောင့် လူတိုင်း စိတ်မသက်မသာဖြင့် ဟိုရွှေ့ဒီရွှေ့ ဖြစ်သွားကြသည်။

ဗိုလ်ချုပ်ကြီး ဒန်နီရယ်၏ မျက်နှာထားမှာ မှောင်မှောင်မည်းမည်း ဖြစ်သွားပြီး "ဘယ်လောက်ကျန်သေးလဲ" ဟု ပြတ်သားသော လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ သူ၏ စကားသံက အခန်းထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး လေထုကိုပင် ပိုမိုလေးလံသွားစေသည်။

ဗိုလ်ချုပ်ကြီး ဂျဲနက်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "အများဆုံး ခြောက်လပဲ။ အဲဒီနောက်မှာတော့ ငါတို့က ဖိသိပ်ထားတဲ့ ဘီစကစ်တွေနဲ့ ဆန်၊ ဂျုံလို အခြေခံရိက္ခာတွေကိုပဲ စားရတော့မယ်။ တကယ်လို့ ဒုက္ခသည်တွေ ထပ်ရောက်လာရင်တော့ အဲဒီအချိန်က သုံးလ၊ ဒါမှမဟုတ် ဒီထက်တောင် ပိုနည်းသွားနိုင်တယ်။"

ဒန်နီရယ်က စားပွဲကို လက်သီးဖြင့် ထိုးချလိုက်ရာ သူ၏ လက်ဆစ်များမှာ ဖြူဖျော့သွားသည်။ သူမပြောတာ မှန်ကန်ကြောင်း သူ သိနေသည်။

'လူ ငါးသောင်းနီးပါးက စခန်းကို ဝန်ပိနေပြီ။ လူတွေ ထပ်ရောက်လာပြီး ငါတို့ အစားအသောက် ထပ်မရှာနိုင်ရင် ဒီနေရာက ပြိုလဲသွားလိမ့်မယ်။ ဒါက ငတ်မွတ်မှုတင် မကဘူး။ ဆူပူအုံကြွမှုတွေ၊ သွေးထွက်သံယိုမှုတွေနဲ့ ပရမ်းပတာ အခြေအနေတွေ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။'

ဗိုလ်ချုပ်ကြီးများမှာ တိတ်ဆိတ်သွားကြပြီး အခန်းထဲတွင် စိုးရိမ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ ထိုစဉ် ဗိုလ်ချုပ်ကြီး ဖရန့်ခ် က ကောက်ကျစ်သော အပြုံးဖြင့် စကားစလာသည်။

"ကျွန်တော့်မှာ ရိုးရှင်းတဲ့ အဖြေတစ်ခု ရှိပါတယ်။"

လူတိုင်း သူ၏ထံသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ဗိုလ်ချုပ်ကြီး ဒန်နီရယ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။ ဖရန့်ခ်၏ လေသံကို သူ ကောင်းကောင်းသိသည်။ မြေခွေးတစ်ကောင်သည် ကိုက်ရန် အဆင်သင့်ဖြစ်ချိန်တွင် အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်နေတတ်သည် မဟုတ်ပါလား။

ဖရန့်ခ်က ကုလားထိုင်တွင် နောက်မှီလိုက်ပြီး လက်ကို ဖြန့်ပြလိုက်သည်။

"ငါတို့ တစ်ယောက်ချင်းစီရဲ့ ပုဂ္ဂလိက သိုလှောင်ထားတဲ့ ရိက္ခာတွေထဲက ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းစီ လှူဒါန်းမယ်ဆိုရင် စခန်းက ဆက်သွားနိုင်ဖို့ လုံလောက်သွားလိမ့်မယ်။ ဒါက မျှတတဲ့ နည်းလမ်းပဲလေ။"

အခန်းထဲမှာ ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သို့သော် လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခုတည်းသာ ပေါ်လာသည်။

၎င်းမှာ ဒန်နီရယ်ကို တည့်တည့်ပစ်မှတ်ထားခြင်းပင်။ ဒန်နီရယ်သည် အခြားသူများထက် ရိက္ခာများစွာ ပိုမိုသိုလှောင်ထားကြောင်း အားလုံးသိကြသည်။ သူသည် အခြားသူများ အချိန်ရှိသေးသည်ဟု ထင်နေချိန်ကတည်းက ရိက္ခာများကို ကြိုတင်ဝယ်ယူခဲ့သူဖြစ်သည်။

သူ၏ ကြိုတင်မြင်နိုင်စွမ်းနှင့် ကြွယ်ဝမှုကြောင့် သူ့တွင် ဆယ်နှစ်စာ လုံလောက်သော ရိက္ခာများ ရှိနေသည်။

သူကသာ ဆယ်ရာခိုင်နှုန်း လှူဒါန်းမည်ဆိုပါက အခြားသူများထက် များစွာ ပိုမိုထိခိုက်ပေလိမ့်မည်။

ဗိုလ်ချုပ်ကြီး မေလာက ထိုတိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းလိုက်သည်။ သူက အစီအစဉ်ကောင်းတစ်ခုကို သဘောတူသည့်အလား ပြုံးပြလိုက်သည်။

"ဒါက မျှတတယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်ပါတယ်။ တကယ်တော့ ရာထူးကြီးတဲ့သူတွေက ပိုပြီး လှူသင့်တာပေါ့။ ငါတို့က စစ်သားတွေလေ။ ပြည်သူကို ကာကွယ်ဖို့ တည်ရှိနေတာ။ အရင်ဆုံး စတေးခံရမှာက ငါတို့ရဲ့ တာဝန်ပဲ။"

ဖရန့်ခ်က စိတ်အားထက်သန်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "မှန်တာပေါ့။ မေလာက နားလည်သားပဲ။ သန်မာတဲ့သူတွေက စံပြအနေနဲ့ ဦးဆောင်သင့်တာပေါ့။"

ထိုစကားကြောင့် ဗိုလ်ချုပ်ကြီး ကောနတ် က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ စားပွဲကို ခပ်ဖွဖွ ရိုက်လိုက်သည်။

"ဒါတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ငါတို့ တစ်ယောက်ချင်းစီရဲ့ ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းက မတူဘူးလေ။ ဖရန့်ခ်ရဲ့ ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းက ဒန်နီရယ်ရဲ့ ကြွယ်ဝမှုထဲက အပိုင်းအစလေးတစ်ခုနဲ့တောင် ယှဉ်လို့ရမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါက ဘယ်လိုလုပ် မျှတမှာလဲ"

လူတိုင်း၏ အကြည့်များမှာ ဖရန့်ခ်ထံသို့ ထပ်မံရောက်ရှိသွားပြန်သည်။

သို့သော် ဖရန့်ခ်က ရယ်မောလိုက်ပြီး "ကောနတ်... မင်း စဉ်းစားတာ မှားနေပြီ။ စကားပုံတစ်ခု မကြားဖူးဘူးလား။ မင်းပေးနိုင်တဲ့ အရာကသာ တန်ဖိုးရှိတာလေ။ ဆင်းရဲတဲ့သူတစ်ယောက်က သူ့မှာရှိတာ အကုန်ပေးတာက ချမ်းသာတဲ့သူတစ်ယောက်က နည်းနည်းလေး ပေးတာထက် ပိုပြီး မြင့်မြတ်တယ်"

ဒန်နီရယ်၏ မေးရိုးများ တင်းကျပ်သွားပြီး သွားကြိတ်ထားမိသည်။ သူ စကားပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် သူ၏သား ဆိုင်းလပ်စ်က ရုတ်တရက် ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။

"အဲဒါက အန်ကယ်တို့ရဲ့ ခံယူမှု ဆိုရင်တော့" ဆိုင်းလပ်စ်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "အန်ကယ်တို့မှာ ရှိသမျှ အကုန်လုံးကို လှူသင့်တာပေါ့။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်တော့်အဖေနဲ့ ယှဉ်ရင် အန်ကယ်တို့ရဲ့ ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းက ဘာမှမဟုတ်လို့ပဲ။ အဖေ့ရဲ့ လှူဒါန်းမှု တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းနဲ့ ညီမျှဖို့တောင် အန်ကယ်တို့ ရှိသမျှ အကုန်လှူမှ မြင့်မြတ်ရာ ရောက်မှာပေါ့။"

ဖရန့်ခ်၏ အပြုံးမှာ တောင့်တင်းသွားသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ လှုပ်ခတ်သွားသော်လည်း ပေါက်ကွဲမထွက်ဘဲ ရယ်မောရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ "ငါ အဲဒီလို ဆိုလိုတာ မဟုတ်ပါဘူး။"

ဆိုင်းလပ်စ်က နောင်တရသလို မျက်နှာထားဖြင့် ခေါင်းစောင်းလိုက်ပြီး "အာ... နှမြောစရာပဲ။ ခဏလောက်တော့ အန်ကယ်က တကယ့်သူရဲကောင်းတစ်ယောက်လို့ ကျွန်တော် ထင်သွားတာ"

အခြား ဗိုလ်ချုပ်ကြီးအချို့မှာ ရယ်သံကို အောင့်ထားလိုက်ကြသည်။ ဖရန့်ခ်၏ မျက်နှာမှာ နီရဲတက်လာပြီး ဆိုင်းလပ်စ်ကို မဖုံးကွယ်နိုင်သော ဒေါသများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ကပ္ပတိန် ဆိုင်းလပ်စ်... မင်း စကားပြောတာ ဆင်ခြင်သင့်တယ်။ ဒါက အငယ်တန်းက အကြီးတန်းကို ပြောရမယ့် စကားမျိုး မဟုတ်ဘူး။"

ဒန်နီရယ်က နောက်ဆုံးတွင် ရှေ့သို့ တိုးလာကာ တည်ကြည်သော မျက်နှာထားဖြင့်

"ဒါက ကျွန်တော့်အပြစ်ပါ။ ကျွန်တော့်သားက အရမ်းပွင့်လင်းလွန်းလို့။ သူက မတရားတာကို မခံနိုင်တော့ မထိန်းမသိမ်း ပြောမိသွားတာပဲ သူ့ကို ကျွန်တော် နောက်မှ ဆုံးမလိုက်ပါ့မယ်"

ဒန်နီရယ်၏ စကားက ဆိုင်းလပ်စ်ကို ဆူပူနေသလို ထွက်ပေါ်နေသော်လည်း အခန်းထဲရှိ လူတိုင်း အမှန်တရားကို ကြားနေရသည်။ သူက သူ၏သားကို ကာကွယ်နေခြင်းဖြစ်သည်။ ဆိုင်းလပ်စ် ပြောတာ မမှားကြောင်း သူ ဆိုလိုနေခြင်းပင်။

'ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ' ဟု ဗိုလ်ချုပ်ကြီးတစ်ဦးက ပြုံးလျက် တွေးလိုက်သည်။ 'ဒန်နီရယ်က သူ့သားဘက်မှာ အမြဲရှိနေတာပဲ။ သူတို့ သီးသန့် ရန်ဖြစ်ရင်တောင် လူပုံအလယ်မှာတော့ သူ့သားကို ဒိုင်းတစ်ခုလို ကာကွယ်ပေးတတ်တာပဲ။'

ဆိုင်းလပ်စ်က အခန်းထဲကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများက တည်ငြိမ်နေသော်လည်း သူ၏ စကားလုံးများက တင်းမာမှုကို ဓားတစ်စင်းလို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။

"ဘယ်သူက ပိုလှူသင့်လဲဆိုတာ ငြင်းခုံပြီး အချိန်ဖြုန်းနေမယ့်အစား ရေကြီးနေတဲ့ ဧရိယာတွေထဲမှာ နစ်မြုပ်နေတဲ့ ရိက္ခာတွေကို သွားပြန်ယူဖို့ ဘာလို့ အာရုံမစိုက်ကြတာလဲ"

ဗိုလ်ချုပ်ကြီးများမှာ သူတို့၏ ထိုင်ခုံများပေါ်တွင် လှုပ်လှုပ်ရွရွ ဖြစ်သွားကြသည်။ အချို့က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်လိုက်ကြသည်။

သူ ဘာကို ဆိုလိုသည်ကို လူတိုင်း သိကြသည်။

ရိက္ခာသိုလှောင်ရုံ အများစုမှာ သူခိုးများ၏ ခိုးယူခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီး အချို့မှာ အခြားအဖွဲ့အစည်းများ၏ ယူဆောင်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသော်လည်း ဝှက်ထားသော ရိက္ခာများ ကျန်ရှိနေသေးသည်။

အစိုးရသည် တစ်ချိန်က ဝေးလံခေါင်ဖျားသော နေရာများတွင် ရိက္ခာများကို သိုလှောင်ထားခဲ့ဖူးသည်။ ထိုရိက္ခာများဆီသို့ သွားရန်မှာ ခက်ခဲလှသည်။ လမ်းများ ပျက်စီးနေသည်၊ ရေများ နက်သည်၊ အန္တရာယ်များကလည်း နေရာတိုင်းတွင် စောင့်ကြိုနေသည်။

ထို့ကြောင့်ပင် ထိုအကြောင်းအရာကို အမြဲတမ်း ရှောင်လွှဲခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခု ဆိုင်းလပ်စ်က ထိုအကြောင်းကို စတင်ပြောဆိုလာပြီဖြစ်ရာ မည်သူမျှ ဟန်မဆောင်နိုင်တော့ပေ။ သူ၏ စကားက အလေးချိန် ရှိလှသည်။

'သူမှန်တယ်' ဟု ဗိုလ်ချုပ်ကြီး ကောနတ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် တွေးလိုက်သည်။ 'ငါတို့ ဒီမှာထိုင်ပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အပြစ်တင်နေလို့ မရဘူး။ အဲဒီရိက္ခာတွေက ငါတို့ရဲ့ နောက်ဆုံးမျှော်လင့်ချက် ဖြစ်နိုင်တယ်။'

ဗိုလ်ချုပ်ကြီး ဖရန့်ခ်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။ သူက စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး "ဒါဆို ပြောပြစမ်းပါဦး ကပ္ပတိန် ဆိုင်းလပ်စ်။ အဲဒီရိက္ခာတွေက ဘယ်မှာလဲ"

ဆိုင်းလပ်စ်က ချက်ချင်း ပြန်မဖြေပေ။ အဲဒီအစား သူက နောက်သို့ အနည်းငယ် မှီလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်သည်။ သူ၏ စူးရှသော အကြည့်များက အခန်းထဲကို ဝေ့ကြည့်သွားသည်။

"ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က" သူက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်သည်။ "ဆေးဝါးတွေ တင်လာတဲ့ စစ်တပ်ကား ချုံခိုတိုက်ခိုက်ခံရတုန်းက ဘယ်သူ့ကို အပြစ်တင်ခဲ့ကြလဲ။ ကျွန်တော်တို့ကိုလေ။ ပြီးတော့ ဘာဖြစ်သွားလဲ။ ဆေးဝါးတွေ ပျောက်သွားတယ်။ အခု ကျွန်တော်က ရိက္ခာတွေရှိတဲ့ နေရာကို ပြောပြလိုက်လို့ တစ်ခုခု ထပ်ပျောက်သွားပြန်ရင်... အဲဒီတာဝန်က ကျွန်တော့်အပေါ် ကျလာဦးမှာပေါ့။ ဒီအိုးကြီးက ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း ထမ်းဖို့ အရမ်းကြီးလွန်းပါတယ်"

အခန်းထဲတွင် တင်းမာမှုများ မြင့်တက်လာသည်။ ဗိုလ်ချုပ်ကြီးအချို့မှာ စိတ်မသက်မသာဖြင့် ခေါင်းငုံ့သွားကြသည်။

ဗိုလ်ချုပ်ကြီး ဖရန့်ခ်၏ အပြုံးမှာ တောင့်တင်းသွားပြီး မျက်နှာမှာလည်း တင်းမာသွားသည်။

ဆိုင်းလပ်စ် ဘာကို ရည်ညွှန်းနေသည်ကို သူ ကောင်းကောင်းသိသည်။ ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က ဆေးဝါးများကို 'ဘလက်ခ် ဗာချာ' အဖွဲ့ထံ တိတ်တဆိတ် ပို့ဆောင်ခဲ့သည်မှာ ဖရန့်ခ်၏ လူများပင် ဖြစ်သည်။

သူသည် ထိုဘေးဒုက္ခမှ အကျိုးအမြတ် ရရှိခဲ့သော်လည်း မည်သူမျှ သက်သေမပြနိုင်ခဲ့ပေ။

'ဒီကောင်စုတ်' ဟု ဖရန့်ခ်က ရင်ထဲတွင် ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။ 'သူက ဒီတစ်ခါတော့ ငါ့ကို အခွင့်အရေး ပေးမှာ မဟုတ်ဘူးပဲ။'

သူသည် အသံကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားသော်လည်း သူ၏ လေသံမှာ ပိုမို အေးစက်လာသည်။

"ကပ္ပတိန် ဆိုင်းလပ်စ်... မင်းက နေရာကို ပြောပြဖို့ ငြင်းဆန်နေမယ်ဆိုရင် ငါတို့ မင်းကို ဘယ်လိုယုံရမလဲ။ မင်းနဲ့ မင်းရဲ့အဖွဲ့က အစားအသောက်တွေကို ရှာတွေ့ပြီး ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ယူထားလိုက်ရင်ကော။ ဒါမှမဟုတ် ပိုဆိုးတာက မင်းတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်သိုလှောင်ရုံထဲ ထည့်လိုက်ရင်ကော"

အခန်း ၁၅၀။ အကြံအစည်များ

တစ်ခန်းလုံး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ အချို့ဗိုလ်ချုပ်ကြီးများက ဆိုင်းလပ်စ်ကို သံသယဖြင့် ကြည့်ကြသလို အချို့ကမူ စိတ်ဝင်တစား ရှိနေကြသည်။

ဆိုင်းလပ်စ်က တစ်ချက်ရယ်လိုက်ပြန်သည်။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများက ပြုံးယောင်သန်းနေသော်လည်း မျက်ဝန်းများတွင်မူ နွေးထွေးမှု လုံးဝမရှိပေ။

"အဲဒါက ပြဿနာမရှိပါဘူး" ဟု သူက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သူ၏လက်က ဗိုလ်ချုပ်ကြီး ဂျဲနက် ထံသို့ တည့်တည့်ညွှန်လိုက်၏။

"ဗိုလ်ချုပ်ကြီး ဂျဲနက်မှာ ရိက္ခာအားလုံးရဲ့ စာရင်းဇယားတွေ ရှိပါတယ်။ ဆန်တစ်စေ့၊ ဘူးတစ်ဘူး၊ အိတ်တစ်အိတ်ကအစ မှတ်တမ်းတင်ထားပြီးသားပါ။ သူမမှာ အဲဒီမှတ်တမ်းရှိနေသရွေ့ ကျွန်တော် လိမ်လို့မရပါဘူး။ ရိက္ခာတွေ သွားယူပြီး ပြန်လာတဲ့အခါ အကုန်ပြန်စစ်မှာဖြစ်လို့ လိမ်လည်ဖို့ နေရာမရှိပါဘူး။"

ဗိုလ်ချုပ်ကြီး ဂျဲနက်က မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီးမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ခေါင်းညိတ်သည်။ "ဟုတ်ပါတယ်... အဲဒါ အမှန်ပဲ။ စာရင်းဇယားက ကျွန်မလက်ထဲမှာ ရှိပါတယ်။ ဆိုင်းလပ်စ်သာ ရိက္ခာတွေ သယ်လာရင် ကျွန်မ အားလုံးကို အတည်ပြုပေးနိုင်ပါတယ်။"

စားပွဲဝိုင်းတွင် တိုးတိုးတိုးတိုး ပြောသံများ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

'သူ အစအဆုံး စဉ်းစားထားတာပဲ' ဟု ကောနတ်က ဆိုင်းလပ်စ်အပေါ် လေးစားမှု ပိုတိုးလာရင်း တွေးလိုက်သည်။ 'ဒီကောင်လေးက ဗိုလ်ချုပ်ကြီး တော်တော်များများထက်တောင် ပိုပြီး ပါးနပ်သေးတယ်။'

ဖရန့်ခ်၏ မျက်နှာမှာ နီရဲလာသည်။ စားပွဲအောက်တွင် သူ၏လက်များကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားမိ၏။ သူ ထပ်ပြီး ငြင်းခုံချင်သော်လည်း ဆိုင်းလပ်စ်က သူ့အတွက် ဟာကွက် လုံးဝမချန်ထားပေ။

'ငါသာ အခု အရမ်းကြီး ထပ်ဖိပြောနေရင် တခြားလူတွေ ငါ့ကို သံသယဝင်ကုန်လိမ့်မယ်' ဖရန့်ခ် စိတ်ပျက်စွာ တွေးလိုက်သည်။ 'ဒီကောင်လေးက အန္တရာယ်များလွန်းတယ်။ အရမ်း အန္တရာယ်များတယ်။'

ဆိုင်းလပ်စ်က ဖရန့်ခ်၏ စူးစိုက်ကြည့်နေမှုကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။ အဲဒီအစား ဗိုလ်ချုပ်ကြီး ဒန်နီရယ်ဘက်သို့ လှည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဗိုလ်ချုပ်ကြီး ဒန်နီရယ်... ကျွန်တော့်ရဲ့ အဆိုပြုချက်ကို အတည်ပြုပေးပါ။ ကျွန်တော့်အဖွဲ့နဲ့ ကျွန်တော်ပဲ သွားပါရစေ။ ရိက္ခာတွေကို သွားယူပြီး ဗိုလ်ချုပ်ကြီး ဂျဲနက်ဆီမှာ အစအဆုံး မှတ်တမ်းတင် အစီရင်ခံပါ့မယ်။"

အခန်းထဲမှာ ထပ်မံ တိတ်ဆိတ်သွားပြန်သည်။ အားလုံး၏ အကြည့်များက ဒန်နီရယ်ထံ ရောက်နေသည်။ သူက ဘာမှမပြောသေးဘဲ မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်နေ၏။

ဒန်နီရယ်က အဖြေပေးရန် ပါးစပ်ဟလိုက်စဉ်မှာပင် ဗိုလ်ချုပ်ကြီး မေလာ က ရှေ့သို့တိုးကာ ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"မရဘူး" မေလာက ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်သည်။ "ကပ္ပတိန် ဆိုင်းလပ်စ်နဲ့ သူ့အဖွဲ့ကိုပဲ တစ်ယောက်တည်း သွားခွင့်မပြုနိုင်ဘူး။ ကျွန်တော် ကန့်ကွက်တယ်။"

ရုတ်တရက် ကြားဖြတ်ကန့်ကွက်မှုကြောင့် လူတိုင်း သတိထားမိသွားသည်။ အကြည့်များက မေလာထံမှ ဆိုင်းလပ်စ်ထံသို့၊ ထိုမှတစ်ဆင့် နောက်တစ်ခါ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားကြသည်။

ဆိုင်းလပ်စ်က ဘာမှမပြောဘဲ ငြိမ်နေသည်။ သူ၏မျက်နှာမှာ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း လက်ချောင်းလေးများက စားပွဲပေါ်တွင် ခပ်ဖွဖွ တောက်နေ၏။

ဗိုလ်ချုပ်ကြီး မေလာ၏ အကြည့်က ဖရန့်ခ်ထံသို့ ခဏတာ ဝေ့ကြည့်သွားသည်။ ၎င်းမှာ ခဏလေးသာ ဖြစ်သော်လည်း ဗိုလ်ချုပ်ကြီးအချို့ သတိထားမိလိုက်သည်။ ဖရန့်ခ်က မျက်တောင်ကို ခပ်မြန်မြန် ခတ်ပြလိုက်ရာ ၎င်းမှာ တိတ်ဆိတ်သော အချက်ပြမှုတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။ မေလာက ထိုအချက်ကို ဖမ်းမိလိုက်ပြီး အစီအစဉ်တစ်ခု ရသွားသည့်အလား နှုတ်ခမ်းများ လှုပ်ခတ်သွားသည်။

"ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က" မေလာက အသံကို မြှင့်ကာ ဆက်ပြောသည်။ "ဆေးဝါးတွေ အကုန်လုံး အလုခံခဲ့ရတယ်။ ကားက စခန်းကို ရောက်လာတဲ့အချိန်မှာ ဘာမှမကျန်တော့ဘူး။ တစ်သေတ္တာတောင် မကျန်ဘူး။ ဒီတစ်ခါရော အဲဒီလိုမျိုး ထပ်မဖြစ်ဘူးလို့ ငါတို့ ဘယ်လို ယုံကြည်ရမလဲ"

လေထုက တင်းမာလာသည်။ ဗိုလ်ချုပ်ကြီးအချို့က မျက်မှောင်ကြုတ်ကြပြီး အချို့ကမူ ဆိုင်းလပ်စ် မည်သို့တုံ့ပြန်မည်ကို စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

ဆိုင်းလပ်စ်က ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်အေးစက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် တာဝန်ယူမယ်လို့ ပြောပြီးပြီပဲ။ တကယ်လို့ ရိက္ခာတွေ အခိုးခံရရင် ကျွန်တော့်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ရိက္ခာတွေနဲ့ အစားထိုးပေးပါ့မယ်။ စစ်တပ်မှာ ဘာမှ ဆုံးရှုံးမှုမရှိစေရဘူး။"

မေလာက ထပ်မံ ငြင်းခုံရန် ပါးစပ်ဟသော်လည်း ဆိုင်းလပ်စ်က စကားဖြတ်ပြောလိုက်ပြီး လေသံမှာ ပိုမိုစူးရှလာသည်။

"ပြီးတော့ တစ်ခု သတိပေးပါရစေ" ဆိုင်းလပ်စ်က ထပ်လောင်းပြောသည်။ "ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်တုန်းက အိမ်နီးချင်းမြို့တွေ၊ ပြည်နယ်တွေမှာ ဆေးဝါး တစ်စုံတစ်ရာ မကျန်တော့တဲ့ အခြေအနေမှာတောင် ကျွန်တော်က ဆေးဝါးတွေ ရအောင် စီစဉ်ပေးနိုင်ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် ဖြစ်အောင် လုပ်ပေးခဲ့လို့ ဆေးဝါးတွေ ရောက်လာတာပါ။ အဲဒီလောက် ခက်ခဲတဲ့ ပြဿနာကို ကျွန်တော် ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့ရင်၊ အခု ကျွန်တော့်လက်ခုပ်ထဲမှာ ရှိပြီးသားဖြစ်တဲ့ အစားအသောက် ပြဿနာကတော့ ဘာမှ မရှိပါဘူး။"

စားပွဲဝိုင်းတစ်ခုလုံး အံ့အားသင့်သံများနှင့် ခေါင်းညိတ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အခြားဗိုလ်ချုပ်ကြီးများက ဆိုင်းလပ်စ်ကို အံ့သြမှု၊ လေးစားမှုတို့ဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

'သူပြောတာ မှန်တယ်' ဟု လူအများအပြား တစ်ပြိုင်နက် တွေးလိုက်ကြသည်။ 'မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့တဲ့ အချိန်မှာ ငါတို့ကို အသက်ဆက်ပေးခဲ့တာ ဒီကောင်လေးပဲ။ အစားအသောက်ဆိုရင်တော့ သူ့အတွက် ပိုတောင် လွယ်ဦးမှာပေါ့။'

ယခုအချိန်အထိ တိတ်ဆိတ်နေသော ဗိုလ်ချုပ်ကြီး ဒန်နီရယ်ပင်လျှင် ဖြည်းဖြည်းချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ အခြားသူများ ကြားဖြတ်ပြောဆိုခွင့် မရစေရန် သူက ပြတ်သားသော အသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

"ငါ အတည်ပြုတယ်။ ကပ္ပတိန် ဆိုင်းလပ်စ် သူ့အဖွဲ့နဲ့ သွားလိမ့်မယ်။ ဘယ်သူမှ ကန့်ကွက်စရာ မလိုဘူး။"

ဖရန့်ခ်သည် စားပွဲအောက်တွင် လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားမိသည်။ သူ၏ အစီအစဉ်များ လွဲချော်ကုန်ပြီ ဖြစ်ကြောင်း သူ ခံစားနေရသည်။ သူသည် အသည်းအသန် ဖြစ်လာကာ အမြန် စကားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒီလိုဆိုရင်လည်း" ဖရန့်ခ်က ချောမောစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော့်ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သား တစ်ယောက်ကို ကပ္ပတိန် ဆိုင်းလပ်စ်နဲ့အတူ ထည့်ပေးဖို့ အဆိုပြုပါတယ်။ ဒါမှ ငါတို့အားလုံး စိတ်ချရမှာပေါ့။ လှည့်ကွက်တွေ၊ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ မရှိတော့ဘူးပေါ့။"

လူတိုင်း ငြိမ်ကျသွားပြီး ဆိုင်းလပ်စ်၏ အဖြေကို စောင့်နေကြသည်။

ဆိုင်းလပ်စ်က ခေါင်းလှည့်လိုက်ပြီး ယခင်ကထက် ပိုမို အေးစက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် တတိယအကြိမ်မြောက်အထိ ရှင်းပြမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဗိုလ်ချုပ်ကြီး ဖရန့်ခ်... ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ရဲ့ သည်းခံနိုင်စွမ်းကို ခဏခဏ လာစမ်းနေတဲ့အတွက် ဒီကိစ္စကို အထက်လူကြီးတွေဆီ တိုက်ရိုက် တင်ပြပါ့မယ်။"

ဖရန့်ခ်၏ လက်သီးမှာ နာကျင်လောက်အောင် တင်းကျပ်သွားသည်။ ထိုစကားက ဘာကို ဆိုလိုသည်ကို သူ သိသည်။ ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က အထက်လူကြီးများသည် ဘလက်ခ်သောန် မိသားစုကို အပြစ်ပေးရန်အတွက်သာ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူသာ ထပ်ပြီး တွန်းအားပေးနေပါက သူတို့ တိတ်ဆိတ်နေကြမည် မဟုတ်ပေ။ သူ၏ ရာထူးကိုပင် ဖြုတ်ပစ်နိုင်ခြေ ရှိသည်။

'ငါသာ ထပ်ပြီး ကန့်ကွက်နေရင် ငါတော့ သွားပြီ' ဖရန့်ခ် ခါးသီးစွာ တွေးလိုက်သည်။

သူသည် အတင်းပြုံးလိုက်ပြီး လက်ကာပြလိုက်သည်။ "ဒါဆိုလည်း မလိုတော့ပါဘူး ကပ္ပတိန် ဆိုင်းလပ်စ်က ဒီလောက်အထိ ယုံကြည်မှု ရှိနေမှတော့ အစားအသောက် တစ်ထုပ်တောင် ပျောက်မှာမဟုတ်ဘူးလို့ ငါ ယုံကြည်ပေးလိုက်ပါ့မယ်။"

ဆိုင်းလပ်စ်က ခပ်ဖွဖွ ရယ်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော် သိပါတယ်။"

သူ ဖရန့်ခ်ကို ထပ်မကြည့်တော့ပေ။ သူ၏ အကြည့်များက ဒန်နီရယ်နှင့် အခြားဗိုလ်ချုပ်ကြီးများထံ ရောက်ရှိသွားသည်။ မကြာမီမှာပင် အစည်းအဝေး ပြီးဆုံးသွားတော့သည်။

ဗိုလ်ချုပ်ကြီးများ စတင်ထွက်ခွာသွားကြသည်နှင့် ဒန်နီရယ်က မတ်တပ်ရပ်ကာ "ကပ္ပတိန် ဆိုင်းလပ်စ်... ငါ့အခန်းကို လိုက်ခဲ့ပါဦး"

ဆိုင်းလပ်စ်သည် တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ လိုက်သွားခဲ့သည်။ အခန်းထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသည်နှင့် လေထုမှာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ဒန်နီရယ်၏ မျက်နှာမှာ တည်ကြည်လေးနက်နေပြီး ပြောမပြနိုင်သော စိုးရိမ်ပူပန်မှုများက သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် အလေးအနက် ရှိနေသည်။

"ငါ စုံစမ်းခိုင်းထားတဲ့ သတင်းတွေကရော ဘယ်လိုရှိလဲ" ဒန်နီရယ်က တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

ဆိုင်းလပ်စ်သည် သူ၏နောက်ကွယ်မှ တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။ သူ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် စကားပြောလာသည်။

"ကျွန်တော် စုံစမ်းရသလောက်တော့... ဒီစခန်းမှာ ရှိတဲ့ အသန်မာဆုံး စစ်သားတွေနဲ့ စွမ်းအားကြီးတဲ့ လူအတော်များများကို တစ်ဖက်ကနေ ဆွဲဆောင်နေကြတယ်။ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဗိုလ်ချုပ်ကြီး ဖရန့်ခ်ရဲ့ အုပ်စုထဲကို ရောက်ကုန်ကြပြီ။ အဲဒီနောက်ကွယ်မှာ လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားတဲ့ အဖွဲ့အစည်းတစ်ခု ရှိနေတယ်။ သူတို့ကိုယ်သူတို့ 'ဘလက်ခ်ဗာချာ' လို့ ခေါ်ကြတယ်။"

ဒန်နီရယ်၏ မျက်ခုံးများ နိမ့်ကျသွားကာ မျက်ဝန်းများမှာ မှောင်ကျသွားသည်။ "ဘလက်ခ် ဗာချာ..."

'ဒါဆို စပြီပေါ့' ဟု ဒန်နီရယ်က ရင်ထဲတွင် ဒေါသများ ပွက်ပွက်ဆူလျက် တွေးလိုက်သည်။

'အထက်လူကြီးတွေက သူတို့ဟာ စစ်တပ်နဲ့ လျှို့ဝှက် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ဖို့ စီစဉ်နေတယ်လို့ ငါ့ကို ပြောခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ ငါ့ဘက်က လူတွေကို ဆွဲထုတ်ပြီး ဖရန့်ခ်ဆီကို ပေးနေရတာလဲ’

သူ အမှန်တရားကို သိသော်လည်း ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ဝန်ခံရန်ပင် ရွံရှာမိသည်။ အထက်လူကြီးများသည် သူ၏ မိသားစုကို ကြောက်ရွံ့နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ဘလက်ခ်သော်န် မိသားစုသည် တစ်နေ့တွင် စစ်တပ်ကို ဖြုတ်ချပြီး ကိုယ်ပိုင် အုပ်ချုပ်ရေး တည်ထောင်လိမ့်မည်ဟု သူတို့က ယုံကြည်နေကြသည်။