အခန်း (၈၁-၈၂)

အခန်း (၈၁) ပိုင်ယွင်ရှို့၏ လျှို့ဝှက်ချက်

မြက်မိုးတဲအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားချိန်တွင် ကျိုးယွမ် ကြက်သေသေသွားရလေ၏။ အတိုချုပ်ပြောရလျှင် အလွန်တရာ ရှုပ်ပွနေပေသည်။

မြက်မိုးတဲအတွင်း၌ အရာအားလုံးသည် ဖရိုဖရဲဖြစ်နေပြီး အရာဝတ္ထုအမျိုးမျိုးကို နေရာအနှံ့ ပုံထားလေသည်။

ကျိုးယွမ်၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်က ထိုမှော်ပစ္စည်းများကို စကင်ဖတ်ကြည့်လိုက်ရာ၊ ဆေးမီးဖိုများ၊ ဓားများ၊ လှံများနှင့် အခြားပစ္စည်းအမျိုးမျိုး အပါအဝင် အားလုံးနီးပါးသည် ပျက်စီးနေသော မှော်ပစ္စည်းများ ဖြစ်နေကြောင်း တွေ့ရှိရပြီး အချို့မှာ အပိုင်းအစများပင် ဖြစ်နေပေသည်။

ရုတ်တရက် ကျိုးယွမ်၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွား၏။ သူ ရင်းနှီးနေသော အရာတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။ ပျက်စီးနေသော ကျောက်တူကြီးပင် ဖြစ်သည်။

၎င်းသည် ယခင်က တန်ဖိုးရှိခဲ့သော်လည်း ကျိုးယွမ်က အတွင်းမှ မီးဓာတ်စွမ်းအင်များကို စုပ်ယူလိုက်ပြီးနောက် တန်ဖိုးမရှိတော့ချေ။

ကျိုးယွမ်၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်တက်သွားပေ၏။ ထို့နောက် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ဤအရာများသည် ရတနာခန်းမမှ ပျက်စီးနေသော ပစ္စည်းများဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်ရလေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အဘိုးအိုသည် သူ့အကြောင်း တစ်စုံတစ်ရာကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားပြီဖြစ်ကြောင်း ကျိုးယွမ် သေချာသွားပေသည်။

သို့ရာတွင် ကျိုးယွမ်သည် တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ပင် နေလိုက်၏။ သူသည် အချိန်ကိုဖျက်ဆီးခြင်း နည်းစနစ်ကို တိတ်တဆိတ် အသင့်ပြင်ထားပြီးဖြစ်ရာ တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်း အာရုံခံမိပါက သူတို့နှစ်ဦးစလုံးကို သတ်ဖြတ်ရန် ဝန်လေးနေမည် မဟုတ်ချေ။

လှပသော မိန်းမပျိုများသည် ကောင်းမွန်သော်လည်း မိမိ၏ အသက်ထက် မည်သည့်အရာကမျှ ပို၍ အရေးမကြီးချေ။

လှပသော မိန်းမပျိုအတွက် တိုင်းပြည်ကို စွန့်လွှတ်ရမည်ဟူသော အခြေအနေမျိုးအထိ ကျိုးယွမ် မရောက်သေးပေ။

"အဆင်ပြေသလို ထိုင်ပါ..."

ဓားတစ်ရာ မိစ္ဆာသခင်က ပြုံးလျက် ပြောဆိုလိုက်ပြီးနောက် ဘေးဘက်ရှိ ကုလားထိုင်တစ်လုံးပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်လေ၏။

ကျိုးယွမ်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ မလှမ်းမကမ်းတွင် တရားထိုင်ဖျာ နှစ်ချပ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ လန်ချင်းရွှယ်က တရားထိုင်ဖျာများဆီသို့ လျှောက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူလည်း အနီးကပ် လိုက်ပါသွားပြီး ဖျာတစ်ချပ်ပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်လိုက်လေသည်။

ဓားတစ်ရာ မိစ္ဆာသခင်က ကျိုးယွမ်ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး ကျိုးယွမ်ကလည်း ဓားတစ်ရာ မိစ္ဆာသခင်ကို စိုက်ကြည့်နေလေရာ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး၏ အမူအရာမှာ တည်ငြိမ်နေပေသည်။

"ကောင်လေး... မင်းက စိတ်ဝင်စားစရာပဲ... မင်းနာမည် ကျိုးယွမ် မဟုတ်လား..."

ဤစကားကို ကြားချိန်၌ ကျိုးယွမ်သည် လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ကာ အရိုအသေပေးလျက် ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်၏။

"ဟုတ်ပါတယ် ဘိုးဘေး..."

ဓားတစ်ရာ မိစ္ဆာသခင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ကျောက်စိမ်းပြားတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ကျိုးယွမ်ဆီသို့ တည့်မတ်စွာ ပြေးဝင်လာလေသည်။

ကျိုးယွမ်သည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး လှမ်းယူလိုက်ကာ အနည်းငယ်မျှပင် တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ နဖူးပေါ်သို့ တင်လိုက်လေ၏။

ကျောက်စိမ်းပြားအတွင်းရှိ စာသားများသည် ကျိုးယွမ်၏ စိတ်ထဲသို့ အဆက်မပြတ် ဝင်ရောက်လာပြီး ခဏအကြာတွင် ကျိုးယွမ်သည် အားလုံးကို ဖတ်ရှုပြီးသွားလေသည်။

ကျိုးယွမ် အတော်လေး အံ့အားသင့်သွားရပေသည်။ ဤအထဲတွင် နဂါးတောင်နယ်မြေ၌ သူနှင့် ပိုင်ယွင်ရှို့တို့ကြား ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံး ပါဝင်နေလိမ့်မည်ဟု ဘယ်သောအခါကမျှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။

ထို့ပြင် ပိုင်ယွင်ရှို့၏ မိခင်ဖြစ်သူ ကုန်းရှောင်မေးနှင့် ဖခင်ဖြစ်သူ ပိုင်ချင်းကန်းတို့အကြောင်း အချက်အလက်များလည်း ပါဝင်နေလေသည်။

ပိုင်ချင်းကန်းအား စုံစမ်းစစ်ဆေးမှု အသေးစိတ်ကို ဖော်ပြထားပြီး၊ အံ့အားသင့်ဖွယ်ကောင်းသည်မှာ ပိုင်ယွင်ရှို့သည် ပိုင်ချင်းကန်းနှင့် လန်ယွဲ့ဂိုဏ်းချုပ်၏ ဇနီးဖြစ်သူ ကုန်းရှောင်မေးတို့ ပူးပေါင်းကြံစည်မှုမှ မွေးဖွားလာသော သမီးဖြစ်ကြောင်း ကောက်ချက်ချထားခြင်းပင်။

ကျိုးယွမ်ကို အကြီးအကျယ် တုန်လှုပ်သွားစေသည့်အရာမှာ နောက်ဆုံးစာကြောင်း ဖြစ်လေသည်။ ပိုင်ယွင်ရှို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံသည် သူမ၏ မိခင်ထံမှ ဆင်းသက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

ပိုင်ချင်းကန်းက ကျိုးယွမ်အား အမှန်တရားကို မပြောပြခဲ့ချေ။ ပိုင်ယွင်ရှို့သည် ရွှမ်ယင် ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင် မဟုတ်ဘဲ ရွှမ်ချာ သန့်စင်သော ယင်ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင် ဖြစ်လေသည်။

ဤခန္ဓာကိုယ် နှစ်မျိုးသည် အလွန်ဆင်တူပြီး ခွဲခြားရ ခက်ခဲလှပေသည်။

ရွှမ်ချာ သန့်စင်သော ယင်ခန္ဓာကိုယ်သည် ရိုးရှင်းသော လုယက်ခြင်း ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံ ဖြစ်သည်။ ယင်ယန် ပေါင်းဖက်ကျင့်ကြံဖက်များအတွက်မူ သူတို့၏ ပါရမီသည် တဖြည်းဖြည်း အားနည်းလာမည်ဖြစ်ပြီး ကျင့်ကြံမှုမှာလည်း အဆက်မပြတ် နောက်ဆုတ်သွားမည် ဖြစ်လေသည်။

လန်ယွဲ့ဂိုဏ်းချုပ်သည် ကုန်းရှောင်မေးအား အချိန်အတော်ကြာသည့်တိုင် မထိတွေ့ခဲ့ရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ ဤကိစ္စကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်ပြီး ထို့ကြောင့်ပင် သူမကို လျစ်လျူရှုထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကုန်းရှောင်မေးသည် လန်ယွဲ့ဂိုဏ်းချုပ်အပေါ် အလွန်အမင်း မုန်းတီးရွံရှာစိတ် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ပြီး ထိုအချိန်က နာမည်ကြီးလာနေသော ပိုင်ချင်းကန်းကို သွေးဆောင်ဖြားယောင်းခဲ့လေသည်။

ပိုင်ချင်းကန်းသည် သဘာဝကျစွာပင် ကုန်းရှောင်မေး၏ ဆွဲဆောင်မှုကို မခုခံနိုင်ခဲ့ဘဲ တဖြည်းဖြည်း ကျရှုံးသွားခဲ့ရသည်။

ထိုအချိန်က ပိုင်ချင်းကန်းသည် အခြေတည်စိတ်ဝိညာဉ်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ကုန်းရှောင်မေးနှင့် ပေါင်းဖက်ပြီးကတည်းက သူ၏ ကျင့်ကြံမှုသည် လုံးလုံးလျားလျား တိုးတက်မလာတော့ဘဲ နောက်ဆုတ်ရန်ပင် စတင်လာခဲ့ပေသည်။

သို့သော် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းသွားပြီး ကုန်းရှောင်မေး ကိုယ်ဝန်ရသွားခဲ့သည်။

ကျောက်စိမ်းပြားအရ ကုန်းရှောင်မေး လွယ်ထားသော ကိုယ်ဝန်သည် ပိုင်ချင်းကန်း၏ ရင်သွေးမဟုတ်သလို လန်ယွဲ့ဂိုဏ်းချုပ်၏ ရင်သွေးလည်း မဟုတ်နိုင်ချေ။

အကြောင်းမှာ ကုန်းရှောင်မေးတွင် အလွန်ချောမောပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော နောက်ခံရှိသည့် ငယ်သူငယ်ချင်းတစ်ဦး ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ကျောက်စိမ်းပြားထဲရှိ အချက်အလက်များအရ အကယ်၍ အံ့အားသင့်စရာများ မရှိခဲ့ပါက ပိုင်ယွင်ရှို့သည် ထိုအမျိုးသားနှင့် ကုန်းရှောင်မေးတို့၏ သမီး ဖြစ်ပေသည်။

သို့ရာတွင် ထိုအမျိုးသားသည် လွန်ခဲ့သော ဆယ့်ကိုးနှစ်ကတည်းက ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေသည်။

အချို့က သူ့ကို ကုန်းရှောင်မေးမှ သတ်ပစ်လိုက်သည်ဟု ခန့်မှန်းကြသည်။

သို့ရာတွင် ဓားတစ်ရာ မိစ္ဆာသခင်၏ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုအရ ထိုအမျိုးသားသည် နဂါးတောင်နယ်မြေမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သင့်ပေသည်။

ဤကျောက်စိမ်းပြားကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ကျိုးယွမ်သည် ချက်ချင်း မှင်တက်သွားခဲ့ရသည်။ ဤမျှလောက် ရှုပ်ထွေးသော အကွေ့အကောက်များ ပါဝင်နေလိမ့်မည်ဟု သူ ဘယ်သောအခါကမျှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။

ကျိုးယွမ်သည် ပိုင်ချင်းကန်းနှင့် သူ၏ သမီးအကြောင်း သိထားသမျှ အရာအားလုံးကို အပြင်းအထန် ပြန်လည်စဉ်းစားကြည့်လိုက်ရာ ရုတ်တရက် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်မှုတစ်ခု သူ့ကို လွှမ်းခြုံသွားလေ၏။

ကျိုးယွမ်က မိမိကိုယ်ကို ရိုးသားစွာ ပြန်မေးကြည့်လိုက်သည်။ အကယ်၍ သူနှင့် သူ၏ သမီးသာ တစ်ယောက်တည်း နေထိုင်မည်ဆိုလျှင် အခြားသူတစ်ဦးအား အထူးသဖြင့် အမျိုးသားတစ်ဦးအား ငှားရမ်းရန် ခြံဝင်းတစ်ခုကို ဖယ်ချန်ထားမည်လား။

သေချာပေါက် မတတ်သာ၍ဆိုလျှင် ဖြစ်နိုင်သော်လည်း ပိုင်ချင်းကန်းတွင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ ရှားပါးနေခြင်း မရှိချေ။

ချင့်လင်မြို့သည် လေလွင့်ကျင့်ကြံသူများ စုဝေးရာ နေရာဖြစ်ပြီး ငါးနှင့် နဂါးများ ရောနှောနေသကဲ့သို့ အလွန်တရာ ရှုပ်ထွေးလှပေသည်။

ပိုင်ချင်းကန်းသည် သူ ဝိညာဉ်မောင်းနှင်သူ ဖြစ်လာခဲ့သည်ကို မသိခဲ့ဘူးဆိုသည်မှာ ကျိုးယွမ် လုံးလုံးလျားလျား မယုံကြည်နိုင်ချေ။

ပိုင်ချင်းကန်း၏ ဤမျှလောက် အချိန်ကြာရှည်စွာ သည်းခံနိုင်စွမ်းနှင့် အဝေးပို့မန္တန်ကွင်းကို တည်ဆောက်နိုင်စွမ်းက သူ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စိတ်သဘောထားကို ဖော်ပြနေပေသည်။

ကျိုးယွမ်သည် ကျောက်စိမ်းပြားကို ဖြည်းညင်းစွာ ချထားလိုက်ပြီး သူ၏ အမူအရာမှာ ခန့်မှန်းရခက်စွာ ပြောင်းလဲနေလေ၏။

ခဏအကြာတွင် ကျိုးယွမ်သည် သက်ပြင်းရှိုက်လိုက်ပြီး ဓားတစ်ရာ မိစ္ဆာသခင်ကို လက်နှစ်ဖက်ယှက်ကာ အရိုအသေပေးလျက် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဘိုးဘေး... ရွှမ်ချာ သန့်စင်တဲ့ ယင်ခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားတယ်ဆိုတာ ဘယ်လို အတည်ပြုနိုင်မလဲ..."

ဓားတစ်ရာ မိစ္ဆာသခင်က ကျိုးယွမ်၏ မေးခွန်းကို အံ့အားသင့်သည့်ပုံ မပြဘဲ ပြုံးလျက် ပြောဆိုလိုက်၏။

"ရိုးရှင်းပါတယ်... သူ့ကို လုပ်ကြံဖို့ လူတစ်ယောက် ရှာလိုက်ရုံပဲ..."

ကျိုးယွမ်၏ နားမလည်သော အမူအရာကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ဓားတစ်ရာ မိစ္ဆာသခင်က ရှင်းပြလေသည်။

"ရွှမ်ချာ သန့်စင်တဲ့ ယင်ခန္ဓာကိုယ်မှာ အကြောက်ရဆုံး အချက်နှစ်ချက် ရှိတယ်... တစ်ချက်က ယင်ယန် ပေါင်းဖက်ကျင့်ကြံတဲ့သူတွေရဲ့ ပါရမီကို ဝါးမျိုနိုင်စွမ်း ရှိတာပဲ..."

"ဒုတိယအချက်က ရွှမ်ချာ သန့်စင်တဲ့ ယင်ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကိုယ်ပိုင်ဟင်းလင်းပြင် ရှိပြီး အဲဒီထဲမှာ ဧရာမဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေကို သိုလှောင်ထားနိုင်တယ်..."

"အကယ်၍ ငါ ခန့်မှန်းတာ မမှားဘူးဆိုရင် သူ့ဆီမှာ အစွမ်းထက်တဲ့ စွမ်းအားတစ်ခု ရှိနေတယ်... အဲဒီ စွမ်းအားကို တစ်ဖက်လူက အချိန်မရွေး အသုံးပြုနိုင်တယ်..."

"သေချာတာပေါ့... ဒီစွမ်းအားက ဘယ်လောက် အစွမ်းထက်လဲဆိုတာ ငါ သေချာ မသိနိုင်ပေမဲ့ အခြေတည်စိတ်ဝိညာဉ်အဆင့်ထက် မြင့်ဖို့ များတယ်လို့ ထင်တယ်..."

ဓားတစ်ရာ မိစ္ဆာသခင်၏ စကားများကြောင့် ကျိုးယွမ် တိတ်တဆိတ် အံ့အားသင့်သွားရလေသည်။ ဤခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံက ဤမျှလောက် ကြောက်စရာကောင်းလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။

ကျိုးယွမ် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး သူ၏ စိတ်နှလုံးအတွင်း၌ စမ်းသပ်ကြည့်ရန် သင့်မသင့် အနည်းငယ် ရုန်းကန်နေရလေ၏။

ကျိုးယွမ်က မိမိကိုယ်ကို တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်သူတစ်ဦးဟု သတ်မှတ်ထားသော်လည်း သူနှင့် ပိုင်ယွင်ရှို့တို့သည် အတူတကွ အခက်အခဲများစွာကို ဖြတ်သန်းခဲ့ကြသဖြင့် သူမကို တကယ်တမ်း လွှတ်မချနိုင်ချေ။

"စနစ်... ရွှမ်ချာ သန့်စင်တဲ့ ယင်ခန္ဓာကိုယ်အကြောင်း မင်း သိလား..."

[ပိုင်ရှင်... ဒါကို သဘာဝကျကျ သိပါတယ်... သူက ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ ပါရမီကို လုယူပြီး သူ့အတွက် အသုံးပြုနိုင်ပါတယ်...]

[ဒါပေမဲ့ ပိုင်ရှင် စိတ်မပူပါနဲ့... စနစ်က လုယက်ခြင်းရဲ့ ဘိုးဘေးပါ... ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးထဲက အရာအားလုံးကို လုယက်နိုင်ပါတယ်... ပိုင်ရှင် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်ကို ရောက်သွားရင် စနစ်က အလိုအလျောက် အဆင့်တက်သွားမှာပါ...]

"စနစ်... အကယ်၍ ငါက မင်းကို ရွှမ်ချာ သန့်စင်တဲ့ ယင်ခန္ဓာကိုယ်ကို ရှာခိုင်းမယ်ဆိုရင် မင်း လုပ်နိုင်မလား..."

[ရပါတယ် ပိုင်ရှင်... ဒါပေမဲ့ ပိုင်ရှင်ရဲ့ သက်တမ်း အနှစ်တစ်ရာကို သုံးစွဲရပါလိမ့်မယ်...]

ကျိုးယွမ်သည် စနစ်နှင့် တိတ်တဆိတ် ဆက်သွယ်ပြီးနောက် ချက်ချင်း နားလည်သွားလေ၏။

ငါ့ရဲ့ သက်တမ်းက အတော်လေး အသုံးဝင်တာပဲ။

"အသိပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဘိုးဘေး..."

ကျိုးယွမ်သည် ဓားတစ်ရာ မိစ္ဆာသခင်ကို ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး သူ၏ အမူအရာမှာ အလွန် ရိုးသားနေပေသည်။

ဓားတစ်ရာ မိစ္ဆာသခင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ပြုံးလျက် ပြောဆိုလေ၏။

"ကျိုးယွမ်... ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် ငါက သူတော်စင်မလေးကို မင်းကို ဒီကို ခေါ်ခိုင်းရတဲ့ အကြောင်းရင်းက မင်းကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံချင်လို့ပဲ..."

"မင်းရဲ့ မိုးကြိုးနဲ့ မီး ဝိညာဉ်သွေးကြော နှစ်ခုက တခြားသူတွေကို လှည့်စားနိုင်ပေမဲ့ ငါ့မျက်လုံးတွေကိုတော့ လှည့်စားလို့ မရဘူး..."

"ဒါ့အပြင် မင်းရဲ့ မျိုးရိုးဗီဇပြောင်း မီးဝိညာဉ်သွေးကြောက အဲ့ဒီ ခိုင်လုံတဲ့ သက်သေအထောက်အထားကနေ ရလာတာဆိုတာ ငါ သိတယ်... ဒါကို ငါက ရတနာခန်းမထဲမှာ သီးသန့် ထားပေးခဲ့ပြီး ထိုက်တန်တဲ့သူ ပိုင်ဆိုင်ဖို့ စောင့်နေခဲ့တာ..."

ဓားတစ်ရာ မိစ္ဆာသခင်သည် သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို တိုက်ရိုက် ပြောဆိုလိုက်ပြီးနောက် ကျိုးယွမ်ကို ကြည့်လိုက်လေသည်။

ကျိုးယွမ် ချက်ချင်း တုန်လှုပ်သွားရ၏။ တစ်ဖက်လူက ကျောက်တူကြီးမှတစ်ဆင့် သဲလွန်စကို ရှာတွေ့သွားသည်ဟု သူ ခန့်မှန်းမိသော်လည်း တမင်တကာ လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။

ဤအချက်ကို တွေးမိချိန်၌ ကျိုးယွမ်သည် ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဘိုးဘေး... ကျွန်တော့်မှာ တခြား ရွေးချယ်စရာ ရှိသေးလို့လား..."

ဤစကားကို ကြားချိန်၌ ဓားတစ်ရာ မိစ္ဆာသခင်က ပြုံးလျက် ဖြေကြားလေ၏။

"မရှိဘူး..."

အခန်း (၈၂) တပည့်အဖြစ် ခံယူခြင်းနှင့် ပိုင်မုမြို့သို့ ရောက်ရှိခြင်း

ဓားတစ်ရာ မိစ္ဆာသခင်၏ စကားကို ကြားချိန်၌ ကျိုးယွမ်၏ မျက်နှာက မှောင်မိုက်သွားလေ၏။ ဤအဘိုးအိုသည် အတင်းအဓမ္မ ရောင်းချရန် ပြင်ဆင်နေပေသည်။

ကျိုးယွမ်သည် နက်နက်နဲနဲ တွေးတောသွားလေ၏။ အကြောင်းမှာ ဓားတစ်ရာ မိစ္ဆာသခင်၏ တပည့်ဖြစ်လာခြင်းနှင့် ချောင်းယန်၏ တပည့်ဖြစ်လာခြင်းသည် သဘာဝကျစွာပင် မတူညီသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ပါဝင်နေသော ကံကြမ္မာအကျိုးဆက်မှာ ကွဲပြားလှပေသည်။

ဓားတစ်ရာ မိစ္ဆာသခင်သည် နတ်ဆိုးကောင်းကင်ဂိုဏ်း၏ ဘိုးဘေးဖြစ်ပြီး တစ်ဂိုဏ်းလုံး၏ အတက်အကျနှင့် သက်ဆိုင်နေသည်ဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။

အကယ်၍ သူသာ ဓားတစ်ရာ မိစ္ဆာသခင်ထံသို့ ဝင်ရောက်သွားပါက နတ်ဆိုးကောင်းကင်ဂိုဏ်း အသက်အန္တရာယ်နှင့် ကြုံတွေ့ရချိန်တွင် သူသည် လွတ်မြောက်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ချေ။

သေချာသည်မှာ အကယ်၍ သူသာ တပည့်ဖြစ်လာပါက အချိန်တိုအတွင်း အကျိုးကျေးဇူးများစွာကို ရရှိမည် ဖြစ်သည်။

ခဏမျှ တွေးတောပြီးနောက် ကျိုးယွမ်က တည်ကြည်လေးနက်စွာ ကြေညာလိုက်၏။

"ဘိုးဘေး... နဂါးတောင်နယ်မြေက ကျွန်တော့်ကို တားဆီးထားနိုင်မှာ မဟုတ်သလို နတ်ဆိုးကောင်းကင်ဂိုဏ်းကလည်း တားဆီးထားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

"ကျွန်တော်က ဘိုးဘေးရဲ့ တပည့်အဖြစ် ခံယူဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ထွက်သွားချင်တဲ့အခါ ဘိုးဘေး တားလို့မရဘူး..."

အကယ်၍ အခြားသူများသာ ကျိုးယွမ်၏ စကားကို ကြားပါက သူ့ကို မောက်မာသူဟု သေချာပေါက် ခေါ်ဆိုကြပေလိမ့်မည်။

သေးငယ်သော ချီသန့်စင်ခြင်း ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက အခြေတည်စိတ်ဝိညာဉ် အထွတ်အထိပ်အဆင့်ရှိသူ၏ ရှေ့တွင် ဤကဲ့သို့ စကားမျိုး ပြောရဲသည်လား။

လန်ချင်းရွှယ်သည် ကျိုးယွမ်ကို အံ့အားသင့်စွာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ သူမက ကျိုးယွမ်ကို အနည်းငယ် ထူးခြားသည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း သူမထက် ပိုသာလိမ့်မည်ဟု မထင်ခဲ့ချေ။

သူမကိုယ်တိုင်ပင် အလွန် သတိထားကာ ပါးလွှာသော ရေခဲပြင်ပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်နေရသကဲ့သို့ တုန်လှုပ်နေခဲ့ပြီး ဘိုးဘေး၏ ရှေ့တွင် မည်သည့် အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားကိုမျှ မပြောရဲခဲ့ချေ။

ဓားတစ်ရာ မိစ္ဆာသခင်သည် ကျိုးယွမ်ကို နက်ရှိုင်းစွာ ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ချီးကျူးမှုများ ပေါ်လွင်နေကာ ပြုံးလျက် ပြောဆိုလေ၏။

"ကောင်းပြီ... ဒါပေမဲ့ အကယ်၍ နတ်ဆိုးကောင်းကင်ဂိုဏ်းက ဒုက္ခရောက်နေရင်တော့ မင်း ပြန်လာရမယ်..."

ကျိုးယွမ်သည် ဤအခြေအနေကို လက်ခံနိုင်ဖွယ်ရှိသည်ဟု ယူဆကာ သဘောတူလိုက်လေသည်။

"တပည့် ကျိုးယွမ် ဆရာ့ကို ဂါရဝပြုပါတယ်..."

"ကောင်းပြီ ကောင်းပြီ... ထပါ..."

ဓားတစ်ရာ မိစ္ဆာသခင်သည် အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ စိမ်းမြမြ ရှည်လျားသော ဓားတစ်လက် သူ၏ လက်ထဲတွင် ပေါ်လာလေ၏။

"အခု မင်းက ငါ့တပည့် ဖြစ်လာပြီဆိုတော့ ငါက နှမြောတွန့်တိုနေလို့ မရဘူး... မင်းကို ဒီပစ္စည်း ပေးမယ်..."

ကျိုးယွမ် အံ့အားသင့်သွားပြီး လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် လှမ်းယူလိုက်သော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း အရောင်လက်သွားပေ၏။

[ဒင်... စနစ်က ထိပ်တန်းအဆင့် ဝိညာဉ်ရတနာ သစ်သားဓားကို ထောက်လှမ်းမိပါတယ်... သက်တမ်းဓား ဖွဲ့စည်းဖို့ သူ့ရဲ့ အသက်စွမ်းအင်ကို လုယူမလား...]

"လောလောဆယ် မလုယူသေးဘူး..."

ကျိုးယွမ်သည် သဘာဝကျစွာပင် ဓားတစ်ရာ မိစ္ဆာသခင်နှင့် လန်ချင်းရွှယ်တို့၏ ရှေ့တွင် မလုယူနိုင်ချေ။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ..."

ကျိုးယွမ်သည် ဓားတစ်ရာ မိစ္ဆာသခင်ကို ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်ပြီးနောက် သစ်သားဓားကို သိမ်းဆည်းလိုက်လေသည်။

အကယ်၍ ဤသက်တမ်း ဓားကိုပါ ပေါင်းထည့်လိုက်မည်ဆိုလျှင် သူ၌ ဓားငယ် ရှစ်လက် ရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်ကို တကယ်တမ်း စတင်နိုင်ရန် နောက်ထပ် ဓာတ်သဘာဝ တစ်ခုတည်းသာ စုဆောင်းရန် လိုအပ်တော့သည်။

ကျိုးယွမ်သည် သူ၏ နေအိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ သူ၏ အခန်းထဲတွင် အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ထိုင်နေရင်း အမြဲတမ်း ပြောင်းလဲနေသော မိစ္ဆာသခင်သည် သာမန်လူ မဟုတ်ကြောင်း ခံစားလိုက်ရလေသည်။

ဤလူသည် သူ၏ မိုးကြိုးနှင့် မီး ဝိညာဉ်သွေးကြော နှစ်ခုကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် မြင်နိုင်စွမ်းရှိရာ ၎င်းက သူ၏ ထူးခြားမှုကို ပြသနေပေသည်။

ထို့ပြင် ဤလူသည် အခြားအရာများကိုလည်း သိထားသင့်သည်ဟု ကျိုးယွမ် ခံစားနေရသည်။

လက်ထဲရှိ သစ်သားဓားကို ကြည့်ရင်း ကျိုးယွမ်သည် လုယက်ရန် မရွေးချယ်သေးဘဲ လောလောဆယ် ဘေးဖယ်ထားလိုက်သည်။ သူ အလျင်မလိုချေ။

ထို့နောက် ကျိုးယွမ်သည် ပိုင်ယွင်ရှို့၏ ကိစ္စကို သတိရသွားပြီး မျက်မှောင်မကြုတ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

လူတစ်ယောက်၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် သံသယမျိုးစေ့ ကျသွားပြီဆိုပါက ၎င်းကို အမြစ်တွယ်ရာမှ နုတ်ပစ်ရန် အလွန် ခက်ခဲလှပေသည်။

သူသည် ချင့်လင်မြို့ရှိ အရာအားလုံးကို တွေးတောမိပြီး ၎င်း၏ ပတ်လည်တွင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုများစွာ ရှိနေသည်ဟု အမြဲ ခံစားနေရသည်။

ကျိုးယွမ်သည် သက်ပြင်းရှိုက်လိုက်ပြီး ထိုအကြောင်းကို တွေးတောခြင်းမှ လက်လျှော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကာ သူ၏ ဓားပေါ်တွင် ပျံသန်းလျက် တာဝန်ခန်းမဆီသို့ တိုက်ရိုက် သွားရောက်ခဲ့လေသည်။

ကျိုးယွမ်သည် ချီသန့်စင်ခြင်း အဆင့် တာဝန်ကဏ္ဍသို့ လျှောက်သွားကာ တန်းစီနေသော တာဝန်များကို ကြည့်ရှုလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားကာ တစ်ခုကို ဆွဲခွာလိုက်လေ၏။

ကျိုးယွမ်သည် လူတစ်ယောက်က သူ့ကို အနီးကပ် စောင့်ကြည့်နေပြီး သူ တာဝန်ပြီးဆုံးသွားသည်ကို မြင်ပြီးနောက် ချက်ချင်း ထွက်ပြေးသွားသည်ကို သတိမပြုမိခဲ့ချေ။

ကျိုးယွမ်သည် အနည်းငယ်မျှ တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ဂိုဏ်းမှ ထွက်ခွာသွားလေ၏။

သူ၏ ယခုတစ်ကြိမ် တာဝန်မှာ မိစ္ဆာများကို နှိမ်နင်းရန် ဖြစ်သည်။ နတ်ဆိုးကောင်းကင်ဂိုဏ်း၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိသော ပိုင်မုမြို့၌ မိစ္ဆာများ ပေါ်လာခဲ့ပြီး မကြာသေးမီက ထိုမိစ္ဆာများ၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံရသူများ ရှိနေပေသည်။

ကျိုးယွမ်သည် အခြားအကြောင်းပြချက်တစ်ခုဖြင့် ဤတာဝန်ကို လက်ခံခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းတာဝန်မှာ ဂိုဏ်းနှင့် အတော်လေး အလှမ်းဝေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ကျိုးယွမ်သည် အပြင်ထွက်၍ အတွေ့အကြုံများ ရှာဖွေရန်၊ နောက်ဆုံး အထူး ဓာတ်သဘာဝရှိသော ပစ္စည်းကို ရှာဖွေရန်နှင့် နောက်ဆုံး ဓားငယ်ကို ပုံသွင်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း ပြီးစီးသွားချိန်တွင် သူ ဂိုဏ်းသို့ ပြန်လာမည် ဖြစ်သည်။

ယခု သူသည် ဓားတစ်ရာ မိစ္ဆာသခင်ကို ဆရာအဖြစ် ခံယူလိုက်ပြီဖြစ်ရာ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ပြီးနောက် ကျင့်စဉ်အတွက် ကျိုးယွမ် စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ချေ။

ကျိုးယွမ်သည် ဓားပေါ်တွင် ပျံသန်းသွားရာ နေ့ဝက်ခန့်အကြာတွင် နတ်ဆိုးကောင်းကင်ဂိုဏ်းနှင့် မိုင်ရာပေါင်းများစွာ ကွာဝေးသော နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားလေပြီ။

သူ၏ ရှေ့ရှိ တောအုပ်ကို ကြည့်ရင်း ကျိုးယွမ်က နေရာကောင်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး လူသတ်လုယက်ရန်အတွက် အကောင်းဆုံး နေရာတစ်ခုဟု တွေးလိုက်လေသည်။

"ငါ့နောက်ကို ဒီလောက်အဝေးကြီး လိုက်လာပြီးမှတော့ ထွက်ခဲ့ကြတော့..."

ကျိုးယွမ်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောဆိုလိုက်ပြီး သူ၏ အမူအရာမှာ ခံစားချက် ကင်းမဲ့နေပေသည်။

ကျိုးယွမ် စကားပြောပြီးသည်နှင့် လူရိပ်သုံးခု မလှမ်းမကမ်းတွင် ပေါ်လာရာ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူမှာ ချန်ဖန်မှလွဲ၍ အခြားသူ မဟုတ်ချေ။ ကျန်းရီလည်း သူတို့အထဲတွင် ပါဝင်လေသည်။

ကျိုးယွမ်သည် ချန်ဖန်ကို ပုံမှန်မဟုတ်သော အေးစက်သည့် အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ ဤလူကို သူ သိပြီး ယခင်က သတိပေးခဲ့ဖူးပေသည်။

"ကျိုးယွမ်... သူတော်စင်မလေးနဲ့ အရမ်းမနီးစပ်ဖို့ မင်းကို ငါ သတိပေးထားတယ်... သူက ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုကြီး ကျင်းလျန်ချဲ့ အပိုင်ပဲ..."

ချန်ဖန်က ကျိုးယွမ်ကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏ သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်မှာ သိသာထင်ရှားလှပေသည်။

ကျိုးယွမ်၏ အမူအရာမှာ အေးစက်နေပြီးနောက် တည်ငြိမ်စွာ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"ခြိမ်းခြောက်ခံရတာကို ငါ အမုန်းဆုံးပဲ... အကယ်၍ ဂိုဏ်းက ခွင့်မပြုထားဘူးဆိုရင် မင်းရဲ့ခေါင်းကို ငါ ဖြတ်ပစ်ပြီးပြီ..."

"ဒါက မင်းရဲ့အရိုးပြာတွေကို ကြဲချဖို့ ငါ ရွေးချယ်ပေးထားတဲ့ နေရာပဲ... မင်း ကျေနပ်သင့်တယ်..."

ကျိုးယွမ် စကားပြောပြီးနောက် လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး ချန်ဖန်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ပြေးဝင်သွားလေ၏။ သူ၏ အမြန်နှုန်းမှာ အလွန် လျင်မြန်လွန်းလှသဖြင့် ချန်ဖန်၏ သူငယ်အိမ်များ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားရသည်။

ချန်ဖန်သည် အလျင်အမြန် နောက်ဆုတ်သွားသော်လည်း ကျိုးယွမ်၏ စွမ်းအားကို အလွန်အမင်း အထင်သေးခဲ့မိပေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အနီရောင် ဓားငယ်တစ်လက် ကျိုးယွမ်၏ လက်ချောင်းထိပ်မှ ပစ်ထွက်သွားပြီး သူတို့ သုံးဦးစလုံး၏ လည်ချောင်းများကို ချက်ချင်း ဖောက်ထွင်းသွားကာ ခုခံရန် အခွင့်အရေး လုံးလုံးလျားလျား မရလိုက်ချေ။

ချန်ဖန်နှင့် ကျန်းရီတို့ နှစ်ဦးစလုံးသည် ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားကြသည်။ ကျိုးယွမ်က ဤမျှလောက် အစွမ်းထက်လိမ့်မည်ဟု သူတို့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။

ကျိုးယွမ်သည် သူတို့ သုံးဦးထံသို့ အေးစက်စွာ ချဉ်းကပ်သွားပြီး သူတို့၏ သိုလှောင်အိတ်များကို ကောက်ယူလိုက်ကာ မီးလုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး သူတို့၏ အလောင်းများကို ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်လေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်စုစည်းမှု ဝင်္ကပါ ပေါ်လာပြီး အကြွင်းအကျန် ဝိညာဉ်သုံးခုမှာ ဖြည်းညင်းစွာ စုစည်းလာသော်လည်း ကျိုးယွမ်၏ လက်ဝါးရိုက်ချက်ကြောင့် ထိုအကြွင်းအကျန် ဝိညာဉ်သုံးခုသည် ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားလေ၏။

ကျိုးယွမ်သည် သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ လူသုံးဦး၏ အရိုးပြာများသည် လေထဲသို့ လွင့်စင်သွားပြီး အရပ်မျက်နှာ အနှံ့အပြားသို့ လွင့်မျောသွားလေသည်။

ကျိုးယွမ်သည် တည်ငြိမ်စွာ ဆက်နေပြီးနောက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လင်းလက်သွားကာ အရိပ်အယောင်မျှ မချန်ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။

လူတစ်ယောက်ကို သတ်ဖြတ်ခြင်းက သူ့အတွက် မည်သည့်အရာမျှ မဟုတ်ချေ။ သူ့အပေါ် မည်သည့် ဖိအားမျှ မကျရောက်စေပေ။

ကျိုးယွမ်သည် ဆယ်ရက်တိုင်တိုင် ပျံသန်းခဲ့ပြီးနောက် ပိုင်မုမြို့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ကျိုးယွမ်သည် ပိုင်မုမြို့အတွင်း ဖြည်းညင်းစွာ လမ်းလျှောက်နေရင်း အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်ထားလေ၏။ တစ်မြို့လုံးက သူ့ကို ခြောက်ကပ်နေသော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေပေသည်။

နေ့ခင်းဘက်တွင်ပင် လမ်းမများပေါ်၌ လူဟူ၍ လုံးလုံးလျားလျား မရှိသလောက်ဖြစ်ပြီး ရှိနေသူများမှာလည်း အလျင်လိုနေပုံရသည်။ ဆိုင်အများအပြားမှာ ပိတ်ထားပြီး အရောင်းအဝယ် မလုပ်ကြချေ။

ကျိုးယွမ်သည် ဆန်ကြမ်းအိတ်ငယ်ကို သယ်ဆောင်လာသော အဘိုးအိုတစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် မနေနိုင်ဘဲ မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

"အဘိုး... ကျွန်တော်က ပိုင်မုမြို့ကို အခုမှ ရောက်လာတာပါ... ဒီနေရာက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ခြောက်ကပ်နေရတာလဲ..."

ဤစကားကို ကြားချိန်၌ အဘိုးအိုက သက်ပြင်းချကာ ဖြေကြားလေ၏။

"လူစားတဲ့ မိစ္ဆာကြောင့်ပေါ့ကွယ်... တစ်ရက် နှစ်ရက်နေရင် လူတစ်ယောက်ကို စားတယ်... လူတိုင်းက ကြောက်လန့်ပြီး ထွက်ပြေးကုန်ကြပြီ... သွားစရာ နေရာမရှိတဲ့ ငါတို့လို လူတွေပဲ သေဖို့ စောင့်နေကြတာပါ..."

"အဘိုး... ဒီမိစ္ဆာက လူစားနေတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ..."

"လနဲ့ချီနေပြီ... လူရာနဲ့ချီပြီး သေကုန်ပြီ... ဒီရက်ပိုင်း အသက်ရှင်ရတာ တကယ်ကို ခက်ခဲလွန်းပါတယ်ကွာ..."

အဘိုးအိုသည် စကားပြောပြီးနောက် ခေါင်းခါ၍ သက်ပြင်းချကာ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

ဤစကားကို ကြားချိန်၌ ကျိုးယွမ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဇာတ်လမ်းတစ်ခုလုံးကို နားလည်သွားကာ အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်လေ၏။

ကျိုးယွမ်သည် စုံစမ်းမေးမြန်းပြီးနောက် မြို့စားအိမ်တော်ဆီသို့ ဦးတည်သွားလေသည်။

သူ လက်ခံခဲ့သော တာဝန်သည် ပိုင်မု မြို့စားအိမ်တော်မှ နတ်ဆိုးကောင်းကင်ဂိုဏ်းသို့ ပေးပို့ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤကိစ္စတွင် မသင်္ကာစရာ တစ်ခုခု ရှိနေသည်ဟု ကျိုးယွမ် ခံစားနေရပေသည်။