အခန်း (၁၂၁-၁၂၂)

အခန်း ၁၂၁: မဟာ ပြာလဲ့လဲ့ငွေရောင် မီးတောက်ရစ်ပတ်ခြင်း နည်းစနစ်

ယွမ်ရှန်းဂိုဏ်းခေါင်းဆောင် ကျန်းကျစ်ယွမ်သည် ဤအချိန်အခိုက်အတန့်တွင် အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းနေဆဲပင်။ အရာအားလုံးသည် အလွန်မြန်ဆန်စွာ ဖြစ်ပျက်သွားပုံရပြီး သူ၏ စိတ်နေသဘောထားဖြင့်ပင် အချိန်မီ မတုံ့ပြန်နိုင်ခဲ့ချေ။

ဤကိစ္စမတိုင်မီက သူသည် ထိုက်ချင်ဂိုဏ်း၏ကိစ္စကို မည်သို့ ဖြေရှင်းရမည်ဆိုသည်နှင့် ပတ်သက်၍ ထျန်းရွှမ်နိုင်ငံ၏ဧကရာဇ် ဝမ်ချီလန်စံအိမ်၏မဟာစံအိမ်သခင်တို့နှင့် ဆွေးနွေးနေဆဲပင်။

သို့ရာတွင် ထိုအရာများအားလုံးမှာ အလွန် ရယ်စရာကောင်းပုံ ရလေ၏။ ဤလူငယ် သခင်လေး၏ ရုတ်တရက် ရောက်လာကာ လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းရုံမျှဖြင့် သူတို့ သိထားသော ကောင်းကင်ထက် ပိုမြင့်သော ကောင်းကင် အမြဲတစေရှိသည်ဆိုသည့် အမှန်တရားကို သူတို့အား နားလည်သွားစေခဲ့သည်။

ရာစုနှစ်တစ်ခုအတွင်း ရှားပါးသော ပါရမီရှင် တစ်ဦးဖြစ်သည့် ယွမ်ရှန်းဂိုဏ်း၏ နတ်ဘုရားသားတော်သည် သူ၏ အကြည့်တစ်ချက်တည်းဖြင့် မသန်မစွမ်း ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ မည်သို့သော မဟာဗျူဟာများ၊ မည်သို့သော ကြီးမားသည့် အကြံအစည်များ ဖြစ်ပါစေ အကြွင်းမဲ့အစွမ်းထက်သော ခွန်အားရှေ့တွင် အရာအားလုံးက ပိုးဖလံများအလား ဖြစ်သွားခဲ့လေ၏။ နှစ်တစ်ထောင်တိုင်တိုင် တည်ရှိခဲ့သော အရှေ့ပိုင်းနက်နဲသိမ်မွေ့နယ်မြေမှ ထိပ်တန်းအင်အားစုတစ်ခုဖြစ်သည့် ဝမ်ချီလန်စံအိမ်သည် သူ၏လက်ဖျစ်တစ်ချက်တည်းဖြင့် မျက်တောင်တစ်ခတ်စာ အချိန်အတွင်း၌ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏စိတ်ခံစားမှုများ မယုံနိုင်လောက်အောင် ရှုပ်ထွေးနေသည်။

"တာအိုရောင်းရင်း... စိတ်မပူပါနဲ့..."

ယွီတောက်ရွှမ်က ညင်သာသောလေသံဖြင့် သူ့ကို နှစ်သိမ့်လေသည်။

"ဒီနှစ်ရက်အတွင်းမှာ ပုရွက်ဆိတ် တော်တော်များများကို ငါ သတ်ခဲ့ရလို့ ငါ ပင်ပန်းနေပြီ... ပြီးတော့ ငါက စကားပြောရတာ အရမ်းလွယ်ပါတယ်... မင်းရဲ့ စိတ်ထဲရှိတာကိုသာ ပြောလိုက်ပါ..."

ကျန်းကျစ်ယွမ်က စိတ်ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာကို ပြသကာ လက်ပူးဆုပ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အရှင်ကို အကြောင်းပြန်ရမယ်ဆိုရင် သူ့ကို ကယ်တင်ခဲ့တာ ထိုက်ချင်ဂိုဏ်းပါ... အရှင်ပြောတဲ့... အဲ့ဒီဧကရီက အခု ထိုက်ချင်ဂိုဏ်းရဲ့ နဝမတောင်ထိပ်က တပည့်တစ်ယောက်ပါ..."

တစ်ဖက်လူပြောသော ဧကရီမှာ ထိုက်ချင်ဂိုဏ်း၏ တပည့်တစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်ရချိန်၌ သူ အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် အစွမ်းထက်သော ပုဂ္ဂိုလ်များသည် ပြန်လည်မွေးဖွားလာလေ့ရှိသည် ဟူသည့်စကားမှာ အမှန်ပင်။

သို့ရာတွင် ကျိုးရွှမ်ကျွင်းနှင့် တခြားသူများကဲ့သို့ပင် သူတို့သည် မိတ်ဆွေများ မဟုတ်ဘဲ ရန်သူများ ဖြစ်ကြောင်း သူ မြင်နိုင်သည်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် ကျန်းကျစ်ယွမ်သည် အမှန်တရားကို ဖော်ထုတ်ပြီးနောက် ရှုပ်ထွေးသော စိတ်ခံစားမှုများ ရောနှောနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုက်ချင်ဂိုဏ်းသည် ဝမ်ချီလန်စံအိမ်နှင့် ဆင်တူသော ကြီးမားသည့် ကပ်ဘေးတစ်ခုနှင့် ရင်ဆိုင်ရနိုင်သည်ကို သူ သိသည့်တိုင် ဝမ်းသာမှုကို အနည်းငယ်မျှ မခံစားရချေ။

အခြေအနေ တူညီသူတစ်ဦးအတွက် ဝမ်းနည်းမှု တစ်ခုကိုပင် သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ၏ယွမ်ရှန်းဂိုဏ်းနှင့် ထိုက်ချင်ဂိုဏ်းတို့သည် နှစ်ရာပေါင်းများစွာကြာအောင် တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြ၏။ သူတို့သည် ရန်သူများ ဖြစ်သော်လည်း မည်သူ ရှုံးနိမ့်သည်ဖြစ်စေ အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်သည့် ကိစ္စမျိုးကို လုပ်ဆောင်မည် မဟုတ်ကြောင်း နှစ်ဖက်လုံးက သိထားကြသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ နှစ်ဖက်လုံးသည် ယွမ်ယန်နှင့် အရှေ့ပိုင်းနက်နဲသိမ်မွေ့နယ်မြေမှ ဆင်းသက်လာကြခြင်းပင်။

ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ထိုက်ချင်ဂိုဏ်းသည် ဤနတ်ဆိုးကို အနိုင်ယူနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ ရှင်းပြ၍မရအောင် မျှော်လင့်နေခဲ့သော်လည်း ထိုကိစ္စမှာ လုံးဝမဖြစ်နိုင်ကြောင်းကိုလည်း သူ သိထားသည်။

"အော်..."

ယွီတောက်ရွှမ်က ဂရုမစိုက်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး ဖတ်ရခက်သော အမူအရာဖြင့် တီးတိုးရေရွတ်လိုက်၏။

"နဝမတောင်ထိပ်ရဲ့ တပည့်..."

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူက အလွန်အမင်း ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသော အမူအရာကို ချက်ချင်း ပြသပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဟမ့်... မြင့်မြတ်တဲ့ အဆင့်အတန်းရှိတဲ့ ဧကရီက ဘယ်လိုလုပ်ပြီးတော့ ဒီအောက်ဘုံက ပုရွက်ဆိတ်တွေရဲ့ဂိုဏ်းကို ဝင်သွားနိုင်ရတာလဲ..."

"ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒါမျိုး ဖြစ်နိုင်မှာလဲ..."

"ဒါက ငါတို့ နတ်ဘုရားအင်ပါယာရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိခိုက်စေတယ်... ဧကရီက တကယ့်ကို ခေါင်းမာလွန်းတယ်... သူ့ကို အပြစ်ပေးရမယ်..."

သို့ရာတွင် သူသည် ဤစကားကို ပြောဆိုရာတွင် ဒေါသအရိပ်အယောင် အနည်းငယ်မျှ မပါဝင်ချေ။ ထိုအစား သူသည် ထိုသတင်းကို အလွန် စိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်းသည်ဟု ထင်ရသည့်အလား ကစားချင်စိတ်နှင့် ရယ်မောချင်စိတ် အရိပ်အယောင်တစ်ခုက သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။

ယခင်က ဧကရီ၏အဆင့်အတန်းကြောင့် သူသည် သူမကို စေ့စေ့မကြည့်ရဲခဲ့ချေ။ ယခုချိန်၌ သူမသည် ထိုပုရွက်ဆိတ်များ၏ အကာအကွယ်ပေးမှုကိုပင် လိုအပ်နေလေ၏။ ရုတ်ချည်းဆိုသလိုပင် ယွီတောက်ရွှမ်က ကျန်းကျစ်ယွမ်ကို ကြည့်ကာ အလွန်ယဉ်ကျေးစွာ လက်ဝှေ့ယမ်းပြီး ပြောလိုက်သည်။

"လာ... လမ်းလျှောက်ကြရအောင်... ပြီးတော့ မင်း ငါ့ကို အသေးစိတ် ပြောပြလို့ ရတယ်..."

ကျန်းကျစ်ယွမ်မှာ အထပ်ထပ်မေးမြန်းသော မေးခွန်းများကြောင့်အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားသော်လည်း သူက ရိုသေလေးစားစွာ ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ အရှင်... အရှင်ပြောတဲ့ ဧကရီက လွန်ခဲ့တဲ့သုံးနှစ်က နဝမတောင်ထိပ်မှာ ချောက်ကမ်းပါးမဲ့အဖိုးအိုရဲ့ မျိုးဆက်ထဲကို ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ ဒုတိယတပည့်ရင်း ဖြစ်လာခဲ့တာပါ... သူ့ရဲ့အထက်မှာ စူးချန်ကဲလို့ခေါ်တဲ့ စီနီယာအစ်ကို တစ်ယောက် ရှိပြီးတော့ သူက နဝမတောင်ထိပ်ရဲ့ ခေါင်းဆောင်တပည့်ပါ... လွန်ခဲ့တဲ့ အချိန်တိုလေးအတွင်းမှာ သူ့ကို ထိုက်ချင်သူတော်စင်သားတော်အဖြစ် ခန့်အပ်ခဲ့ပါတယ်... ကျွန်တော်တို့ ရရှိထားတဲ့ သတင်းတွေအရ ဒီစူးချန်ကဲက အရမ်းထူးချွန်တဲ့ ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ပါ..."

"ပါရမီရှင် ဟုတ်လား... ဟားဟားဟားဟားဟား..."

ယွီတောက်ရွှမ်က အော်ဟစ်မရယ်မောဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး ကျန်းကျစ်ယွမ်၏ပခုံးကို အလွန်ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပုတ်ကာ ပြောလိုက်၏။

"မင်းတို့ အားလုံး လောကကြီးကို မမြင်ဖူးသေးတာကို ငါ တော်တော်လေး သဘောကျတယ်..."

"တကယ်တော့ မင်းတို့က ရေတွင်းအောက်ခြေက ဖားတွေပဲ... ကြီးကျယ်တဲ့ စင်မြင့်ပေါ်မှာ ရှိဖို့ မထိုက်တန်ဘူး..."

"အောက်ဘုံက ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်က ပါရမီရှင်လို့ ခေါ်ခံရဲတယ်လား... မင်းတို့ရဲ့ နတ်ဘုရားသားတော် ဆိုတဲ့သူကရော အရင်က သူ့ကိုယ်သူ ပါရမီရှင်လို့ မခေါ်ခဲ့ဘူးလား..."

ကျန်းကျစ်ယွမ်သည် ဤပွင့်လင်းသော အထင်သေးမှုနှင့် အရှက်ခွဲမှုကို နားထောင်ရင်း ဒေါသများ လှိုင်းထလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။ သို့သော် အပြင်ပန်းတွင်မူ သူက အနေရခက်သော အပြုံးတစ်ခုကို အတင်းအကြပ် ပြုံးပြပြီး ပြောလိုက်ရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့သည်။

"အရှင်ပြောတာ မှန်ပါတယ်..."

"ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီအကြောင်း ပြောရရင် စူးချန်ကဲလို့ ခေါ်တဲ့ အဲ့ဒီပုရွက်ဆိတ်က ဧကရီရဲ့ စီနီယာအစ်ကို ဖြစ်လာရလောက်အောင် တော်တော်လေး ကံကောင်းတာပဲ..."

ယွီတောက်ရွှမ်က သူ၏မျက်လုံးများကို မှေးစင်းပြီး ပြုံးလိုက်ကာ သူ၏လေသံမှာ ညင်သာနေသည်။ သို့ရာတွင် ထိုက်ချင်ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးအပေါ် သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် သေဒဏ်ချမှတ်လိုက်ပြီဖြစ်သည့်အလား သတ်ဖြတ်လိုခြင်း စိတ်ဆန္ဒ အရိပ်အယောင်တစ်ခုက သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။

"သွားကြစို့... ငါ မစောင့်နိုင်တော့ဘူး... ဒီပုရွက်ဆိတ်က ငါ တောင့်တခဲ့ရတဲ့ ဧကရီနဲ့ ပတ်သက်မှု ရှိရဲတယ်ပေါ့... တကယ်လို့ သူ့ရဲ့ဂိုဏ်းကို ဖျက်ဆီးပြီး သူ့ရဲ့အရိုးတွေကို ငါ ခွာမထုတ်ပစ်ဘူးဆိုရင် ငါ့ရဲ့ အတွေးတွေကို ရှင်းလင်းဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်..."

ထိုအချိန်မှာပင်....

ခါးအနည်းကုန်းနေသည့် အဖိုးအိုတစ်ဦးက ယွီတောက်ရွှမ်၏ရှေ့တွင် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏လက်ကို ပူးဆုပ်ကာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"အရှင်... အရှင်ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားက အဲ့ဒီပုရွက်ဆိတ်ဂိုဏ်းကို သွားပြီး အရင်ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ရမလား..."

အဖိုးအို ထွက်ပေါ်လာချိန်၌ ကျန်းကျစ်ယွမ်၏ ဦးရေပြား ချက်ချင်းထုံကျင်သွားပြီး သူသည် အစွမ်းထက်သော ရန်သူတစ်ဦးကို ရင်ဆိုင်နေရကြောင်း သူ၏မျက်နှာအမူအရာက ပြသနေသည်။

ဤအဖိုးအိုသည် သူ၏လက်ကို တစ်ချက်ဝှေ့ယမ်းရုံဖြင့် ဝမ်ချီလန်စံအိမ်တစ်ခုလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့သည်။

သူတော်စင်နယ်ပယ် ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ယောက်...

ထို့ပြင် သူတော်စင်နယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူများအနက် အစွမ်းထက်သူတစ်ယောက် ဖြစ်သည်မှာ သေချာပေါက်ပင်။

ဤအချက်က သူတော်စင်နယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူများ မရှိသလောက်နီးပါးဖြစ်သော ယွမ်ယန်နယ်မြေတွင် သူ့ကို ပြိုင်ဘက်ကင်း ဖြစ်စေခဲ့ပေ၏။

"မလိုပါဘူး... အဲ့ဒါက နည်းနည်းရိုင်းစိုင်းသွားလိမ့်မယ်... ငါက အနည်းဆုံးတော့ ဧကရီကို အရင် နှုတ်ဆက်သင့်တယ် မဟုတ်လား..."

ယွီတောက်ရွှမ်က ခပ်ဖျော့ဖျော့ပြုံးကာ ငြင်းပယ်လိုက်ပြီးနောက် ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းသွားသည်။ သူ၏ခြေလှမ်းတိုင်းက မိုင်တစ်ရာ အကွာအဝေးကို လွှမ်းခြုံထားသည်။

သို့ရာတွင် သူ အလွန်ဝေးကွာသောနေရာသို့ မရောက်သေးမီမှာပင်....

"သူ့ကို စမ်းသပ်ကြည့်မယ်..."

"မဟာ ပြာလဲ့လဲ့ငွေရောင် မီးတောက်ရစ်ပတ်ခြင်း နည်းစနစ်..."

လေဟာနယ်ထဲတွင် ဖိနှိပ်ထားသော တီးတိုး အသံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့သည်။

ရုတ်ချည်းဆိုသလိုပင် အပြောင်းအလဲတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

အပြာရောင် မီးတောက်များဖြင့် ရစ်ပတ်နေသော နွယ်ပင်အလား မရေမတွက်နိုင်သော စွမ်းအင်ဖွဲ့စည်းပုံများက လေဟာနယ်အက်ကွဲကြောင်းများမှ ထူးဆန်းပြီး အသက်ဝင်နေသော အဆိပ်ရှိသည့် နွယ်ပင်များအလား ရူးသွပ်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် ချည်နှောင်ခြင်းနှင့် လောင်ကျွမ်းခြင်းတို့ ရောယှက်နေသော ဥပဒေသလှိုင်းတစ်ခုကို သယ်ဆောင်ကာ ယွီတောက်ရွှမ်ဆီသို့ ရစ်ပတ်လာခဲ့သည်။

"ဟင်..."

ယွီတောက်ရွှမ်က ရပ်တန့်သွားပြီး ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော အပြာရောင် မီးတောက် နွယ်ပင်များကို ကြည့်လိုက်၏။ အံ့အားသင့်သွားမည့်အစား သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် အလွန် ထူးဆန်းသော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာပြီး မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် မိုက်မဲသော လှည့်ကွက်တချို့ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အလားပင်။

ယွီတောက်ရွှမ်က လှောင်ပြောင်ရယ်မောခြင်းမပြုဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

"ဒါက ဘယ်လို အမှိုက် ကျင့်ကြံနည်းစနစ်မျိုးလဲ..."

သူသည် မည်သည့် ကာကွယ်ရေး သို့မဟုတ် တိုက်ခိုက်ရေး ကိုယ်ဟန်အနေအထားကိုမျှ မယူခဲ့ချေ။ သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် အထင်သေးမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခုထင်ဟပ်နေသည်။ သူသည် ရစ်ပတ်နေသော ပြာလဲ့လဲ့ငွေရောင် မီးတောက်များ ပြည့်နှက်နေသည့် ကောင်းကင်ယံဆီသို့ ညင်သာစွာ လေတစ်ချက် မှုတ်ထုတ်လိုက်ရုံသာ ပြုလုပ်လိုက်၏။

ဝုန်း...

မမြင်ရ ထိတွေ့မရနိုင်သော်လည်း ခုခံ၍မရနိုင်လောက်အောင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် စွမ်းအားတစ်ခုက ထိုလေမှုတ်ထုတ်မှုနှင့်အတူ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။

ကြီးကျယ်ခမ်းနားပုံရသော ပြာလဲ့လဲ့ငွေရောင် မီးတောက် နွယ်ပင်များသည် ဤလေမှုတ်ထုတ်မှုနှင့် ထိတွေ့မိချိန်၌ ပူလောင်သော နေရောင်အောက်သို့ ပစ်ချခံလိုက်ရသည့် ရေခဲနှင့် ဆီးနှင်းများအလားပင်။ ထိုအရာများသည် ရုန်းကန်မှု အရိပ်အယောင် အနည်းငယ်မျှပင် မရှိဘဲ တစ်လက်မချင်း ပြိုကွဲသွားပြီး အခြေခံအကျဆုံး စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားအမှုန့်များအဖြစ် ပျက်စီးသွားပေ၏။

"ဖူး..."

မှောင်မိုက်သော လေဟာနယ်ထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေသော ယဲ့ရွှမ်သည် မိုးကြိုးပစ်ခတ်ခံလိုက်ရသည့်အလား ရိုက်ခတ်ခံလိုက်ရပြီး သွေးအမြောက်အများ အန်ထုတ်လိုက်သည်။ သူ၏ အရိုးများမှ အက်ကွဲသံတစ်သံကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး သူ၏တစ်ကိုယ်လုံးသည် ကျိုးပဲ့လွယ်သော ကြွေထည်တစ်ခုအလား အက်ကွဲကြောင်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားကာ လုံးဝပြိုလဲပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

အရေးပေါ် အချိန်လေးမှာပင် နူးညံ့သော်လည်း ခိုင်မာသန့်ရှင်းသည့် အလင်းရောင်တစ်ခုက သူ၏လက်ချောင်းပေါ်ရှိ ရှေးဟောင်း လက်စွပ် တစ်ကွင်းမှ ပွင့်အံ့ထွက်လာသည်။ ထိုအလင်းတန်းသည် လျှင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့မည့် ယဲ့ရွှမ်၏ခန္ဓာကိုယ်ကို အတင်းအကြပ် ကာကွယ်ပေးလိုက်သည်။ အလင်းတန်းက သူ့ကို လွှမ်းခြုံထားပြီး ထိုအရာ၏မူလအစကို လောင်ကျွမ်းစေသည့် တန်ကြေးကိုပေးဆပ်၍ လေဟာနယ်ကို ချက်ချင်း ဆုတ်ဖြဲကာ မမြင်နိုင်လုနီးပါး လျှင်မြန်သော အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အဝေးသို့ ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။

"နင် ရူးနေလား..."

လက်စွပ်အတွင်း၌ အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏အသံတွင် အံ့အားသင့်မှုနှင့် ဒေါသတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ယဲ့ရွှမ်ကို အပြစ်တင်လိုက်၏။ သူမ၏ အသံတွင် ဖုံးကွယ်၍မရသော အားနည်းမှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှု အကြွင်းအကျန်တို့ ပါဝင်နေခဲ့သည်။

"ငါ နင့်ကို ပြောပြီးသားလေ... ဒီလူငယ်လေးက နတ်ဘုရားမီးတောက်နယ်ပယ် အလယ်အလတ်အဆင့်မှာ ရှိနေပြီးတော့ အောက်ဘုံက အဲ့ဒီ သာမန် နတ်ဘုရားမီးတောက်နယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူတွေနဲ့ လုံးဝကိုယှဉ်လို့ မရဘူးလို့ ငါပြောခဲ့တယ်...နင့်ရဲ့ လက်ရှိအခြေအနေနဲ့ သူ့ကို နင် ယှဉ်မတိုက်နိုင်ဘူး... မိန်းမတစ်ယောက်အတွက် နင့်ရဲ့အသက်ကို လွှင့်ပစ်နေတာလား..."

"နင့်ရဲ့ဆရာဖြစ်တဲ့ ငါက ငါ့ရဲ့အကြွင်းအကျန် စိတ်ဝိညာဉ်ကို လောင်ကျွမ်းစေရင်တောင်မှ သူ့ရဲ့ အစေခံကို ခဏလေးတောင် ငါ တားဆီးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

အခန်း ၁၂၂: သူ လက်သီးတစ်ချက်လောက်တော့ ခံနိုင်ရည်ရှိပြီး ငါ့ကို စိတ်ပျက်မသွားစေဖို့ မျှော်လင့်မိတယ်...

သူ့ဆရာ၏ မျက်ရည်များဖြင့် အပြစ်တင်မှုကို ကြားချိန်၌ ယဲ့ရွှမ်၏အသိစိတ်မှာ ဝေဝါးနေသော်လည်း သူက ခါးသီးပြီး တောင်းပန်သော အပြုံးတစ်ခုကိုသာ ပြသနိုင်ခဲ့သည်။

"ဆရာ... ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ်..."

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က သူ အန္တရာယ်ထဲ ကျရောက်သွားတာကို ဒီတိုင်း ရပ်ကြည့်မနေနိုင်ဘူး... တကယ်လို့ အဲ့ဒီလူကို ကျွန်တော်က ခဏလေးပဲ တားထားနိုင်မယ် ဆိုရင်တောင် ကျွန်တော် လုပ်ရမယ်..."

"ဒါပေမဲ့... ကျွန်တော် အခု မလုပ်နိုင်ခဲ့ဘူး..."

သူ စကားပြောဆိုပြီးသွားသည်နှင့် သူ၏ အသံတိမ်ဝင်သွားပြီး ခွန်အားမဲ့မှုနှင့် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့်စိတ်ဝိညာဉ် နှစ်ခုလုံး နာကျင်မှုသည် ဤအချိန်အခိုက်အတန့်တွင် သူ၏စိတ်နှလုံးသားထဲရှိ စိတ်ပျက်မှုထက် များစွာပို၍ လျော့နည်းလေ၏။

သူ၏အခြေအနေကို မြင်တွေ့ချိန်၌ လက်စွပ်အတွင်းရှိ အမျိုးသမီးက ရှည်လျားပြီး ကူကယ်ရာမဲ့သော သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး သူမ၏ ဒေါသများ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

"ဟွန့်... အရူးလေး... သူ သေရတော့မယ်လို့ မင်း ထင်နေဖို့ မလိုဘူး... ထိုက်ချင်ဂိုဏ်းက အရှေ့ပိုင်းနက်နဲသိမ်မွေ့နယ်မြေမှာ နက်ရှိုင်းတဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်တွေနဲ့ နှစ်ပေါင်းသောင်းနဲ့ချီပြီး အခြေချလာခဲ့တာ... ပြီးတော့ ဂိုဏ်းရဲ့ အထွတ်အထိပ်ခေတ်တုန်းက အဲ့ဒီကနေ သူတော်စင်တော်တော်များများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့တယ်... ဝမ်ချီလန်စံအိမ်နဲ့ လုံးဝကို ယှဉ်လို့မရဘူး..."

"တကယ်လို့ ထိုက်ချင်ဂိုဏ်းကသာ သူ့ကို သေတဲ့အထိ ကာကွယ်ဖို့ စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားမယ်ဆိုရင်... သူ့အတွက် မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်လေး ရှိနေနိုင်သေးတယ်..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ယဲ့ရွှမ်သည် သူ၏ ဖြူရော်နေသော နှုတ်ခမ်းများကို တင်းကြပ်စွာစေ့ထားရုံသာဖြစ်ပြီး တိတ်ဆိတ်နေသည်။ ဤစကားများကြောင့် သူ နှစ်သိမ့်မှု မရရှိခဲ့ကြောင်း သိသာရှင်းလင်းပေ၏။

သူ့ကို သေတဲ့အထိ ကာကွယ်မယ် ဟုတ်လား...

ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အဲ့ဒီလို ဖြစ်နိုင်မှာလဲ...

သူ့ရဲ့စီနီယာအစ်ကိုက သူ့ကို ဘယ်လို ဆက်ဆံလဲ ဆိုတာကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားရင် သူတို့က သူ့ကို လွှဲပြောင်းမပေးသေးတာကတောင် အံ့အားသင့်စရာ ဖြစ်နေပြီ... သူ့ကို သေတဲ့အထိ ကာကွယ်ဖို့ဆိုတာကတော့ ဝေးရောပေါ့...

"တော်ပြီ... မြန်မြန်အာရုံစိုက်ပြီး နင့်ရဲ့ဒဏ်ရာတွေကို ကုသလိုက်..."

အမျိုးသမီး၏ လေသံက အရေးတကြီး ဖြစ်လာခဲ့သည်။

"တကယ်လို့... တကယ်လို့ တကယ်ပဲ နောက်ဆုံး အခိုက်အတန့်ကို ရောက်လာခဲ့ရင်... နင့်ရဲ့ ဆရာ ဖြစ်တဲ့ ငါက... နင်နဲ့ သူ့ကို အတူတူ ခေါ်သွားဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခု ရှာပေးပါ့မယ်... အဲ့ဒါဆို နင် ကျေနပ်ပြီလား..."

ယဲ့ရွှမ်၏ ယခင်က မှေးမှိန်နေသော မျက်လုံးများမှ အံ့အားသင့်ဖွယ် တောက်ပမှုများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး သူက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မေးလိုက်သည်။

"တကယ်လား ဆရာ... ဆရာက တကယ် လုပ်ပေးနိုင်တာလား..."

လက်စွပ်အတွင်းရှိ အမျိုးသမီးသည် တခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး သူမ၏အသံတွင် ယဲ့ရွှမ် သတိမပြုမိနိုင်သော ပြတ်သားမှုနှင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှု အနည်းငယ် ပါဝင်နေခဲ့သည်။

"အဲ့ဒါက... ဖြစ်နိုင်လောက်ပါတယ်..."

"ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီနောက်ပိုင်း နင့်ရဲ့ဆရာ ဖြစ်တဲ့ ငါက အချိန်အကြာကြီး အိပ်ပျော်သွားနိုင်တယ်..."

"ကျန်တဲ့ လမ်းခရီးကိုတော့... မင်း တစ်ယောက်တည်း လျှောက်ရလိမ့်မယ်..."

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

ယဲ့ရွှမ်က အသက်ကယ် ကောက်ရိုးတစ်မျှင်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည့်အလား စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အပြင်ဘက်တွင်...

ယွီတောက်ရွှမ်က ကျန်ရှိနေသော ဟင်းလင်းပြင် အပြောင်းအလဲများကို အနည်းငယ် အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်၏။ သူ၏ ချောမောသော မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုအရိပ်အယောင်များက ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော ဤပုရွက်ဆိတ်သည် သူ၏အမြင်အရ အရိုင်းဆန်ပြီး ကလေးဆန်သော အမှိုက်တစ်ကောင်ပင်။ ထိုလူသည် နတ်ဘုရားစွမ်းရည်တစ်ခုဖြင့် သူ့ကို တိုက်ခိုက်ပြီး တန်ကြေးပေးဆပ်ရမည်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ထွက်ပြေးသွားခဲ့သလော....

ဒါက... ရယ်စရာပြက်လုံးတစ်ခုလား...

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူ၏နောက်ရှိ ဟင်းလင်းပြင်က တိတ်ဆိတ်စွာ ပွင့်ဟသွားပြီး ခါးကုန်းနေသော အဖိုးအို ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူသည် ခေါင်းကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ငုံ့ထားပြီး ဒူးတစ်ဖက် ထောက်ကာ တောင်းပန်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အရှင်... ဒီအစေခံအို ကြီးက အရည်အချင်း မရှိပါဘူး... အဲ့ဒီပုရွက်ဆိတ်က သူ့ရဲ့ နယ်ပယ်ထက် အများကြီး ကျော်လွန်နေတဲ့ စွမ်းအားနဲ့ ဟင်းလင်းပြင် ကျွမ်းကျင်မှုကို အသုံးပြုပြီး ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့တယ်...ဒါက အစွမ်းထက်တဲ့ အကြွင်းအကျန် စိတ်ဝိညာဉ် တစ်ခု ပူးကပ်ထားတာကြောင့် ဖြစ်ပုံရတယ်... ဒီအစေခံအိုကြီးက ခဏလောက် သတိလက်လွတ် ဖြစ်သွားပြီးတော့ သူ့ကို မဖမ်းနိုင်ခဲ့ပါဘူး... အရှင့်ဆီကနေ ပြစ်ဒဏ်ကို ကျွန်တော် တောင်းခံပါတယ်..."

ယွီတောက်ရွှမ်က သူ၏ အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အံ့အားသင့်မှုမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်ပြီး သူ၏ယခင် ဂရုမစိုက်မှုဖြင့် အစားထိုးခံလိုက်ရလေ၏။ သူက သူ၏လက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"ထားလိုက်ပါတော့... အရေးမပါတဲ့ ပိုးကောင်လေးတစ်ကောင် သက်သက်ပါပဲ..."

ယခုအချိန်၌ သူ၏အာရုံစိုက်မှုများအားလုံးကို ဧကရီ၏ စီနီယာအစ်ကိုအပေါ်တွင် အာရုံစိုက်ထားသဖြင့် ဤအရေးမပါသော လူများအပေါ်တွင် အလဟဿ အချိန်ဖြုန်းရန် အချိန်မရှိချေ။

"ဟင်..."

"ဒီအရှိန်အဝါက..."

"နတ်ဘုရားဖီးနစ် သူတော်စင်ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ တာအိုညှို့ဓာတ် လား..."

ယွီတောက်ရွှမ်က ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို သဘောပေါက်သွားပြီး ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ရာ သူ၏ပုံရိပ်က နေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူသည် လေဟာနယ်အတွင်းရှိ ပိုင်တွမ့်လျှို့ဝှက်နယ်မြေတွင် ထွက်ပေါ်လာပေ၏။

သူ၏မျက်လုံးများထဲရှိ ရှေးဟောင်းအပြာရောင် သင်္ကေတများက ဖြည်းညှင်းစွာ မှေးမှိန်သွားပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များက ပျော်ရွှင်မှုကြောင့် တွန့်ကွေးသွားခဲ့သည်။

"ဟား ဟား ဟား... စိတ်ဝင်စားစရာပဲ~"

သူက ခပ်အုပ်အုပ်ရယ်မောလိုက်ကာ သူ၏ စိတ်ခံစားချက်မှာ အလွန်ကောင်းမွန်နေပုံ ရသည်။

"ငါ့တို့ နတ်ဘုရားအင်ပါယာရဲ့ ဧကရီကို ကယ်တင်ခဲ့တဲ့သူက ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် ဆုချရမယ်..."

အစောပိုင်းက သူက အချိန်မျက်လုံးနည်းစနစ်ကို အသုံးပြုပြီး အချိန်အပိုင်းအစများကို နောက်ကြောင်းပြန်၍ ခြေရာခံခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ရုပ်လုံးအပြည့်အစုံကို မမြင်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ထိုတိုတောင်းသော မြင်ကွင်းလေးက ဖြစ်ရပ်များ၏ အစီအစဉ်ကို ယေဘုယျအားဖြင့် မှန်းဆရန် သူ့အတွက် လုံလောက်နေလေပြီ။

အချိန်၏စွမ်းအား တစွန်းတစ ပါဝင်နေသော ဤနတ်ဘုရားစွမ်းရည်မှာ ကြီးမားသော ကြိုးစားအားထုတ်မှုဖြင့် သူ ရရှိခဲ့သောအရာပင်။ ယခုအချိန်၌ ထိုစွမ်းရည်၏ စွမ်းအား တစ်ဝက်အောက်ကိုသာ သူ အသုံးပြုနိုင်သေးလျှင်ပင် လွန်ခဲ့သော သုံးလအတွင်းရှိ အချိန်ကို နောက်ကြောင်းပြန်လှည့်ခြင်းမှာ ဖြစ်နိုင်ဆဲပင်။

သို့ရာတွင် ဤပျော်ရွှင်မှုမှာ အချိန်ကြာမြင့်စွာ မခံခဲ့ချေ။

ယွီတောက်ရွှမ်၏ နတ်ဘုရားစိတ်အာရုံ လှုပ်ရှားသွားပြီး အရပ်မျက်နှာ အားလုံးမှ ခြင်များနှင့် ယင်ကောင်များအလား စုရုံးလာကြကာ ရည်ရွယ်ချက် အမျိုးမျိုး ရှိနေကြသော ကျင့်ကြံသူများစွာကို သူ အာရုံခံမိသွားသည်။

ဤအောက်ဘုံမှ ပုရွက်ဆိတ်များ၏ စူးစမ်းသော အကြည့်များက မကြာသေးမီကမှ မြင့်တက်လာသော သူ၏စိတ်ခံစားချက်အပေါ် ချက်ချင်းအရိပ်ကျသွားစေခဲ့သည်။

"ဆူညံလိုက်တာ..."

သူက သူ၏အင်္ကျီလက်မှ ဖုန်မှုန့်များကို ခါထုတ်လိုက်သည့်အလား သူ၏လက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။

ဝီ...

ထိတွေ့၍မရနိုင်သည့်အပြင် လွန်စွာကျယ်ပြန့်ပြီး အကန့်အသတ်မဲ့သည့်ဖိအားတစ်ခုက သူ့ကို ဗဟိုပြု၍ မိုင်တစ်ရာဧရိယာကို ချက်ချင်း လွှမ်းခြုံသွားခဲ့သည်။

လောကကြီးကို တုန်ခါစေသော ပေါက်ကွဲမှုများ မရှိသည့်အပြင် သနားစရာကောင်းသော အော်ဟစ်သံများလည်း မရှိခဲ့ချေ။ လျှို့ဝှက် ပုန်းအောင်းနေသည်ဖြစ်စေ ပြောင်ပြောင်တင်းတင်း ရှိနေသည်ဖြစ်စေ ဝင်္ကပါဖွဲ့စည်းခြင်းနယ်ပယ်တွင် ဖြစ်စေ ထို့ထက် နိမ့်သည်ဖြစ်စေ ထိုကျင့်ကြံသူများ၏အသက် စွမ်းအားမှာ လေတိုက်ခံရ၍ ငြိမ်းသွားသော ဖယောင်းတိုင် မီးတောက်များအလား တစ်ပြိုင်နက်တည်း ငြိမ်းသတ်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

အသက်တရား ချုပ်ငြိမ်းသွားပြီး အရာအားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

ဤအရာများအားလုံးကို လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် ယွီတောက်ရွှမ်သည် အသေးအမွှား ကိစ္စတစ်ခုကိုသာ လုပ်ဆောင်ခဲ့သည့်အလား တည်ငြိမ်နေပုံရသည်။ သူက ခြေတစ်လှမ်းရှေ့သို့လှမ်းကာ လူသူကင်းမဲ့သော ကောင်းကင်မြို့တော်ရှိရာသို့ အေးအေးဆေးဆေး လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်....

"ဝူး ဝူး ဝူး..."

မင်းသမီး ဟွမ်ယွဲ့၏ ငိုကြွေးနေသောအသံက ဝူယာခြံဝင်းမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ မင်းသမီးဟွမ်ယွဲ့သည် သူမ၏စိတ်ခံစားမှုများကို ထိန်းချုပ်ရန် အပြင်းအထန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း အရာအားလုံးကို ဖော်ထုတ်ပြီးနောက် သူမ၏ မျက်ရည်များ ကျဆင်းလာခြင်းကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ချေ။

သူမ၏နံဘေးရှိ နင်ဖူယောင်သည် ကြီးမားသော စာနာသနားမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမက ရှေ့တိုးကာ မင်းသမီးဟွမ်ယွဲ့ကို နှစ်သိမ့်လိုက်၏။

"မငိုပါနဲ့... ရှင်က မင်းသမီး တစ်ပါးလေ... မပူပါနဲ့... အဲ့ဒီ နတ်ဆိုးက အရမ်းယုတ်မာတာ... တစ်ယောက်ယောက်ကတော့ တရားမျှတမှုကို သေချာပေါက် ထိန်းသိမ်းပေးမှာပါ..."

မင်းသမီး ဟွမ်ယွဲ့က နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ကာ နင်ဖူယောင်ကို တစ်ခဏမျှ ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ပြေးဝင်ကာ ငိုရှိုက်နေခဲ့သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... တောင်းပန်ပါတယ်... အရင်တုန်းက ကျွန်မ မှားခဲ့ပါတယ်... ကျွန်မ အဲ့ဒီလောက် ခေါင်းမမာခဲ့သင့်ဘူး... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

သူမကို ပထမဆုံး နှစ်သိမ့်ပေးမည့်သူမှာ နင်ဖူယောင် ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူမ မည်သည့်အချိန်မျှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။

"ဝူး ဝူး... မငိုပါနဲ့... ရှင် ငိုရင် ကျွန်မလည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မထိန်းနိုင်တော့ဘူး..."

နင်ဖူယောင်က နှစ်သိမ့်ရင်း ဟွမ်ယွဲ့၏ပခုံးကို ပုတ်ပေးလိုက်ကာ သူမ၏မျက်လုံးများ နီရဲလာခဲ့သည်။

ဤအရာက သစ်သားကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော စူးချန်ကဲကို ချက်ချင်းခေါင်းကိုက်သွားစေခဲ့လေသည်။

မင်းတို့က အဲ့ဒီမှာ ဘာလို့ ငိုနေကြတာလဲ...

မင်းရဲ့ ချစ်သူကို ငါ သတ်လိုက်သလိုပဲ...

ပြီးတော့ ဒီအပြစ်ကင်းတဲ့ နှလုံးသားကို သိမ်းထားလိုက်လို့ ရမလား... မင်းက တကယ်ပဲ အဲ့ဒီလောက်တောင် အလွယ်တကူ ကိုယ်ချင်းစာတတ်တာလား...

သို့ရာတွင် ထိုအကြောင်း တွေးကြည့်ချိန်၌ ထိုပြဿနာကို သူ ဖြေရှင်းရမည်ဟု စူးချန်ကဲက တွေးလိုက်သည်။ ထိုသို့မဟုတ်ပါက တစ်နေ့လုံး စိုးရိမ်နေသည့် လျှိုရူယန်လည်း ရှိနေသေးကာ နှစ်ကိုယ်တူကျင့်ကြံခြင်းအတွင်း၌ သူမ အာရုံလွင့်နေသည်ကို မြင်ရခြင်းက သူ့အတွက် တော်တော်လေး စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေသည်။

ပြီးပြည့်စုံတယ်...

တစ်ဖက်လူ ဤနေရာ၌ ရှိနေသဖြင့် သူ ထိုလူကို သတ်လိုက်သည်က အရာအားလုံးကို ဖြေရှင်းနိုင်ပေမည်။

ထို့ပြင် ဤမောက်မာသော ကောင်လေးသည် အလွန်ဟိတ်ဟန်လုပ်လွန်းပေ၏။ သူ၏ဖခင်ချမှတ်ထားသော စည်းမျဉ်းများအရ စိတ်ဝိညာဉ်နယ်မြေမှ လူများကို အောက်ဘုံတွင် သတ်ဖြတ်ခြင်းမှ တင်းကြပ်စွာ တားမြစ်ထားသည်။ စူးမိသားစုမှ မဟာဧကရာဇ်၏ သားအနေဖြင့် သူသည် ထိုကိစ္စကို မမြင်ယောင်ဆောင်၍ သေချာပေါက် မရနိုင်ချေ။

ထို့ပြင် သူသည် စိတ်ကျေနပ်စရာကောင်းသော တိုက်ပွဲတစ်ခုကို မတိုက်ခိုက်ရသေးချေ။ ယခုအချိန်၌ ယွမ်ယန်နယ်မြေတွင် သူ ပြိုင်ဘက်ကင်းနေပြီဖြစ်ရာ လေ့ကျင့်ရန်အတွက် သူ၏ တံခါးပေါက်သို့ တည့်တည့်ပို့ဆောင်ပေးသော ပစ်မှတ်တစ်ခု ရှိလာခြင်းက ရှားပါးလှသဖြင့် သူ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို သူ ထိန်းမထားနိုင်ခဲ့ချေ။

သူက ငါ့ရဲ့လက်သီးတစ်ချက်လောက်တော့ ခံနိုင်ရည်ရှိပြီး ငါ့ကို စိတ်ပျက်မသွားစေဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်...

ချက်ချင်းပင် စူးချန်ကဲက ဖြည်းညှင်းစွာ မတ်တတ်ရပ်ပြီး စိတ်မရှည်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ...ကောင်းပြီလေ... မငိုကြနဲ့တော့..."

"မင်းတို့ ဒီမှာ စောင့်နေ..."

ဤစကားကို သူ ပြောလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်...

မင်းသမီးဟွမ်ယွဲ့သည် တခဏမျှ အေးခဲတောင့်တင်းသွားပြီး စူးချန်ကဲကို စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ သူ မည်သည့်အရာအား ဆိုလိုသည်ကို သူမ နားမလည်ခဲ့ချေ။

"စီနီယာအစ်ကို..."

နင်ဖူယောင်က သူမ၏မျက်ရည်များကို သုတ်ပြီး စူးချန်ကဲကို စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာ ကြည့်လိုက်၏။ စိတ်ဝိညာဉ်နယ်မြေမှ ဤလူ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းမှုနှင့် အထူးသဖြင့် သူ၏နောက်ခံမှာ အောက်ဘုံမှ မည်သူနှင့်မျှ လုံးဝယှဉ်၍မရနိုင်ကြောင်းကို သူမ သိထားသည်။

ထို့ကြောင့် သူမက နှစ်သိမ့်မှု ပေးခဲ့သော်လည်း စူးချန်ကဲကို ဝင်ပါခိုင်းရန် သူမ မစဉ်းစားခဲ့ချေ။ ရိုးရိုးသားသား ပြောရလျှင် သူမ၏စီနီယာအစ်ကို အန္တရာယ် ကျရောက်နေသည်ကို မြင်ရမည်အား သူမ ပို၍ပင် မလိုလားခဲ့ချေ။

ထိုအချိန်မှာပင်....

လျှိုရူယန်က တည်ကြည်လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် ထွက်လာပြီး စူးချန်ကဲ၏လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့ရန် ရှေ့တိုးလာခဲ့သည်။ သူမက ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်၏။

"စီနီယာအစ်ကို... ရှင် သွားလို့ မရဘူး..."