အခန်း (၁၈၁-၁၈၂)

အခန်း ၁၈၁ - ကျောင်းအုပ်ကြီးရှန်၏ သိက္ခာဆယ်မရတော့သော အဖြစ်

“ခရီးသစ်” အဖွဲ့အစည်း၏ အဓိကနည်းပြချုပ်ရုံးခန်းအတွင်းတွင် ဖြစ်သည်။

စူးချီသည် နောင်တွင် သင်ကြားပေးရမည့် ကျင့်စဉ်များနှင့် ပတ်သက်၍ ကြုံတွေ့ရနိုင်သည့် အခက်အခဲများကို အလေးအနက် စဉ်းစားနေမိသည်။ ထိုစဉ် သူ့နားထဲသို့ “ဒေါက်... ဒေါက်... ဒေါက်...” ဟူသော ဒေါက်ဖိနပ်သံများ ဆက်တိုက်ဆိုသလို ပဲ့တင်ထပ်ကာ ကြားလိုက်ရသည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် အခန်းတံခါးခေါက်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ မော့ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ကျောင်းအုပ်ကြီးရှန်သည် တံခါးဝတွင် ကျော့ရှင်းစွာ ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“စူးချီ... စူးချီ...”

ကျောင်းအုပ်ကြီးရှန်၏ မျက်လုံးများမှာ မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် တောက်ပနေသည်။

“ပြီးခဲ့တဲ့ အားဖြည့်သင်တန်းက ရလဒ် တော်တော်လေး ကောင်းတယ်၊ ခရီးသစ်က ကျောင်းသား ထက်ဝက်လောက်ကို ဒီအားဖြည့်သင်တန်းထဲ ပြောင်းထည့်လို့ရမယ်လို့ ငါ ခန့်မှန်းထားတယ်၊ ဒီအချိုးအစားအပေါ် နင် ဘယ်လိုမြင်လဲ”

ဤငါးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းဟူသော အချိုးအစားမှာ စနစ်က ရှန်ကျစ်ရှားကို ပေးထားသည့် စည်းကမ်းချက်တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ အကျိုးအမြတ်များ ပြန်လည်ရရှိပြီးနောက် ရှန်ကျစ်ရှားသည် အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူမကို မလိုလားသူများကိုပါ ဤအားဖြည့်သင်တန်းသို့ လာရောက်ပူးပေါင်းရန် ဆွဲဆောင်နိုင်ပါက အဆပေါင်းသောင်းချီသော အကျိုးကျေးဇူးများကြောင့် သူမသည် တစ်ဟုန်ထိုး တိုးတက်သွားနိုင်ကြောင်း သူမ ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

“အချိုးအစား ဟုတ်လား”

ရှန်ကျစ်ရှား၏ စကားကြောင့် စူးချီ၏ ခေါင်းထဲတွင် အတွေးတစ်ခု လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ စနစ်က သူ့ကို ဆုလာဘ်အဖြစ် ပေးထားသည့် “နန်ခယ်အိပ်မက် သင်ကြားရေးနယ်မြေ” ဟူသော ထူးခြားသည့် လုပ်ဆောင်ချက်တစ်ခု ရှိနေသည်ကို သူ ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။

ထိုအိပ်မက်ကမ္ဘာနှင့် လက်တွေ့ကမ္ဘာကြားရှိ အချိန်စီးဆင်းမှုမှာ တစ်ထောင်ပုံ တစ်ပုံအထိ ကွာခြားနိုင်သည်။ ထို့ပြင် အတော်ဆုံးကျောင်းသား သုံးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းကိုလည်း ထိုနယ်မြေထဲသို့ ခေါ်ဆောင်ထားနိုင်သည်။

အကယ်၍ ကျောင်းသား ငါးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းကို အားဖြည့်သင်တန်းသို့ ခွဲထုတ်လိုက်လျှင် အတန်းနှစ်ခုလုံးမှ ထိပ်သီး သုံးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းသည် ကျင့်စဉ်တိုးတက်မှု အရှိန်အဟုန်ကို ရရှိနိုင်မည် မဟုတ်ပါလား။ ဤသို့လုပ်ဆောင်ရခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ရှင်းလင်းပါသည်။ ယင်းမှာ အခွင့်အရေးကို ချောင်းနေသည့် နိုင်ငံခြားသားများကို စနစ်တကျ ကိုင်တွယ်ရန်ပင် ဖြစ်သည်။

လက်ရှိအခြေအနေတွင် “ခရီးသစ်” သို့ နိုင်ငံခြားသား ကျောင်းသားအမြောက်အမြား ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့အထဲတွင် မည်သူက စိတ်ကောင်းရှိပြီး မည်သူက စိတ်ပုပ်သည်ကို ခွဲခြားရန် ခက်ခဲသည်။ သို့သော် အတန်းများ ခွဲခြားလိုက်ခြင်းဖြင့် နိုင်ငံခြားသားများကို အောက်ခြေ အဆင့်များတွင်သာ ထားရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

တစ်နည်းအားဖြင့် အတန်းတစ်ခုစီတွင် နိုင်ငံခြားသား လုံလောက်စွာ ရှိနေသရွေ့ သိပ္ပံနည်းကျ အတန်းခွဲခြားမှုပုံစံဖြင့် အတန်းတိုင်း၏ ထိပ်ဆုံး သုံးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းမှာ မိမိတို့နိုင်ငံသားများသာ ဖြစ်နေအောင် ဖန်တီးနိုင်သည်။ ဤသို့ဖြင့် မိမိတို့ လူမျိုးများအားလုံးကို “နန်ခယ်အိပ်မက် သင်ကြားရေးနယ်မြေ” သို့ ဝင်ရောက်ခွင့် ပေးနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

နိုင်ငံခြားသား ကျောင်းသားများအတွက်မူ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာရော ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာပါ ပင်ပန်းဆင်းရဲမှုများကို ခံစားရင်း မသေမျိုးကျင့်စဉ်များကို အချိန်အကြာကြီး ယူကာ ကျင့်ကြံနေစေရမည် ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တရားဓမ္မနှင့် နည်းနာနိဿယများကို အလွယ်တကူနှင့် တန်ဖိုးနည်းနည်းဖြင့် မပေးအပ်သင့်ဟု မိမိတို့က ယုံကြည်ထားသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

စူးချီက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

“နင့်ရဲ့ စိတ်ကူးက တော်တော်ကောင်းတာပဲ၊ ဒါကို ဆွေးနွေးဖို့အတွက် အတွင်းရေးမှူးရသျှောင်ကို ဆက်သွယ်ပြီး အစည်းအဝေးတစ်ခု လုပ်ကြရအောင်”

ခဏအကြာတွင် အစည်းအဝေးခန်းမအတွင်း၌ “ခရီးသစ်” ၏ ဝန်ထမ်းအားလုံး စုံစုံလင်လင် ရောက်ရှိနေကြသည်။ စီမံခန့်ခွဲမှုအဖွဲ့ဝင်များအားလုံး ဤသို့ စုံစုံလင်လင် ရှိနေခဲလှသည်။

လုပ်ငန်းဆောင်ရွက်မှုနှင့် ပတ်သက်၍ စူးချီက ကျင့်စဉ်များနှင့် အဓိက အကြံပြုချက်များကို တာဝန်ယူပြီး ရှန်ကျစ်ရှားက စိတ်ကူးသစ်များကို တင်ပြလေ့ရှိသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဝေရသျှောင်က အားလုံးကို ပေါင်းစပ်ကာ ကြီးကြပ်အကောင်အထည်ဖော်ရသည်။

ယခုအချိန်တွင် ကျောင်းအုပ်ကြီးရှန်သည် ဝိုင်းတော်ဦးတွင် ထိုင်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ညွှန်ကြားချက်များ ပေးနေသည်။

“ကျောင်းသားအရေအတွက် ပိုများလာတဲ့အတွက် အတန်းလိုက် သင်ကြားတဲ့စနစ်ကို ကျင့်သုံးဖို့ ငါ အကြံပြုချင်တယ်၊ အခုလောလောဆယ်မှာတော့ အထူးတန်း၊ ပုံမှန်တန်းနဲ့ အားဖြည့်သင်တန်းဆိုပြီး ခွဲခြားဖို့ စီစဉ်ထားတယ်”

ဝေရသျှောင်က အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားကာ မေးလိုက်သည်။

“ကျောင်းအုပ်ကြီး၊ ကျွန်မတို့က အွန်လိုင်းကနေပဲ သင်နေတာလေ၊ အတန်းသုံးခု ခွဲလိုက်တော့ ဘာထူးခြားသွားမှာလဲ၊ အတန်းခွဲလိုက်ရင် ဝန်ဆောင်မှု အသေးစိတ်တွေကို ပြန်ပြင်ရလိမ့်မယ်၊ အဲဒါတွေကို ဘယ်လို ခွဲခြားသတ်မှတ်မှာလဲ”

“အဲဒါကတော့...”

ရှန်ကျစ်ရှားသည် ထိုမျှအထိ ထည့်မစဉ်းစားမိသေးပေ။ သူမ၏ အစီအစဉ်မှာ စိတ်မချရသည့် နိုင်ငံခြားသားများကို အားဖြည့်သင်တန်းထဲသို့ ပို့ထားရန်သာ ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် သူတို့ သင်ယူ၍မရအောင်လည်း နည်းလမ်းရှာရဦးမည်။ ထိုနိုင်ငံခြားသားများသည် စူးချီကို မလိုလားသူများ ဖြစ်သောကြောင့် သင်ယူ၍မရပါက သူတို့ဘာသာ ထွက်သွားကြလိမ့်မည်။ ဤသို့ဖြင့် စူးချီ၏ သင်ကြားမှုလည်း အောင်မြင်မည်ဖြစ်သလို သူမလည်း အဆင့်မြင့်တိုးတက်မှုကို ရရှိမည် ဖြစ်ရာ နှစ်ဦးနှစ်ဖက် အကျိုးရှိပေမည်။

သို့သော် ဤရည်ရွယ်ချက်ကို သူတစ်ပါးကို မည်သို့ ရှင်းပြရမည်နည်း။ သူမ အဆင့်တက်ချင်၍ဟု ပြော၍မရပေ။ စနစ်နှင့် ပတ်သက်သည့် ကိစ္စများကို ထုတ်ဖော်ပြော၍ မဖြစ်ပေ။

သူမ ဘာပြောရမှန်းမသိ ဖြစ်သွားပြီး စူးချီကို ဝိုင်းစက်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ စူးချီက ပြုံးလိုက်ပြီး ဝင်ပြောပေးသည်။

“အားဖြည့်သင်တန်းကိုတော့ အရင်အတိုင်းပဲ ငါတို့ရဲ့ နယ်မြေထဲမှာ ကျင့်ကြံခွင့်ပေးမယ်၊ အထူးတန်းအတွက်ကျတော့ လူကိုယ်တိုင် လာရောက်ရတဲ့ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုမျိုး လုပ်မယ်၊ အတော်ဆုံး ကျောင်းသားတွေကို ဖိတ်ခေါ်ပြီး လူပေါင်းသောင်းချီတဲ့ ရှေ့မှာ မေးခွန်းတွေ ဖြေကြားပေးတာမျိုး လုပ်သွားမယ်”

လက်ရှိတွင် “ခရီးသစ်” တစ်ခုလုံးသည် စူးချီ၏ သြဇာအောက်တွင် ရှိနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သူ ပြောသမျှကို အားလုံးက လက်ခံရန် အသင့်ရှိနေကြသည်။ သူက ဆက်ပြောသည်။

“ဒါပေမဲ့ ငါ့မှာ တောင်းဆိုချက်တစ်ခုပဲ ရှိတယ်၊ အတန်းခွဲတဲ့အခါ အတန်းတိုင်းရဲ့ ထိပ်ဆုံး သုံးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းဟာ ငါတို့ မိခင်နိုင်ငံသားတွေ ဖြစ်နေဖို့ သေချာစေရမယ်၊ အဲဒါကို အတွင်းရေးမှူး ဝေ နည်းလမ်းရှာပေးပါ”

ဝေရသျှောင်က ခေါင်းငြိမ့်ကာ သဘောတူလိုက်သည်။ စူးချီ၏ ယခင်က အောင်မြင်မှုများက သူ၏ တောင်းဆိုချက်တိုင်းမှာ ထူးခြားသည့် ရလဒ်များ ထွက်ပေါ်လာတတ်ကြောင်း သက်သေပြနေသည်။ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များကို သံသယရှိနိုင်သော်လည်း စူးချီကိုမူ သံသယဖြစ်ရန် မလိုပေ။

“နားလည်ပါပြီ၊ ဒါနဲ့ အခုတစ်ခေါက် ဘယ်လိုကျင့်စဉ်မျိုး သင်ပေးဖို့ စီစဉ်ထားလဲဟင်၊ ပြတ်တောက်သွားတဲ့ အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းတွေ ပြန်ပေါက်လာစေမယ့် ကျင့်စဉ်ကို သင်ပေးဖို့ အားလုံးက တောင်းဆိုနေကြတယ်”

ထိုမေးခွန်းကို ကြားသည့်အခါ ရှန်ကျစ်ရှားကလည်း စူးချီကို စိတ်ဝင်တစား လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ စူးချီက ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

“လူတွေ တကယ်အလိုရှိနေတာက အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းတွေ ပြန်ပေါက်လာဖို့တင် မဟုတ်ဘူး၊ ပြန်ပြီး လှုပ်ရှားသွားလာနိုင်ဖို့ ဖြစ်တယ်၊ ဒါကြောင့် ငါ သင်မပေးရသေးတဲ့ ကျင့်စဉ်တစ်ခု ရှိသေးတယ်”

စူးချီ၏ လေသံမှာ ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားသည်။ ထို့နောက် သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာအတွင်းမှ ခိုင်မာလှသော ဝိညာဉ်ကိုယ်ထည်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ သို့သော် ထိုဝိညာဉ်မှာ ကလေးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ သေးငယ်နေသည်။ ၎င်းမှာ “နတ်သားငယ်ဝိညာဉ်” အဆင့်၏ အခြေအနေပင် ဖြစ်သည်။

ထိုကလေးငယ်ပုံစံ စူးချီသည် အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်ရာ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရုတ်တရက် ကြီးထွားလာပြီး လူကြီးတစ်ယောက် အရွယ်အစား ဖြစ်သွားသည်။

“ဒီကျင့်စဉ်ကိုတော့ ဝိညာဉ်လွင့်ပျံ အာဏာစက် ကျင့်စဉ်လို့ ခေါ်တယ်၊ ဒါဟာ ဝိညာဉ်ကို ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခံစားချက်ရှိလာအောင်၊ သာမန်မျက်စိနဲ့ မြင်နိုင်အောင်နဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ကိုင်တွယ်နိုင်အောင် လုပ်ဆောင်ပေးနိုင်တယ်”

ပြောရင်းနှင့်ပင် စူးချီသည် ဝိညာဉ်အခြေအနေဖြင့် စားပွဲပေါ်ရှိ စာရွက်စာတမ်းများကို ကောက်ယူပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် စာရွက်များကို ပြန်ချလိုက်ပြီး အစည်းအဝေးစားပွဲကြီးကို လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် သာသာယာယာ မပြလိုက်သည်။

ဤလုပ်ဆောင်ချက်များကို ကြည့်ပြီး ဝန်ထမ်းများအားလုံး အံ့အားသင့်ကာ မှင်သက်သွားကြသည်။ ကျောင်းအုပ်ကြီးရှန် ဝိညာဉ်လွင့်ထွက်သည့် ကျင့်စဉ်ကို သုံးသည်ကို သူတို့ မြင်ဖူးကြသည်။ ထိုကျင့်စဉ်မှာ ကျောင်းအုပ်ကြီးရှန် ကိုယ်တိုင် ရှာဖွေတွေ့ရှိထားခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြသည်။ ကျောင်းအုပ်ကြီးရှန်သည် ထိုကျင့်စဉ်ကို သုံး၍ စူးချီကို နောက်ပြောင်လေ့ရှိသည်ဟု သူတို့ ထင်ခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ထိုကျင့်စဉ်တွင် ဤမျှ အစွမ်းထက်သည့် လုပ်ဆောင်ချက်များ ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူတို့ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ကြပေ။

“ဒီကျင့်စဉ်ကို အဆင့်မြင့်မြင့် ကျင့်ကြံနိုင်ရင် ဝိညာဉ်က ကိုယ်ခန္ဓာထဲက ထွက်နိုင်ရုံတင် မကဘူး၊ ကိုယ်ခန္ဓာထဲမှာ စွမ်းအင်အနှစ်သာရကို တည်ဆောက်ပြီး အဲဒါကို ခွဲထုတ်ကာ နတ်သားငယ်ဝိညာဉ်အဆင့်ကို ရောက်ရှိနိုင်တယ်၊ ဒီအဆင့်မှာဆိုရင် သက်တမ်းဟာ နှစ်ပေါင်းငါးထောင်အထိ ရှည်ကြာနိုင်တယ်”

စူးချီသည် ကျင့်စဉ်အဆင့်များကို အားလုံးအား ရှင်းပြလိုက်သည်။ အဆင့်နိမ့် စွမ်းအားစုဆောင်းခြင်းမှသည် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိကာ မသေမျိုးအဖြစ်သို့ ကူးပြောင်းနိုင်သည့် အခြေအနေအထိ ရှင်းပြသဖြင့် အားလုံးမှာ အိပ်မက်ယောင်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

စူးချီသည် ဝိညာဉ်ကို ကိုယ်ခန္ဓာထဲသို့ ပြန်လည် သိမ်းဆည်းလိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

“ဝိညာဉ်လွင့်ထွက်နိုင်တဲ့အထိ မကျင့်ကြံနိုင်ရင်တောင်မှ ဒီကျင့်စဉ်က ကိုယ်လက်အင်္ဂါ မရှိတော့လို့ လမ်းမလျှောက်နိုင်တဲ့ ပြဿနာကို ဖြေရှင်းပေးနိုင်ပါတယ်၊ ဒီကျင့်စဉ်ရှိရင် အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းတွေ ပြန်ပေါက်လာအောင် လုပ်ဖို့တောင် မလိုတော့ဘူး”

အားလုံး၏ စိတ်ထဲတွင် ရင်ခုန်သံများ မြန်လာကြသည်။ အကယ်၍ ဤကျင့်စဉ်ကို စူးချီက တီထွင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပါက သူတို့ အံ့သြမည်မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ဤကျင့်စဉ်မှာ ကျောင်းအုပ်ကြီးရှန် တီထွင်ထားသည်ဟု ဆိုထားသည် မဟုတ်ပါလား။

ကျောင်းအုပ်ကြီးရှန်က ဤမျှ တော်နေသလား။ စူးချီက သူမကို နာမည်တက်အောင် လုပ်ပေးနေခြင်းလော။

အားလုံးက ကျောင်းအုပ်ကြီးရှန်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေကြစဉ် ကျောင်းအုပ်ကြီးရှန်၏ စိတ်ထဲတွင်မူ မိုးကြိုးပစ်ချခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

“ဝိညာဉ်ကိုယ်ထည်ကို လူတွေ မြင်နေရတာလား”

ရှန်ကျစ်ရှား၏ စိတ်ထဲတွင် ထိုအတွေးတစ်ခုတည်းသာ နေရာယူထားတော့သည်။ အကယ်၍ ထိုသို့ဆိုလျှင် ယခင်က သူမ ဝိညာဉ်လွင့်ပြီး လျှောက်သွားနေစဉ် လူတိုင်းက မြင်နေရသည်ဟု ဆိုလိုခြင်း မဟုတ်ပါလား။

အခန်း ၁၈၂ - အသက်သခင်လက်နက် သွန်းလုပ်ခြင်းအတတ်နှင့် စက်မှုလက်မှု ကျင့်စဉ်စနစ်

“ခရီးသစ်” အဖွဲ့အစည်း၏ အစည်းအဝေးခန်းမအတွင်း၌ ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ရှန်ကျစ်ရှားသည် ဝိုင်းတော်ဦး၌ ထိုင်နေရင်း မှင်သက်နေမိသည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးပေါင်းစုံ ရှုပ်ထွေးနေပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပင် မည်သို့ဖြစ်နေမှန်း မသိတော့ပေ။ ကျင့်စဉ်တစ်ခုက ဝိညာဉ်ကိုယ်ထည်ကို သာမန်မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်အောင် လုပ်နိုင်သည်ဆိုသည်မှာ သူမအတွက်တော့ သိပ္ပံနည်းကျသည်ဟု မထင်မိပေ။ ဤကျင့်စဉ်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သူဖြစ်ပါလျက်နှင့် အဘယ်ကြောင့် ဤအချက်ကို သူမကိုယ်တိုင် မသိခဲ့ရပါသနည်း။

သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် စူးချီကို တိတ်တဆိတ် ကျီစယ်ခဲ့သည့် ပုံရိပ်များ တရစပ် ပြန်လည် မြင်ယောင်လာသည်။ ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က လူအများရှေ့တွင် စူးချီကို နမ်းခဲ့သည်များ၊ နံရံများကို ဖောက်ထွက်ကာ စူးချီ ဘာလုပ်နေသလဲဟု ချောင်းကြည့်ခဲ့သည်များ၊ တစ်ခါတစ်ရံ ညဘက် စူးချီ အိပ်ပျော်နေစဉ် ခိုးကြည့်ခဲ့သည်များ စသည်ဖြင့် အရှက်ရဖွယ် အဖြစ်အပျက်များစွာ ရှိခဲ့သည်။

ဤမျှကာလပတ်လုံး မိမိ၏ ဝိညာဉ်ကိုယ်ထည်ကို အခြားသူများ မြင်နိုင်နေခဲ့သည်ဆိုပါက သူမအတွက်တော့ သိက္ခာဆယ်မရနိုင်သော အဖြစ်ပင် ဖြစ်သည်။ ဤသို့ တွေးမိသည်နှင့် ကျောင်းအုပ်ကြီးရှန်၏ မျက်နှာနှင့် လည်ပင်းတို့မှာ ပုစွန်တုပ်ကြီးကို မီးဖုတ်ထားသကဲ့သို့ ချက်ချင်းဆိုသလို နီမြန်းသွားတော့သည်။ သူမ၏ ဦးခေါင်းထက်မှ ရေနွေးငွေ့များပင် ထွက်လာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ရှက်လွန်းလှသဖြင့် ဆက်၍ပင် ရှင်သန်ချင်စိတ် မရှိတော့ပေ။ နောက်တစ်ခဏ၌ ရှန်ကျစ်ရှား၏ ဝိညာဉ်သည် ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ရုတ်တရက် ထွက်ခွာသွားပြီး အစည်းအဝေးခန်းမ နံရံကို ဖောက်ထွက်ကာ အဝေးသို့ လွင့်ပျံထွက်ပြေးသွားတော့သည်။ ယင်းမှာ သူမ၏ အရှက်တကွဲ ဖြစ်မှုမှ လွတ်မြောက်ရန် ကြိုးပမ်းသည့် နည်းလမ်းတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

ရှန်ကျစ်ရှား ထွက်ပြေးသွားပြီးနောက် အစည်းအဝေးကို ခေတ္တရပ်နားလိုက်ရသည်။ ဝန်ထမ်းများ၏ လုပ်ငန်းတာဝန်များကို ဝေရသျှောင်က ခွဲဝေပေးခဲ့သည်။ စူးချီကမူ ရှန်ကျစ်ရှား၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ်ကို စောင့်ရှောက်ရင်း နောင်သင်ကြားမည့် အစီအစဉ်များကို အလေးအနက် စဉ်းစားနေသည်။

“ဝိညာဉ်လွင့်ပျံ အာဏာစက် ကျင့်စဉ်” နှင့်အတူ မည်သည့် အခြေခံကျင့်စဉ်ကို ပေါင်းစပ်သင်ကြားပေးရမည်ကို သူ စဉ်းစားနေမိသည်။ စူးချီသည် သူ၏ စနစ်ပြကွက်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုနေရာတွင် ဝိညာဉ်နှင့် ပတ်သက်သည့် ကျင့်စဉ်ပေါင်းများစွာ ရှိနေသည်။ အချို့မှာ နတ်သားငယ်ဝိညာဉ် မပျက်စီးသရွေ့ မသေနိုင်သော ကျင့်စဉ်များ ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းတို့ကို လဲလှယ်ရန် လိုအပ်သည့် “ဆရာကောင်းတန်ဖိုး” မှာ အလွန်မြင့်မားလွန်းနေသည်။

နောက်ထပ် ကျင့်စဉ်အမျိုးအစားအချို့မှာမူ ဆရာကောင်းတန်ဖိုး သိပ်မများသော်လည်း ဖြည့်စွက်ရမည့် အချက်များက ခက်ခဲလှသည်။ ဥပမာအားဖြင့် “ခန္ဓာပွား မဟာအတတ်” သည် အခြားသူ၏ ရုပ်အလောင်းတွင် မိမိဝိညာဉ်ကို ထည့်သွင်းရသည့် နည်းလမ်းဖြစ်ရာ ဤကျင့်စဉ်ကို သင်ကြားပေးလိုက်ပါက လောကတွင် မကောင်းမှုများ ပိုမိုများပြားလာနိုင်သည်ကို စူးချီ စိုးရိမ်မိသည်။ ထို့ပြင် “ကမ္ဘာငယ် တည်ဆောက်ခြင်းအတတ်” မှာလည်း ထူးခြားသည့် နယ်မြေများ လိုအပ်ရာ ယင်းမှာ ရှားပါးလှသည့် အရင်းအမြစ်များ ဖြစ်သဖြင့် အခွင့်ထူးခံ လူနည်းစုအတွက်သာ အသုံးဝင်မည် ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် စူးချီသည် သင်ကြားပေးရန် သင့်တော်မည့် ကျင့်စဉ်နှစ်ခုကို တွေ့ရှိသွားသည်။ ၎င်းတို့မှာ “ဝိညာဉ်ခွဲထုတ်ခြင်း မဟာအတတ်” နှင့် “အသက်သခင် လက်နက်သွန်းလုပ်ခြင်း အတတ်” တို့ပင် ဖြစ်သည်။ ဤကျင့်စဉ်များသည် ကျင့်ကြံသူ မိသားစုများကြားတွင် အသုံးများသော်လည်း အသက်သခင် လက်နက်များကို သွန်းလုပ်ရန်မှာ အလွန်ပင် ခက်ခဲလှသည်။

စူးချီသည် ဤလက်နက်များကို မည်သို့ လူတိုင်း လက်လှမ်းမီအောင် လုပ်ရမည်ကို စဉ်းစားရင်း ခေါင်းခဲနေမိသည်။ ထိုစဉ် ရှန်ကျစ်ရှား၏ ဝိညာဉ်သည် ခိုးကြောင်ခိုးဝှက်နှင့် အခန်းထဲသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်လာသည်ကို သူ သိလိုက်ရသည်။ သူမသည် ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ တိတ်တဆိတ် ပြန်ဝင်ရန် ကြိုးစားနေခြင်း ဖြစ်သည်။ စူးချီက မသိချင်ယောင်ဆောင်ကာ အကြောဆန့်ရင်း အခန်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ရှန်ကျစ်ရှားသည် သူမ၏ ကားထဲသို့ ရောက်သည့်အခါမှသာ စိတ်ထဲတွင် နာကျည်းမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမက စူးချီကို နမ်းခဲ့သော်လည်း သူက ဘာမှ မဖြစ်သကဲ့သို့ နေနေခြင်းကို တွေးကာ စိတ်တိုမိသည်။ သူမသည် ကားလက်ကိုင်ဘီးကို လက်သီးဖြင့် ထုရိုက်ရင်း ဒေါသဖြေနေမိသည်။

စူးချီသည် ပြတင်းပေါက်မှနေ၍ ရှန်ကျစ်ရှား ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း အတွေးတစ်ခု ရသွားသည်။ ယခင်က ကျင့်စဉ်ပုံပြင်များထဲတွင် အသက်သခင် လက်နက်များမှာ ရှားပါးလှသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းတို့ကို လက်ဖြင့်သာ တစ်ခုချင်း သေချာသွန်းလုပ်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုကမ္ဘာသည် နည်းပညာနှင့် ကျင့်စဉ်တို့ ပေါင်းစပ်နေသည့် ခေတ်ဖြစ်သည်မဟုတ်ပါလား။

သိပ္ပံနည်းကျ တွက်ချက်မှုများ၊ လူလုပ်ဉာဏ်ရည်များဖြင့် အစီအရင်များကို ရေးဆွဲကာ စက်မှုလက်မှု စနစ်ဖြင့် အမြောက်အမြား ထုတ်လုပ်နိုင်မည်ဆိုပါက အသက်သခင် လက်နက်များမှာ ရှားပါးနေတော့မည် မဟုတ်ပေ။ ဤနည်းဖြင့် မိမိတို့ နိုင်ငံ၏ စက်မှုအင်အားကို အသုံးချကာ တစ်ကမ္ဘာလုံး၏ ကျင့်စဉ်လောကကို လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်ထားနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ စက်မှုလက်မှု စနစ်သုံး ကျင့်စဉ်များဖြင့် ကမ္ဘာကြီးကို တုန်လှုပ်စေရန် စူးချီ ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။