အခန်း (၁၈၃-၁၈၄)

အခန်း ၁၈၃ - နတ်စက်သွန်းလုပ်ခြင်းနှင့် လက်နက်ထုတ်လုပ်မှုကို စက်မှုအသွင်ပြောင်းခြင်း

“ခရီးသစ်” အဖွဲ့အစည်း၏ နည်းပြချုပ်ရုံးခန်းအတွင်း၌ ဖြစ်သည်။

အသက်သခင်လက်နက်များကို စက်မှုလုပ်ငန်းကဲ့သို့ အမြောက်အမြား ထုတ်လုပ်ရန်ဟူသော အတွေးကြောင့် စူးချီ၏ မျက်လုံးများ ဝင်းလက်သွားသည်။ အကယ်၍ အသက်သခင်လက်နက် သွန်းလုပ်ခြင်းအတတ်ကို ဝိညာဉ်လွင့်ပျံ အာဏာစက်ကျင့်စဉ်နှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်ပါက ဝိညာဉ်၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကို လက်နက်အတွင်း ထည့်သွင်းထားနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ ဤသို့ဖြင့် လက်နက်မပျက်စီးသရွေ့ ဝိညာဉ်သည်လည်း ပျက်သုဉ်းမည်မဟုတ်ပေ။

ယင်းသည် ဘာကို ဆိုလိုသနည်း။ ယင်းမှာ ဒုတိယအသက်ကို ရရှိခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ကိုယ်ခန္ဓာ သေဆုံးသွားလျှင်ပင် တစ်ဖန်ပြန်၍ အစပျိုးနိုင်ပေသည်။ ဒုတိယအသက်ကို မည်သူက အလိုမရှိဘဲ နေမည်နည်း။ ယခုခေတ်တွင် အသက်ရှည်ဆေး တစ်လုံးလျှင်ပင် ငွေသန်းပေါင်းများစွာ ပေးနေရသည် မဟုတ်ပါလား။ ထို့ကြောင့် သူ၏ လက်နက်များကို ငွေသန်းချီ၍ ရောင်းချလျှင်လည်း သင့်တင့်သော ဈေးနှုန်းပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ လျှော့ဈေးလည်း ရှိမည်မဟုတ်ပေ။

ထို့ပြင် အသက်သခင်လက်နက် ထုတ်လုပ်မှုကို သူကသာ ချုပ်ကိုင်ထားနိုင်မည်ဆိုပါက ကျင့်စဉ်များ ပြင်ပသို့ ပျံ့နှံ့သွားမည်ကို စိုးရိမ်ရန် မလိုတော့ပေ။ မသမာသော ရည်ရွယ်ချက်ရှိသည့် နိုင်ငံခြားသားများက ကျင့်စဉ်ကို သင်ယူသွားလျှင်ပင် အသက်ကို နှင်းအပ်ထားရမည့် လက်နက်မရှိပါက ထိုကျင့်စဉ်မှာ အသုံးမဝင်တော့ပေ။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဤအတတ်ပညာ ပြန့်နှံ့သွားပါက မိမိတို့နိုင်ငံသား ကျင့်ကြံသူအားလုံးကို မသေမျိုးဖြစ်အောင် ကူညီပေးနိုင်ရုံသာမက ငွေကြေးပမာဏ အမြောက်အမြား စီးဆင်းရာ ဈေးကွက်ကြီးတစ်ခုကိုလည်း ဖန်တီးနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ ပို၍ စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသည်မှာ ဤလက်နက်များကို စက်မှုစနစ်ဖြင့် အမြောက်အမြား ထုတ်လုပ်နိုင်စွမ်းမှာ မိမိတို့နိုင်ငံ၌သာ ရှိခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

မိမိတို့နိုင်ငံ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော စက်မှုလက်မှုစနစ်သည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အတုမရှိပေ။ ဥပမာအားဖြင့် လူမဲ့လေယာဉ်များကို တစ်လလျှင် ငါးသိန်းခန့် ထုတ်လုပ်နိုင်သည်ဟု ဆိုကြသော်လည်း စစ်မက်ဖြစ်ပွားချိန်တွင်မူ တစ်လလျှင် သန်းတစ်ရာကျော်အထိ ထုတ်လုပ်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။ ဤမျှ အင်အားကြီးမားသော စက်မှုစနစ်ကို ကျင့်စဉ်လောကနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်ပါက တစ်ကမ္ဘာလုံးကို အလွယ်တကူ ထိန်းချုပ်ထားနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ဒုတိယအသက်ကို လိုချင်ပါသလား။ လိုချင်လျှင် စနစ်တကျ ဒူးထောက်၍ တောင်းခံကြရပေလိမ့်မည်။ အတင်းအဓမ္မ လုယူချင်သလား။ ယခုခေတ်သည် မသေမျိုး အရှင်သခင်များ လောကကို စောင့်ရှောက်နေသည့် ခေတ်ဖြစ်ရာ မည်သူကမျှ လာရောက် မစိန်ခေါ်ရဲပေ။

ယခု သူရင်ဆိုင်နေရသည့် တစ်ခုတည်းသော ပြဿနာမှာ အသက်သခင်လက်နက် သွန်းလုပ်ခြင်းအတတ်နှင့် မည်သည့် သွန်းလုပ်နည်းကို တွဲဖက်ရမည်နည်းဟူသော အချက်ပင် ဖြစ်သည်။ စူးချီသည် စနစ်ပြကွက်အတွင်း၌ သွန်းလုပ်နည်း အမျိုးမျိုးကို ရှာဖွေကြည့်လိုက်သည်။ ထိုနေရာတွင် သွေးဖြင့် သန့်စင်ခြင်း၊ မှော်စာလုံးဖြင့် သွန်းလုပ်ခြင်း၊ အစီအရင်ဖြင့် သွန်းလုပ်ခြင်းနှင့် ဝိညာဉ်သန္ဓေ ပျိုးထောင်ခြင်းဟူ၍ အမျိုးအစား လေးခု ရှိနေသည်။

သွေးဖြင့် သန့်စင်သည့်နည်းမှာ မိစ္ဆာကျင့်စဉ်များနှင့် ဆင်တူသဖြင့် သူ ချက်ချင်းပင် ပယ်ချလိုက်သည်။ ဝိညာဉ်သန္ဓေ ပျိုးထောင်သည့် နည်းမှာလည်း လက်နက်အတွင်း၌ သီးခြားဝိညာဉ်တစ်ခု ရှိနေတတ်သဖြင့် မိမိ၏ ဝိညာဉ်ကို နှင်းအပ်ရန် မသင့်တော်ပေ။ ထို့ကြောင့် မှော်စာလုံး သို့မဟုတ် အစီအရင်ဖြင့် သွန်းလုပ်သည့် နည်းလမ်းကိုသာ သူ ရွေးချယ်ရပေတော့မည်။

စူးချီသည် အဆင့်မြင့် ကျင့်စဉ်များကို ရှာဖွေကြည့်သော်လည်း ၎င်းတို့မှာ အလွန်ရှားပါးသော ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် အရင်းအမြစ်များ လိုအပ်နေသည်။ ဥပမာအားဖြင့် အထူးမီးဖိုများ သို့မဟုတ် ထူးခြားသည့် မီးလျှံများ လိုအပ်ရာ ဤနည်းလမ်းများဖြင့် လူတိုင်းအတွက် အမြောက်အမြား ထုတ်လုပ်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။

သူသည် စက်မှုစနစ်ဖြင့် ထုတ်လုပ်နိုင်မည့် နည်းလမ်းကို ရှာဖွေနေစဉ်အတွင်း မျက်လုံးများ ဝင်းလက်သွားစေမည့် ကျင့်စဉ်တစ်ခုကို တွေ့ရှိသွားသည်။ ယင်းမှာ “နတ်စက်ရာကျော် သွန်းလုပ်ခြင်းအတတ်” ပင် ဖြစ်သည်။

ဤအတတ်ပညာ၏ အဓိကအချက်မှာ ထူးခြားဆန်းပြားသော စက်ကိရိယာများကို ဖန်တီးခြင်းနှင့် သွန်းလုပ်ရာတွင် အလွန်လျှင်မြန် ထိရောက်ခြင်းတို့ ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် လူသားတစ်ယောက်၏ စွမ်းဆောင်ရည်ထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်ပြီး အရည်အသွေးမြင့် လက်နက်များကို အမြောက်အမြား ထုတ်လုပ်နိုင်သည်။

ဤကျင့်စဉ်သည် အသက်သခင်လက်နက်များ ထုတ်လုပ်ရန်အတွက် အကောင်းဆုံးပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှတစ်ဆင့် အလိုအလျောက် လှုပ်ရှားနိုင်သော ရုပ်သေးရုပ်များကို ဖန်တီးနိုင်ရာ ယင်းမှာ ခေတ်မီဉာဏ်ရည်တု စက်ရုပ်များနှင့် ဆင်တူသည်။ ဤနည်းပညာကို စက်မှုလုပ်ငန်းနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်ပါက လူမလိုသော စက်ရုံများကို တည်ဆောက်နိုင်မည် ဖြစ်ပြီး နည်းပညာ ပေါက်ကြားမှုကိုလည်း တားဆီးနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ ဤကျင့်စဉ်အတွက် လိုအပ်သည့် “ဆရာကောင်းတန်ဖိုးမှတ်” မှာ အလွန်နည်းပါးနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ နတ်စက်ရာကျော် သွန်းလုပ်ခြင်းအတတ်အတွက် တန်ဖိုးမှတ် သုံးသိန်းခွဲသာ လိုအပ်ပြီး အသက်သခင်လက်နက် သွန်းလုပ်ခြင်းအတတ်အတွက် တန်ဖိုးမှတ် သန်းသုံးဆယ်နီးပါး လိုအပ်သည်။

စူးချီ၏ လက်ဝယ်တွင် တန်ဖိုးမှတ် နှစ်ဘီလီယံကျော် ရှိနေသဖြင့် ဤပမာဏမှာ သူ့အတွက် သမုဒ္ဒရာထဲမှ ရေတစ်စက်ကဲ့သို့သာ ဖြစ်သည်။ သူသည် လုံးဝ တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ကျင့်စဉ်နှစ်ခုလုံးကို လဲလှယ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

နောက်တစ်ခဏ၌ စနစ်၏ အသိပေးသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဂုဏ်ယူပါသည်၊ အသက်သခင်လက်နက် သွန်းလုပ်ခြင်းအတတ်ကို လဲလှယ်ပြီးပါပြီ”

“သတိပေးချက်၊ ဤကျင့်စဉ်ရှိ ဝိညာဉ်နှင်းအပ်ခြင်း နည်းလမ်းသည် ဤလောက၏ နိယာမများနှင့် ကွဲလွဲမှု ရှိနေပါသည်”

“စနစ်က ကျင့်စဉ်ကို ဤလောက၏ နိယာမများနှင့် ကိုက်ညီအောင် ပြုပြင်မွမ်းမံနေပါသည်၊ ခေတ္တစောင့်ဆိုင်းပေးပါ”

“ဂုဏ်ယူပါသည်၊ နတ်စက်ရာကျော် သွန်းလုပ်ခြင်းအတတ်ကို လဲလှယ်ပြီးပါပြီ”

“စနစ်က ကျင့်စဉ်ကို ပြန်လည်ညှိနှိုင်းနေပါသည်”

စူးချီသည် အတန်ကြာအောင် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ရသည်။ စိတ်မရှည်ဖြစ်လာချိန်တွင်မှ စနစ်၏ အသိပေးသံ ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ကျင့်စဉ်ကို ပြုပြင်မွမ်းမံမှု ပြီးဆုံးပါပြီ၊ ကျေးဇူးပြု၍ မိမိကိုယ်တိုင် နားလည်အောင် လေ့လာပြီးမှ သင်ကြားပြသပေးပါ”

အခန်း ၁၈၄ - ပုံသဏ္ဌာန်ပြောင်းလဲနိုင်သော မှော်လက်နက်

“ခရီးသစ်” အဖွဲ့အစည်း၏ နည်းပြချုပ်ရုံးခန်းအတွင်း၌ ဖြစ်သည်။

စူးချီသည် အသက်သခင်လက်နက် သွန်းလုပ်ခြင်းအတတ်ကို ရရှိလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သက်ဆိုင်ရာ ဗဟုသုတများမှာ သူ၏ ဦးနှောက်အတွင်းသို့ အလုံးအရင်းနှင့် စီးဝင်လာသည်။ ထိုကျင့်စဉ်၏ နက်ရှိုင်းလှသော လျှို့ဝှက်ချက်များကို သူ ချက်ချင်းပင် နားလည်သဘောပေါက်သွားသည်။

ဤကျင့်စဉ်ကို လဲလှယ်ရန် ဆရာကောင်းတန်ဖိုးမှတ် ဆယ်သန်းသာ ပေးရခြင်းမှာ အကြောင်းရင်း ရှိပေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤကျင့်စဉ်သည် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးကို အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်အောင် ပို့ဆောင်ပေးနိုင်ခြင်း မရှိဘဲ ဝိညာဉ်ကျင့်စဉ်များအတွက် အထောက်အကူပြု ကျင့်စဉ်တစ်ခုအဖြစ်သာ အသုံးဝင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ၎င်းတွင် အားသာချက် အနည်းဆုံး သုံးခု ရှိနေသည်။

ပထမအချက်မှာ မသေနိုင်သော ဂုဏ်သတ္တိ ဖြစ်သည်။ မူလဝိညာဉ်၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကို လက်နက်အတွင်း နှင်းအပ်ထားနိုင်သဖြင့် ခန္ဓာကိုယ် ပျက်စီးသွားလျှင်ပင် ဝိညာဉ်သန္ဓေမှာ ပျက်သုဉ်းသွားမည် မဟုတ်ပေ။ ထိုလက်နက်ကို ရှာဖွေဖျက်ဆီးခြင်း မခံရသရွေ့ အသက်ဆက်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ဒုတိယအချက်မှာ အလွန်အဆင့်မြင့်သည့် လက်နက်မျိုး ဖြစ်နေရန် မလိုခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ရွှေရောင် ရူယီအဆောင်ကဲ့သို့သော လက်နက်မျိုး ရှိရုံနှင့်ပင် ဝိညာဉ်ကို နှင်းအပ်ထားရန် လုံလောက်သည်။

တတိယအချက်မှာ ကျင့်ကြံရန် လွယ်ကူခြင်း ဖြစ်သည်။ ဝိညာဉ်သန္ဓေကို သွန်းလုပ်နိုင်စွမ်း ရှိရုံမျှဖြင့် ဤအတတ်ကို အသုံးပြုနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဝိညာဉ်လွင့်ပျံ အာဏာစက်ကျင့်စဉ်ကို တတ်မြောက်ထားသူတိုင်း ဤအသက်သခင်လက်နက် သွန်းလုပ်ခြင်းအတတ်ကို သင်ယူနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

“ဒီကျင့်စဉ်က တကယ်ကို အံကိုက်ပဲ”

စူးချီသည် အသက်သခင်လက်နက် ကျင့်စဉ်ကို လေ့လာပြီးနောက် နတ်စက်ရာကျော် သွန်းလုပ်ခြင်းအတတ်ကို ဆက်လက် လေ့လာပြန်သည်။ အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် ထိုကျင့်စဉ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော လက်နက်များမှာ အလွန်အမင်း စွမ်းအားကြီးမားခြင်း မရှိပေ။

အစွမ်းအထက်ဆုံး ပစ္စည်းဖြစ်သည့် ခန္ဓာကျင့်ကြံရေး မီးဖိုမှာ သာမန်လူများကို ထူးခြားစွမ်းအင်များ ရရှိစေနိုင်ရုံသာ ရှိသည်။ ထို့နောက်တွင် စွမ်းအင်ဖြင့် ပုံသဏ္ဌာန် အမျိုးမျိုး ပြောင်းလဲနိုင်သည့် ရွှေရောင်သတ္တုတုံးများ ရှိသော်လည်း ၎င်းတို့၏ စွမ်းအားမှာ အကန့်အသတ် ရှိသည်။

သို့သော် စူးချီ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ အလွန်အစွမ်းထက်သည့် လက်နက်များ ဖန်တီးရန် မဟုတ်ဘဲ သာမန်လူများကို ဒုတိယအသက် ရရှိစေရန်သာ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် နတ်စက်ရာကျော် သွန်းလုပ်ခြင်းအတတ်မှာ လုံလောက်မှု ရှိပေသည်။ ၎င်းကို နတ်စက်အတတ်နှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်ပါက စူးချီ၏ လိုအပ်ချက်အားလုံး ပြည့်စုံသွားမည် ဖြစ်သည်။

သူသည် လက်နက်အချို့ကို စမ်းသပ် သွန်းလုပ်ကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ စူးချီသည် ဖုန်းကို ထုတ်ယူကာ လိုအပ်သည်များကို မှာကြားလိုက်ပြီး စနစ်ပြကွက်မှတစ်ဆင့် ကုန်ကြမ်းပစ္စည်းများကို ရှာဖွေတော့သည်။

“အတွင်းရေးမှူး ဝေ၊ ကျွန်တော့်အတွက် လိုအပ်တဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ချက်ချင်း ပြင်ဆင်ပေးပါ၊ ထင်းရှူးသားလိုမျိုး မာကျောတဲ့ သစ်သားတွေ၊ သံလိုက်တွေ၊ ရွှေတွေ လိုချင်တယ်၊ ပြီးတော့ နယ်မြေသားရဲရဲ့ စွမ်းအင်ကျောက်ခဲတစ်လုံးလောက်လည်း ရှာပေးပါ၊ ဒါတွေကို နောက်သင်ပေးမယ့် ကျင့်စဉ်တွေအတွက် အသုံးပြုဖို့ စီစဉ်ထားလို့ပါ”

မကြာမီပင် သူမှာကြားထားသည့် ပစ္စည်းအမြောက်အမြား “ခရီးသစ်” သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ စူးချီ၏ ညွှန်ကြားချက်အရ ထိုပစ္စည်းများကို လေ့ကျင့်ရေးခန်းမအတွင်း၌ စုပုံထားလိုက်သည်။ ပစ္စည်းပုံကြီးကို ကြည့်ရင်း စူးချီ အနည်းငယ် အခက်တွေ့နေမိသည်။ သူ၏ ခေါင်းထဲတွင် ဗဟုသုတများ ရှိနေသော်လည်း ပစ္စည်းများကို ကြည့်ရုံနှင့် အတိအကျ ခွဲခြားနိုင်စွမ်း မရှိသေးပေ။

ထိုစဉ် စနစ်ပြကွက်၏ အောက်ခြေရှိ အလိုအလျောက် သွန်းလုပ်ခြင်း ခလုတ်ကို သူ တွေ့ရှိသွားသည်။ စူးချီက ထိုခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်သည့်အခါ စနစ်၏ အသိပေးသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“နတ်စက်ရာကျော် သွန်းလုပ်ခြင်းနှင့် အခြားသွန်းလုပ်နည်းများကြောင့် လက်နက်သွန်းလုပ် သင်ကြားရေးစနစ် ပွင့်သွားပါပြီ၊ အသုံးပြုသူအနေဖြင့် စနစ်အတွင်းရှိ မည်သည့်ပစ္စည်းကိုမဆို ဆရာကောင်းတန်ဖိုးမှတ် အသုံးပြု၍ ဖန်တီးနိုင်ပါသည်”

ရွှေရောင် ရူယီအဆောင်အတွက် ငါးထောင်၊ ရတနာပုတီးစေ့များအတွက် ခြောက်ထောင်၊ ကျီးနက် တိုက်ပွဲဝင်ဝတ်စုံအတွက် ခြောက်ထောင် စသည်ဖြင့် တန်ဖိုးမှတ်များကို ကြည့်ရင်း စူးချီ ပြုံးလိုက်မိသည်။ သူသည် ရှိသမျှ ကုန်ကြမ်းများကို အသုံးပြု၍ ခန္ဓာကျင့်ကြံရေး မီးဖိုမှအပ ကျန်ရှိသည့် လက်နက်အားလုံးကို စမ်းသပ် သွန်းလုပ်လိုက်သည်။

“ဒီလက်နက်တွေက သိပ်ပြီး ခိုင်ခံ့ပုံမရဘူးပဲ”

စူးချီသည် ကျီးနက် တိုက်ပွဲဝင်ဝတ်စုံကို ကောက်ယူကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ပုတီးစေ့တစ်စေ့နှင့် တူသော်လည်း စွမ်းအင်ထည့်လိုက်သည့်အခါ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးအုပ်သွားသည့် ဝတ်စုံအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ စူးချီက သူ၏ အသက်ဓာတ်စွမ်းအင်များကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ရာ ထိုဝတ်စုံမှာ ချက်ချင်းပင် ပေါက်ကွဲပျက်စီးသွားတော့သည်။

“ခုခံမှုပိုင်းမှာဆိုရင် အဆင့်လေး ဒါမှမဟုတ် ငါးလောက်အထိပဲ တောင့်ခံနိုင်မှာပဲ”

ထို့နောက် သူသည် ဝိညာဉ်တုန်ခါ ခေါင်းလောင်းကို စမ်းသပ်ကြည့်ပြန်သည်။ ထိုခေါင်းလောင်းမှာ သူ၏ ဝိညာဉ်အပေါ် မည်သည့် သက်ရောက်မှုမျှ မရှိပေ။ ရွှေရောင် ရူယီအဆောင်ကို စမ်းသပ်ကြည့်သည့်အခါတွင်လည်း ၎င်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော စွမ်းအင်တူကြီးမှာ သူ၏ လက်သီးလောက်ပင် အစွမ်းမထက်ပေ။

“ဒီကျင့်စဉ်က လက်နက်တွေ ဖန်တီးနိုင်ပေမဲ့ စွမ်းအားက နည်းပြီး သိပ်မခိုင်ခံ့ဘူး၊ ငါသာ တကယ့်တိုက်ပွဲထဲမှာ အဆင့်မြင့်တဲ့ ပြိုင်ဘက်နဲ့ တွေ့ရင် လူက ဘာမှမဖြစ်ပေမဲ့ လက်နက်က အရင်ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်၊ အဲဒီလို လက်နက်မျိုးထဲမှာ မူလဝိညာဉ်ကို နှင်းအပ်ထားဖို့ဆိုတာ စိတ်ချရပါ့မလား”

စူးချီသည် စိတ်ပျက်စွာဖြင့် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။ လူက ဘယ်လောက်ပဲ ကြိုးစားပါစေ၊ ကံတရားကသာ အဆုံးအဖြတ်ပေးသည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤလက်နက်များမှာ အဆင့်ငါးအောက် ကျင့်ကြံသူများအတွက်သာ အသုံးဝင်ပြီး ထိုထက် မြင့်မားသူများအတွက်မူ အသုံးမဝင်ပေ။ လက်နက် ပျက်စီးသွားပါက ဒုတိယအသက် ရရှိမည့် အခွင့်အရေးလည်း ဆုံးရှုံးသွားမည် ဖြစ်သဖြင့် ဤကျင့်စဉ်မှာ အချည်းနှီး ဖြစ်နေမည်လောဟု သူ စိုးရိမ်မိသည်။

သူ အားကိုးရာမဲ့ ဖြစ်နေစဉ် လေ့ကျင့်ရေးခန်းမ တံခါးခေါက်သံ ကြားလိုက်ရသည်။

“ဝင်လာခဲ့ပါ”

အတွင်းရေးမှူးငယ်လေး ဝေရသျှောင်သည် ကျန်ရှိနေသည့် ကုန်ကြမ်းများကို သယ်ဆောင်လာရင်း ဝင်လာသည်။ သူမသည် စူးချီ၏ ရှေ့တွင် စုပုံနေသည့် ပုတီးစေ့များ၊ ခေါင်းလောင်းများနှင့် ရွှေရောင် ရူယီအဆောင်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မျက်လုံးများ ဝင်းလက်သွားသည်။

ဝေရသျှောင်သည် သူမ၏ စိတ်ကူးထဲတွင် တစ်မျိုး ထင်သွားတော့သည်။ စူးချီသည် ကျောင်းအုပ်ကြီးရှန်အတွက် မွေးနေ့လက်ဆောင် ပြင်ဆင်နေခြင်း ဖြစ်ရမည်ဟု သူမ ယူဆလိုက်သည်။ ကျောင်းအုပ်ကြီးရှန်၏ မွေးနေ့မှာ မကြာမီ ရောက်တော့မည် မဟုတ်ပါလား။ ဆရာစူးသည် ရုံးသုံးပစ္စည်းများကို အသုံးပြု၍ ကိုယ်ကျိုးအတွက် လက်ဆောင်လုပ်နေခြင်း ဖြစ်ရမည်ဟု သူမ တွေးမိသည်။ သို့သော် အမျိုးသားတစ်ယောက်အနေဖြင့် ဤသို့ ပုတီးစေ့များ ပေးခြင်းမှာ သိပ်တော့ မဆန်းသစ်လှပေ။

“ဆရာစူး... ဒါ ကျောင်းအုပ်ကြီးရှန်အတွက် မွေးနေ့လက်ဆောင် ပြင်ဆင်နေတာလား၊ ကျောင်းအုပ်ကြီးက လက်ဝတ်ရတနာတွေ မရှားပါဘူး၊ ဒါတွေကို သူ ကြိုက်ပါ့မလား မသိဘူး”

ဝေရသျှောင်သည် ရတနာပုတီးစေ့များကို ကောက်ယူကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ စူးချီက သူမ နားလည်မှု လွဲနေသည်ကို သိသော်လည်း ရှင်းမပြတော့ဘဲ ဝေရသျှောင်ကို လက်ဝါးဖြင့် ခပ်ဖွဖွ ရိုက်လိုက်သည်။ အဆင့်ရှစ် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ လက်ဝါးရိုက်ချက်မှာ အလွန်ပြင်းထန်သဖြင့် ဝေရသျှောင် ထိတ်လန့်သွားသော်လည်း သူမ၏ ကိုယ်ထဲမှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကာ ထိုတိုက်ခိုက်မှုကို ကာကွယ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမ၏ လက်ထဲမှ ပုတီးစေ့ သုံးစေ့အနက် အလယ်က တစ်စေ့မှာ ကွဲအက်သွားတော့သည်။ ဤထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းကြောင့် ဝေရသျှောင် မှင်သက်သွားရသည်။

“ဒါက ကာကွယ်ရေး မှော်လက်နက်လား၊ ဒါဆို ဆရာစူးက ကျောင်းအုပ်ကြီးအတွက် ကာကွယ်ရေးပစ္စည်းတွေ ပြင်ဆင်ပေးနေတာပေါ့၊ ဆရာစူးက မိန်းကလေးတွေကို လက်ဆောင်ပေးတဲ့နေရာမှာ တော်တော်လေး အတွေ့အကြုံ နည်းပုံပဲနော်”

ဝေရသျှောင်က စူးချီကို ပြုံးကြည့်ရင်း ဆက်ပြောသည်။

“တကယ်တော့ ကျောင်းအုပ်ကြီးကို ကာကွယ်ရေးလက်နက် ပေးဖို့ မလိုပါဘူး၊ သူ့မှာ တခြားဟာတွေ ရှိပြီးသားပဲ၊ နည်းနည်း ပိုပြီး ထူးခြားတာမျိုး ပေးသင့်တယ်၊ ဥပမာ ခုခံနိုင်စွမ်း သိပ်မများရင်တောင်မှ လှပတဲ့ ဆွဲကြိုးမျိုး၊ ဒါမှမဟုတ် နားကပ်၊ ရင်ထိုး စသဖြင့် ပုံစံအမျိုးမျိုး ပြောင်းလဲလို့ရတဲ့ ပစ္စည်းမျိုးဆိုရင် ပိုကောင်းမယ်လို့ ထင်တယ်”

ဝေရသျှောင်၏ စကားကြောင့် စူးချီ၏ ခေါင်းထဲတွင် အတွေးသစ်တစ်ခု ဝင်လာသည်။ ပုံသဏ္ဌာန် ပြောင်းလဲနိုင်သည့် အဆောင်အယောင်တစ်ခု ဖြစ်နေမည်ဆိုပါက ရှန်ကျစ်ရှားလည်း ဝတ်ဆင်ချင်မည် ဖြစ်ပြီး စိတ်ဝင်စားစရာလည်း ကောင်းပေလိမ့်မည်။

ထို့ပြင် ဤလက်နက်များကို ပုံသဏ္ဌာန် ပြောင်းလဲနိုင်အောင် ဖန်တီးနိုင်ပါက ၎င်းတို့သည် မှော်လက်နက်မှန်း မည်သူမျှ သိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ တိုက်ပွဲတွင် ကျဆုံးသွားလျှင်ပင် ပြိုင်ဘက်က ဤပစ္စည်းလေးမှာ အသက်ကို ပြန်လည် ရှင်သန်စေနိုင်သည်ဟု ထင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ မိမိ၏ ဝိညာဉ်ကို သိမ်းဆည်းထားရန်အတွက်လည်း ပိုမို လုံခြုံပေလိမ့်မည်။

စူးချီသည် စိတ်ကူးရသွားပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် ကျောင်းအုပ်ကြီးရှန်အတွက် ပုံသဏ္ဌာန် ပြောင်းလဲနိုင်သော လက်ဆောင်တစ်ခုကို ဖန်တီးမည် ဖြစ်ပြီး ၎င်းကို အခြေခံ၍ အမြောက်အမြား ထုတ်လုပ်ရန် စီစဉ်တော့မည် ဖြစ်သည်။ ဤပစ္စည်းများ ပြန့်နှံ့သွားပါက လူတိုင်းသည် မိမိတို့၏ အသက်ဝိညာဉ်ကို လုံခြုံသော နေရာများတွင် ဝှက်ထားကြပေလိမ့်မည်။ မိမိတို့ နိုင်ငံသားများ ဤပစ္စည်းကို မည်သည့်နေရာတွင် ဝှက်ထားကြမည်နည်းဟု တွေးရင်း စူးချီ ပြုံးလိုက်မိတော့သည်။