အခန်း (၁၈၅-၁၈၆)

အခန်း ၁၈၅ - ကျောင်းအုပ်ကြီးရှန်အတွက် လက်ဆောင်

“ပုံသဏ္ဌာန် ပြောင်းလဲနိုင်သော မှော်လက်နက်”

စူးချီသည် အစည်းအဝေးခန်းမ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေရင်း ရွှေရောင် ရူယီအဆောင်နှင့် ကျီးနက် တိုက်ပွဲဝင်ဝတ်စုံတို့ကို ကောက်ယူကြည့်လိုက်သည်။ အသုံးမပြုသည့်အချိန်တွင် ကျီးနက်ဝတ်စုံမှာ အနီရောင် ပုတီးစေ့လေးတစ်စေ့သာ ဖြစ်သော်လည်း အသုံးပြုလိုက်သည့်အခါ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ကပ်ပါသွားသော သံချပ်ကာဝတ်စုံအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ရွှေရောင် ရူယီအဆောင်၏ ထူးခြားချက်မှာမူ အသက်ဓာတ်စွမ်းအင်များကို ထည့်သွင်းလိုက်ပါက ထိုစွမ်းအင်များကို မိမိအလိုရှိသလို ပုံဖော်နိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဤပစ္စည်းနှစ်ခုကို ပေါင်းစပ်လိုက်ပါက မည်သို့ ဖြစ်လာမည်နည်း။ စူးချီသည် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် စနစ်ကို အသုံးပြု၍ ပစ္စည်းနှစ်ခုကို ပေါင်းစပ်ရန် ကြိုးပမ်းလိုက်သည်။ အတန်ကြာ စမ်းသပ်ပြီးနောက် ရွှေရောင် ပုတီးစေ့လေးတစ်စေ့ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဒါ ပေါင်းစပ်ပြီးသား ရလဒ်လား”

စူးချီသည် ထိုရွှေရောင်ပုတီးစေ့ကို ကိုင်ထားရင်း သူ၏ အသက်ဓာတ်စွမ်းအင်ကို ထည့်သွင်းကြည့်လိုက်သည်။ နောက်တစ်ခဏတွင် မည်းနက်သော စွမ်းအင်များနှင့် နီမြန်းသော အသက်ဓာတ်စွမ်းအင်များသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။ အသက်ဓာတ်စွမ်းအင်နှင့် မည်းနက်သော သံချပ်ကာတို့ ပေါင်းစပ်သွားရာ အားကောင်းသော ခုခံမှုစွမ်းအားကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

စူးချီ စိတ်ညှို့လိုက်သည်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အသက်ဓာတ်စွမ်းအင်များသည် ချွန်ထက်သော ဆူးချွန်ပုံစံများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ပေါင်းစပ်ပြီးနောက်တွင် သံချပ်ကာ၏ စွမ်းဆောင်ရည်နှင့် လက်တွေ့တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းမှာ သိသိသာသာ တိုးတက်လာခဲ့သည်။ အနည်းဆုံးတော့ အဆင့်ခြောက် ကျင့်ကြံသူများ၏ တိုက်ပွဲတွင် ပါဝင်နိုင်သည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။

အောင်မြင်မှုရပြီဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း စူးချီသည် လေ့ကျင့်ရေးခန်းမရှိ မှန်ထဲသို့ ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ၏ လက်ဖဝါးကြားတွင် မည်းနက်သော ပုတီးစေ့ကို အထင်အရှား မြင်နေရသည်။ အသစ်ဖန်တီးလိုက်သော ပစ္စည်းသည် ခုခံမှုစွမ်းအား ကောင်းမွန်ပြီး သာမန်လူများအတွက် သင့်တော်သော်လည်း မှော်လက်နက်မှန်း သိသာလွန်းနေသည်။ တိုက်ပွဲတစ်ခုတွင် သာမန်ဦးနှောက်ရှိသူတိုင်းသည် ထိုပုတီးစေ့ကို အရင်ဆုံး ဖျက်ဆီးရန် ကြိုးစားကြပေလိမ့်မည်။

သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ မူလဝိညာဉ်ကို သိမ်းဆည်းထားရန်နှင့် လူအများ ဒုတိယအသက် ရရှိစေရန်အတွက် အထောက်အကူပြုပစ္စည်း ဖန်တီးရန်သာ ဖြစ်သည်။ ခုခံမှုစွမ်းအား တိုးမြှင့်ရန်မှာ အဓိက မဟုတ်ပေ။

“ဒီတစ်ခေါက် ပေါင်းစပ်မှုကတော့ နည်းနည်း ကျရှုံးတယ်လို့ ပြောရမှာပဲ”

စူးချီသည် အခြားသော မှော်လက်နက်များအပေါ် အာရုံပြန်စိုက်လိုက်သည်။ မှော်လက်နက်မှန်း မသိသာစေမည့် ပစ္စည်းမျိုးကို သူ ရှာဖွေနေမိသည်။ အကြိမ်ကြိမ် စမ်းသပ်သော်လည်း စိတ်တိုင်းကျသည့်အရာ မတွေ့သေးပေ။ နောက်ဆုံးတွင် စူးချီ၏ အမြင်သည် ဝေရသျှောင် ယူလာပေးသည့် မြွေနက်အကြေးခွံများပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။

မြွေနက်အကြေးခွံများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော သံချပ်ကာသည် ကျီးနက်ဝတ်စုံနှင့် လုပ်ဆောင်ချက်ချင်း တူညီသော်လည်း ပို၍ သာမန်ဆန်သည်။ အကယ်၍ ဤမြွေနက်သံချပ်ကာကို ရွှေရောင် ရူယီအဆောင်၏ လုပ်ဆောင်ချက်နှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်လျှင် မည်သို့ဖြစ်မည်နည်း။

စူးချီသည် စနစ်အတွင်း၌ လိုအပ်သည့် ကုန်ကြမ်းများကို စုစည်းကာ စတင် သွန်းလုပ်တော့သည်။ ပထမဦးစွာ မြွေနက်သံချပ်ကာနှင့် ရူယီအဆောင်ကို သီးခြားစီ သွန်းလုပ်ပြီးနောက် ၎င်းတို့ကို ပေါင်းစပ်လိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် စူးချီ၏ ရှေ့၌ မည်းနက်သော ပုတီးစေ့လေးတစ်စေ့ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုပုတီးစေ့မှာ ပြားချပ်ချပ်ပုံစံရှိပြီး နက်မှောင်သော အရောင်အတွင်း၌ ရွှေရောင်အလင်းတန်းလေးများ မှိန်ပျပျ တောက်ပနေသည်။

စနစ်က ၎င်းကို “မည်းနက်သော လိုအင်ဖြည့်နှလုံးသားပုတီး” ဟု အမည်ပေးထားသည်။ စူးချီသည် ထိုပုတီးကို ကောက်ယူကာ အသက်ဓာတ်စွမ်းအင် ထည့်သွင်းလိုက်သည့်အခါ ၎င်းသည် သူ၏ စိတ်နှင့် ဆက်သွယ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ စိတ်ကူးလိုက်သည်နှင့် ထိုပုတီးစေ့မှာ လက်အိတ်အသေးလေးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ တစ်ဖန် စိတ်ကူးပြန်လိုက်သောအခါ မည်းနက်သော ဦးထုပ်တစ်လုံး ဖြစ်သွားပြန်သည်။ စွမ်းအင် ပိုမိုထည့်သွင်းကာ လျှပ်စီးဂုဏ်သတ္တိ ထည့်လိုက်သောအခါ ဦးထုပ်မှာ အပြာရောင်သို့ ပြောင်းသွားပြီး မီးဂုဏ်သတ္တိ ထည့်လိုက်သောအခါ အနီရောင်သို့ ပြောင်းသွားသည်။

“တကယ်ကို စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတာပဲ”

“ဒါကို အဝတ်အစား ဒါမှမဟုတ် ဦးထုပ်အဖြစ် ဖုံးကွယ်ထားလို့ရတယ်၊ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ကိုယ်ပေါ်က အဝတ်အစားတွေက မှော်လက်နက် ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်မှာလဲ”

စူးချီသည် ထိုပစ္စည်းကို ခန္ဓာကိုယ်နှင့် တစ်သားတည်းဖြစ်အောင် ဝတ်ဆင်နိုင်ကြောင်း သိရှိသွားပြီးနောက် အသက်ဓာတ်စွမ်းအင်ကို ထပ်မံ ထည့်သွင်းလိုက်ပြန်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ၎င်းသည် အုတ်ခဲတစ်ခဲပုံစံသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ပိုင်ရှင်ဖြစ်သူ မြင်ဖူးသမျှ ပစ္စည်း၊ အရောင်နှင့် အမျိုးအစားမှန်သမျှကို ဤပစ္စည်းက တုပနိုင်စွမ်း ရှိသည်။

သာမန်လူများသည် ဤပစ္စည်းကို ရေခွက်အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ အိမ်တွင် ဝှက်ထားနိုင်သလို ပို၍ သတ္တိရှိသူများဆိုလျှင် အဆောက်အဦးတစ်ခု၏ အုတ်ကြွပ်ပြားများကြားတွင် မူလဝိညာဉ်ကို နှင်းအပ်ကာ ဝှက်ထားနိုင်ပေသည်။ ဤနည်းဖြင့် ၎င်း၏ အသုံးဝင်မှုမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ကိုယ်ပေါ်တွင် ဝတ်ဆင်ထားလျှင် မည်သည့် အဆောင်အယောင်မဆို ဖြစ်နိုင်သလို အိမ်တွင် ဝှက်ထားလျှင်လည်း သာမန်အိမ်သုံးပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။

စူးချီသည် ဤ “မည်းနက်သော လိုအင်ဖြည့်နှလုံးသားပုတီး” ကိုသာ ထုတ်လုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူသည် နတ်စက်ရာကျော် သွန်းလုပ်ခြင်းအတတ်ကို အသုံးပြု၍ ၎င်း၏ ထုတ်လုပ်မှု အဆင့်ဆင့်ကို လေ့လာလိုက်သည်။ ထုတ်လုပ်မှုတွင် အဓိက အစိတ်အပိုင်း နှစ်ခု ရှိရာ ပထမအချက်မှာ မြွေနက်အကြေးခွံ တစ်ခုချင်းစီပေါ်တွင် သက်ဆိုင်ရာ အစီအရင်များကို ရေးထွင်းရန် ဖြစ်သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ဤသို့လုပ်ဆောင်ရန် အလွန်ခက်ခဲသော်လည်း နတ်စက်အတတ်ကို အသုံးပြု၍ စက်ရုံတစ်ခု တည်ဆောက်နိုင်ပါက အမြောက်အမြား ထုတ်လုပ်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

စူးချီသည် သူ၏ လက်ထဲရှိ ပုတီးစေ့ကို မူလပုံစံသို့ ပြန်ပြောင်းလိုက်ပြီး လက်ဆောင်သေတ္တာလေးတစ်ခုထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ ဤပစ္စည်းမှာ ရှန်ကျစ်ရှားအတွက် အကောင်းဆုံး လက်ဆောင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ရှန်ကျစ်ရှား တစ်ယောက် ယခုအချိန်တွင် ဘာလုပ်နေမည်နည်း။ သူမသည် အိမ်တွင် ရှိနေမည် ဖြစ်ပြီး ဤလက်ဆောင်ကို မြင်လျှင် အလွန်ဝမ်းသာသွားပေလိမ့်မည်။

ထိုအချိန်တွင် ဒါဟူဟိုတယ်ရှိ နိုင်ငံတော်ဧည့်ဂေဟာ အစည်းအဝေးခန်းမအတွင်း၌ ဖြစ်သည်။ “မဟာဗျူဟာမြောက် ထုတ်လုပ်မှုနှင့် သိုင်းပညာစီးပွားရေး နှီးနှောဖလှယ်ပွဲ” မှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ကျင်းပနေသည်။ ဒုတိယတန်းတွင် ထိုင်နေသော ရှန်ကျစ်ရှားမှာမူ စိတ်မပါလက်မပါဖြင့် ဖောင်တိန်ကို လှည့်ကစားနေသည်။

သူမသည် အိမ်တွင် ရှိမနေဘဲ ဖခင်ဖြစ်သူ၏ အတင်းအကြပ် ခေါ်ဆောင်မှုကြောင့် အစိုးရက ကျင်းပသော ကုန်ထုတ်လုပ်မှုဆိုင်ရာ အစည်းအဝေးသို့ တက်ရောက်နေရခြင်း ဖြစ်သည်။ စင်မြင့်ပေါ်တွင် ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးက အားတက်သရော မိန့်ခွန်းပြောနေသည်။

“ဒီနေ့ခေတ် ကမ္ဘာ့အခြေအနေဟာ စိုးရိမ်စရာ ကောင်းနေပါတယ်၊ ကံကောင်းတာက ကျွန်တော်တို့မှာ ခိုင်မာတဲ့ မဟာဗျူဟာမြောက် ဆုံးဖြတ်ချက်တွေ ရှိနေလို့ပါ၊ ဒါပေမဲ့ သာမန် ကုန်ထုတ်လုပ်မှု ကဏ္ဍမှာတော့ နိုင်ငံတကာ အမှာစာ အမြောက်အမြား ဆုံးရှုံးနေရပါပြီ၊ အရေးကြီးဆုံး တာဝန်ကတော့ သိုင်းပညာစီးပွားရေးသစ်ကို တည်ဆောက်ဖို့ပဲ ဖြစ်ပါတယ်၊ အသက်ဓာတ် ကျင့်ကြံမှုနဲ့ သိုင်းပညာတွေကို ထုတ်လုပ်မှု ကဏ္ဍနဲ့ ပေါင်းစပ်ပြီး ပြည်တွင်းနဲ့ နိုင်ငံတကာ ဈေးကွက်သစ်တွေကို ဖန်တီးရပါမယ်”

စင်အောက်တွင် ရှန်ကျစ်ရှားက ခပ်တိုးတိုး ရယ်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

“ဒီလူကတော့ တော်တော်လေး စကားပြောကောင်းတာပဲ၊ မှန်တော့ မှန်ပေမဲ့ ဘာမှ အနှစ်သာရမရှိတဲ့ စကားတွေကိုပဲ ပြောနေတယ်”

သူမ၏ စကားအဆုံးတွင် ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာပါသော ရိုက်ချက်တစ်ခု ဦးခေါင်းပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်။

“နင့်မှာ တခြားအကြံဉာဏ် မရှိရင် ငြိမ်ငြိမ်လေး နားထောင်စမ်း၊ စကားလျှောက်မပြောနဲ့”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ”

ရှန်ကျစ်ရှား သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ သူမသည် ဤပျင်းစရာကောင်းသော နေရာတွင် မနေချင်တော့ပေ။ အိမ်မှာ စူးချီနှင့်အတူ ဂိမ်းကစားနေရသည်က ပို၍ ပျော်စရာကောင်းဦးမည်။ သို့သော် စူးချီနှင့် တွေ့လျှင် မည်သို့သော မျက်နှာထားဖြင့် နေရမည်ကို သူမ မသိသေးပေ။ ထို့ကြောင့်လည်း ဤနေရာတွင် လာရောက် ပုန်းအောင်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ရှောင်ဖယ်ခြင်းသည် အရှက်ရဖွယ် ဖြစ်သော်လည်း ခေတ္တခဏအတွက်မူ အသုံးဝင်ပေသည်။

စင်မြင့်ပေါ်မှ မိန့်ခွန်းများ ပြီးဆုံးသွားသည့်အခါ သူမက ဖခင်ဖြစ်သူကို ပြောလိုက်သည်။

“အဖေ... သူတို့ပြောနေတာတွေက ရိုးအီနေပြီ၊ တော်တော်လေး ပျင်းဖို့ကောင်းတယ်၊ နည်းပညာ ပိတ်ဆို့မှုတွေကို ကျော်လွှားဖို့နဲ့ အသက်ဓာတ် နည်းလမ်းသစ်တွေ ရှာဖို့ပဲ အော်နေကြတာ၊ တကယ်တမ်း အောင်မြင်တဲ့သူ တစ်ယောက်မှ မတွေ့သေးဘူး”

ရှန်ကျန့်လင်းက သက်ပြင်းသာသာ ချလိုက်ပြီး ပြောသည်။

“ဆန်းသစ်တီထွင်မှုဆိုတာ နင်ထင်သလောက် လွယ်တယ်မှတ်လို့လား”

“ဘာလို့ မလွယ်ရမှာလဲ၊ စူးချီကို ကြည့်ပါလား၊ သူ့အတွက်တော့ အသစ်တွေ ဖန်တီးတာက ရေသောက်သလိုပဲ လွယ်နေတာပဲ”

“အဲဒါကတော့...”

ရှန်ကျန့်လင်း ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်တော့ပေ။ စူးချီကဲ့သို့သော ပါရမီရှင်နှင့် မည်သို့ နှိုင်းယှဉ်၍ ရပါမည်နည်း။

“အဖေ... ကျွန်မသာ စူးချီကို အမြောက်အမြား ထုတ်လုပ်နိုင်ပြီး လူတိုင်းအတွက် လိုအပ်မယ့် အသက်ဓာတ် မှော်လက်နက်တစ်ခုလောက် တီထွင်ခိုင်းရင် သူ လုပ်နိုင်မလား”

ရှန်ကျန့်လင်းက ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

“သူ့မှာသာ အဲဒီလို အရည်အချင်းရှိရင် ဘာလို့ စာသင်နေဦးမှာလဲ၊ အဲဒါက ငွေသန်းပေါင်း ကုဋေချီတန်တဲ့ ဈေးကွက်ကြီးပဲ၊ သူသာ တကယ် လုပ်နိုင်ရင် အဲဒီနည်းပညာနဲ့လဲဖို့ နင့်ကိုတောင် သူ့ဆီ ရောင်းစားလိုက်မယ်”

စကားပြောရင်းနှင့် ရှန်ကျန့်လင်းက တစ်ခုခုကို သတိရသွားသည်။

“ဪ... ဒါနဲ့ နင့်မွေးနေ့က နီးနေပြီပဲ၊ မွေးနေ့ပွဲကျရင် သူ့ကို ခေါ်လာခဲ့ဦး၊ မိသားစုထဲက လူကြီးတွေနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးရအောင်”

အခန်း ၁၈၆ - အနောက်အုပ်စု၏ ပိတ်ဆို့မှု

“လူကြီးတွေနဲ့... လူကြီးတွေနဲ့ တွေ့ရမယ် ဟုတ်လား”

အစိုးရက ဦးဆောင်ကျင်းပသော နှီးနှောဖလှယ်ပွဲ၏ အထူးဧည့်သည်တော်နေရာတွင် ရှန်ကျစ်ရှားသည် မိုးကြိုးပစ်ချခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဆတ်ခနဲ တုန်ရင်သွားသည်။ သူမသည် တုန်တုန်ရီရီဖြင့် ခေါင်းလေးကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဖခင်ဖြစ်သူ ရှန်ကျန့်လင်းက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ဆက်ပြောနေသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။

“ဝေရသျှောင် ပြောပြတာတော့ နင်နဲ့သူ လူအများရှေ့မှာ နမ်းခဲ့ကြတယ်ဆိုပဲ၊ ငါကြည့်ရသလောက်တော့ နင်တို့နှစ်ယောက်က တော်တော်လေးကို ရင်းနှီးနေကြပြီထင်တယ်”

ရှန်ကျစ်ရှားသည် သူမ၏ ဦးရေခွံတစ်ခုလုံး ပေါက်ကွဲထွက်တော့မတတ် ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာ ချက်ချင်းပင် ရဲရဲနီသွားတော့သည်။ မိမိဘာသာ ဝိညာဉ်လွင့်ပြီး လျှောက်သွားသည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း လူအများက မြင်နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူမ လုံးဝ မတွေးထားခဲ့ပေ။ ပို၍ ဆိုးသည်မှာ သူမ၏ အတွင်းရေးမှူးလေးက ဖခင်ဖြစ်သူထံ သတင်းပေးပြီးသား ဖြစ်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

“နေပါဦး... အဖေ၊ သမီးတို့က အဲဒီလောက်အထိ မဟုတ်သေးပါဘူး”

ရှန်ကျစ်ရှားသည် စကားလမ်းကြောင်းလွှဲရန် ကြိုးစားသော်လည်း ဖခင်ဖြစ်သူက သူမ၏ ပုခုံးကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ငါစဉ်းစားပြီးပြီ၊ နင့်ရဲ့မွေးနေ့ညနေခင်း ခုနစ်နာရီလောက်မှာပဲ မိသားစုထဲက လူကြီးတွေကို အသိပေးပြီး ဖိတ်လိုက်မယ်”

ပြောပြီးသည်နှင့် ရှန်ကျန့်လင်းသည် ဖုန်းကို ထုတ်ယူကာ ခလုတ်များကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် နှိပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ရှန်ကျစ်ရှား၏ ဖုန်းမှာ တုန်ခါလာတော့သည်။ သူမ ဖုန်းကို ကြည့်လိုက်သည့်အခါ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများက အလုံးအရင်းနှင့် ဝင်ရောက်လာသည်။ မိသားစု လူမှုကွန်ရက် အုပ်စုထဲတွင် ဖခင်ဖြစ်သူက စာတစ်စောင် ပို့ထားပြီး ဖြစ်သည်။

“ရှန်ကျစ်ရှားရဲ့ မွေးနေ့ပွဲကို စူးချီကိုလည်း ဖိတ်ထားတယ်၊ ဦးလေးတွေ ဒေါ်လေးတွေ အားလုံးလည်း လာခဲ့ကြပါဦး”

ထိုစာကို မြင်သည်နှင့် ရှန်ကျစ်ရှားမှာ မှင်သက်သွားရသည်။ ခဏအကြာတွင် ထိုအုပ်စုလေးမှာ ဆူညံသွားတော့သည်။

“ဂုဏ်ယူပါတယ်”

“ဒီမွေးနေ့ပြီးရင် သူက အသက်သုံးဆယ်ထဲ ရောက်ပြီမလား”

“ဦးလေး... သမီးဝမ်းကွဲက အသက်နှစ်ဆယ့်ကိုးပဲ ရှိသေးတာပါ”

“စူးချီဆိုတာ တကယ်ကို တော်တဲ့ လူငယ်လေးပဲ”

“ရှန်မိသားစုမှာ ပါရမီရှင် သားမက်တစ်ယောက် ရတော့မယ်ထင်တယ်”

မိသားစုဝင်များ၏ ကျီစယ်ပြောဆိုနေကြသည့် စာများကို ကြည့်ရင်း ရှန်ကျစ်ရှားမှာ ဘာကိုမှ မစဉ်းစားနိုင်တော့ပေ။ သူမသည် ဤနေရာသို့ လာရောက် ပုန်းအောင်းနေမိခြင်းကိုပင် နောင်တရသွားတော့သည်။ ရှောင်ဖယ်နေခြင်းသည် အသုံးဝင်သည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ပြဿနာကို မဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့ပေ။ အရှက်ရခြင်း၊ စိတ်တိုခြင်းနှင့် ဇဝေဇဝါဖြစ်ခြင်းတို့က သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ရောပြွမ်းနေသည်။

သူမသည် ငှက်ကုလားအုတ်ကဲ့သို့ ခေါင်းဝှက်ထားချင်သော်လည်း ယခုအခါ စူးချီနှင့် သူမ၏ ဆက်ဆံရေးကို ရင်ဆိုင်ရန် အချိန်တန်ပြီ ဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။ အတန်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် သူမသည် တုန်တုန်ရီရီဖြင့် စူးချီထံသို့ စာတစ်စောင် ပို့လိုက်သည်။

“မနက်ဖြန် မွေးနေ့ညစာစားပွဲကို နင် မဖြစ်မနေ လာခဲ့ရမယ်၊ ရှန်မိသားစု နေအိမ်မှာ လုပ်မှာ၊ ငါ့ရဲ့ မိဘတွေနဲ့ လူကြီးတွေ အကုန်ရှိနေလိမ့်မယ်”

စာပို့ပြီးသည်နှင့် သူမသည် အထူးဧည့်သည်တော် စားပွဲပေါ်တွင် ခေါင်းကို မှောက်ချလိုက်သည်။ သူမ၏ ရင်ထဲတွင်လည်း သမင်ငယ်တစ်ကောင် ခုန်ပေါက်နေသကဲ့သို့ ရင်ခုန်သံများ မြန်နေသည်။ တစ်မိနစ်၊ နှစ်မိနစ်၊ သုံးမိနစ် ကုန်လွန်သွားသော်လည်း ပြန်စာ ရောက်မလာသဖြင့် စိတ်ပူနေမိသည်။

ခဏအကြာတွင် ဖုန်းတုန်ခါသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ရှန်ကျစ်ရှားသည် ဖုန်းကို ကြည့်ရန်ပင် မရဲတော့ပေ။ အပြင်ပန်းတွင် ရင့်ကျက်သည်ဟု ထင်ရသော်လည်း ချစ်မှုရေးရာ အတွေ့အကြုံ မရှိသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ စိတ်ဓာတ်မှာ အမြဲတစေ နုပျိုလန်းဆန်းနေတတ်သည်။

သူမသည် တုန်ရင်နေသော လက်များဖြင့် ဖုန်းကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ စူးချီထံမှ ပြန်စာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“ကောင်းပြီလေ”

စာလုံးတစ်လုံးတည်းဖြင့် ဖော်ပြထားသော ပြန်စာကို ကြည့်ရင်း ရှန်ကျစ်ရှားသည် စူးချီ၏ စိတ်ထဲမှ ခံစားချက်ကို မခန့်မှန်းနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေသည်။ သို့သော် ခဏအကြာတွင် နောက်ထပ် စာတစ်စောင် ထပ်မံ ရောက်ရှိလာသည်။

“နင်သာ အလိုရှိမယ်ဆိုရင် ဓားတောင်ကိုကျော်လို့ မီးပင်လယ်ကို ဖြတ်ရပါစေ၊ အတိတ်မှာပဲဖြစ်ဖြစ် အနာဂတ်မှာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ မဖြစ်မနေ လာခဲ့မှာပါ”

ထိုစာကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ရှန်ကျစ်ရှားမှာ အလိုအလျောက် ပြုံးမိသွားတော့သည်။ သူမသည် သတ္တိမွေးကာ ပြန်စာ တစ်စောင် ရေးလိုက်သည်။

“အနာဂတ်တွေ ဘာတွေ မလိုပါဘူး၊ နင် လာခဲ့ရင် ရပါပြီ”

မကြာမီ စူးချီက ပြန်ပြောသည်။

“စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါ နင့်အတွက် လက်ဆောင်တစ်ခုလည်း ပြင်ဆင်ထားတယ်”

“ဘာလက်ဆောင်လဲ”

“အဲဒါကတော့ လျှို့ဝှက်ချက်ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့အတွက်တော့ တစ်ခုခု ပေးနိုင်ပါတယ်”

“ဘာပေးမှာလဲ”

“အွန်လိုင်းပေါ် တက်လာခဲ့လေ၊ ငါ နင့်ကို ဂိမ်းထဲမှာ ရန်သူ့ခေါင်းတွေကို တည့်တည့်ပစ်ပြမယ်”

ရှန်ကျစ်ရှားသည် ထိုစာကို ဖတ်ရင်း ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်မိသည်။ စာသားများကြားမှ စူးချီ၏ စစ်မှန်သော ခံစားချက်ကို သူမ မြင်တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး စိုးရိမ်ပူပန်နေသော စိတ်များမှာလည်း ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အနောက်ဘက်ရှိ လှပသောနိုင်ငံ၏ အိမ်ဖြူတော်အတွင်း၌ ဖြစ်သည်။ အာဏာ၏ ဗဟိုချက်မဖြစ်သော ထိုနေရာတွင် လူများမှာ အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်။ စိတ်မချရသော သမ္မတကြီး၏ ရုံးခန်းအတွင်းတွင် ခေါင်းဆောင်ကြီးသည် စာရွက်စာတမ်းတစ်ခုကို လက်မှတ်ရေးထိုးနေသည်။

ရွှေရောင်ဆံပင်များနှင့် လိမ္မော်ဝါရောင် အသားအရေရှိသော သမ္မတကြီး၏ အနီးတွင် ဝန်ထမ်းတစ်ဦးက တုံ့ဆိုင်းစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“သမ္မတကြီး၊ အရှေ့ဘက်နိုင်ငံအပေါ် နည်းပညာ ပိတ်ဆို့မှုတွေ တိုးမြှင့်တာနဲ့ ကျောင်းသားတွေကို နှင်ထုတ်တာကို ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သွင်းကုန်ခွန်တွေကို ထပ်တိုးဖို့ လိုသေးလို့လား၊ အဲဒီလို လုပ်လိုက်ရင် နှစ်နိုင်ငံကြား ကုန်သွယ်မှုတွေ လုံးဝ ရပ်တန့်သွားနိုင်တယ်နော်”

သမ္မတကြီးက ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ပြီး ပြောသည်။

“ဒီစာရွက်စာတမ်းတွေက တရှမဟာနိုင်ငံရဲ့ နည်းပညာ ဖွံ့ဖြိုးမှုကို ဟန့်တားနိုင်လိမ့်မယ်၊ အခွန်တိုးတာကတော့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကုန်ထုတ်လုပ်မှုတွေကို ပြန်လည် နိုးထလာစေဖို့ပဲ”

လက်အောက်ငယ်သားဖြစ်သူက ဇဝေဇဝါဖြင့် ဆက်မေးသည်။

“ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ ဝယ်ယူရမယ့် ကုန်ပစ္စည်း အတော်များများက အရှေ့ဘက်မှာပဲ ရှိတာလေ”

“စိတ်မပူပါနဲ့၊ သူတို့နေရာမှာ အစားထိုးနိုင်မယ့် နိုင်ငံတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်၊ ကျွန်တော်တို့မှာ ကမ္ဘာ့အကြီးဆုံး စားသုံးသူ ဈေးကွက် ရှိနေတာပဲ”

ထိုအချိန်တွင် အနောက်နိုင်ငံအတွင်း၌ ဆန်းပြားသော သားရဲများကြောင့် ဆူပူသောင်းကျန်းမှုများ ဖြစ်ပေါ်နေပြီး ပြည်သူအတော်များများမှာ စိတ်ရောင်မှားကာ လမ်းမများပေါ်တွင် သရဲတစ္ဆေများကဲ့သို့ သွားလာနေကြသည်။ သို့သော်လည်း အစိုးရ၏ ငွေကြေးထောက်ပံ့မှုများကြောင့် ပြည်သူများမှာ အဆင်ပြေနေဆဲ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ အဆင်မပြေပါကလည်း ဆိုင်များကို အခမဲ့ ဝင်ရောက် လုယက်ခွင့် ပေးထားသဖြင့် သာမန်ပြည်သူများကတော့ သည်းခံနေကြရဆဲ ဖြစ်သည်။

“ဒါနဲ့ ယူဇီ အရင်းအနှီးအဖွဲ့က အခုတလော ဘာတွေ လုပ်နေလဲ၊ အဲဒီ လူမိုက်တွေက အတိုးနှုန်း လျှော့ချဖို့ ငါ့ရဲ့ တောင်းဆိုချက်ကို ငြင်းနေကြတယ်”

သမ္မတကြီးက ထိုအဖွဲ့အကြောင်း မေးလိုက်သည့်အခါ ဝန်ထမ်းများ၏ မျက်လုံးများ ဝင်းလက်သွားသည်။ အနောက်နိုင်ငံအတွင်း၌ ယူဇီအဖွဲ့က စီးပွားရေးနှင့် ငွေကြေးကို ချုပ်ကိုင်ထားပြီး အခြားအုပ်စုက အာဏာနှင့် စစ်တပ်ကို ချုပ်ကိုင်ထားသည်။ နှစ်ဖက်စလုံးမှာ ပုံမှန်အားဖြင့် သဟဇာတ ဖြစ်သော်လည်း သမ္မတကြီးနှင့် ယူဇီအဖွဲ့မှာမူ သဘောထားကွဲလွဲနေကြသည်။

“သမ္မတကြီး၊ ယူဇီအဖွဲ့ဟာ တရှမဟာနိုင်ငံမှာ အရှုံးကြီး ရှုံးနိမ့်ခဲ့တယ်လို့ ကြားရပါတယ်၊ အကယ်၍ အရှေ့ဘက်နိုင်ငံက ကျွန်တော်တို့ ငြင်းပယ်လို့မရတဲ့ ကုန်ပစ္စည်းသစ်တွေကို ထုတ်လုပ်လာရင် အခွန်အတုပ်တွေကြောင့် ကျွန်တော်တို့ပဲ ဆုံးရှုံးမှု ကြီးမားပါလိမ့်မယ်”

သမ္မတကြီးသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ပြီး စားပွဲပေါ်ရှိ ရေအေးကို တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။

“ငါတို့ ငြင်းလို့မရတဲ့ ပစ္စည်း ဟုတ်လား၊ စွမ်းအင်လား ဒါမှမဟုတ် စက်ကိရိယာ အသစ်တွေလား၊ ငါတို့မှာသာ အမှာစာတွေ အလုံအလောက် ရှိနေရင် သူတို့ရဲ့ ထုတ်လုပ်မှုတွေကို အစားထိုးဖို့ ဘယ်သူ့ကိုမဆို ထောက်ပံ့ပေးလို့ ရတယ်”

ဝန်ထမ်းဖြစ်သူက သတ္တိမွေးကာ ဆက်ပြောသည်။

“ဒါပေမဲ့... သူတို့က ကျွန်တော်တို့ လုံးဝ မျှော်လင့်မထားတဲ့ အရာတစ်ခုခုကို ထုတ်လုပ်လာရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ၊ သမ္မတကြီးရဲ့ အခွန်တိုးတာနဲ့ နည်းပညာ ပိတ်ဆို့တာတွေကို သူတို့ ကျော်လွှားသွားနိုင်တယ်လေ”

သမ္မတကြီးက ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြုံးလိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

“စိတ်မပူပါနဲ့၊ တရှမဟာနိုင်ငံအကြောင်း ငါ့ထက် ပိုသိတဲ့သူ မရှိဘူး၊ နင်ပြောသလိုမျိုး သူတို့ လုံးဝ မလုပ်နိုင်ပါဘူး၊ အဲဒီနိုင်ငံဆီကနေ မရမဖြစ် ဝယ်ရမယ့်အရာဆိုတာ ဒီလောကမှာ မရှိပါဘူး”