အခန်း (၁၈၇-၁၈၈)
Vol. 19 Ch. 187-188
အခန်း ၁၈၇ - စူးချီကို သိက္ခာချရန် ကြံစည်ခြင်း
ရှာလိပ်အိုင်အနီးရှိ ရှန်မိသားစု၏ ရှေးဟောင်းစံအိမ်တော်ကြီးသည် ဖြစ်သည်။
ဤစံအိမ်တော်မှာ ရှေးဟောင်းဗိသုကာလက်ရာများဖြင့် ခမ်းနားလှပြီး ဧကခွဲခန့် ကျယ်ဝန်းသည့် ခြံဝင်းကြီးအတွင်း တည်ရှိသည်။ ရှန်မိသားစု၏ ဘိုးဘွားပိုင် အဆောက်အအုံများအနက် တစ်ခုဖြစ်ပြီး ရှန်ကျန့်လင်းလက်ထက်သို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် သက်တမ်းမှာ နှစ်ပေါင်းနှစ်ရာကျော် ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ စံအိမ်တော်၏ အရှေ့ဘက်ခြမ်းကို နေအိမ်အဖြစ် အသုံးပြုပြီး အနောက်ဘက်ခြမ်းကိုမူ ပန်းခြံအဖြစ် လှပစွာ ပြင်ဆင်ထားသည်။
ရှန်ကျစ်ရှား၏ မွေးနေ့ပွဲကို ကျင်းပရန်အတွက် ဤရှေးဟောင်းစံအိမ်ကြီးကို အသစ်တစ်ဖန် ပြန်လည် မွမ်းမံထားသည်။ စံအိမ်တော်၏ အဝင်ဝတွင် မွေးနေ့အထိမ်းအမှတ် အမှတ်အသားများကို ချိတ်ဆွဲထားပြီး ရှေးဟောင်းအမိုးအကာများအောက်တွင် ရောင်စုံမီးသီးတန်းလေးများကို လှပစွာ ဆင်ယင်ထားသည်။ ဒုတိယမြောက် ခြံဝင်းအတွင်း၌ ရှည်လျားသော စားပွဲဝိုင်းကြီးများကို ခင်းကျင်းထားပြီး ခေတ်မီမုန့်ပဲသရေစာများနှင့် အအေးစာများကို အနုပညာဆန်စွာ တည်ခင်းထားသည်။
လာရောက်ကြသော ဧည့်သည်တော်များမှာ ရှန်မိသားစုနှင့် တော်စပ်သူများသာ ဖြစ်သဖြင့် ဤပွဲသည် ဆွေမျိုးများအကြား ရင်းနှီးမှုကို ပိုမိုခိုင်မာစေသည့် ပွဲတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။ ခေတ်မီဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်ထားသော မိန်းကလေးများနှင့် ရှေးရိုးဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်ထားသော လူကြီးများသည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ရင်းရင်းနှီးနှီး စကားပြောနေကြသည်။
“ဟေး... ဟေး... စူးချီဆိုတဲ့ကောင်လေးက တကယ်ပဲ ချောလား၊ သူက ရှန်ကျစ်ရှားထက် ကိုးနှစ်တောင် ငယ်တယ်ဆိုတာ ဟုတ်လို့လား”
“တကယ်ပဲ အဲဒီလောက် ငယ်တာလား၊ ငယ်လွန်းတော့ရော စိတ်ချရပါ့မလား”
“နင်ကလည်း ဘာမှမသိဘူးပဲ၊ ငယ်တော့ အင်အားပြည့်တာပေါ့၊ မီးဖိုချောင်ကနေ ဧည့်ခန်း၊ ဧည့်ခန်းကနေ အိပ်ခန်းထဲအထိ နွမ်းနယ်သွားခြင်းမရှိဘဲ တာဝန်ကျေမှာပေါ့”
အနီးအနားတွင် ဂိမ်းကစားနေသော ကလေးငယ်တစ်ဦးက ရုတ်တရက် ဝင်ပြောလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်... အဆင့် ၁၉ ရှိတဲ့ ပင်လယ်နက်ဘီလူးကြီးရဲ့ စွမ်းရည်က အဝေးကြီးကို ပစ်လွှတ်နိုင်တယ်၊ အဆင့် ၂၉ ရှိတဲ့ မြို့တော်စောင့်ထိန်းသူနဲ့ ယှဉ်ရင် သူက ဒိုင်းကာကို လေးကြိမ်တောင် ပြန်သုံးနိုင်ပြီး သူမရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုတွေကို ခံနိုင်ရည်ရှိတယ်”
ဤစကားများကို ကြားသောအခါ လူကြီးများမှာ ဘာကို ဆိုလိုမှန်းမသိဘဲ မှင်သက်သွားကြသဖြင့် အမျိုးသမီးများ၏ စကားဝိုင်းမှာ ခေတ္တခဏ တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။
အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ဝတ်စုံပြည့် ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်များနှင့် ရှေးဟောင်းဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်ထားသော လူကြီးများသည် စပျစ်ရည်ခွက်များကို မြှောက်ကာ သိုင်းပညာအကြောင်း ဆွေးနွေးနေကြသည်။
“ဦးလေးရဲ... ဦးလေးရဲ့ သားရဲယိရွှေက ဒီလောက်ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ အဆင့်ခြောက် ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်နေပြီဆိုတော့ တကယ့်ကို ပါရမီရှင်ပဲနော်”
“အော်... အဲဒါက ပြောလောက်စရာ မဟုတ်ပါဘူး”
“ရှန်ကျစ်ရှား ရှာထားတဲ့ ကောင်လေးက ဘယ်အဆင့်လောက် ရှိမလဲ၊ သူကတော့ အဆင့်ခြောက်လောက် ရှိမှာမဟုတ်ဘူးမလား”
“မဖြစ်နိုင်တာ၊ သူက အသက်နှစ်ဆယ်ပဲ ရှိသေးတာလို့ ကြားတယ်”
လူကြီးအချို့မှာမူ စီးပွားရေးနှင့် မူဝါဒများအကြောင်းကို ဆွေးနွေးနေကြသည်။
“အခုတလော စီးပွားရေး လုပ်ရတာ တော်တော်လေး ခက်ခဲလာတယ်”
“ဟုတ်ပါရဲ့... တစ်ကမ္ဘာလုံးက တိုးတက်မှုအသစ်တွေကို ရှာနေကြတာ၊ အနောက်နိုင်ငံတွေဆိုရင် လူလုပ်ဉာဏ်ရည်တွေနဲ့ ကွန်ပျူတာ စွမ်းအားတွေဘက်မှာ အားစိုက်နေကြတယ်”
“စီးပွားရေးက မကောင်းတော့ အစိုးရကလည်း သိုင်းပညာနဲ့ ပေါင်းစပ်ပြီး စီးပွားရေးလုပ်ဖို့ တောင်းဆိုနေတယ်၊ အဲဒါက မဖြစ်နိုင်တာကို လုပ်ခိုင်းနေသလိုပဲ”
အပြင်ဘက်တွင် စည်ကားနေသော်လည်း နေအိမ်အတွင်း၌ ရှန်ကျစ်ရှားသည် စိတ်မအေးဖြစ်နေမိသည်။ ယခုတစ်ခေါက် ပွဲသည် ဤမျှ ခမ်းနားလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။ စူးချီနှင့် ယခင်က တွေ့ခဲ့သည်ကို သူမ ပြန်လည် မြင်ယောင်လာသည်။ ထိုစဉ်က စူးချီသည် ရုပ်ပုံပါသော တီရှပ်တစ်ထည်ကိုသာ ဝတ်ဆင်လာခဲ့သည်။ ပါရမီရှင်များမှာ ထိုသို့ပင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နေတတ်ကြသည်။ သို့သော် ယနေ့တွင် လူကြီးများစွာ ရှိနေသဖြင့် သူ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်မည်ကို သူမ စိုးရိမ်နေမိသည်။
ထိုစဉ် သူမ၏ ဖုန်းတုန်ခါလာသည်။ ဝေရသျှောင်ထံမှ ဓာတ်ပုံတစ်ပုံ ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။
“အဒေါ်... စိတ်မပူနဲ့နော်၊ ကျွန်မ ဆရာစူးကို သေသေချာချာ ပြင်ဆင်ပေးထားပါတယ်”
ဓာတ်ပုံထဲတွင် စူးချီသည် ကိုယ်ကျပ်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကျောပြင်မှာ ဖြောင့်စင်းကာ အလွန်ကြည့်ကောင်းနေသည်။ ရှန်ကျစ်ရှားသည် ထိုကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ရင်ခုန်သွားမိသည်။
“ကျွန်မတို့ လမ်းမှာ ကားနည်းနည်းပိတ်နေလို့ ခဏတော့ နောက်ကျမယ်နော်၊ လမ်းမှာ ဆရာစူးကို မိသားစု အခြေအနေတွေအကြောင်း အကျဉ်းချုပ် ရှင်းပြနေပါတယ်”
ရှန်ကျစ်ရှားက ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ ဝေရသျှောင်သည် စကားများတတ်သော်လည်း အလုပ်ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်လျှင်မူ အလွန်ပင် စေ့စပ်သေချာသူ ဖြစ်သည်။
ဖုန်းချပြီးနောက် ရှန်ကျစ်ရှား၏ သူငယ်ချင်းများက သူမ၏ ဖုန်းကို လုယူကာ စနောက်နေကြသည်။
“ကြည့်ပါဦး... ယောက်ဖလောင်းက တော်တော်လေး ချောတာပဲ”
“အမကြီး... ယောက်ဖလောင်းက ဘာလက်ဆောင်တွေ ပြင်လာမလဲလို့ ထင်လဲ”
“ယောက်ဖလောင်း” ဟူသော စကားကြောင့် ရှန်ကျစ်ရှား၏ မျက်နှာမှာ နီမြန်းသွားသည်။ သူတို့မှာ မရေရာသော အခြေအနေတွင်သာ ရှိနေသေးသော်လည်း သူငယ်ချင်းများရှေ့တွင်မူ အရှုံးမပေးလိုသဖြင့် ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“သူက အရမ်းထူးခြားတဲ့ လက်ဆောင်တစ်ခု ပြင်ထားတယ်လို့ ပြောတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဘာလဲဆိုတာတော့ ကျွန်မလည်း မသိသေးဘူး”
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ခြံဝင်းအတွင်းရှိ ထောင့်တစ်နေရာတွင် အသက်သုံးဆယ်ကျော်အရွယ် လူအချို့သည် ဆေးလိပ်သောက်ရင်း စကားပြောနေကြသည်။
“ရဲယိရွှေ... မင်း ဒီကိုလာရတာ စိတ်မသက်မသာ မဖြစ်ဘူးလား၊ မင်းက ရှန်ကျစ်ရှားကို ငယ်ငယ်ကတည်းက စိတ်ဝင်စားခဲ့တာလေ၊ ဒါပေမဲ့ သူမက မင်းကို တစ်ခါမှ ပြန်ပြီး စိတ်မဝင်စားခဲ့ဘူး”
ရဲယိရွှေသည် ထိုစကားကြောင့် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ဆေးလိပ်ကို ခပ်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှိုက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သက်ပြင်းချလိုက်ရင်း ဆေးလိပ်တိုကို ပြာခွက်ထဲတွင် ချေလိုက်သည်။
“သူမက ကျွန်တော့်ရဲ့ လမင်းကြီးမဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ခါတုန်းကတော့ အဲဒီလရောင်ဟာ ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို တုန်ယင်သွားစေလောက်အောင် လှပခဲ့ဖူးတယ်၊ အဲဒီလရောင်က ကျွန်တော့်အပေါ်ကိုပဲ ထွန်းလင်းပေးပါစေလို့ ကျွန်တော် ဘယ်လောက်တောင် ဆုတောင်းခဲ့ရသလဲ”
အားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ သူတို့အားလုံးမှာ ဂုဏ်သရေရှိ မိသားစုများမှ ဖြစ်ကြပြီး ရဲယိရွှေသည် ရှန်ကျစ်ရှားကို မည်မျှအထိ ရူးရူးမူးမူး ချစ်ခဲ့သည်ကို သူတို့ သိကြသည်။
“အစ်ကိုရဲ... အစ်ကိုက အခု အဆင့်ခြောက် ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်နေပြီပဲ၊ ဘာလို့ ပြန်ပြီး မကြိုးစားကြည့်တာလဲ၊ အဲဒီ စူးချီဆိုတဲ့ ကောင်လေးက အသက်နှစ်ဆယ်ပဲ ရှိသေးတာ၊ သူ ဘယ်လောက်ပဲ တော်တော် အစ်ကို့ရဲ့ အဆင့်ကိုတော့ မှီမှာမဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်တော်တို့လို ဂုဏ်သရေရှိ မိသားစုဝင်တွေက ခွန်အားကိုပဲ ကြည့်ကြတာလေ”
ရဲယိရွှေက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး လှပသော လက်ဆောင်သေတ္တာလေးကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။ ထိုသေတ္တာလေးအတွင်းရှိ ကတ္တီပါစပေါ်တွင် မည်းနက်သော ပုလဲကြီးတစ်လုံး ရှိနေသည်။
“သူမအတွက် ဒီကောင်လေးကို ကျွန်တော် စမ်းသပ်ပေးရမှာပေါ့၊ ရှန်ကျစ်ရှားကို ဒီလို ကောင်လေးမျိုးက လှည့်စားသွားမှာကို ကျွန်တော် ခွင့်မပြုနိုင်ဘူး”
ထိုလက်ဆောင်ကို မြင်သည့်အခါ အားလုံး မှင်သက်သွားကြသည်။
“ဒါက အလှတိုးမှော်ပုလဲနက် မဟုတ်လား”
ဤပုလဲသည် နယ်မြေထူးအတွင်းမှ ထွက်ရှိသော အဖိုးတန် ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ၎င်းတွင် အလှအပကို တိုးမြှင့်ပေးနိုင်သော အစွမ်းရှိသဖြင့် စီးပွားရေးအရ အလွန်တန်ဖိုးရှိသည်။ သို့သော် ရှန်မိသားစုမှာ ဤမျှ အဖိုးတန်သော ပစ္စည်းများကို မြင်ဖူးနေကြသူများ ဖြစ်သည်။ ရဲယိရွှေက စူးချီကို ဤပစ္စည်းဖြင့် အနိုင်ယူနိုင်ပါ့မလား။
“ဒီပုလဲတစ်လုံးတည်းနဲ့ စူးချီကို အနိုင်ယူနိုင်ပါ့မလား၊ သူက သိုင်းပညာကျင့်စဉ်တွေ အများကြီးကို တီထွင်ထားတဲ့သူလေ”
“ဒီပုလဲက တန်ဖိုးရှိတယ်ဆိုတာ မှန်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ရဲမိသားစုက ဒီလိုပုလဲမျိုးကို တစ်လမှာ ဆယ်လုံးလောက် ထုတ်လုပ်နိုင်ပြီဆိုရင်ကော”
အားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ နယ်မြေထူးအတွင်းမှ ပစ္စည်းများမှာ ရရှိရန် အလွန်ခက်ခဲလှသည်။ ရဲယိရွှေ ပြောသည့် ပမာဏမှာ တိုက်ခိုက်ခြင်းဖြင့် ရရှိနိုင်သည့် ပမာဏ မဟုတ်ပေ။
“ဒါဆို... မင်းတို့မိသားစုက ဒီပုလဲတွေကို နယ်မြေထူးထဲမှာ လူလုပ်မွေးမြူနိုင်တဲ့ နည်းလမ်းကို ရှာတွေ့သွားပြီပေါ့”
ရဲယိရွှေက ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။
“အစိုးရက သိုင်းပညာစီးပွားရေးသစ် တည်ဆောက်ဖို့ ပြောနေတာပဲလေ၊ ဒီပစ္စည်းကို မွေးမြူနိုင်တာကလည်း စီးပွားရေးသစ် တစ်ခုပဲ မဟုတ်လား၊ နောက်မှ သူ လက်ဆောင်ပေးတဲ့အချိန်ကျရင် ကျွန်တော်လည်း ဒီလက်ဆောင်ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပေးလိုက်မယ်၊ သူ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သိက္ခာကျပြီး ငယ်ကျိုးငယ်နာ မဖော်ရဲအောင် ကျွန်တော် လုပ်ပြပါ့မယ်”
ရဲယိရွှေ၏ စကားများမှာ ပြင်းထန်လှသော်လည်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ မနာလိုဝန်တိုမှုများနှင့် ပြည့်နှက်နေတော့သည်။
အခန်း ၁၈၈ - ရွယ်တူများအကြား အသာလွန်ဆုံးသူမှာ မည်သူနည်း
ရှာလိပ်အိုင်အနီးရှိ ရှန်မိသားစု စံအိမ်တော်ကြီးအတွင်း၌ သာယာနာပျော်ဖွယ် တေးသံများ ပျံ့လွင့်လာသည်နှင့်အမျှ ရှန်ကျစ်ရှား၏ မွေးနေ့ညစာစားပွဲကို တရားဝင် စတင်လိုက်တော့သည်။
ထိုအချိန်တွင် “ခရီးသစ်” အဖွဲ့အစည်း၏ အဆင့်မြင့် စီးပွားရေးသုံး မော်တော်ယာဉ်မှာ စံအိမ်တော်သို့ အနည်းငယ် နောက်ကျ၍ ဆိုက်ရောက်လာသည်။ စူးချီသည် ကားပေါ်မှ ဆင်းလိုက်ပြီးနောက် ရှန်မိသားစု၏ စံအိမ်တော်ကြီးကို ကြည့်ကာ မှင်သက်သွားရသည်။ ခမ်းနားထည်ဝါလှသော ခြံဝင်းများ၊ ရှေးဟောင်း ယဉ်ကျေးမှု အမွေအနှစ်တစ်ခုကဲ့သို့ တည်ရှိနေသော အဆောက်အအုံများမှာ စူးချီအား ရှေးဟောင်း စံအိမ်တော်များ၏ အနှစ်သာရကို အသစ်တစ်ဖန် နားလည်သွားစေသည်။
ဝေရသျှောင်သည် သူ့ကို ဦးဆောင်ကာ ပထမခြံဝင်းကို ဖြတ်ကျော်လာခဲ့ရာ သူ၏ ရှေ့မှောက်တွင် ကြီးမားလှသော ကောင်းကင်တွင်းဟု ခေါ်သည့် လေဝင်လေထွက် ခြံဝင်းအလယ်ပိုင်းကြီး ပေါ်ထွက်လာသည်။ တစ်ခဏချင်းမှာပင် စူးချီသည် နန်းတော်ငယ်တစ်ခုအတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ဒုတိယမြောက် ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် စူးချီသည် ကျော့ရှင်းလှပသော ရှန်ကျစ်ရှားကို ချက်ချင်း မြင်လိုက်ရသည်။
ယခုအချိန်တွင် သူမသည် လူအများကြား၌ ထင်ပေါ်စွာ ရပ်နေပြီး သူမ၏ ဆံနွယ်ရှည်များမှာ ပိုးသားကဲ့သို့ လှိုင်းထနေသည်။ စင်ကြယ်သော အဖြူရောင် ညနေခင်းဝတ်စုံမှာ သူမ၏ ပြည့်စုံလှသော ခန္ဓာကိုယ်အလှကို ပိုမိုပေါ်လွင်စေသည်။ ဟင်္သာလည်တိုင်ကဲ့သို့ လှပသော လည်တိုင်၊ ဖြောင့်စင်းသော ပုခုံးသား၊ လိပ်ပြာတောင်ပံသဏ္ဌာန် ကျောပြင်နှင့် သွယ်လျသော ခါးအလှတို့မှာ သူမကို စူပါမော်ဒယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရစေသည်။
ရှန်ကျစ်ရှားသည်လည်း စူးချီကို မြင်လိုက်ပုံရသည်။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ အကွာအဝေးတစ်ခုမှနေ၍ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး စိုက်ကြည့်ရင်း အပြုံးချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။ ရှန်ကျစ်ရှားက ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ခေါင်းလေးကို ငုံ့လိုက်ရာ ထိုအမူအရာက သူမကို ပို၍ပင် တင့်တယ်သွားစေသည်။ စူးချီသည် သူ၏ လက်ဆောင်ကို ထုတ်ယူကာ သူမအား ဆုတောင်းစကား ပြောရန် ရှေ့သို့ တိုးသွားတော့သည်။
သို့သော် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ထက် အရင်ဦးအောင် လုပ်ဆောင်လိုက်သည်။
“ရဲမိသားစုမှ ရဲယိရွှေက မွေးနေ့လက်ဆောင် ဆက်သပါတယ်”
ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် စူးချီ ခြေလှမ်းတုံ့သွားသည်။ အသက်သုံးဆယ်ကျော်အရွယ်၊ ပုခုံးကျယ်ကျယ်နှင့် သန်မာလှသော လူတစ်ယောက်သည် သူ၏ လမ်းကို ပိတ်ရပ်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထို့နောက် ထိုလူ၏ ကိုယ်အတွင်းမှ အသက်ဓာတ်စွမ်းအင်များ တရဟော ထွက်ပေါ်လာပြီး အဆင့်ခြောက် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ အရှိန်အအဝါများ ပျံ့လွင့်လာတော့သည်။
“ဟိုး... ရဲမိသားစုက ရဲယိရွှေက အဆင့်ခြောက်တောင် ရောက်နေပြီလား”
“တကယ်ကို မယုံနိုင်စရာပဲ၊ သူဟာ သူ့အရွယ်တွေထဲမှာတော့ အတော်ဆုံး ဖြစ်လိမ့်မယ်”
“ဒီလို ပါရမီမျိုးနဲ့ဆိုရင် နောင်မှာ ဘယ်လောက်တောင် အောင်မြင်ဦးမလဲ မသိဘူး”
ထိုထူးဆန်းသော လူသည် ချီးကျူးစကားများကြောင့် ကျေနပ်နေပုံရသည်။ သူသည် သူ၏ ရင်ခွင်အတွင်းမှ လှပသော လက်ဆောင်သေတ္တာလေးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ သေတ္တာအတွင်း၌ မည်းနက်သော ပုလဲလုံးလေး တစ်လုံး ရှိနေသည်။
“ရှန်ကျစ်ရှား... ဒါက မင်းအတွက် ငါ့ရဲ့ လက်ဆောင်ပါ”
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
ရှန်ကျစ်ရှားက အားနာမှုပါသော အပြုံးဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ လက်ဆောင်ကို လက်ခံပြီးနောက် ထိုအလှတိုးပုလဲနက်ကို တစ်ချက်မျှသာ ကြည့်ပြီး အစေခံတစ်ဦးအား သိမ်းဆည်းရန် လှမ်းပေးလိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများက စူးချီကိုသာ တစ်ဖန် ပြန်လည် ရှာဖွေနေမိသည်။
သို့သော် လက်ဆောင်ပေးပြီးသွားသော ရဲယိရွှေမှာ ပြန်မသွားသေးဘဲ ဆက်ပြောနေသည်။
“ငါတို့ ရဲမိသားစုဟာ မိုဘင်းတွေကို လူလုပ်မွေးမြူနိုင်တဲ့ နည်းပညာကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားပြီ၊ ဒါဟာ ကမ္ဘာပေါ်မှာ ပထမဆုံးသော လူလုပ်မွေးမြူထားတဲ့ အလှတိုးပုလဲနက်ပဲ ဖြစ်တယ်”
ထိုစကားကြောင့် လူအုပ်ကြား၌ ဟိုးဟိုးကျော် သွားတော့သည်။ လာရောက်ကြသော ဧည့်သည်များမှာ ရှန်မိသားစုနှင့် နီးစပ်သည့် လူကြီးပိုင်းများ ဖြစ်ကြသဖြင့် လူလုပ်မွေးမြူနိုင်ခြင်း၏ တန်ဖိုးကို သူတို့ သိကြသည်။ ဤပုလဲသည် ငွေသန်းပေါင်း ကုဋေချီတန်သော စီးပွားရေးလုပ်ငန်းကြီး တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဤပစ္စည်းကိုသာ အမြောက်အမြား ထုတ်လုပ်ပြီး အလှကုန်ပစ္စည်းများတွင် ထည့်သွင်းနိုင်ပါက အလှအပဆိုင်ရာ လုပ်ငန်းလောကကို တစ်ဆစ်ချိုး ပြောင်းလဲပစ်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။ ရဲမိသားစုက ဤနည်းပညာကို ဦးစွာ ရရှိသွားလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်ထားခဲ့ကြပေ။
လူအုပ်ကြား၌ ရှန်ကျန့်လင်းသည် ရဲမိသားစု အကြီးအကဲကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ကြည့်လိုက်သည်။
“အစ်ကိုရဲ... ခင်ဗျားတို့ကတော့ လျှို့ဝှက်ချက် ထိန်းနိုင်လွန်းတယ်၊ ခမည်းခမက် ဖြစ်မယ့် ကျွန်တော့်ကိုတောင် အသိမပေးဘူးနော်”
ရဲမိသားစု အကြီးအကဲက အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
“နည်းပညာက ခုမှ အောင်မြင်တာပါ၊ စမ်းသပ်ရမယ့် အပိုင်းတွေလည်း အများကြီး ကျန်ပါသေးတယ်၊ ကျွန်တော်တို့ ဒီနည်းပညာကို ရှန်မိသားစုနဲ့ မျှဝေလို့ ရပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ထင်တာကတော့ ရှန်ကျစ်ရှားက ငယ်ပါသေးတယ်၊ အိမ်ထောင်ပြုဖို့ မလောသင့်သေးဘူး၊ ရဲယိရွှေကိုလည်း အခွင့်အရေး တစ်ခုလောက် ပေးသင့်တယ်လို့ ထင်တယ်၊ ကြည့်ပါဦး... ရဲယိရွှေရဲ့ အဆင့်ခြောက် ကျင့်ကြံမှုဟာ သူတို့မျိုးဆက်ထဲမှာတော့ အသာလွန်ဆုံးပဲ မဟုတ်လား၊ ခင်ဗျား ဘယ်လိုမြင်လဲ”
ရှန်ကျန့်လင်းသည် အလွန်ပင် ပါးနပ်သူ ဖြစ်သည်။ သူသည် စိတ်ထဲတွင် အမြတ်နှင့် အရှုံးကို ချက်ချင်း တွက်ချက်လိုက်သည်။ စူးချီ၏ လက်ရှိ သင်ကြားမှု ပုံစံအရ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ငွေသန်းပေါင်း ကုဋေချီသော ဝင်ငွေကို ရှာပေးနိုင်ရန်မှာ မလွယ်ကူပေ။ အကျိုးအမြတ်ဘက်မှ ကြည့်လျှင် ရဲမိသားစု၏ ကမ်းလှမ်းချက်မှာ မသေးလှပေ။ သို့သော် စူးချီ၏ အနှိုင်းမဲ့ ပါရမီနှင့် အစိုးရနှင့် ရှိနေသော ဆက်ဆံရေးမှာ ရှန်မိသားစုအတွက် အကာအကွယ်ကောင်း တစ်ခု ဖြစ်နေသည်။ ထို့ပြင် ရှန်မိသားစု၏ အခြေခံမှာ အမြတ်အစွန်းသက်သက် မဟုတ်ပေ။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် အရေးမကြီးဟု ထင်ရသော မူဝါဒနှင့် လူမှုကျင့်ဝတ်များအတွက် အမြတ်အစွန်းများကို စွန့်လွှတ်တတ်ကြသည်။
ငွေသန်းပေါင်း ကုဋေချီတန်သော စီးပွားရေးကို လက်လွှတ်ရမည်မှာ အနည်းငယ် နှမြောစရာ ကောင်းသော်လည်း ယင်းမှာ ရှန်မိသားစု၏ ရပ်တည်ချက်ပင် ဖြစ်သည်။ ရှန်ကျန့်လင်းသည် ရဲမိသားစု၏ ကမ်းလှမ်းချက်ကို ငြင်းပယ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
သူ စကားပြောရန် ပြင်နေစဉ် စူးချီသည် ရှန်ကျစ်ရှားထံသို့ တိုက်ရိုက် လျှောက်သွားကာ လက်ဆောင်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သို့သော် ရဲယိရွှေက စူးချီ၏ လမ်းကို တမင်တကာ ပိတ်ရပ်လိုက်သည်။ သူသည် သူ၏ အသက်ဓာတ်စွမ်းအင်များကို ထုတ်လွှတ်ကာ အဆင့်ခြောက် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ ဝိညာဉ်ဖိအားကို အသုံးချလိုက်သည်။ အဆင့်ခြောက်အောက် ကျင့်ကြံသူများကို ဤဖိအားဖြင့် နှိပ်ကွပ်ပါက ဝိညာဉ်ကို ထိခိုက်မှု မရှိစေသော်လည်း ခေါင်းမူးဝေသွားစေနိုင်သည်။ ရဲယိရွှေသည် စူးချီ၏ အစွမ်းကို စမ်းသပ်ရန် ကြိုးစားနေခြင်း ဖြစ်သည်။
ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ရှန်ကျန့်လင်းက သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ စူးချီမှာ နာမည်ကြီးသော်လည်း သူ၏ အဆင့်အတန်းကို မည်သူမျှ အတိအကျ မသိကြပေ။ ရှန်ကျန့်လင်းကမူ စူးချီသည် အနည်းဆုံး အဆင့်ရှစ်လောက် ရှိမည်ဟု ခန့်မှန်းထားသည်။ သူ၏ သမီးဖြစ်သူပင် စူးချီ၏ သင်ကြားမှုကြောင့် တစ်နှစ်အတွင်း အဆင့်ရှစ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည် မဟုတ်ပါလား။ ထို့ကြောင့် ရဲယိရွှေက စူးချီကို တားဆီးရန် ကြိုးစားခြင်းမှာ ပုစဉ်းရင်ကွဲက ရထားလုံးကို တားဆီးသကဲ့သို့သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
ရှန်ကျန့်လင်းသည် ထိုပြဇာတ်ကို ရပ်တန့်ရန် ထလိုက်စဉ် ရဲမိသားစု အကြီးအကဲက လှမ်းပြောလိုက်သည်။
“အစ်ကိုရှန်... ဒါက လူငယ်တွေ ကိစ္စပဲ၊ လူကြီးတွေ ဝင်မပါသင့်ဘူးလေ၊ သူတို့ဘာသာသူတို့ ဆော့ပါစေ”
“အစ်ကိုရဲ... သေချာလား၊ ဒါဆိုရင်လည်း ကျွန်တော် ဝင်မပါတော့ဘူးနော်”
“ရပါတယ်... ရပါတယ်၊ ကလေးတွေ ဆူညံနေတာ မြင်ရတာလည်း စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတာပဲ”
ရဲမိသားစု အကြီးအကဲသည် သူ၏ သားဖြစ်သူက စူးချီကို အလွယ်တကူ နှိမ်နင်းနိုင်လိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်နေသည်။ စူးချီသည် ကျင့်စဉ်များ တီထွင်ရာတွင် တော်သော်လည်း ကျင့်ကြံရန် အချိန်မရှိလောက်ဟု သူ တွေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ရှန်ကျန့်လင်းက ပုခုံးတွန့်ကာ ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။
“အစ်ကိုရှန်... ခင်ဗျားကတော့ ကျွန်တော့်ဘက်မှာ ရှိနေဆဲပဲနော်”
ရဲမိသားစု အကြီးအကဲမှာ ရှန်ကျန့်လင်းက သူ့ကို မျက်နှာပေးသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ ကျေနပ်နေသည်။ သို့သော် ခဏအကြာတွင် စူးချီထံမှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော ဝိညာဉ်ဖိအားတစ်ခု ကျဆင်းလာတော့သည်။ အဆင့်ခြောက် ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်သော ရဲယိရွှေမှာ ချက်ချင်းပင် ခြေထောက်များ ပျော့ခွေသွားကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ဒူးထောက်ကျသွားတော့သည်။
ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ရဲမိသားစု အကြီးအကဲမှာ ဆွံ့အသွားရသည်။ ဘာဖြစ်သွားသည်နည်း။ စူးချီ အသုံးပြုလိုက်သော ရွှေရောင်အလင်းတန်းမှာ ရိုးရိုးစွမ်းအင် မဟုတ်ပေ။
“ဒါက... အဆင့်ရှစ် ကျင့်ကြံမှုပဲ၊ ရွှေကိုယ်ထည်အဆင့် မဟုတ်လား”
ရဲမိသားစု အကြီးအကဲမှာ ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် ထရပ်လိုက်မိသည်။ သူသည် စူးချီ၏ အရှိန်အဝါကို သေသေချာချာ ခံစားကြည့်ပြီးနောက် အမှန်တကယ်ပင် အဆင့်ရှစ် ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုလိုက်နိုင်သည်။
“စူးချီက အဆင့်ရှစ်တဲ့လား၊ ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ”
သူသည် ရှန်ကျန့်လင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။ ရဲယိရွှေသည် သူ၏ မျိုးဆက်ထဲတွင် အသာလွန်ဆုံးဟု သူ ကြွားလုံးထုတ်ခဲ့သည်မှာ စက္ကန့်ပိုင်းမျှသာ ရှိသေးသည်။ စူးချီနှင့် ယှဉ်လိုက်ပါက သူ၏ သားမှာ ပြောလောက်စရာပင် မရှိတော့ပေ။ ရဲမိသားစု အကြီးအကဲမှာ ရှက်လွန်းလှသဖြင့် မြေကြီးထဲသို့သာ ခေါင်းနှစ်ထားချင်တော့သည်။