အခန်း (၁၈၉-၁၉၀)
Vol. 19 Ch. 189-190
အခန်း ၁၈၉ - လက်ဆောင်လား၊ ခေတ်သစ်ကို တုန်လှုပ်စေမည့် တီထွင်မှုလား
ရှာလိပ်အိုင်အနီးရှိ ရှန်မိသားစု စံအိမ်တော်ကြီးအတွင်း၌ ဖြစ်သည်။ စူးချီ၏ အဆင့်ရှစ် ကျင့်ကြံသူ အရှိန်အဝါသည် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခြင်း မရှိသော ရှန်မိသားစုဝင်များကို အကြီးအကျယ် တုန်လှုပ်သွားစေသည်။
ဂုဏ်သရေရှိ မိသားစုများအကြားတွင် စူးချီကို မသိသူ မရှိသလောက် ရှားသော်လည်း သူ၏ အဆင့်အတန်းကို အတိအကျ သိသူမှာမူ အလွန်နည်းပါးလှသည်။ ယခုအခါ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေသော စူးချီကို ကြည့်ရင်း အားလုံးက တံတွေးကို အလုအယက် မျိုချနေကြရသည်။
“စူးချီက ဒီနှစ်မှ အသက်နှစ်ဆယ် မဟုတ်လား”
“ဟုတ်တယ်၊ အသက်နှစ်ဆယ်နဲ့ အဆင့်ရှစ် အဆင့်ကို ရောက်နေပြီဆိုတော့ ဒါဟာ ဘယ်လို ပါရမီမျိုးလဲ”
အားလုံး မှင်သက်နေကြသည်။ ဂုဏ်သရေရှိ မိသားစုများတွင် အဆင့်ရှစ် ကျင့်ကြံသူများ ရှိတတ်သော်လည်း အသက်နှစ်ဆယ်နှင့် ဤအဆင့်သို့ ရောက်ရှိခြင်းမှာမူ မကြားဖူးသော ကိစ္စပင် ဖြစ်သည်။ ထိုသို့သော သူကို ပါရမီရှင်ဟု ခေါ်ရုံနှင့်ပင် မလုံလောက်တော့ပေ။ ခေတ်တစ်ခုကို စတင်သူ၊ သမိုင်းတွင် တစ်ခါမျှ မပေါ်ဖူးသူ စသဖြင့် မည်သို့ပင် တင်စားစေကာမူ လွန်အံ့မထင်တော့ပေ။ ကံကောင်းသည်မှာ ထိုသို့သောသူသည် နောင်တွင် သူတို့၏ မိသားစုဝင် ဖြစ်လာတော့မည် ဖြစ်သည်။
ဤသို့ တွေးမိသည်နှင့် ရှန်မိသားစုဝင်များ၏ စူးချီအပေါ် ကြည့်သည့် အကြည့်များမှာ ပိုမို ကြည်ညို လေးစားမှုများ ပါဝင်လာသည်။ စူးချီ၏ လမ်းကို ပိတ်ရပ်ထားသော ရဲယိရွှေမှာမူ စူးချီ၏ ရှေ့တွင် ဆင်ရှေ့က ပုရွက်ဆိတ်ကဲ့သို့ သေးငယ်သွားတော့သည်။
ထိုအချိန်တွင် ရဲယိရွှေသည် အံ့သြတုန်လှုပ်မှုမှ အနည်းငယ် ပြန်လည် နိုးထလာသည်။ သူ၏ စိတ်ရော ကိုယ်ပါ ထုံထိုင်းနေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။ သူသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လူပြက်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ မိမိကိုယ်ကို ရွယ်တူများအကြား အသာလွန်ဆုံးဟု ဂုဏ်ယူခဲ့သမျှမှာ တကယ့် ပါရမီရှင်၏ ရှေ့တွင် ဟာသတစ်ခု ဖြစ်နေတော့သည်။ သို့သော် သူသည် စူးချီ၏ လမ်းကို ပိတ်ရပ်ထားပြီး ဖြစ်သဖြင့် သူ၏ မာနကြောင့် နောက်ဆုတ်ရန် ငြင်းဆန်နေမိသည်။ သူသည် ဇာတ်ပျက်နေသော လူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ တောင့်တောင့်ကြီး ရပ်နေရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။
သူ၏ မျက်လုံးထောင့်မှနေ၍ စူးချီ၏ လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသော ပုလဲနက်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။ ပုံသဏ္ဌာန်အရ သူ ပေးခဲ့သော အလှတိုးပုလဲနက်နှင့် ဆင်တူသော်လည်း အရောင်အဝါမှာမူ များစွာ ကွာခြားနေသည်။
“ဒီကောင်လေး ပေးတာလည်း အလှတိုးပုလဲနက်ပဲလား”
ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ရဲယိရွှေသည် သူ၏ ကျောပြင်ကို ပြန်၍ ဆန့်တန်းလိုက်သည်။ စူးချီသည် မည်မျှပင် တော်စေကာမူ ခွန်အားနှင့် စည်းစိမ်ဥစ္စာ နှစ်ခုလုံးကို တစ်ပြိုင်နက် ပိုင်ဆိုင်ရန်မှာ မလွယ်ကူဟု သူ တွေးလိုက်သည်။ စူးချီ ပေးသော ပုလဲမှာ အရောင်အဝါ မရှိသဖြင့် အညံ့စား ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူ ယူဆလိုက်သည်။ မိမိ ပေးထားသော လက်ဆောင်မှာ ထိပ်တန်း အရည်အသွေး ရှိသဖြင့် စူးချီ ပေးသော လက်ဆောင်မှာ လူအများ၏ အနှိမ်ခံရလိမ့်မည်ဟု သူ မျှော်လင့်နေမိသည်။
စူးချီသည် လက်ဆောင်သေတ္တာကို ကိုင်ကာ ရှန်ကျစ်ရှားကို ပြုံးပြလိုက်သည်။
“ရော့... ဒါက ငါ ပေးမယ်လို့ ကတိပေးထားတဲ့ လက်ဆောင်ပဲ”
လက်ဆောင်ကို ရရှိလိုက်သည့်အခါ ရှန်ကျစ်ရှားသည် အံ့သြဝမ်းသာစွာဖြင့် သေတ္တာကို စတင် စစ်ဆေးတော့သည်။
“ဒါက ဘာလဲဟင်”
“လက်ဆောင်သေတ္တာကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရင် ဘာလဲဆိုတာ သိရမှာပေါ့”
သူတို့၏ စကားများကို အနီးကပ် ကြားနေရသော ရဲယိရွှေမှာ ပို၍ပင် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်လာသည်။ မိမိ ပေးခဲ့သော အဖိုးတန် ပုလဲကို ရှန်ကျစ်ရှားက တစ်ချက်မျှသာ ကြည့်ခဲ့သော်လည်း စူးချီ၏ လက်ဆောင်ကိုမူ သူမက စိတ်ဝင်တစား မေးမြန်းနေသည် မဟုတ်ပါလား။ ရဲယိရွှေသည် ဒေါသကြောင့် မျက်နှာပူလာပြီး ဝင်ပြောလိုက်သည်။
“အော်... ဆရာစူး ပေးတာလည်း အလှတိုးပုလဲနက်ပဲလား၊ ရှန်ကျစ်ရှား... ဒါကို အပြင်ထုတ်ပြီး အားလုံးကို ပြပါဦးလား၊ ဆရာစူး ပေးတဲ့ ပုလဲက ဘာတွေများ ထူးခြားနေမလဲဆိုတာ ကျွန်တော်တို့လည်း မြင်ချင်တာပေါ့”
ရဲယိရွှေ၏ စကားကြောင့် ရှန်ကျစ်ရှား မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ လူကြီးလူကောင်းများ၏ ပွဲတွင် လက်ဆောင်ကို ချက်ချင်း ဖွင့်ပြလေ့ မရှိပေ။ သူမသည် စူးချီ၏ လက်ဆောင်မှာ အဖိုးတန်သည် ဖြစ်စေ၊ မတန်သည် ဖြစ်စေ သူမအတွက် အရေးမကြီးသော်လည်း လူအများရှေ့တွင် စူးချီ သိက္ခာကျမည်ကို စိုးရိမ်နေမိသည်။
“နောက်မှပဲ ဖွင့်ကြည့်ပါတော့မယ်”
“အဲဒီလို လုပ်လို့ ဘယ်ဖြစ်မလဲ၊ ဒါက ရှန်မိသားစုရဲ့ သားမက်လောင်း ပေးတဲ့ ပထမဆုံး လက်ဆောင်ပဲလေ၊ ကျွန်တော်တို့လို သာမန်လူတွေကိုလည်း မြင်ခွင့်ပေးပါဦး”
ထိုသို့ အတင်းအကျပ် ပြောဆိုလာသဖြင့် ရှန်ကျစ်ရှား၏ မျက်နှာလှလှလေးမှာ အေးစက်သွားတော့သည်။ သူမက ရဲယိရွှေကို ငေါက်ငမ်းရန် ပြင်လိုက်စဉ် စူးချီက ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။
“ရပါတယ်... ဖွင့်ပြလိုက်ပါ၊ နင်လည်း စိတ်ကျေနပ်မှာပါ”
ရှန်ကျစ်ရှားသည် စူးချီကို ဇဝေဇဝါဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သေတ္တာအတွင်းရှိ အနက်ရောင် ပြားချပ်ချပ် ပုလဲလုံးလေးကို သူမ မြင်လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ အလှတိုးပုလဲနက်နှင့် လုံးဝ မတူပေ။ စူးချီသည် ထိုပုလဲကို ကိုယ်တိုင် ထုတ်ယူလိုက်ရာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဆွေမျိုးများမှာလည်း အံ့သြသွားကြသည်။
“အဲဒီ ပုလဲက ဘာကြီးလဲ”
“အနက်ရောင်တော့ အနက်ရောင်ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ပြားချပ်ချပ်ကြီးနဲ့ အရောင်လည်း မထွက်ဘူး၊ အညံ့စား တစ်ခုနဲ့ တူတယ်”
“မွေးနေ့ပွဲကို ဒီလို ပစ္စည်းမျိုး လာပေးတာတော့ နည်းနည်း စိတ်မပါသလိုပဲ”
လူအုပ်ကြား၌ ရဲမိသားစု အကြီးအကဲမှာလည်း ရှန်ကျန့်လင်း၏ အနီးသို့ ကပ်လာပြန်သည်။
“အစ်ကိုရှန်... ခင်ဗျားရဲ့ သားမက်လောင်းက သိပ်ပြီး ချမ်းသာပုံမရဘူးနော်၊ ကျွန်တော် ပြောခဲ့တဲ့ ကိစ္စကို ပြန်ပြီး စဉ်းစားမလား”
အားလုံး ဆွေးနွေးနေကြစဉ်အတွင်း စူးချီသည် အနက်ရောင် ပုလဲကို ကိုင်လိုက်ပြီး အနက်ရောင် ကြိုးတစ်ချောင်းကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ထိုပုလဲမှာ ဆွဲကြိုးတစ်ကုံးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ စူးချီသည် ရှန်ကျစ်ရှား၏ နောက်သို့ လျှောက်သွားကာ ထိုဆွဲကြိုးကို သူမ၏ လည်ပင်းတွင် ညင်သာစွာ ဆင်မြန်းပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။
“နင့်ရဲ့ အသက်ဓာတ်စွမ်းအင်ကို ဒီထဲကို ထည့်ကြည့်လိုက်ပါဦး”
စူးချီ၏ လုပ်ဆောင်ချက်ကို ကြည့်ရင်း ဧည့်သည်များမှာ နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေကြသည်။
“အလှတိုးပုလဲကို အဲဒီလို သုံးတာ မဟုတ်ဘူးလေ”
“လည်ပင်းမှာ ဝတ်ထားရင် သူ့ရဲ့ စွမ်းအင်တွေက တဖြည်းဖြည်း လွင့်ပြယ်သွားလိမ့်မယ်”
ရဲယိရွှေမှာ စူးချီ၏ မသိနားမလည်မှုကို ကြည့်ရင်း အားရပါးရ ရယ်မောချင်နေသည်။ ပါရမီရှင် ဖြစ်သော်လည်း ဂုဏ်သရေရှိ လူတန်းစားများ၏ အသုံးအဆောင်များအကြောင်း သူ ဘာမှမသိဟု ရဲယိရွှေက ထင်မှတ်နေသည်။
သို့သော် ထိုစဉ်မှာပင် ရှန်ကျစ်ရှား၏ လည်ပင်းရှိ ပုလဲဆွဲကြိုးမှာ လှုပ်ရှားလာတော့သည်။ ၎င်းသည် အရည်ကဲ့သို့ စီးဆင်းသွားပြီး ရှန်ကျစ်ရှား၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ နောက်တစ်ခဏတွင် ရှန်ကျစ်ရှား ဝတ်ဆင်ထားသော အဖြူရောင် လက်အိတ်များမှာ အနက်ရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။
“အို... ဒါက ပုံစံပြောင်းလို့ရတာလား”
ရှန်ကျစ်ရှားမှာ အံ့သြသွားရသည်။ သူမ စိတ်ညှို့လိုက်သည်နှင့် ထိုအနက်ရောင် အစိုင်အခဲမှာ သူမ၏ လည်ပင်းသို့ ပြန်လည် စုစည်းသွားပြီး ပါးလွှာသော ပိုးပဝါတစ်ထည်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ရှန်ကျစ်ရှား၏ မျက်လုံးများမှာ ဝင်းလက်တောက်ပလာတော့သည်။
ထိုအနက်ရောင် အစိုင်အခဲမှာ အတွင်းခံအင်္ကျီအဖြစ်လည်းကောင်း၊ နေကာမျက်မှန်အဖြစ်လည်းကောင်း၊ မျက်နှာဖုံးအဖြစ်လည်းကောင်း၊ ချစ်စဖွယ် နေကာဦးထုပ်အဖြစ်လည်းကောင်း ပုံသဏ္ဌာန် အမျိုးမျိုး ပြောင်းလဲနေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ၎င်းသည် သူမ၏ ခြေထောက်များသို့ စီးဆင်းသွားပြီး ဇကာကွက် ခြေအိတ်ရှည်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။
ထိုခြေအိတ်များကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ စူးချီပင် ခေတ္တမျှ မှင်သက်သွားရသည်။
“နင်က အခြားသော ဒြပ်စင်စွမ်းအင်တွေကို ထည့်လိုက်ရင် အရောင်တွေလည်း ပြောင်းသွားဦးမှာ”
ရှန်ကျစ်ရှားက စူးချီကို မျက်စောင်းလေး တစ်ချက် ထိုးလိုက်သော်လည်း သူမ၏ ခြေအိတ်များမှာ ချက်ချင်းပင် အပြာရောင်မှသည် အနီရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ အနီရောင် ခြေအိတ်နှင့် ညနေခင်းဝတ်စုံမှာ သူမကို ပို၍ပင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိသွားစေသည်။ စူးချီမှာ တံတွေးကို အသာအယာ မျိုချလိုက်မိသည်။ ရှန်ကျစ်ရှားကမူ ကလေးငယ်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ပျော်ရွှင်နေတော့သည်။
“ဒီလက်ဆောင်ကို ငါ တကယ် သဘောကျတယ်”
အမျိုးသမီးများမှာ အဝတ်အစားနှင့် အဆောင်အယောင်များ ဘယ်သောအခါမှ မလုံလောက်တတ်ကြပေ။ အကယ်၍ မည်သည့် အဝတ်အစားနှင့် အသုံးအဆောင်ကိုမဆို အချိန်မရွေး ပုံဖော်ပေးနိုင်သော အရာမျိုးကို ရရှိပါက မည်သည့် အမျိုးသမီးက မပျော်ဘဲ နေမည်နည်း။
“ဒါတင် မကသေးဘူးနော်၊ ဒီပစ္စည်းက ပုံသဏ္ဌာန် ပြောင်းလဲနိုင်ရုံတင် မကဘူး၊ အဆင့်ခြောက် ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကိုလည်း ကာကွယ်နိုင်စွမ်း ရှိတယ်”
ဤစကား ထွက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပွဲတစ်ခုလုံးမှာ တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။ အထူးသဖြင့် ရှန်ကျန့်လင်းနှင့် အခြားသော အကြီးအကဲများမှာ များစွာ အံ့သြသွားကြသည်။ ပုံသဏ္ဌာန် ပြောင်းလဲနိုင်ခြင်းမှာပင် ထူးခြားဆန်းပြားလှပြီး အမြောက်အမြား ထုတ်လုပ်နိုင်ပါက ငွေသန်းပေါင်း ကုဋေချီတန်သော ဈေးကွက်ကြီး ဖြစ်လာနိုင်သည်ဟု သူတို့ တွက်ချက်ပြီးသား ဖြစ်သည်။ သို့သော် အဆင့်ခြောက် တိုက်ခိုက်မှုကိုပါ ကာကွယ်နိုင်သည်ဆိုပါက ၎င်းသည် ခေတ်သစ်ကို ဖော်ဆောင်မည့် တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်သော တီထွင်မှုကြီး ဖြစ်နေတော့သည်။ ၎င်းသည် ကျင့်ကြံသူတိုင်းအတွက် မရှိမဖြစ် လိုအပ်သော အဖိုးတန် ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်လာပေတော့မည်။
အခန်း ၁၉၀ - နင်ဟာ ပြစ်မှုကျူးလွန်နေတာပဲ
“ဒါက အတွင်းခံအင်္ကျီအဖြစ်ရော ပြောင်းလဲလို့ ရသလား”
“အဲဒီတောင်းဆိုချက်က နည်းနည်းတော့ ထူးဆန်းပေမဲ့ ပြောင်းလဲလို့တော့ ရပါတယ်”
ရှာလိပ်အိုင်အနီးရှိ ရှန်မိသားစု စံအိမ်တော်ကြီးအတွင်း၌ ဖြစ်သည်။ ရှန်ကျစ်ရှားသည် စပ်စုတတ်သော အမျိုးသမီးငယ်လေးများ၏ ဝိုင်းအုံခြင်းကို ခံနေရသည်။ သူမသည် လူအုပ်ကြားတွင် ရပ်နေရင်း “မည်းနက်သော လိုအင်ဖြည့်နှလုံးသားပုတီး” ဆွဲကြိုး၏ အစွမ်းများကို စိတ်ရှည်လက်ရှည် သရုပ်ပြနေသည်။
ဆွဲကြိုးများ၊ လက်စွပ်များ၊ နားကပ်များ၊ ဆံထိုးများမှသည် အတွင်းခံများ၊ အပေါ်အင်္ကျီများ၊ ဖိနပ်နှင့် ဦးထုပ်များအထိ ပုံသဏ္ဌာန်တစ်ခုစီ ပြောင်းလဲသွားတိုင်း ဘေးမှ ကြည့်နေသူများထံမှ အံ့သြသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဤခံစားချက်မှာ အလွန်ပင် ကောင်းမွန်လှသည်။ ပါရမီ အလယ်အလတ်သာ ရှိခဲ့သော ရှန်ကျစ်ရှားအတွက်မူ ယခုကဲ့သို့ လူအများ၏ အသိအမှတ်ပြုမှုကို ရရှိခြင်းမှာ ကျောင်းတုန်းက စာမေးပွဲတွင် အမှတ်အများဆုံးရသူ ခံစားရသည့် ဂုဏ်ယူမှုကို ပထမဆုံးအကြိမ် ခံစားလိုက်ရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
ဤအရာအားလုံးမှာ စူးချီကြောင့် ဖြစ်သည်ဟု တွေးမိရင်း ရှန်ကျစ်ရှားသည် စူးချီကို ကျေးဇူးတင်သော မျက်လုံးများဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင်လည်း မိမိထက် တော်သောသူက မိမိထက် ပို၍ ကြိုးစားနေမှတော့ မိမိ ကြိုးစားနေစရာ မလိုတော့ဘဲ ထိုသူကိုသာ အားကိုးတော့မည်ဟု ကလေးဆန်စွာ တွေးနေမိသည်။
ရှန်ကျစ်ရှား၏ အကြည့်ကြောင့် ဘေးမှ အမျိုးသမီးများ၏ အာရုံမှာ စူးချီထံသို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိသွားတော့သည်။
“ဟေး... ယောက်ဖလောင်း၊ ဒီပုလဲနက်လေးကို ဘယ်လို အမည်ပေးထားသလဲ”
“ဒါကို မည်းနက်သော လိုအင်ဖြည့်နှလုံးသားပုတီးလို့ ခေါ်ပါတယ်၊ ပိုင်ရှင်ရဲ့ အလိုရှိရာကို ပြောင်းလဲပေးနိုင်လို့ပါ”
“အကယ်၍ ဒါက အတွင်းခံအဖြစ် ပြောင်းလို့ရတယ်ဆိုရင် တစ်နေ့နေ့မှာ ကျွန်မ လစဉ်သုံးပစ္စည်း ယူလာဖို့ မေ့သွားရင်ကော အဲဒီအဖြစ် ပြောင်းလို့ရမလား”
စူးချီမှာ ထိုမေးခွန်းကြောင့် ဆွံ့အသွားရသည်။ ဤအမျိုးသမီးငယ်လေးများမှာ အလွန်ပင် ပွင့်လင်းလွန်းလှသဖြင့် စူးချီ မည်သို့ ပြန်ပြောရမှန်း မသိဖြစ်နေမိသည်။ စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် သူက သတ္တိမွေးကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ဖြစ်တော့ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ရေစုပ်ယူမှု အားကောင်းတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ပုံဖော်ဖို့အတွက်တော့ လုံလောက်တဲ့ စိတ်စွမ်းအား လိုအပ်ပါလိမ့်မယ်”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အမျိုးသမီးများမှာ ပို၍ပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြသည်။
“ဒါဆိုရင် ဒါက တခြားသော လျှို့ဝှက်ကစားစရာတွေအဖြစ်ရော ပြောင်းလို့ရမှာပေါ့နော်”
တစ်စုံတစ်ယောက်က ထိုသို့ ပြောလိုက်သည့်အခါ အမျိုးသမီးများ၏ မျက်နှာထားမှာ ထူးဆန်းသွားတော့သည်။ တစ်ဦးကမူ စူးချီကို စနောက်လိုက်သေးသည်။
“ယောက်ဖလောင်း... ကျွန်မကို တစ်လုံးလောက် ပေးမယ်ဆိုရင် ကျွန်မရဲ့ အစ်မ မပေးနိုင်တဲ့ အတွေ့အကြုံမျိုးတွေ ပေးပါ့မယ်၊ ကျွန်မရဲ့ အစ်မက အေးစက်တဲ့ မိုးကြိုးကျင့်စဉ်ကို ကျင့်တာဆိုတော့ ကျွန်မက ပိုပြီး သာယာနိုင်ပါတယ်”
မည်သူက ပြောလိုက်သည်ကို မသိသော်လည်း စူးချီသည် သူ၏ ဘေးနားမှ အေးစက်သော အရှိန်အဝါတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ရှန်ကျစ်ရှား၏ မျက်နှာထားမှာ မကောင်းတော့သည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။
“လျှောက်မပြောနဲ့ဦး၊ ငါက ပူနွေးပြင်းထန်တဲ့ မိုးကြိုးကျင့်စဉ်ကို ကျင့်တာပါ”
စူးချီက ပြောရင်းနှင့် သူ၏ လက်ဖဝါးအတွင်းမှ မိုးကြိုးအဝိုင်းလေးများကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။ ဤလုပ်ဆောင်ချက်ကြောင့် အမျိုးသမီးများမှာ ခေတ္တမျှ မှင်သက်သွားကြသည်။ သူတို့ သိထားသမျှမှာ အေးစက်သော မိုးကြိုးကျင့်စဉ်ကို ကျင့်လျှင် ပြင်းထန်သော မိုးကြိုးကျင့်စဉ်ကို မကျင့်နိုင်ဟု ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် စူးချီ၏ သင်ကြားရေး ဗီဒီယိုများတွင်လည်း သူသည် အေးစက်သော မိုးကြိုးကျင့်စဉ်ကိုသာ ပြသခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။ ယခု သူ၏ လက်ထဲတွင် မြင်တွေ့နေရသည်မှာ အဘယ်ကြောင့် ပြင်းထန်သော မိုးကြိုး ဖြစ်နေရသနည်း။ ၎င်းမှာ သူတို့ မသိသေးသော ကျင့်စဉ်သစ်တစ်ခုကြောင့်လော။
သို့သော် အချို့ကမူ ပို၍ပင် စိတ်ဝင်စားသွားကြသည်။
“ပြင်းထန်တဲ့ မိုးကြိုးဆိုရင် ပိုကောင်းတာပေါ့၊ အစ်မက နင့်ကို ဗဟုသုတတွေ သင်ပေးလို့ ရပါတယ်၊ အစ်မက ရေဒြပ်စင် ကျင့်စဉ်မှာ အကျွမ်းကျင်ဆုံးဆိုတာ နင် သိလား”
“ပညာရပ်ပိုင်းအရ ပြောရရင်တော့ အစ်မက ရေပေးဝေရေးနဲ့ ရေနုတ်မြောင်း ဘာသာရပ်ကို အဓိကထားပြီး သင်ယူခဲ့တာလေ”
အမျိုးသမီးများမှာ တစ်ဦးထက်တစ်ဦး ပို၍ ပွင့်လင်းသော စကားများကို ပြောဆိုလာကြသဖြင့် စူးချီမှာ အလွန်ပင် နေရခက်လာပြီး ထိုနေရာမှ ထွက်ပြေးချင်စိတ် ပေါက်လာတော့သည်။ အနီးအနားရှိ ရှန်မိသားစု လူကြီးများမှာလည်း မနှစ်မြို့သော မျက်နှာထားများ ဖြစ်နေကြသလို ရှန်ကျစ်ရှား၏ မျက်လုံးများထဲတွင်လည်း ဒေါသရိပ်များ မြင်နေရသည်။
ထိုစဉ် ဆယ့်ခုနစ်နှစ်၊ ဆယ့်ရှစ်နှစ်အရွယ် မိန်းကလေးတစ်ဦးက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။
“ယောက်ဖလောင်း... ဒါကို လုပ်ရတာ ခက်သလား၊ ကျွန်မ မေးချင်တာက ကျွန်မရဲ့ မွေးနေ့ကျရင် ကျွန်မကို တစ်လုံးလောက် အလကား ပေးနိုင်မလားလို့ပါ”
ထိုမိန်းကလေးမှာ ရှန်ကျစ်ရှား၏ ညီမအရင်း ဖြစ်ပုံရပြီး သူမ၏ ရုပ်ရည်မှာ ရှန်ကျစ်ရှားနှင့် ရှစ်ပုံခန့် ဆင်တူသည်။ ထိုစကား အဆုံးတွင် အားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြပြီး စူးချီ၏ အဖြေကို စိတ်ဝင်တစား စောင့်မျှော်နေကြသည်။ အဝေးမှ ကြည့်နေသော ရဲမိသားစုနှင့် ရှန်မိသားစု အကြီးအကဲများမှာလည်း အသက်ရှူပင် မေ့နေကြသည်။ ဤပစ္စည်းကို စူးချီက အမြောက်အမြား ထုတ်လုပ်နိုင်စွမ်း ရှိမရှိကို သူတို့ သိလိုနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။
“နင့်ရဲ့ မွေးနေ့ကျရင် နင့်အစ်မက တစ်လုံး လက်ဆောင်ပေးလိမ့်မယ်၊ ဒီပစ္စည်းကို နင့်အစ်မနဲ့ပေါင်းပြီး ထုတ်လုပ်ရေးလမ်းကြောင်း တည်ဆောက်ကာ အမြောက်အမြား ထုတ်လုပ်ဖို့ ငါ စီစဉ်ထားပြီးသားပါ”
ဤစကား ထွက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပွဲတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။ ရုတ်တရက် စူးချီသည် တစ်စုံတစ်ယောက်၏ ဆွဲခေါ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။ ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ရှန်ကျစ်ရှား ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမသည် စူးချီကို ဆွဲကာ အရှေ့ဘက်ခြမ်းရှိ အခန်းထဲသို့ အပြေးကလေး ခေါ်သွားတော့သည်။
တံခါးပိတ်သံနှင့်အတူ သူတို့နှစ်ဦး အခန်းထဲသို့ ရောက်သွားကြသည်။
“ဟေး... နင် ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ၊ ဒီနည်းပညာနဲ့ ဒီထုတ်လုပ်ရေးလမ်းကြောင်းကနေ ဘယ်လောက်တောင် အကျိုးအမြတ် ရနိုင်မလဲဆိုတာ နင် သိလား”
“နင် ကိုယ်တိုင်ပဲ ချမ်းသာအောင် လုပ်သင့်တာကို ဘာလို့ တခြားသူတွေကို ခွဲပေးဖို့ ပြောနေရတာလဲ”
အခန်းထဲ ရောက်သည်နှင့် ရှန်ကျစ်ရှားသည် စူးချီကို အားမလိုအားမရ ဖြစ်နေသော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် ငွေကြေးကို အရေးမကြီးဟု ထင်ထားသော်လည်း ယင်းမှာ ရှန်မိသားစုက ချမ်းသာပြီးသား ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူမ၏ မုန့်ဖိုးမှာပင် လူအများ တစ်သက်လုံး မရှာနိုင်သော ပမာဏ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤ “မည်းနက်သော လိုအင်ဖြည့်နှလုံးသားပုတီး” မှာ ကမ္ဘာ့ဈေးကွက်ကိုပါ လွှမ်းမိုးနိုင်မည့် တန်ဖိုးကြီး ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။
စူးချီက ဤအကျိုးအမြတ်များကို ရှန်မိသားစုနှင့် ခွဲဝေယူမည်ဟု ဆိုခြင်းမှာ သူမအတွက်တော့ နားမလည်နိုင်စရာ ဖြစ်နေသည်။ ရှန်မိသားစုဝင် တစ်ယောက်အနေဖြင့် သူမ ဝမ်းသာသင့်သော်လည်း စူးချီကို သူမ၏ ဘဝလက်တွဲဖော်ဟု သတ်မှတ်ထားသဖြင့် စူးချီအတွက်သာ သူမ စဉ်းစားပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။
“ငါက တခြားသူတွေကို ခွဲပေးနေတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ နင်က ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်လူ ဖြစ်နေလို့ပါ”
စူးချီသည် ရှန်ကျစ်ရှား၏ ဒေါသထွက်နေသော မျက်နှာလေးကို ကြည့်ရင်း ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးသွားရသည်။ ရှန်ကျစ်ရှားသည် အပြင်ပန်းတွင် ဆူညံတတ်သော်လည်း သူမသည် အမြဲတမ်း စူးချီအတွက် စဉ်းစားပေးသူ ဖြစ်သည်။
စူးချီ၏ စကားကြောင့် ရှန်ကျစ်ရှား၏ မျက်နှာလှလှလေးမှာ နီမြန်းသွားပြီး “ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်လူ” ဟူသော စကားကြောင့် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ ပျော့ခွေသွားရသည်။ သို့သော် သူမက ဟန်ကိုယ်ဖို့ဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“ဘယ်သူက နင့်လူလဲ၊ ငါက နင့်ရဲ့ အထက်လူကြီးပါ”
စူးချီက သူမ၏ ဟန်ဆောင်နေမှုကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်မိသည်။ သူသည် သူမ၏ အနားသို့ တိုးသွားပြီး သူမကို ညင်သာစွာ ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။ မွေးနေ့ပွဲ၏ အလှပဆုံး ပန်းကလေးမှာ စူးချီ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။
“ဒါဆိုရင် ငါတို့ရဲ့ စင်ကြယ်လှတဲ့ အထက်လူကြီးနဲ့ လက်အောက်ငယ်သား ဆက်ဆံရေးကို ပိုပြီး နက်ရှိုင်းအောင် လုပ်ကြတာပေါ့”
စူးချီ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ရုတ်တရက် ရောက်သွားသဖြင့် ရှန်ကျစ်ရှား၏ စိတ်ထဲတွင် ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ စူးချီ၏ ရင်ဘတ်မှာ သူမ၏ ပါးပြင်နှင့် ထိကပ်နေပြီး သူ၏ ရင်ခုန်သံကိုပင် သူမ ကြားနေရသည်။ အသက်နှစ်ဆယ့်ကိုးနှစ်အထိ အချစ်ရေးနှင့် ကင်းကွာခဲ့သော ရှန်ကျစ်ရှားမှာ ယခုအချိန်တွင် ကလေးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်နေတော့သည်။
သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာ လည်ပင်းအထိ နီမြန်းသွားသည်။ မိမိကိုယ်တိုင်က အရင်က အတင်းအကျပ် လုပ်ခဲ့သော်လည်း ယခု စူးချီက အရင် စတင်လိုက်သည့်အခါတွင်မူ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဖြစ်နေမိသည်။
“နင်က အထက်လူကြီးကို ပြန်ပြီး စော်ကားနေတာပဲ”
“ဟုတ်ပါတယ်၊ ကျွန်တော်က အထက်လူကြီးကို အနိုင်ကျင့်ရတာ သဘောကျလို့ပါ”
စကားလုံးများမှာ ပြင်းထန်နေသော်လည်း စူးချီသည် ရှန်ကျစ်ရှား တုန်ရင်နေသည်ကို ခံစားမိသဖြင့် အလွန်အကျွံတော့ မလုပ်ဆောင်ခဲ့ပေ။
“ဟေး... နင့်ရဲ့ လက်တွေက တော်တော်လေး ကျွမ်းကျင်နေသလိုပဲ၊ နင် ဟန်ဆောင်နေတာလား၊ နင် အရင်က ရည်းစား ဘယ်နှစ်ယောက် ရှိခဲ့ဖူးသလဲ အမှန်အတိုင်း ပြောစမ်း”
“ကောင်းကင်ကြီးပဲ သိပါလိမ့်မယ်၊ ငါက တကယ့်ကို အတွေ့အကြုံ မရှိတဲ့သူပါ”