အခန်း (၉၁-၉၂)

91

ဤလူအနည်းငယ် ရောက်ရှိလာခြင်းက လီရှီးရှီး၏ဖိအားများကို များစွာ လျော့ကျသွားစေခဲ့သည်။ မူလခြံဝင်းကို စားသောက်ရန်နေရာအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်သဖြင့် စားဖိုမှူးကြီးဖြစ်သော မာစတာကျန်းမှာ အလုပ်များလွန်း၍ ဖိအားများခံစားနေရ၏။

ယခု ဤလူအနည်းငယ် လာရောက်ကူညီပေးသောအခါ အလုပ်များ များစွာသက်သာသွားခဲ့သည်။

ဝမ်မိန်ဟယ်ရောက်ရှိလာခြင်းက ပို၍ပင် အထောက်အကူဖြစ်စေ၏။ သူမက ဝန်ထမ်းများအားလုံးအတွက် အလုပ်ချိန်နှင့် အလုပ်အကြောင်းအရာများကို သင့်လျော်စွာ စီစဉ်ပေးရာတွင် လီရှီးရှီးကို ကူညီပေးခဲ့သည်။

စနစ်တကျရှိပြီး အကျိုးရှိရှိလည်ပတ်နိုင်သော စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတစ်ခု တည်ဆောက်လိုသော လီရှီးရှီး၏ရည်မှန်းချက်က ဤစီမံခန့်ခွဲမှုအပြောင်းအလဲများထဲတွင် ပိုမိုပီပြင်လာခဲ့သည်။

ဥပမာအားဖြင့် ယခင်က မဲဖောက်ရရှိခဲ့သော C အဆင့် ဇာတ်ကောင်ကတ်ဖြစ်သည့် လျူယွီမိန်သည် တကယ်ကို အလုပ်ကြိုးစားသူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူမ၏အလုပ်ကို အလွန်သေသပ်သေချာစွာ လုပ်ဆောင်လေ့ရှိ၏။

သို့သော် လီရှီးရှီးက သူမကို သန့်ရှင်းရေးအဖွဲ့ခေါင်းဆောင်နေရာတွင် ထားလိုက်သောအခါ သူမမှာ အနည်းငယ်ဖိအားများသွားကြောင်း သိသာထင်ရှားလှသည်။

တစ်ခါတစ်ရံ သူမကိုယ်တိုင်ကသာ အလုပ်လုပ်ရန် အာရုံစိုက်နေပြီး သူမ၏လက်အောက်ခံများကို သင့်လျော်စွာ တာဝန်မခွဲဝေပေးနိုင်သဖြင့် လုပ်ငန်းခွင်စွမ်းဆောင်ရည်မှာ များစွာကျဆင်းသွားခဲ့သည်။

ဝမ်မိန်ဟယ် ရောက်ရှိလာပြီးနောက်၊ သူမက လူတိုင်းအတွက် အလုပ်ချိန်ဇယားအသစ်များကို တိုက်ရိုက်ရေးဆွဲပေးခဲ့၏။

လျူယွီမိန်သည် သူမလက်အောက်ခံများ၏အလုပ်များ သန့်ရှင်းမှု ရှိမရှိ၊ သေချာမှု ရှိမရှိနှင့် အချိန်မီပြီးစီးမှု ရှိမရှိတို့ကို ကြီးကြပ်ကွပ်ကဲရန် အဓိကတာဝန်ယူရသည်။

ရေပူစမ်းနှင့် စာကြည့်တိုက်တို့ကိုလည်း အနောက်ဘက်ရှိ အသစ်တည်ဆောက်ထားသော ခြံဝင်းထဲသို့ တိုက်ရိုက်ပြောင်းရွှေ့လိုက်သည်။

အဆင့်မြင့်အခန်းအမျိုးအစားအချို့တွင် ကိုယ်ပိုင် သီးသန့်ရေပူစမ်းများ ပါဝင်လာသဖြင့် ကမ္ဘာလှည့်ခရီးသည်များအတွက် များစွာ အဆင်ပြေစေ၏။

ထို့နောက် မူလအခန်းများကို အလွတ်ထားကာ အလုပ်သမားများက ပြုပြင်မွမ်းမံမှုများ ပြုလုပ်ပြီး သီးခြားအခန်းငယ်များအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်သည်။

အခန်းတစ်ခန်းစီတိုင်းတွင် အလင်းပေါက်သော ပြတင်းပေါက်မှန်များ ပါရှိသည်။

လီရှီးရှီးသည် အလွတ်ဖြစ်နေသော အခန်းများကို အငှားချလိုသည်။

ဤနေရာတွင် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းလှုပ်ရှားမှုများ အလွန်နည်းပါးလွန်းကြောင်း သူမတွေ့ရှိခဲ့၏။ လီရှန်းရွာ တစ်ရွာလုံးတွင် အဒေါ်ဝမ်၏စတိုးဆိုင်ငယ်လေးတစ်ဆိုင်သာ ရှိသည်။

သို့သော် ကမ္ဘာလှည့်ခရီးသည်များ၏လိုအပ်ချက်မှာ နေ့စဉ်နှင့်အမျှ တိုးပွားလာနေပြီး စတိုးဆိုင်ငယ်တစ်ဆိုင်တည်းဖြင့် တကယ်ကို မလုံလောက်တော့ချေ။

ထို့အပြင် ယာတောအိမ်အက်ပ်ကလည်း သူမအား တာဝန်အသစ်တစ်ခု ပေးအပ်လာခဲ့သည်။

“သင့်ယာတောအိမ်တွင် ကွဲပြားခြားနားသော ဆိုင်အမျိုးအစား ဆယ်ဆိုင်ထပ်ထည့်ပါ။ (လက်ရှိ တိုးတက်မှု- 0/10)”

သူမက အငှားကြော်ငြာတစ်ခုကို သူမ၏ဝီချက်မုမန့်တွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးတင်လိုက်ပြီး၊ တစ်လ အခမဲ့ငှားရမ်းခွင့်ဖြင့် အသေးစားစီးပွားရေးလုပ်ငန်း လုပ်ကိုင်လိုသူ ရှိမရှိ သိရှိနိုင်ရန် ရွာထဲတွင်လည်း လိုက်လံကြော်ငြာခဲ့သည်။

ဤသတင်းထွက်သွားပြီးနောက် သူမထံ ပထမဆုံးရောက်လာသူမှာ အဒေါ်ဝမ်ဖြစ်မည်ဟု လီရှီးရှီး လုံးဝထင်မှတ်မထားခဲ့ချေ။

“ရှီးရှီးလေး... အိမ်က ဦးလေးဝမ်နဲ့ တိုင်ပင်ပြီးတော့ အဒေါ်တို့ ဒီက ဆိုင်ခန်းတစ်ခန်းကို ငှားဖို့ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်” အဒေါ်ဝမ်က အထဲသို့ဝင်ဝင်ချင်းပင် လီရှီးရှီးကို တိုက်ရိုက်ပြောဆိုကာ သူမလာရောက်ရသည့် ရည်ရွယ်ချက်ကို ပြောပြလိုက်သည်။

ဖြစ်ပုံမှာ ရှီးရှီးလေးက ဤကိစ္စကို ပြောပြပြီးကတည်းက အဒေါ်ဝမ်နှင့် ဦးလေးဝမ်တို့ စတင်စဉ်းစားခဲ့ကြခြင်းပင်။

သူမနှင့် ရှီးရှီးလေးတို့က အိမ်နီးချင်းများဖြစ်သော်လည်း ရွာက ကြီးမားသဖြင့် ယာတောအိမ်မှ သူမ၏အိမ်သို့ လမ်းလျှောက်သွားမည်ဆိုပါက ဆယ်မိနစ်ကျော်ကြာသည်။

ထိုကြားထဲတွင် ကျဉ်းမြောင်းသော မြေသားလမ်းလေးတစ်ခုလည်း ရှိသေးရာ ကားများဖြတ်သန်းသွားလာရန် ခက်ခဲလှသည်။

ရာသီဥတုသာယာသောအခါ စီးပွားရေးကောင်းသော်လည်း၊ လေပြင်းတိုက်ပြီး မိုးသည်းထန်စွာရွာသွန်းပါက အရေးပေါ်လိုအပ်ချက်မရှိလျှင် ဧည့်သည်များလာရောက်မှု အလွန်နည်းပါး၏။

အချို့သောဧည့်သည်များက သွားလာရသည်ကို မနှစ်သက်ကြဘဲ၊ ရွာရှိ စတိုးဆိုင်သို့ သွားသည့်လမ်းမှာ ကားမောင်းရန်အဆင်မပြေသဖြင့် လမ်းလျှောက်သွားရသည်မှာ အဆင်မပြေကြောင်း အမြဲတမ်း ညည်းတွားလေ့ရှိကြသည်။

အဒေါ်ဝမ်သည် ယာတောအိမ်သို့ တိုက်ရိုက်ပို့ဆောင်ပေးရန် စဉ်းစားခဲ့ဖူးသော်လည်း၊ သူမ၏ခင်ပွန်းက များသောအားဖြင့် ကြက်စာကျွေးနေရပြီး ဆိုင်တွင် သူမတစ်ယောက်တည်းသာ ရှိသည်။

အကယ်၍ သူမထွက်သွားပါက ဆိုင်ကိုကြည့်မည့်သူ မရှိတော့သဖြင့်၊ တစ်စုံတစ်ယောက် ပစ္စည်းလာဝယ်ပါက အဆင်မပြေဖြစ်သွားပေမည်။

လူများက ထိုအကြောင်းကို မကြာခဏပြောလာကြသောအခါ အဒေါ်ဝမ်သည် စိတ်ထဲတွင်မှတ်ထားလိုက်ပြီး ဘာလုပ်ရမလဲဟု စဉ်းစားနေခဲ့သည်။

ရွာထဲမှ တစ်ယောက်ယောက်ကို ဆိုင်ကြည့်ပေးရန် အကူအညီတောင်းလျှင်များ ရနိုင်မည်လား။ စတိုးဆိုင်၏အမြတ်ငွေက တော်တော်လေး ကောင်းမွန်ရာ သူမအနေဖြင့် သေချာပေါက် လက်လွတ်ခံမည်မဟုတ်ချေ။

ထိုအချိန်တွင်ပင် ရှီးရှီးလေး၏ယာတောအိမ်၌ ဆိုင်ခန်းများအငှားချမည်ဟု ကြေညာလိုက်ရာ အဒေါ်ဝမ်က ချက်ချင်းသတိပြုမိသွားသည်။

အကယ်၍ အခြားတစ်ယောက်ယောက်က ငှားပြီး စူပါမားကတ်အသေးစားလေးတစ်ခုခု ဖွင့်လိုက်လျှင်၊ သူမဆီ မည်သူက လာဝယ်တော့မည်နည်းဟု တွေးလိုက်မိသည်။

သူမ ကိုယ်တိုင် ပြောင်းရွှေ့သွားခြင်းက ပိုကောင်းပေမည်။ ကိုယ်ပိုင်စီးပွားရေးကို တိုးချဲ့ကာ ပိုမိုအဆင်ပြေချောမွေ့သောဘဝကို တည်ဆောက်လိုသည့် သူမ၏မျှော်လင့်ချက်က ဤဆုံးဖြတ်ချက်တွင် အထင်းသားပေါ်လွင်နေသည်။

ငှားရမ်းခကို စုံစမ်းပြီးနောက် သူမနှင့် ဦးလေးဝမ်တို့ အိမ်တွင် ကုန်ကျစရိတ်များကို သေချာတွက်ချက်ကြည့်ကြရာ အမြတ်အစွန်းရနိုင်သေးသည်ဟု ခံစားရသဖြင့် လီရှီးရှီးနှင့် စာချုပ်ချုပ်ကာ ပထမဆုံးတစ်နှစ် ငှားရမ်းလိုက်၏။

အဒေါ်ဝမ်သည် ထောင့်ကျသောအခန်းတစ်ခန်းကို ငှားရမ်းလိုက်သည်။

ဂိုဒေါင်ကိုပြင်ဆင်ထားသော သူမ၏ မူလစတိုးဆိုင်ငယ်လေးနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက နေရာအကျယ်အဝန်းမှာ သုံးဆကျော် ပိုမိုကျယ်ဝန်းပြီး၊ ဤနေရာရှိ အသင့်ပါဝင်သော အပြင်အဆင်မှာလည်း ဂိုဒေါင်ထက် များစွာ ပိုမိုကောင်းမွန်လှသည်။

သူမက အံကြိတ်ကာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုကိုလည်း တိုးမြှင့်လိုက်၏။

ယခုနှစ်တွင် လူတိုင်း မက်မွန်ပင်များမှ အပိုဝင်ငွေများ ရရှိခဲ့ကြရာ၊ သူမက ထိုငွေများကိုအသုံးပြု၍ ကုန်ပစ္စည်းများ ထပ်မံဖြည့်တင်းခြင်းနှင့် ပရော်ဖက်ရှင်နယ် ငွေရှင်းစက်များ ထပ်မံဝယ်ယူခြင်း အစရှိသည်တို့ကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

ဤကမ္ဘာလှည့်ခရီးသည်အများအပြားမှာ အပြင်ထွက်ပါက ဖုန်းတစ်လုံးတည်းသာ ကိုင်ဆောင်လေ့ရှိသော လူငယ်များဖြစ်ကြသည်။

အချို့လူများက ဖုန်းမေ့ကျန်ခဲ့ပြီး မျက်နှာ ငွေပေးချေမှုဖြင့် ပေးချေ၍ ရမရ သူမကို မေးမြန်းလေ့ရှိကြ၏။

ပထမအကြိမ်တွင် သူတို့ ဘာကိုဆိုလိုသနည်း ဆိုသည်ကို သူမ နားမလည်ခဲ့ဘဲ လူငယ်လေးက မျက်နှာပြောင်တိုက်ပြီး ပိုက်ဆံမပေးချင်ဘူးဟု အထင်လွဲခဲ့ရာ၊ ရယ်စရာတစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် အနီးနားရှိ သဘောကောင်းသောမိန်းကလေးတစ်ဦးက ရှင်းပြပေးမှသာ၊ ပြင်ပ မြို့ကြီးပြကြီးများတွင် မိုဘိုင်း ငွေပေးချေမှုကဲ့သို့ပင် မျက်နှာဖြင့်ငွေပေးချေမှုများ ခေတ်စားနေပြီး ၎င်းဖြင့် ငွေပေးချေနိုင်ကြောင်း သူမ သဘောပေါက်သွားတော့၏။

ထိုအချိန်က အဒေါ်ဝမ်သည် ဖုန်းဖြင့် ငွေပေးချေနိုင်ကြောင်းကို ပထမဆုံးမြင်ဖူးစဉ်ကကဲ့သို့ပင် အလွန်အံ့အားသင့်သွားရသည်။

အခုခေတ် နည်းပညာများက ဤမျှ မြန်မြန်ဆန်ဆန် တိုးတက်နေပြီး မျက်နှာဖြင့်တောင် ငွေပေးချေလို့ ရနေပြီ ဆိုသည်ကို သူမ လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့ချေ။

သူမ အသက်ကြီးနေပြီဖြစ်သော်လည်း ရှေးရိုးစွဲအမြင်များဖြင့် ဆက်လက်ရပ်တည်နေ၍ မရကြောင်း အဒေါ်ဝမ်ခံစားလိုက်ရသည်။ မဟုတ်လျှင် ခေတ်ရေစီးကြောင်း၏ ချန်ရစ်ခြင်းကို ခံရရုံသာမက သိပ်မကြာမီမှာပင် ငွေရှာနိုင်တော့မည်မဟုတ်ချေ။

ပြုပြင်မွမ်းမံထားသော စတိုးဆိုင်ကို စတိုးဆိုင်ဟုပင် ခေါ်ဆို၍ မရနိုင်တော့ချေ။ စူပါမားကတ်ငယ်လေးတစ်ခုဟုပင် သတ်မှတ်နိုင်သည်။

၎င်းတွင် ဆန်၊ ဆီ၊ ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များမှအစ နေ့စဉ်သုံးပစ္စည်းများ၊ တစ်ကိုယ်ရည်သန့်ရှင်းရေးသုံးပစ္စည်းများ၊ သရေစာများနှင့် နို့ထွက်အချိုရည်များအားလုံး စုံလင်စွာ ရှိသည်။ အမျိုးအစားအနည်းငယ် နည်းပါးရုံမျှသာ။

အရေးအကြီးဆုံးမှာ အဒေါ်ဝမ်သည် ဆေးလိပ်ရောင်းချခွင့်လိုင်စင်ကို ရရှိခဲ့ပြီး ဆိုင်တွင် ဆေးလိပ်နှင့် အခြားပစ္စည်းများကိုပါ ရောင်းချခွင့်ရလာခဲ့ရာ၊ ၎င်းက စူပါမားကတ်ငယ်လေးဆီသို့ လူပိုမိုရောက်ရှိလာစေရန် ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် အမြတ်အစွန်းများမှာ သိသိသာသာတိုးလာခဲ့ပြီး အဒေါ်ဝမ်ကို ပိုမိုတွန်းအားပေးနိုင်ခဲ့သည်။

ချွေးမဖြစ်သူ မီးဖွားနေချိန်တွင်လည်း အဒေါ်ဝမ်သည် ဆွေမျိုးတစ်ဦးကိုရှာဖွေကာ လစာပေး၍ ဆိုင်ကို ကြည့်ခိုင်းထားပြီး အရောင်းအဝယ် လုံးဝအထိခိုက်မခံခဲ့ပေ။

သူတို့ ရွာသူရွာသားများအပြင် အနီးနားရှိ အခြားရွာအချို့မှ လူများပင်လျှင် ဤစူပါမားကတ်ငယ်လေးသို့ လာရောက်၍ လိုအပ်သောပစ္စည်းများကို ဝယ်ယူကြသည်။

သူတို့အတွက် ဤရွာတွင် စူပါမားကတ်အသေးစားလေးတစ်ခု ရှိနေခြင်းက ပတ်ဝန်းကျင်ရှိရွာသားများအတွက် တကယ်ကို အဆင်ပြေစေသည်။

အဒေါ်ဝမ် ဆိုင်ခန်း တစ်ခန်း ငှားရမ်းသည့်အပြင် ရွာထဲမှ အချို့သောသူများကလည်း ဆိုင်ခန်း ငှားရမ်းချင်နေကြ၏။

အဒေါ်ချူ၏သားဖြစ်သူ ချူထျန်းလျန်သည် မူလက မြို့ပေါ်ရှိ နို့လက်ဖက်ရည်ဆိုင် တစ်ဆိုင်တွင် အလုပ်လုပ်ခဲ့သည်။

သူက ကိုယ်ပိုင်နို့လက်ဖက်ရည်ဆိုင်လေး တစ်ဆိုင်ဖွင့်ရန် အမြဲတမ်း အိပ်မက်မက်ခဲ့သည်။ ကိုယ်ပိုင်စီးပွားရေး လုပ်ငန်းရှင်တစ်ဦးအဖြစ် ရပ်တည်ကာ အောင်မြင်လိုသောလူငယ်တစ်ဦး၏ ရည်မှန်းချက်က သူ၏ရင်ထဲတွင် အပြည့်အဝရှိနေ၏။

ကံဆိုးစွာဖြင့် သူ၏မိဘများမှာ ပျားမွေးမြူခြင်းနှင့် ပျားရည်ရောင်းချခြင်းတို့ဖြင့် အလွန်အလုပ်ရှုပ်နေကြပြီး သူ့ကို လုံးဝဂရုမစိုက်ခဲ့ကြချေ။

သူက အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ကျောင်းတစ်ကျောင်းတွင် ပညာသင်ကြားခဲ့ပြီး အချိန်များစုကို ပေါ့ပေါ့ဆဆဖြတ်သန်းကာ ကျောင်းပြီးသည်နှင့် နို့လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ဖွင့်ချင်သည်ဟု ပြောဆိုလာခြင်းအပေါ်၊ သူ့တွင် အဲဒီလို လုပ်နိုင်တဲ့ စွမ်းရည် ရှိပါ့မလား ဆိုသည်ကိုပင် မိဘများက မစဉ်းစားပေးခဲ့ကြချေ။

သို့သော် သူက လက်မလျှော့ဘဲ မြို့သို့ သူ့ဘာသာထွက်သွားခဲ့သည်။

သူသည် ပုဂ္ဂလိကဆိုင်များရော နာမည်ကြီးဆိုင်ခွဲများတွင်ပါ အလုပ်လုပ်ခဲ့သည်။

သူက နို့လက်ဖက်ရည်အရသာ ပိုကောင်းအောင် ဘယ်လိုဖျော်ရမလဲ ဆိုသည်ကို အလွန် ရှင်းလင်းစွာ သိထား၏။ သို့သော် အိမ်နှင့်ဝေးရာတွင် သုံးနှစ်ကြာအလုပ်လုပ်ပြီးနောက်၊ ချွေချွေတာတာနေထိုင်ကာ ရည်းစားပင်မထားခဲ့သော်လည်း ငွေအများကြီးမစုမိခဲ့ချေ။

သူ၏ဘဏ်အကောင့်ထဲတွင် ယွမ် ခြောက်သောင်းကျော်သာရှိသည်။

မူလက သူသည် နောက်ထပ်နှစ်နှစ်ခန့် အလုပ်ဆက်လုပ်ပြီး ငွေပိုစုကာ ကိုယ်ပိုင်နို့လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ဖွင့်ရန် သင့်လျော်သောဆိုင်ခန်းတစ်ခန်းကို ရှာဖွေရန် စီစဉ်ထားခဲ့သည်။

သို့သော် စီစဉ်ထားမှုများက အပြောင်းအလဲများကို မမီနိုင်ခဲ့ချေ။

သူ၏ ဝီချက်မုမန့်တွင် မွေးရပ်မြေမှ ရှီးရှီးလေး တင်ထားသော အငှားကြော်ငြာတစ်ခုကို သူ မြင်လိုက်ရပြီး ၎င်းက သူ၏အာရုံကို ချက်ချင်းဖမ်းစားသွားတော့သည်။

ရှီးရှီးလေး ဖွင့်ထားသော ယာတောအိမ်အကြောင်းကို သူ သိထား၏။

စီးပွားရေးအရမ်းကောင်းနေပြီး သူတို့၏ ပျားရည်ရောင်းအားကိုပင် ပိုမိုတက်လာစေကြောင်း သူ့မိခင်ထံမှ ကြားခဲ့ရသည်။

ပြီးခဲ့သည့်အားလပ်ရက်က မွေးရပ်မြေသို့ ပြန်လာစဉ်ကလည်း ဤယာတောအိမ်ရှေ့မှ ဖြတ်သွားခဲ့ဖူးသည်။

‘တခြား ဘာမှမပြောနဲ့ဦး၊ အဝင်ဝမှာရပ်ထားတဲ့ ကားတွေက နေရာအပြည့်ဖြစ်နေတာဆိုတော့ စီးပွားရေး တကယ်ကောင်းနေတာ သေချာတယ်'

အကယ်၍ သူက ယာတောအိမ်မှာ နို့လက်ဖက်ရည်ဆိုင် တစ်ဆိုင် ဖွင့်လိုက်ရင် စီးပွားရေး သေချာပေါက်ကောင်းမှာပဲ ဟု ချူထျန်းလျန် တွေးလိုက်မိသည်။

‘အဲဒီမှာ လာကစားတဲ့လူငယ်တွေ အများကြီးရှိတယ်၊ နို့လက်ဖက်ရည် သောက်ရတာကို မကြိုက်တဲ့လူငယ်ဆိုတာ ဘယ်နှစ်ယောက်များရှိလို့လဲ'

92

ချူထျန်းလျန်သည် တွေးလေလေ ပို၍စိတ်လှုပ်ရှားလာလေလေ ဖြစ်သဖြင့် ထိုနေရာတွင် တစ်နှစ်စာငှားရမ်းခ ဘယ်လောက်ရှိသလဲဟု ဝီချက်တွင် ချက်ချင်းမေးမြန်းလိုက်သည်။

အသေးဆုံးအခန်းမှာ တစ်နှစ်လျှင် နှစ်သောင်းကျော်သာကျသင့်ပြီး၊ လွှဲပြောင်းခပေးစရာမလိုဘဲ တစ်လ အခမဲ့ငှားရမ်းခွင့် ရမည်ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ ချူထျန်းလျန် အလွန်အမင်းစိတ်ဝင်စားသွားသည်။

မိမိကိုယ်ပိုင် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတစ်ခု စတင်လိုသော လူငယ်တစ်ဦး၏ရည်မှန်းချက်က ဤအခွင့်အရေးကြောင့် ပီပြင်လာခဲ့၏။

အဒေါ်ချူ၏သားဖြစ်သူက ရွာပြန်လာပြီး ဆိုင်ခန်းလာကြည့်ချင်ကြောင်း ဝီချက်တွင် တွေ့လိုက်ရသောအခါ လီရှီးရှီးသည် ခေါင်းကုတ်ရင်း သေချာစဉ်းစားကြည့်လိုက်သည်။

‘ချူထျန်းလျန်က အပြင်မှာ ဘာလုပ်တာလဲ၊ ပြီးတော့ ဘာလို့ ရုတ်တရက် ရွာပြန်လာပြီး ဆိုင်ဖွင့်ချင်ရတာလဲ၊ အဒေါ်ချူကို ပျားရည်ရောင်းဖို့များ ကူညီပေးမလို့လား၊ ဒါအတွက်တော့ ဆိုင်ခန်းတစ်ခန်းလုံး ငှားနေစရာမလိုပါဘူး၊ ဒီက အသေးဆုံးဆိုင်ခန်းကတောင် စတုရန်းမီတာ ၃၀ ရှိတာ၊ အဲဒီလောက်အကျယ်ကြီးမှာ ပျားရည်ဘယ်လောက်တောင် ထည့်ထားလို့ ရမှာလဲ'

လီရှီးရှီးသည် ယုံကြည်ရခက်သောဤအတွေးကို ဖယ်ရှားရန် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး အခြားအလုပ်များကို ဆက်လုပ်နေလိုက်သည်။

‘ဘာလို့ ငါက လျှောက်ပြီးမှန်းဆနေရမှာလဲ။ နောက်မှ အဒေါ်ချူနဲ့တွေ့ရင် မေးကြည့်လိုက်တာပေါ့'

ချူထျန်းလျန်သည် ရွာတွင် နို့လက်ဖက်ရည်ဆိုင် တစ်ဆိုင် ဖွင့်ရန် တကယ်ကို ဆုံးဖြတ်ပြီးသွားပြီဖြစ်ကာ၊ ရွာပြန်ပြီး စာချုပ်လက်မှတ်ထိုးရန်သာ စောင့်ဆိုင်းနေတော့၏။

ဤအချိန်တွင် သူသည် လှပသောအိပ်မက်ထဲတွင် နစ်မြောနေပြီး သူ၏နို့လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ကို မည်သို့ အလှဆင်ရမည်နည်းဆိုသည်ကို အမြဲတမ်း စိတ်ကူးယဉ်နေမိသည်။

ယင်းအတွက် သူသည် အလုပ်အားချိန်များတွင် မြို့ပေါ်ရှိ နို့လက်ဖက်ရည်ဆိုင်အချို့၏ အပြင်အဆင်များကို သွားရောက်လေ့လာကြည့်ရှုပြီး ဖြစ်သည်။

သူ၏ဆိုင်တွင်လည်း ထူးခြားသောအသွင်အပြင်များရှိရန် လိုအပ်သည်ဟု တွေးတောရင်း ဤကိစ္စအပေါ်တွင်သာ အာရုံစိုက်နေမိသဖြင့် မိဘများကိုပြောပြရန် လုံးဝ မေ့လျော့နေခဲ့၏။

ပြီးခဲ့သည့်နှစ်ရက်က ရွာထဲတွင် အဒေါ်ချူနှင့် တွေ့သောအခါမှသာ လီရှီးရှီးသည် ဤကိစ္စကိုသတိရသွားပြီး မေးလိုက်သည်။

“အဒေါ်ချူ၊ ရှောင်လျန် ဟိုနေ့က အိမ်ငှားချင်လို့ဆိုပြီး ကျွန်မကိုမေးထားတယ်၊ သူပြောပုံအရတော့ ကျွန်မဆီက ဆိုင်ခန်းတစ်ခန်းငှားချင်ပုံပဲ၊ ကျွန်မလည်း အတိအကျတော့မမေးရသေးဘူး၊ သူ ဒီစနေနေ့ပြန်လာပြီး အသေးစိတ်ဆွေးနွေးမယ်တဲ့၊ အဒေါ်တို့မိသားစုက စီးပွားရေး အသေးစားလေးတစ်ခုခု လုပ်ဖို့စီစဉ်နေတာလား”

အဒေါ်ချူမှာ ရှီးရှီးလေး ပြောသောစကားများကြောင့် ဇဝေဇဝါဖြစ်သွားရ၏။

‘ငါ့ရဲ့ လူလည်လေးက ဒီစနေနေ့ပြန်လာပြီး အိမ်ငှားဖို့အကြောင်း လာပြောမယ် ဟုတ်လား၊ သူက ဆိုင်ဖွင့်ချင်နေတာ၊ ငါကတော့ ဘာမှ မသိလိုက်ဘူး၊ ဒီလူလည်လေးက သူ့အမေအိုကို ရင်ထဲမှာ နည်းနည်းလေးတောင် ထည့်မထားပါလား၊ သူက အတောင်ပံတွေစုံနေလို့ တစ်ခုခုလုပ်ရင် မိဘတွေကိုတောင် မတိုင်ပင်တော့ဘူးလား'

လီရှီးရှီးသည် အဒေါ်ချူ၏မျက်နှာအမူအရာ အကြိမ်ကြိမ်ပြောင်းလဲသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း၊ ‘စီးပွားရေးအသေးစားလေး လုပ်တာများ ဘာတွေများ ထုတ်မပြောသာအောင် ဖြစ်နေလို့လဲ’ ဟု စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။

အဒေါ်ချူက အတင်းပြုံးပြရင်း ဖြေလိုက်၏။ “ရှီးရှီးလေးရယ်... အဒေါ်တို့လည်း မဆုံးဖြတ်ရသေးပါဘူး၊ နောက်မှ အဲဒီလူလည်လေးဆီ ဖုန်းဆက်ပြီး ထပ်တိုင်ပင်ကြည့်လိုက်ဦးမယ်”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမ၏ဖုန်းကိုရှာရန် အိမ်သို့ ကမန်းကတန်းပြန်သွားတော့သည်။

သူမက အလုပ်လုပ်ရန် အပြင်ထွက်လာချိန်တွင် ဖုန်းကို အိမ်၌ထားခဲ့မိပြီး သူမ၏သားထံသို့ ဖုန်းဆက်ရန် လိုအပ်နေ၏။

“အာ... အင်း”

လီရှီးရှီးသည် အဒေါ်ချူ အလောတကြီး ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း၊ သူမများ တစ်ခုခုများ မှားပြောမိသွားသေးလား တွေးနေမိသည်။

‘ ဒါပေမဲ့ ငါ ဘာမှမပြောခဲ့ပါဘူး၊ ဒါက ပုံမှန်စကားပြောတာပဲဟာ၊ ရှောင်လျန်က ဆိုင်ဖွင့်မလို့လုပ်နေတာကို အဒေါ်ချူက အခုထိမသိသေးတာတော့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး’

‘မဖြစ်နိုင်တာ’

လီရှီးရှီး စိတ်လျှော့လိုက်ပြီး၊ ‘အင်းလေ... အဒေါ်ချူ အိမ်မှာ အရေးကြီး ကိစ္စ တစ်ခုခု ရှိလို့နေမှာပေါ့၊ ငါနဲ့ ဘာမှ မဆိုင်ပါဘူး’ ဟု တွေးလိုက်သည်။

…

ချူထျန်းလျန်သည် မိခင်ဖြစ်သူထံမှ ဖုန်းလက်ခံရရှိပြီး၊ တစ်ဖက်မှ အံကြိတ်ကာပြောဆိုနေသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ မိခင်ဖြစ်သူနှင့် အရင်မတိုင်ပင်မိကြောင်း သတိပြုမိသွားကာ ‘မဟန်တော့ဘူး’ ဟု တိတ်တဆိတ် တွေးလိုက်မိ၏။

သို့သော် သူက ဆိုင်ကို တကယ်ဖွင့်ချင်နေပြီး ကျွမ်းကျင်မှုများကိုလည်း လေ့လာသင်ယူပြီးဖြစ်ရာ မတတ်သာသည့်အဆုံး စွန့်စား၍ပြောလိုက်သည်။

“မေမေ၊ ကျွန်တော် နို့လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ဖွင့်ချင်တယ်လို့ လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်တွေကတည်းက ပြောခဲ့တယ်လေ၊ ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း ကျွန်တော့်ရဲ့အိပ်မက်အတွက် ကြိုးစားအလုပ်လုပ်နေခဲ့တာ၊ မကြာခင်မှာ ဆိုင်ဖွင့်ဖို့ ပိုက်ဆံအလုံအလောက်စုမိဖို့ မျှော်လင့်ရင်းနဲ့ပေါ့၊ မေမေ ကျွန်တော့်ကို အမြဲတမ်း စိတ်ဓာတ်ကျအောင်လုပ်နေတာလေး ရပ်ပေးလို့မရဘူးလား”

ဖုန်းတစ်ဖက်မှ အဒေါ်ချူမှာ ခေတ္တငြိမ်သက်သွားသည်။

သူမ၏သားဖြစ်သူက သက်မွေးဝမ်းကျောင်း သင်တန်းကျောင်းမှ ဘွဲ့ရပြီးနောက် ဤအကြောင်းပြောခဲ့ဖူးသည်ကို သူမ အချိန်အတော်ကြာ မေ့လျော့နေခဲ့မိ၏။

ယနေ့ သူမ၏သားဖြစ်သူ ပြန်လည်အစဖော်လာချိန်မှသာ သူမ မှတ်မိသွားခြင်းဖြစ်သည်။

ဤအချက်ကိုတွေးမိသောအခါ သူမ၏သဘောထားမှာ ပျော့ပျောင်းသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ထျန်းလျန်ရယ်၊ ဘာလို့ ဒီကိစ္စကို ဖေဖေတို့ မေမေတို့နဲ့ အရင်မတိုင်ပင်ရတာလဲ၊ ဆိုင်တစ်ဆိုင်ဖွင့်တယ်ဆိုတာ သေးငယ်တဲ့ကိစ္စ မဟုတ်ဘူးနော်၊ သားမှာ ပိုက်ဆံအလုံအလောက်ရှိလို့လား”

ဤဖုန်းခေါ်ဆိုမှုအပြီးတွင် အဒေါ်ချူသည် အချိန်ကို နောက်ပြန်ဆုတ်ကာ သူမကိုယ်သူမ ပြန်ရိုက်ချင်စိတ်ပင် ပေါက်သွားရသည်။

‘ငါ ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ’

သူမ အစက သားဖြစ်သူဆိုင်ဖွင့်ရန် ပံ့ပိုးပေးဖို့ပြောနေခြင်း မဟုတ်ချေ။

ဖုန်းတစ်ဖက်မှ ချူထျန်းလျန်သည် မိခင်ဖြစ်သူ၏မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ၊ မိခင်ဖြစ်သူက သူ့ကို ပံ့ပိုးပေးနိုင်ခြေရှိသည်ဟူသော မျှော်လင့်ချက်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် သံပူတုန်း နာနာရိုက်ဆိုသကဲ့သို့ ပြောလိုက်သည်။

“လောလောဆယ်တော့ လုံလောက်လောက်ပါတယ်၊ နောက်ပိုင်း မမျှော်လင့်ထားတဲ့အခြေအနေတစ်ခုခု ပေါ်လာရင် မေမေတို့ ကျွန်တော့်ကို ပံ့ပိုးပေးလို့ရတာပဲ၊ မေမေနဲ့ ဖေဖေကို ရှယ်ယာရှင်အဖြစ် စာရင်းသွင်းထားမယ်လေ၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော် ပိုက်ဆံရလာတဲ့အခါ မေမေတို့ကို အမြတ်ဝေစုပေးမယ်”

“လူလည်လေး၊ စီးပွားရေးလုပ်ရတာ အဲဒီလောက်လွယ်တယ်လို့ သားက ထင်နေတာလား၊ အခုကတည်းက လေလုံးတွေထွားနေပြီ”

“အို... မေမေကလည်း၊ ကြည့်ပါလား... ရှီးရှီးလေးလည်း ပထမဆုံးအကြိမ်စီးပွားရေးလုပ်တာပဲ၊ သူ ဘယ်လောက်အောင်မြင်နေလဲဆိုတာ၊ ကျွန်တော်က သူ့နောက်ကနေလိုက်ပြီး အရည်လေးသောက်ရုံပဲလေ၊ ကျွန်တော်ဘယ်လောက်ရမလဲဆိုတာကို ဂရုမစိုက်ပါဘူး၊ အနည်းဆုံးတော့ အရှုံးပေါ်မှာမဟုတ်ဘူး”

အဒေါ်ချူ၏သဘောထားမှာလည်း ပျော့ပျောင်းသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် သားဖြစ်သူ၏ ခိုင်မာသောရပ်တည်ချက်ကို မလွန်ဆန်နိုင်တော့သဖြင့်၊ ဤစနေနေ့တွင် ယာတောအိမ်သို့ အတူတူသွားကြရန် သဘောတူလိုက်ကြ၏။

ချူထျန်းလျန်သည် မိခင်ဖြစ်သူကလည်း သဘောတူလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပိုမိုနည်းပါးသွားတော့သည်။

သူက လက်ရှိ နို့လက်ဖက်ရည်ဆိုင်သူဌေးကို အလုပ်ထွက်တော့မည်ဖြစ်ကြောင်း ရိုးရှင်းစွာပင် ပြောပြလိုက်၏။

သူက လက်ရှိတွင် နာမည်ကြီးနို့လက်ဖက်ရည် ဆိုင်ခွဲတစ်ခုတွင် အလုပ်လုပ်နေခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ဝန်ထမ်း ရှစ်ယောက်၊ ကိုးယောက်ခန့် ရှိရာ သူ မရှိသော်လည်း သေချာပေါက် အလုပ်ဖြစ်နေမည်သာ။

သူဌေးက ဘာမျှမမေးမြန်းဘဲ သူ အလုပ်ထွက်စာကို သဘောတူလိုက်သည်။

သူဌေး၏အမြင်တွင် ယခုခေတ်လူငယ်များမှာ အလုပ်တွင်မတည်ငြိမ်ကြဘဲ၊ အလုပ်မလုပ်ချင်တော့သည့်အခါ နုတ်ထွက်သွားကြခြင်းမှာ ပုံမှန်ကိစ္စတစ်ခုလို ဖြစ်နေပေမည်။

ထို့ကြောင့် ချူထျန်းလျန်၏အလုပ်ထွက်စာ ထွက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ထိုနေရာတွင်ပင် ချက်ချင်းအတည်ပြုပေးလိုက်သည်။

အလုပ်များကို လွှဲပြောင်းပေးရန် နေ့ဝက်ခန့်သာ အချိန်ယူခဲ့ရပြီး ချူထျန်းလျန်ထွက်ခွာနိုင်ခဲ့သည်။

ချူထျန်းလျန်သည် လက်ရှိအလုပ်ခွင်မှ သူမျှော်လင့်ထားသည်ထက်ပင် ပိုမိုလျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာလာနိုင်ခဲ့၏။

ဝန်ထမ်းအဆောင်မှ ထွက်လာပြီးနောက် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ နေစရာ နေရာမရှိတော့သဖြင့် အိမ်သို့ပြန်သွားခြင်းက ပိုကောင်းမည်ဟု တွေးလိုက်မိသည်။

သို့သော် မူလက သူသည် စနေနေ့နံနက်တွင် မြို့ပေါ်၌လာကြိုရန် မိဘများကို ချိန်းဆိုထားခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ နှစ်ရက်စောနေခဲ့သည်။

သူက မိဘများထံ ဖုန်းဆက်သော်လည်း မည်သူမျှဖုန်းမကိုင်ချေ။ အလုပ်ရှုပ်နေ၍ ဖြစ်ပေမည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် လီရှန်းရွာသို့ တိုက်ရိုက်သွားမည့် အက်ပ်မှတစ်ဆင့် ကားပိုးလ် (carpool - တစ်ကားတည်း မျှဝေငှားရမ်းစီးခြင်း) တစ်ခုကို သူ ရှာတွေ့ခဲ့သည်။

ကားမောင်းသူမှာ စကားအလွန်များသော လူငယ်လေးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ချူထျန်းလျန်ကားပေါ်တက်သည်နှင့် ရေသန့်တစ်ပုလင်းကို အားတက်သရောကမ်းပေးလိုက်သည်။

ချူထျန်းလျန်က ကျေးဇူးတင်စကားဆိုလိုက်သော်လည်း သောက်ရန် အစီအစဉ်မရှိချေ။

အပြင်ထွက်သွားလာသည့်အခါ ယောကျ်ားကြီးတစ်ယောက်ဖြစ်စေကာမူ သူစိမ်းများပေးသော အရာများကို လွယ်လွယ်ကူကူမစားသောက်ခြင်းက အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်းများကို ထုတ်ရောင်းရန် အကြံအစည်ဖြင့် ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်ခံရမည်ကိုပင် သူ စိုးရိမ်နေမိသည်။

အန္တရာယ်က နေရာတိုင်းတွင်ရှိနေပြီး အမြဲတမ်းသတိရှိနေရန် လိုအပ်သည်မဟုတ်လော။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ကားသမားမှာ သာမန်လူတစ်ဦးသာဖြစ်သည်။

နောက်ခန်းမှ လူငယ်လေးမှာ ရိုးရိုးအေးအေးလေးဖြစ်ကြောင်း သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး၊ နေပူထဲတွင် ကားစောင့်နေရသဖြင့် ချွေးများရွှဲနစ်နေမည်ဟု တွေးကာ ရေတစ်ပုလင်းကို သဘောကောင်းစွာ ကမ်းပေးလိုက်ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ လူငယ်လေး၏စိတ်ထဲရှိ အတွေးများကို လုံးဝမသိရှိခဲ့ချေ။

ကားသမားမှာ ကားမောင်းနေစဉ် အနည်းငယ်ပျင်းရိနေသဖြင့် နောက်ခန်းရှိ ချူထျန်းလျန်နှင့် စကားစမြည်ပြောဆိုနေတော့သည်။

“အစ်ကိုရေ... အစ်ကိုလည်း လီရှန်းရွာယာတောအိမ်ကို ခရီးသွားဖို့ လာတာမလား”

“အခန်း ကြိုတင်ဘိုကင်လုပ်ထားပြီးပြီလား”

“မဟုတ်ရင် နောက်ကျသွားရင် အခန်းတွေ အကုန်ပြည့်သွားလိမ့်မယ်”

“ဒါပေမဲ့ အွန်လိုင်းမှာ တွေ့လိုက်တာ ယာတောအိမ်ကို တော်တော်လေး ပြုပြင်မွမ်းမံပြီးတိုးချဲ့ထားတယ်၊ အခန်းတွေလည်း ပိုများလာတယ်တဲ့၊ အခု ဘိုကင်လုပ်ရင်တောင် ရနိုင်သေးတယ်”

“အာ... ဒါနဲ့ အစ်ကိုက ဘာလို့ အဲဒီကိုသွားဖို့ ကားမငှားတာလဲ”

“ဒီနေ့ ကားပူးပေါင်းစီးမယ့် အော်ဒါလေးရမလားဆိုပြီး ကျွန်တော် ရုတ်တရက်စိတ်ကူးပေါက်လို့ တော်သေးတာပေါ့၊ မဟုတ်ရင် အစ်ကို အဲဒီကို ဘယ်လိုများသွားမလဲ”

ဤလူမှာ အဆက်မပြတ် တတွတ်တွတ်ပြောနေပြီး ချူထျန်းလျန်သည် သူစကားပြောပြီးသည်အထိ စောင့်ကာ ပြန်ပြောလိုက်၏။

“အာ... ကျွန်တော်က လီရှန်းရွာမှာနေတာပါ၊ ယာတောအိမ်ကို အပျော်သွားတာမဟုတ်ပါဘူး”

ကားသမားသည် သူ ဤမျှကြာအောင် တတွတ်တွတ်ပြောနေခဲ့သမျှမှာ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်မှန်းဆချက်များသာ ဖြစ်နေပြီး၊ ဤသူမှာ အပျော်ခရီးထွက်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ အိမ်ပြန်ခြင်းသာဖြစ်ကြောင်း လုံးဝထင်မှတ်မထားခဲ့ချေ။

ထို့ကြောင့် သူက အနေခက်စွာဖြင့် ပါးစပ် ပိတ်သွားတော့သည်။

သို့သော် သူက အငြိမ်မနေတတ်သူဖြစ်ရာ သိပ်မကြာမီမှာပင် နောက်ခန်းရှိလူငယ်လေးနှင့် ထပ်မံစကားပြောနေပြန်တော့သည်။