အခန်း (၈၁၉-၈၂၀)

အခန်း (၈၁၉) လှည့်ကွက်တို့၏ စစ်ပွဲ

“ကျွန်တော် အပြင်ထွက်ပြီး လေညင်းခံနေတာပါ အကြီးအကဲ။ နေလို့ သိပ်မကောင်းလို့” ရှဲ့လုချင်းက မြေကမ္ဘာ အဆင့် အကြီးအကဲဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြန်လည်ဖြေကြားရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့သွားပြီး စကားစမှာ တစ်ဝက်တစ်ပျက်နှင့် ရပ်တန့်သွားလေသည်။

သူသည် ရှေ့တွင် မြင်တွေ့နေရသော မြင်ကွင်းကြောင့် ဆွံ့အသွားရ၏။ သူ၏ မျက်လုံးများကိုပင် သူကိုယ်တိုင် မယုံကြည်နိုင်ပါချေ။ မြေကမ္ဘာနယ်ပယ် အကြီးအကဲသည် သူ၏ နှုတ်ခမ်းများမှ သွေးများ စီးကျလျက် သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ထိုအကြီးအကဲ၏ ရင်ဘတ်တွင် သံချေးတက်နေသော ဧရာမ ဓားကြီးတစ်လက် စိုက်ဝင်နေလေပြီ။

ရှဲ့လုချင်း၏ မျက်စိရှေ့မှာပင် နောက်ထပ် ဓားတစ်လက်က ထိုအကြီးအကဲ၏ ခေါင်းကို ဝှေ့ယမ်း ခုတ်ချလိုက်၏။

ထို့နောက် အနက်ရောင် ဓားကြီးကို ပြန်လည် ဆွဲထုတ်လိုက်ရာ အကြီးအကဲ၏ အလောင်းမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပုံလျက်သား လဲကျသွားတော့သည်။

“ဒါ... ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ”

“မဖြစ်နိုင်တာ”

အနီးအနားရှိ ရွှေအဆင့် ကျင့်ကြံသူများမှာ ဖြစ်ပျက်သမျှကို မယုံကြည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေကြသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူတို့၏ နောက်ကွယ်တွင် ပေါ်လာပြီး သူတို့၏ မြေကမ္ဘာ အဆင့် အကြီးအကဲကို ဤမျှ လျင်မြန်စွာ မည်သို့ သတ်ဖြတ်နိုင်သနည်း။ ဤကိစ္စမှာ မည်သို့ ဖြစ်ပျက်သွားသနည်း။

အခြေအနေကို မသိလိုက်သော ရွှေအမြုတေ အဆင့် ကျင့်ကြံသူများသာမက ရှဲ့လုချင်းကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် မည်သည်များ ဖြစ်နေသည်ကို နားမလည်နိုင်ချေ။ အကြီးအကဲမှာ တကယ် အသတ်ခံလိုက်ရပြီလော။

“ဒါလေးနဲ့တင် အံ့သြနေတာလား။ လာဦးမှာတွေ ရှိသေးတယ်” လုံချန်းက ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် ရွှေအမြုတေ အဆင့် ကျင့်ကြံသူများကို ထားရစ်ခဲ့ကာ ထောင်မျှော်စင် အတွင်းပိုင်းသို့ စတင် လှမ်းဝင်ခဲ့လေသည်။

“မင်း... ကောင်စုတ်၊ အကြီးအကဲကို သတ်ပြီးမှ အထဲကို အေးအေးဆေးဆေး ဝင်သွားလို့ ရမယ် ထင်နေတာလား။ ငါတို့ကို မေ့နေပြီလား” ကင်းသမားများမှာ သူတို့၏ ဓားများကို ထုတ်ယူကာ လုံချန်းထံသို့ ပြေးဝင်လာကြလေသည်။

“ငါ မေ့နေတယ်လို့ ဘယ်သူက ပြောလဲ” လုံချန်းက သရော်ပြုံး ပြုံးလျက် ဆို၏။

သူသည် နောက်သို့ လှည့်မကြည့်သော်လည်း နောက်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာသော နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံများကို ကြားနေရသည်။ ပျံသန်းနေသော ဓားတစ်လက်သည် မြွေပုံစံဖြင့် လှုပ်ရှားလျက် ရွှေအဆင့် ကျင့်ကြံသူများ၏ လည်ပင်းများကို အဆက်မပြတ် ခုတ်ဖြတ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့မှာ လုံချန်း၏ ဝိညာဉ်ဓား တိုက်ခိုက်မှုအောက်တွင် မိမိကိုယ်ကို ခုခံကာကွယ်နိုင်စွမ်းမရှိသော ရုပ်သေးရုပ်များကဲ့သို့ ဖြစ်နေကြ၏။

လုံချန်း ခြေလှမ်း ဆယ်လှမ်းခန့် လှမ်းပြီးချိန်တွင် သူ၏ နောက်ကွယ်ရှိ ကင်းသမားအားလုံး အသက်မဲ့ကာ လဲကျသွားကြလေပြီ။

လုံချန်းသည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

သူသည် ဖြူလျော့သော မျက်နှာဖြင့် ဖြစ်ပျက်သမျှကို နားမလည်နိုင်ဘဲ ရပ်နေသော ရှဲ့လုချင်းအား ကြည့်လိုက်သည်။

မိနစ်အနည်းငယ်... မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာတင် မြေကမ္ဘာ အဆင့် အကြီးအကဲ အပါအဝင် အလောင်းပေါင်း ဆယ်ဂဏန်းခန့် မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေပြီ ဖြစ်သည်။

ဤလူငယ်မှာ အမှန်တကယ် ဤမျှ အစွမ်းထက်သည်လော။ မြေကမ္ဘာ အဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်ကို မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သတ်ဖြတ်နိုင်ရန် သူသည် မည်မျှအထိ အင်အားကြီးသနည်း။ ပြီးလျှင် ထိုလူငယ်၏ ညွှန်ကြားချက် မပါဘဲ ရွှေအဆင့် ကျင့်ကြံသူများစွာ၏ လည်ပင်းအား ခုတ်ဖြတ်နိုင်သော သူ၏ ဓားမှာကော မည်မျှအထိ စွမ်းအားကြီးသနည်း။

ဓားကို ဤကဲ့သို့ ထိန်းချုပ်နိုင်ရန် သူသည် မည်သည့် ပညာရပ်အား အသုံးပြုသနည်း။ ထိုဓားမှာ မည်သည့် အဆင့်ရှိ ရတနာမျိုးနည်း။ ရှဲ့လုချင်းမှာ တွေးတောရင်း မမြည်တမ်းဘဲ မနေနိုင်ပါချေ။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် မထိန်းနိုင်အောင် တုန်ရီနေလေသည်။

“မင်းက အဲဒီမှာပဲ ရပ်နေတော့မှာလား။ ငါ့ကို ဘယ်သူက လမ်းပြမှာလဲ။ ငါက ဘယ်ကို သွားရမယ်ဆိုတာ သိတာမှ မဟုတ်တာ” လုံချန်းက မေးလိုက်၏။

“အ... ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်လေး” ထိုသူမှာ မသိစိတ်ဖြင့်ပင် လုံချန်းကို သခင်လေးဟု ခေါ်ဆိုလိုက်မိသည်။

“ဟူး... မင်းဆီကနေ အဲဒီလို ခေါ်တာကို ကြားရတာက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အဆင့်အတန်း နိမ့်ကျနေတယ်လို့ ခံစားနေရတာလဲ။ ရှုလျန်တောင် ငါ့ကို အဲဒီလို မခေါ်သေးဘူး။ ထားပါတော့၊ လမ်းပြစမ်းပါ” လုံချန်းက ဘေးသို့ ဖယ်ပေးရင်း ဆို၏။

“ဟို... သခင်လေး။ ကျွန်တော် သခင်လေးတို့ရဲ့ နောက်ကနေ လိုက်ပြီး နောက်ပိုင်းကနေ ကာကွယ်ပေးရင်း လမ်းညွှန်ပေးရင် မကောင်းဘူးလား။ ရန်သူတွေက သခင်လေးရဲ့ ကျောဘက်ကနေ တိုက်ခိုက်တာမျိုး ကျွန်တော် ခွင့်မပြုနိုင်ပါဘူး” ရှဲ့လုချင်းက အရှက်မရှိ အကြံပေးလေသည်။

သူသည် သူ၏ အစစ်အမှန် ရည်ရွယ်ချက်ကိုတော့ တိုက်ရိုက် မပြောချေ။

“ဟက်... နောက်ထပ် ရင်ဆိုင်ရမယ့် ရန်သူက မြေကမ္ဘာ အဆင့် အကြီးအကဲ ဖြစ်နေမှာကို မင်း ကြောက်နေတာ မဟုတ်လား။ စိတ်မပူနဲ့။ သူ မင်းကို တိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်း မျိုးနွယ်စုကို သစ္စာဖောက်လိုက်တာကို သူ မသိသေးဘူးလေ။ သူ သိသွားတဲ့ အချိန်ကျရင်တော့ သူ အသက်ရှင်နေမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ လမ်းပြစမ်းပါ” လုံချန်းက ဆိုကာ ရှဲ့လုချင်း၏ ဆန္ဒကို ပယ်ချလိုက်၏။

ဒုန်း...

လေးလံသော ခြေသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“အို... ဒါဆို သူက ငါတို့ကို သစ္စာဖောက်လိုက်တာပေါ့။ တစ်ခုခု မှားနေတယ်လို့ ငါ ခံစားနေရတာ။ ငါ လာစစ်ဆေးကြည့်တာ တကယ်ပဲ မှန်သွားတာပဲ။ အခြေအနေက အဲဒီအတိုင်းပါလား”

အသံကြားရာဘက်သို့ လုံချန်းနှင့် ရှဲ့လုချင်းတို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြ၏။ လူလတ်ပိုင်းအရွယ်ခန့်ရှိသော ထွားကြိုင်းသည့် အမျိုးသားတစ်ဦး ထိုနေရာတွင် ရပ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူ၏ လက်မောင်းများမှာ ရှဲ့လုချင်း၏ ခေါင်းခွံလောက်ပင် တုတ်ခိုင်လှ၏။

ထိုအမျိုးသား၏ ရှေ့တွင် လေးလံသော တူကြီးတစ်လက်ကို ချထားလေသည်။

“ဒါဆို မင်းက ဒီမှာ တာဝန်ကျတဲ့ ဒုတိယမြောက် မြေကမ္ဘာ အဆင့် အကြီးအကဲပေါ့။ ငါ့ဆီကို မင်းကိုယ်တိုင် လာပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ရမှာပဲ” လုံချန်းက ပြုံးလျက် ရေရွတ်လိုက်၏။

သူသည် ရှဲ့လုချင်းကို ကြည့်ကာ နောက်သို့ ဆုတ်ရန် အချက်ပြလိုက်သည်။ “အခြေအနေအရဆိုရင်တော့ မင်း ငါ့ကို သူ့ဆီ လိုက်ပို့ပေးစရာ မလိုတော့ဘူး။ နောက်ဆုတ်နေလိုက်။ သူ့ကို ငါ ကိုင်တွယ်ပြီးမှ မင်း လမ်းပြတာပေါ့” လုံချန်းက ဆို၏။

ရှဲ့လုချင်းမှာ တိုက်ပွဲနှင့် ဝေးနိုင်သမျှ ဝေးဝေးတွင် နေလိုလှပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် လုံချန်းက ဒုတိယအကြိမ် ထပ်ပြောရန် မလိုဘဲ သူသည် နောက်သို့ ကပျာကယာ ဆုတ်ခွာသွားလေတော့သည်။

“တူကောင်းပဲ၊ ငါ့ဓားနဲ့ ထိပ်တိုက်တွေ့ရင် မင်းရဲ့ တူက ဘယ်လောက် ခံနိုင်မလဲ ကြည့်ရတာပေါ့” လုံချန်းက ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး မြေကမ္ဘာ အဆင့် အကြီးအကဲထံသို့ ပြေးဝင်သွားလေသည်။

‘ခွန်အားကြီးမားလှပါတယ်ဆိုတဲ့ အကြီးအကဲကို သူက ထိပ်တိုက် ရင်ဆိုင်မှာလား။ သူ ရူးသွားပြီလား။ မဟုတ်ဘူး၊ သူက လူအများကြီးကို ဒီလောက် လွယ်လွယ်ကူကူ သတ်နိုင်တဲ့သူပဲ။ သူ မရူးနိုင်ပါဘူး။ ဒါဆို သူက အကြီးအကဲကို ယှဉ်နိုင်တဲ့ ခွန်အား ရှိလို့လား။ ဘယ်သူက ထင်မှာလဲ’ ရှဲ့လုချင်းသည် လုံချန်း၏ လှုပ်ရှားမှုများကို ကြည့်ရင်း တွေးတောနေမိ၏။

လုံချန်းသည် သူ၏ ဓားဖြင့် ခုတ်ချလိုက်၏။ မြေကမ္ဘာ အဆင့် အကြီးအကဲကလည်း သူ၏ ဧရာမ တူကြီးကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ လက်နက်နှစ်လက် ထိတွေ့တော့မည့် ဆဲဆဲတွင် လုံချန်းသည် ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

“ပြန်စဉ်းစားကြည့်တော့လည်း၊ ဒီနည်းနဲ့ တိုက်ပွဲကို အဆုံးသတ်ဖို့ ပိုလွယ်နေမှတော့ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်နေတာက အလကားပါပဲ” လုံချန်းက ရေရွတ်လိုက်ပြီး မြေကမ္ဘာ အဆင့် အကြီးအကဲ၏ နောက်တွင် ပေါ်လာကာ အကြီးအကဲ၏ နှလုံးသား ရှိမည့်နေရာသို့ သူ၏ ဓားဖြင့် ထိုးစိုက်လိုက်လေသည်။

“မ... မင်း... အရှက်မရှိတဲ့ကောင်” မြေကမ္ဘာ အဆင့် အကြီးအကဲမှာ သွေးတစ်လုပ် အန်လျက် အားနည်းစွာ ပြောလိုက်၏။

“မင်းကို ငါက ဘာလို့ ကတိတည်ရမှာလဲ။ ငါတို့က သူငယ်ချင်းတွေမှ မဟုတ်တာ၊ ဟုတ်တယ်မလား။ တကယ်လို့ မင်းက ဒီတိုက်ခိုက်မှုကို ခံနိုင်ရည်ရှိခဲ့ရင် ငါ မင်းကို ထိပ်တိုက် သတ်မှာပေါ့။ ထားလိုက်ပါတော့၊ ငါ မင်းအပေါ် မျှော်လင့်ချက်တွေ သိပ်များသွားပုံရတယ်။ ငရဲမှာ ပျော်ပျော်ကြီး နေခဲ့ပါဦး” လုံချန်းက သရော်ပြုံးဖြင့် ပြန်လည်ဖြေကြားကာ သူ၏ ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်၏။

သူသည် သူ၏ ဓားကို ကျော့ရှင်းစွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရင်း မြေကမ္ဘာ အဆင့် အကြီးအကဲ၏ ခေါင်းအား ဖြတ်ချလိုက်လေသည်။ အလောင်းနှင့် ဦးခေါင်းမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကျဆင်းသွားတော့၏။

ရှဲ့လုချင်းမှာမူ မည်သည်များ ဖြစ်ပျက်သွားသည်ကို ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် ကြည့်ရင်း ရပ်နေမိသည်။ လုံချန်းကို ပြင်းထန်သော စစ်သည်တော်တစ်ဦးဟု သူ ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း လုံချန်းမှာ အမှန်စင်စစ် အလွန် ပါးနပ်သော စစ်သည်တော်တစ်ဦးသာ ဖြစ်နေလေသည်။ သူသည် ခွန်အားချင်း ယှဉ်ပြိုင်မည့် တိုက်ပွဲကို မျှော်လင့်ထားခဲ့သော်လည်း တစ်ခုမျှ ဖြစ်မလာခဲ့ချေ။

လုံချန်းတွင် ကိုယ်ပိုင်ခွန်အား အစစ်အမှန် ရှိ မရှိကိုပင် သူ သံသယ ဝင်လာတော့သည်။ လုံချန်းသည် အကြီးအကဲ နှစ်ယောက်စလုံးအား နောက်ကွယ်မှသာ သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီး ကျန်သောအလုပ်များကိုမူ သူ၏ ဓားကသာ လုပ်ဆောင်သွားခြင်း ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

အခန်း (၈၂၀) ကောင်းကင် အဆင့်

“အတွေးလွန်မနေနဲ့တော့၊ ငါ့သူငယ်ချင်းဆီကိုသာ မြန်မြန်လမ်းပြစမ်း။ မင်းက မိုးလင်းတဲ့အထိ စောင့်နေမှာလား။ ငါတို့ အလုပ်တွေ မြန်မြန်ပြီးလေ မင်းရဲ့ ဗိုက်ထဲမှာ လှုပ်ရှားနေတဲ့ ငါ့ကောင်လေးဆီကနေ မင်း မြန်မြန်လွတ်မြောက်လေပဲ။ အဲဒီဒုက္ခကနေ မင်း လွတ်ချင်တယ် မဟုတ်လား” လုံချန်းက ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေသော ရှဲ့လုချင်းကို လှမ်း၍ သတိပေးလိုက်၏။

“အား... ဟုတ်ကဲ့ပါ” ရှဲ့လုချင်းမှာ လုံချန်း၏ စကားကို ကြားမှပင် သတိပြန်ဝင်လာတော့သည်။

သူသည် လုံချန်းထံသို့ ပြေးသွားကာ လှေကားရှိရာဘက်သို့ စတင်လမ်းပြလေသည်။ ကျီရှန်ရှိရာ တတိယထပ်သို့ လုံချန်းကို ခေါ်ဆောင်သွား၏။

“ငါတို့ တတိယထပ်ကို ရောက်ပြီ။ မင်းပြောအရဆိုရင် သူက ဒီမှာ ရှိရမယ်။ ဟို ထူးခြားတဲ့ အကျဉ်းသားရဲ့ အခန်းကလည်း သူ့ဘေးမှာတင်ဆိုတော့၊ တကယ်လို့ ကောင်းကင် အဆင့် အကြီးအကဲသာ အဲဒီအခန်းထဲက ထွက်လာရင် ငါတို့နဲ့ တိုးတော့မှာပဲ” လုံချန်းက ရှဲ့လုချင်း၏ နောက်မှ လိုက်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။ “ကံမကောင်းတာကတော့ ကျီရှန်ရဲ့ အကျဉ်းခန်းသော့က အဲဒီလူ့ဆီမှာ ရှိနေတာဆိုတော့ သူ့ကို ငါကိုယ်တိုင် သတ်ဖို့က ရှောင်လွှဲလို့ မရတော့ဘူးပေါ့”

“ဒါ ကျီရှန် ရှိတဲ့ အကျဉ်းခန်းပါ။ ဟိုဘက်ကတော့ ထူးခြားတဲ့ အကျဉ်းသားကို ထားတဲ့ အခန်းပေါ့။ ကောင်းကင် အဆင့် အကြီးအကဲလည်း အထဲမှာ ရှိနေလောက်တယ်” ရှဲ့လုချင်းက အကျဉ်းခန်းများကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်၏။

“ကောင်းပြီလေ။ မင်း ဘေးမှာ ခဏ စောင့်နေတော့။ မင်းရဲ့ အလုပ် ပြီးသွားပြီ” လုံချန်းက ဆိုကာ ထိုသူကို နောက်သို့ ဆုတ်နေရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

သူသည် ထူးခြားသော အကျဉ်းသားကို ထားရှိရာ ပိတ်ထားသော အကျဉ်းခန်းတံခါးရှေ့သို့ လျှောက်သွားလိုက်၏။

“တံခါးကို ရိုက်ချိုးပြီး သူရဲကောင်းဆန်ဆန် ဝင်ရမလား၊ ဒါမှမဟုတ် ပုံမှန်အတိုင်းပဲ ဝင်ရမလား။ ငါ့ရဲ့ စွမ်းရည်တွေကို မပြရတာလည်း တော်တော်ကြာပြီပဲ” လုံချန်းက မေးစေ့ကို လက်ဖြင့် ပွတ်သပ်ရင်း တံခါးရှေ့တွင် ရပ်ကာ စဉ်းစားနေမိသည်။

‘သူ ဘာတွေကို ဒီလောက် အလေးအနက် စဉ်းစားနေတာပါလိမ့်။ အစီအစဉ် ဆွဲနေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ကြောက်သွားတာလား။ ကောင်းကင် အဆင့် ကျင့်ကြံသူကို ရင်ဆိုင်ဖို့ဆိုတာ မလွယ်ဘူးလေ၊ စိုးရိမ်နေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ။ ဟိုလို လှည့်ကွက်တွေက သူတို့အပေါ်မှာ သုံးလို့ရမှာ မဟုတ်ဘူး။ သူ ကြောက်နေတာ သေချာတယ်။ အစီအစဉ်ကို ဖျက်ပြီး ပြန်ပြေးသွားရင် ကောင်းမှာပဲ’ ရှဲ့လုချင်းက တံခါးရှေ့တွင် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းမျှ မတိုးဘဲ အလေးအနက် ရပ်နေသော လုံချန်းကို ကြည့်ကာ တွေးနေမိ၏။

“နင်ကတော့ တကယ်ကို ဆိုးလာပြီပဲ။ အခုတော့ နင့်ထက် အင်အားနည်းတဲ့ သားကောင်ကို ဘယ်လို ကစားရမလဲဆိုတာကိုတောင် စဉ်းစားနေပြီလား” လုံချန်း တစ်ယောက်တည်း စကားပြောနေသည်ကို ကြည့်ကာ ရွှင်းက ဆို၏။

“ဟက်... နင်ကတော့ ငါ့ကို လှောင်နေတုန်းပဲ။ ငါက တစ်ဖက်လူအတွက် ငဲ့ညှာတတ်တဲ့သူ ဖြစ်အောင် ကြိုးစားနေတာပါ။ အဲဒီလူကို အကောင်းဆုံး သေခြင်းတရားမျိုး ရစေချင်လို့ပါ” လုံချန်းက အရှက်မရှိ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“ကဲ... ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ။ နောက်ဆုံးတော့လည်း လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက်လိုပဲ နေလိုက်ပါ့မယ်” သူက ပြုံးလျက် ဆို၏။ သူသည် အကျဉ်းခန်း တံခါးထံသို့ လှမ်းသွားလိုက်သည်။

သူသည် လက်ကို မြှောက်ကာ တံခါးအား ခေါက်လိုက်၏။

“ဘယ်သူလဲ။ ဘယ်သူက ငါ့ကို ဒီမှာ လာနှောင့်ယှက်ရဲတာလဲ” အထဲမှ အသံအိုကြီးတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“မင်းရဲ့ သေမင်းပဲ” လုံချန်းက ဟိန်းဟောက်၍ ပြန်ဖြေလိုက်၏။

‘ဟင်... ဒါ ဘာဖြစ်တာလဲ။ ဒီလူ ရူးသွားပြီလား။ အသတ်ခံရတော့မှာပဲ။ သူ ထွက်ပြေးသွားလိမ့်မယ်လို့ ငါ ထင်နေတာ၊ အခုတော့ ကောင်းကင် အဆင့် အကြီးအကဲကိုတောင် သွားပြီး ရန်စနေပါလား။ သူက တကယ်ကို...’ ရှဲ့လုချင်းက ရေရွတ်လိုက်သော်လည်း သင့်တော်သော စကားလုံးကို ရှာမတွေ့သဖြင့် စကားစပြတ်သွား၏။

“မင်း... ကောင်စုတ်၊ ဘယ်သူက သေမင်းလဲဆိုတာ ငါ ပြရသေးတာပေါ့” ထိုအသံအိုကြီး ပြန်ထွက်လာသည်နှင့် တပြိုင်နက် တံခါး ပွင့်လာလေသည်။

တံခါးမှာ အနည်းငယ် ပွင့်လာသော်လည်း အပြည့်အဝ မပွင့်မီမှာပင် လုံချန်း ပျောက်ကွယ်သွား၏။ သူသည် အရိပ်အသွင်ပြောင်းခြင်း စွမ်းရည်ကို အသုံးပြုကာ လူမြင်ကွင်းမှ ပျောက်ကွယ်လျက် နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

အကြီးအကဲ တစ်ဦး အကျဉ်းခန်းထဲမှ ထွက်လာ၏။ သူသည် မျိုးနွယ်စုဝင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသဖြင့် အကြီးအကဲ ဖြစ်ကြောင်း လုံချန်း အသေအချာ သိလိုက်သည်။

‘ဟက်... ကောင်းကင် အဆင့် ၅ ပဲလား။ ငါက ဒီထက် ပိုပြီး မျှော်လင့်ထားတာ။ ထားပါတော့လေ၊ ပြပွဲကိုပဲ ကြည့်ရအောင်’ လုံချန်းက ပြုံးလျက် တွေးလိုက်၏။ သူသည် ရင်ဘတ်ကို လက်ပိုက်ကာ ရှေ့ဆက် ဖြစ်ပျက်လာမည့် မြင်ကွင်းအား စောင့်ကြည့်နေလိုက်သည်။

“ဘယ်သူက သေမှာကို မကြောက်ဘဲ ငါ့ကို အဲဒီလို ပြောရဲတာလဲ” အကြီးအကဲသည် စင်္ကြံလမ်းတစ်လျှောက် ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်သော်လည်း ရှဲ့လုချင်းကိုသာ တွေ့ရလေသည်။

“ရှဲ့လုချင်း၊ မင်းက ငါ့ကို မရိုမသေ လုပ်ရဲတယ်ပေါ့။ မင်း သေမှာကို မကြောက်ဘူးလား” အကြီးအကဲက ရှဲ့လုချင်းကို စိုက်ကြည့်ကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။

“အာ... အ... အကြီးအကဲ၊ ကျွန်တော် မဟုတ်ပါဘူး!” ရှဲ့လုချင်းမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ကပျာကယာ ငြင်းဆိုရတော့သည်။

“ငါ့ကို အရူးလို့ မင်း ထင်နေတာလား။ ဒီမှာ မင်းကလွဲလို့ တခြား ဘယ်သူ့ကို မြင်ရသေးလို့လဲ။ ငါ့ကို လှည့်စားလို့ရမယ် ထင်နေတာလား။ ငါ့ကို ဘယ်လိုလူလို့ မှတ်နေလဲ။ မင်းအတွက် ပြစ်ဒဏ်ကို ငါ ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီ၊ မင်း သေရမယ်” အကြီးအကဲက ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ချောင်းကို ခါလိုက်ရာ၊ ချီဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ဓားတစ်လက်မှာ ရှဲ့လုချင်းထံသို့ ဦးတည် ပြေးဝင်သွားလေသည်။

‘စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းသားပဲ။ သူက ငါ့ရဲ့ စွမ်းရည်နဲ့ ဆင်တူတာတစ်ခု ရှိနေတာပဲ' လုံချန်းက ကောင်းကင် အဆင့် အကြီးအကဲ၏ ပညာရပ်ကို ကြည့်ရင်း တွေးလိုက်မိသည်။

“ဘယ်... ဘယ်မှာလဲ။ ကူညီပါဦး” ရှဲ့လုချင်းက ထိုတိုက်ခိုက်မှုမှ ကာကွယ်ပေးရန် လုံချန်းကို အော်ဟစ် အကူအညီ တောင်းလိုက်၏။

လုံချန်း ပေါ်လာခဲ့သည်။ သို့သော် ရှဲ့လုချင်း ထင်ထားသော နေရာတွင် မဟုတ်ချေ။

လုံချန်းသည် ကောင်းကင် အဆင့် ကျင့်ကြံသူ၏ နောက်တွင် ပေါ်လာပြီး သူ၏ ဓားဖြင့် ထိုအဖိုးကြီး၏ လည်ပင်းကို ခုတ်ချလိုက်လေသည်။

အဖိုးကြီးမှာ တုံ့ပြန်မှု လျင်မြန်လှသဖြင့် နောက်သို့ လှည့်ကာ နောက်ဆုံးစက္ကန့်တွင် ထိုဓားကို တားဆီးလိုက်၏။

“အင့်...” သူသည် လုံချန်း၏ ဓားကို မနည်းတားဆီးလိုက်နိုင်သော်လည်း နောက်ကွယ်မှ အခြားဓားတစ်လက်က သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ထိုးစိုက်ဝင်ရောက်သွားသဖြင့် သွေးတစ်လုပ် အန်လိုက်ရသည်။

“ဘယ်သစ္စာဖောက်က ငါ့ကို နောက်ကျောကနေ တိုက်ခိုက်ရဲတာလဲ” ထိုသူသည် သူ၏ နောက်ကွယ်မှ တိုက်ခိုက်သူကို ရင်ဆိုင်နိုင်ရန် လုံချန်းကို နောက်သို့ တွန်းထုတ်ပြီး အကွာအဝေးတစ်ခု ရရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူ၏ ခွန်အားမှာ လျော့ပါးနေပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် လုံချန်းကို နောက်သို့ တွန်းမထုတ်နိုင်ခဲ့ပေ။ အပြန်အလှန်အားဖြင့် သူကိုယ်တိုင်သာ နောက်သို့ အတွန်းခံနေရ၏။

“ခင်ဗျားရဲ့ တုံ့ပြန်မှုက မဆိုးပါဘူး” လုံချန်းက ပြုံးလျက် ရေရွတ်လိုက်သည်။

“မင်း... ကောင်စုတ်” ကောင်းကင် အဆင့် ကျင့်ကြံသူသည် သူ၏ နှလုံးသားကို အထိုးခံရသဖြင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် သေဆုံးတော့မည်ကို သိရှိနေသော်လည်း ရန်သူ့လက်ထဲတွင် အလွယ်တကူ အရှုံးမပေးလိုသေးချေ။

သူသည် အင်အားအနည်းငယ် ကျန်ရှိနေသေးစဉ်မှာပင် ရန်သူကို သတ်ပစ်ချင်နေ၏။

ရှဲ့လုချင်းမှာမူ ထို ချီဓားမှာ သူ၏ နဖူးတည့်တည့်သို့ ဖောက်ဝင်သွားခဲ့သဖြင့် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့ ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မထင်မှတ်ခဲ့မိချေ။ သူသည် မည်သည်ကိုမျှ နားမလည်နိုင်ဘဲ သေဆုံးသွားရရှာသည်။

ကောင်းကင် အဆင့် ကျင့်ကြံသူသည် အင်အားသုံး၍ မရုန်းထွက်နိုင်သဖြင့် ထိုနည်းတူ တိုက်ခိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။ သူ၏ ဓားမှာ လုံချန်း၏ ဓားနှင့် ထိတွေ့နေသော်လည်း သူ၏ အခြားလက်တစ်ဖက်မှာ လွတ်နေလေသည်။

လုံချန်း၏ မျက်လုံးများမှာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်သို့သာ အာရုံရောက်နေသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရ၏။ သူ၏ အခြားလက်မှာ လုံးဝ လွတ်လပ်နေသည်။

သူသည် ကျန်ရှိသမျှသော အင်အားများကို သူ၏ လက်ထဲသို့ စုစည်းလိုက်ပြီး ချီဓားတစ်လက်ကို ဖန်တီးကာ လုံချန်းအား သတ်ရန် ကြံစည်လေတော့သည်။

“မင်း... ကောင်စုတ်၊ ငါ့ကို နောက်တွန်းထုတ်ရဲတယ်ပေါ့။ ခွန်အားချင်းဆိုရင် မင်း ငါ့ကို နိုင်မယ် ထင်နေတာလား။ လူနှစ်ယောက် ပေါင်းတိုက်ရင်ကော ဘာဖြစ်လဲ။ ငါက ကောင်းကင် အဆင့် အကြီးအကဲပဲ၊ မင်းထက် အများကြီး ပိုပြီး အစွမ်းထက်တယ်” ထိုသူသည် လုံချန်း၏ အာရုံကို ဓားနှင့် မျက်နှာပေါ်သို့သာ ရောက်ရှိစေရန် ဟန်ဆောင်ကာ နောက်သို့ အတွန်းခံပေးနေရင်း နီးကပ်သော အကွာအဝေးမှ ချီ ဓားကို လုံချန်းထံသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်လေတော့သည်။